तैत्तिरीय ब्राह्मण (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य सहित भाग १)

२९० (१.७.३) तैत्तिरीयब्राह्मणम् गृ॒हे (४) । अन्नं॒ वै म॒रुतः॑ । अन्न॑मे॒वाव॑रुन्धे । पृश्नि॑र्दक्षिणा॒ समृ॑द्ध्यै । सा॒वि॒त्रं द्वाद॑शकपालं क्षत्तृगृ॑हे प्रसू॑त्यै । उ॒प॒ध्व॒स्तो दक्षि॑णा॒ समृ॑द्ध्यै । आ॒श्वि॒नं द्वि॑कपा॒लं सं॒ग्र॒ही॒तुर्गृ॒हे। अ॒श्विनौ॒ वै दे॒वानां॑ भि॒षजौ॑ । ताभ्या॑मे॒वास्मै॑ भेष॒जं क॑रोति । सि॒वात्या॑ दक्षि॑णा॒ समृ॑द्ध्यै । पौ॒ष्णं च॒रुं भा॒ग॒दु॒घस्य॑ गृ॒हे (५) अन्नं॒ वै पू॒षा । अन्न॑मे॒वाव॑रुन्धे । श्या॒मो दक्षि॑णा॒ समृ॑द्ध्यै । रौ॒द्रं गा॑वीधु॒कं च॒रुम॑क्षावा॒पस्य॑ गृ॒हे । अन्त॑त एव रु॒द्रं नि॒रव॑दयते । श॒ब॒ल उ॒द्धारो॒ दक्षि॑णा॒ समृ॑द्ध्यै । द्वाद॑शै॒तानि॑ ह॒वीꣳषि॑ भवन्ति । द्वाद॑श॒ मासा॑: सं॑वत्स॒रः । सं॑वत्स॒रेणै॒वास्मै॑ रा॒ष्ट्रमव॑रुन्धे । रा॒ष्ट्रमेव भव॑ति (६) यन्न प्रति॒निर्वपे॑त् । रत्निन॑ आ॒शिषो॒ऽवरु॑न्धीरन् । प्रति॒निर्व॑पति । इन्द्रा॑य सु॒त्राम्णे॑ पु॒रोडाश॒मेका॑- दशकपालम् । इन्द्रा॑या ँ हो॒मुचे॑ । आ॒शिष॑ ए॒वाव॑रुन्धे । आयन्तो राजा॑ वृत्र॒हा राजा॑ भू॒त्वा वृ॒त्रं व॑ध्यादित्या॑ह । आ॒शिष॑मे॒वैतामाशा॑स्ते । मै॒त्रा॒बा॒र्ह॒स्प॒त्यं भ॑वति । श्वे॒तायै॑ श्वे॒तव॑त्सायै दु॒ग्धे (७) । बा॒र्ह॒स्प॒त्ये मै॒त्रमपि॑ दधाति । ब्रह्म॑ चै॒वास्मै॑ क्ष॒त्रं च॑ स॒मीची॑ दधाति । अथो॒ ब्रह्म॑न्नेव क्षा॒त्रं प्रति॑ष्ठापयति । बा॒र्ह॒स्प॒त्येन पू॒र्णेण॒ प्रच॑रति । मु॒खत॑ ए॒वास्मै॒ ब्रह्म॑ सꣳश्य॑ति । अथो॒ ब्रह्म॑नैव क्ष॒त्रम॒न्वार॑म्भयति । स्व॒यं॒कृ॒ता वेदि॑र्भवति । स्व॒यं॒दि॒नं ब॒र्हिः। स्व॒यं कृ॒त इ॒ध्मः। अन॑भिजितस्या॒भिजि॑त्यै । तस्मा॑द्रा॒ज्ञामर॑ण्यम॒भिज॑तम् । सैव श्वे॒ता श्वे॒तव॑त्सा॒ दक्षि॑णा॒ समृ॑द्ध्यै (८) । रत्नित्वाय॒ समृ॑द्ध्यै पष्ठौही दक्षि॑णा॒ समृ॑द्ध्यै ग्राम॒ण्यो॑ गृ॒हे मागदुघस्य॑ गृ॒हेर्भवति दु॒ग्धेऽभिज॑त्यै॒ द्वे च॑ ।