विक्रमोर्वशीयम् (महाकवि कालिदास - संस्कृत मूल एवं हिन्दी अनुवाद)

द्वितीयोऽङ्कः । ४९ चित्रलेखा—(उर्वशीमुपेत्य ।) हला, इदो एहि । पिसुआणर- भीरणं मयणं पेसिअअ पिअदमस्स दे दूदिमि संवृत्ता । उर्वशी—(तिरस्करिणीमपनीय ।) अयि अववत्थिदे, लहु एव्व जुत्तं परिच्चइदं । चित्रलेखा—(सस्मितम् ।) एदस्मि मुहुत्ते जाणिस्सामो को क सरिस्सदि त्ति । आकारं दाव पडिवज्ज । उर्वशी—(सङ्घर्षगुणवत्तया सव्रीडम् ।) जदु जदु महाराओ । राजा—(सहर्षम् ।) सुन्दरि, यया नाम जितं यस्य त्वयाय समुदीर्यते । जयच्छब्द सहसामादागत पुरषात्तरम् ॥ १६ ॥ (एवं गभीता आसनमुपनयति ।) १ सखि, इत एहि । पिशुनानार भीषणं मदनं प्रेष्य प्रियतमस्य ते दूतीस्मि संवृत्ता । २ अयि अनवस्थिते, लघ्वेव युक्तं परित्यक्तुम् । ३ एतस्मिन्मुहूर्ते ज्ञास्यामः कः कं स्मरिष्यतीति । आकारं तावत् प्रतिपद्यस्व । ४ जयतु जयतु महाराजः । चित्रलेखा । हला इत एहि । पिशुनानार भीषणं मदनं प्रेष्य प्रिय- तमस्य ते दूती संवृत्ता । उर्वशी । अयि अनवस्थिते मदनं प्रेष्य प्रियतमस्य ते दूती संवृत्ता इत्येव वक्तव्यम् । उर्वशी । अयि अनवस्थिते लघ्वेव त्वया परित्य- क्तं मया । चित्रलेखा । एतस्मिन् मुहूर्त्ते ज्ञास्यामः कः कं स्मरिष्यतीति । आकारं तावत्प्रतिपद्यस्व । उर्वशी । उर्वशी नामधेयम् । यद्वा आलिङ्गनार्थं त्वं प्रेरयसी- त्यतिभावः । जयतु जयतु महाराजः ॥ यया नामेति । जिनं यया कश्चि- ज्जितः स जयच्छब्देन सह... । महच्छब्दादिना न पूर्वं त्व- दुक्त्या सा सम्बोधिता । किन्तु तस्य पुरोऽद्य तत्तेऽपि ज्ञातिङ्कयम् । अथ राजा—जयतु इत्यर्थः । राजन पुरस्तात्तरम् इत नमुनागोचरं यावत् राज्ञो जयशब्देन प्राप्तम् । स सहसा मे । अग्रेऽनयोरस्य स्यादुत्तानम् इति