वैयाकरण सिद्धान्त कौमुदी (भट्टोजि दीक्षित - बालमनोरमा व तत्त्वबोधिनी टीका सम्पूर्ण पूर्वार्ध)

( ५६ ) सिद्धान्तकौमुद्याम्- नवन् दशन् ॥ अष्टन आ विभक्तौ ॥७।२।८४ ॥ अष्टन आत्वं स्याद्धलादौ विभक्तौ ॥ अष्टाभ्य औश् ॥७।१।२१ ॥ कृताकारादष्टनः परयोर्जश्शसोरौश् स्यात् ॥ अष्टभ्य इति वक्तव्ये कृतात्वनिर्देशो जश्शसोर्विषये आत्वं ज्ञापयति । वैकल्पिकं चेदमष्टन आत्वम्- ‘अष्टनो दीर्घादिति सूत्रे दीर्घग्रहणाज्ज्ञापकात् ॥ अष्टौ २ । परमाष्टौ । अष्टाभिः । अष्टाभ्यः २ । अष्टानाम् । अष्टासु ॥ आत्वाभावे-अष्ट । अष्ट इत्यादि पञ्चवत् ॥ गौणत्वे त्वात्वाभावे राजवत् । शसि प्रियाष्ट्नः । इह पूर्वस्मादपि विधावल्लोपस्य स्थानिवद्भावान्न ष्टुत्वम् । कार्यकालपक्षे बहिरङ्गस्याल्लोपस्यासिद्धत्वाद्वा ॥ प्रियाष्ट्ना इत्यादि । जश्शसोरनुमीयमानमात्वं प्राधान्य एव, न तु गौणतायाम् । तेन प्रियाष्ट्नो हलादावेव वैकल्पिकमात्वम् । प्रिया- ष्टाभ्याम् । प्रियाष्टाभिः । प्रियाष्टाभ्यः २ । प्रियाष्टासु ॥ प्रियाष्ट्नो राजवत्सर्वं हाहावच्चापरं हलि ॥ भष्भावः । जश्त्वचर्वे । भुक् । भुग् । बुधौ । बुधः । बुधा । भुद्भ्याम् । भुत्सु ॥ ऋत्विग्दधृक्स्रग्दिगुष्णिगञ्चुयुजिक्रुञ्चां च ॥३।२।५९ ॥ एभ्यः क्विन् स्यात् । अलाक्ष- णिकमपि किंचित्कार्यं निपातनाल्लभ्यते । निरुपपदाद्युजेः क्विन् । कनावितौ ॥ कृदतिङ् ॥३।१।९३ ॥ संनिहिते धात्वधिकारे तिङ्भिन्नः प्रत्ययः कृत्संज्ञः स्यात् ॥ वेरपृक्तस्य १ 'अष्टन आ विभक्तौ । ततो 'रायः' रायश्च विभक्तावाकारादेशो भवति । 'हलि' इत्युभयोः शेषः' इति भाष्यमनुसृत्याह-हलादाविति ॥ २ षट्संज्ञासूत्रप्रदीपपाठमाह-अष्टभ्य इतीति ॥ प्रकृ- तसूत्रभाष्यप्रदीपयोस्तु 'अष्टनः' इत्येवमेव पाठो दृश्यते 'अष्टनो दीर्घात्' 'अष्टन आ' इत्यत्र दृष्टः ॥ ३ इदम् अनुमीयमानम् अष्टन आ इति सूत्रविहितं च ॥ ४ दीर्घात् अष्टनशब्दात् असर्वनामस्थान- विभक्तिरुदात्तेति अष्टनो दीर्घादिति सूत्रार्थः । तत्रात्ववैकल्पिकत्व एव ह्रस्वव्यावृत्त्यर्थंदीर्घपदं चरितार्थं भवतीति भावः ॥ ५ 'तस्य दोषः संयोगादिलोपलत्वणत्वेषु' इत्यत्र णत्वपदेन मूर्धन्यष्ठु-ण-पदै- र्विहितमेव ग्राह्यम् । 'रषाभ्यां नो णः' इत्यत्र णग्रहणप्रत्याख्यानपरभाष्यप्रामाण्यात् । तथा च 'पूर्वत्रासिद्धे न स्थानिवत्' इत्यस्य प्रतिषेधो न प्रवर्त्तत इति भावः ॥ ६ कार्येण कल्यते स्वसंनिधिं नीयते संज्ञापरिभाषं यत्रेति कार्यकालम् ॥ कार्येण विधिसूत्रेण स्वसंस्काराय स्ववृत्तिलिङ्गचिह्नित- परिभाषाः स्वदेशं नीयन्त इति त्रैपादिकैरपि विधिसूत्रैः सपादसप्ताध्याय्यस्था अपि स्वदेशं नीयन्ते चक्षुष्मताऽन्ध इव ॥ अत एव- 'पूर्वत्रासिद्धम्' इत्यत्र भाष्ये 'यद्यपि त्रैपादिकं सपादसप्ताध्यायीस्थे असि- द्धम् सपादसप्ताध्यायीस्थं तु त्रैपादिके सिद्धमेव' इत्यर्थकं पठितम् ॥ तथा च यद्यपि बहिरङ्गपरिभाषादृष्ट्या अन्तरङ्गं ष्टुत्वमसिद्धम् । तथापि अन्तरङ्गं ष्टुत्वं तु बहिरङ्गपरिभाषां स्वदेशं नेष्यत्येवान्धं पत्नीं चक्षुष्मान् पतिरिव ॥ यद्यपि विसर्जनीयसूत्रे भाष्ये 'अयुक्तोयं परिहारो-न वा बहिरङ्गलक्षणत्वात्' इत्यु- क्तम् । तथापि समानविषये तत्तद्वार्तिकाः पुनःपुनः कथनस्य भाष्यशैलीसिद्धस्य 'न वा बहिरङ्गलक्षण- त्वात्' इत्येतत्कथनोत्तरं सर्वत्र प्रथमोपस्थिते 'बहिरङ्गा वृद्धिः, अन्तरङ्गं णत्वम्' असिद्धं बहिरङ्गमन्तरङ्गे' इति 'एङोङ्' सूत्रभाष्याङ्गीकृते एव वा 'अयुक्तोयम्-' इत्यादेरकथनेन भाष्यशैली- विरुद्धस्यैकदेशित्वस्यैव कल्पनीयत्वादिति भावः ॥ ७ ष्टुत्वनिमित्तस्य टकारस्य ष्टुत्वस्थानिनो नकारस्य च प्रकृतिभागान्तर्गतत्वेन ष्टुत्वमन्तरङ्गम् प्रकृतिभागस्थस्याकारस्य लोपे निमित्तम् प्रकृतिभागबहिर्भूतशस्प्रत्यय इत्यल्लोपस्य बहिरङ्गत्वमिति भावः ॥ ८ अपरं आत्वपक्षीयमित्यर्थः ॥ ९ हरदत्तस्तु 'हलि' इत्य- स्यात्वविधावननुवर्तनेन जश्शसोर्लुक्म् आमि नुटं विधाय सर्वत्रैव हाहावदिच्छति ॥ भविषयेपि आलोपं च । तत्रालोपस्य प्राप्तिः सूत्रमते नेति तत्त्वम् ॥