वैराग्य शतक

( २१० )

व्यप्य ।

पूरे चित्त ! कर कृपा, त्याग तू अपनी चालहि ।

शिर पर नाचत खड़बौ, जान तू ऐसे कालहि ।

ये इन्द्रियगण निडुर, मान मत इनको कहिबौ ।

शान्तभाव कर यहण, सीख कठिनाई सहिबौ ।

निजमति तरंग-सम चपल तजि, नाशवान जग जानिये ।

जनि करहु तासु इच्छा कहु, शिव-स्वरूप उर आनिये ॥५८॥

58. O mind, do thou take rest now from thy laborious efforts in acquiring the object of sensual pleasures, have recourse to internal peace which is the only way to bliss and which removes all sorts of afflictions, give up thy current-like restlessness and never again take pleasure in worldly things which are liable to destruction. In short, do thou now be pleased with thy own self.

पूरे=सम्बोधन । पूरे चित्त=ए मन ! त्याग=छोड़, । चालहि=चालको, चलनगतिको । कालहि=मौतको । इन्द्रियगण=आँख, कान, नाक, जीभ और चमड़ा ये पाँच ज्ञानेन्द्रिय हैं । निडुर=निर्दयी, बेरहम । कहिबो=कहना, सलाह । शान्तभाव=अचञ्चलभाव, अचुञ्चभाव । कठिनाई=तकलीफें । सहिबो=सहना, बर्दाश्त करना । निज गति=अपनी चाल । तरंग=लहर । सम=समान । तजि=छोड़ । नाशवान=नाश होने वाला । जग=जगत् । जड़ि करहु=मत करो । ताछ=उसकी । शिव=महादेव, मङ्गल, शुभ, कल्याण । उर=हृदय, दिल । आनिये=लाइये ।