विक्रमोर्वशीयम् (महाकवि कालिदास - संस्कृत मूल एवं हिन्दी अनुवाद)

तृतीयोऽङ्कः। ६९ उर्वशी—तणं दि प्पहावेण जाणादि कहिं सो मम हिअअ- चोरो किं वा अणुचिदृदि त्ति । चित्रलेखा—(आत्मगतम् ।) भोदु । क्रीडिस्सं दावण्दाए सह । (प्रकाशम् ।) हला, दिट्ठो मए उवभोगावसरे अवभासे मणोरहद- पिआसमागमुहं अणुभवन्तो विहदि । उर्वशी—अपहि । हिअअं म ण पचीअदि । हला चित्तलेहे, दिट्ठए वाटलं किं वि जप्पसि । पिअसङ्गमस्स अग्गदो ण्य अणेण अवहरिदं मे हिअअम् । चित्रलेखा—ऐसो मणिरुम्मप्पासाददंसणे वअस्ममएमसाओ राएसी । ता उवसप्पम्ह । (उभे अवतरतः ।) राजा—वयस्य, रजन्या सह विजृम्भते मदनबाधा । १ तत हि प्रभावेन जानीहि कुत्र स म हृदयचारः किं वानुति- ष्ठतीति। २ भवतु । क्रीडिष्ये तावदनया सह । सखि, दृष्टो मयोपभोग- समयावकाशे। मनोरथेन च प्रियासङ्गमसुखमनुभवन्विहरति। ३ अपेहि । हृदयं मे न प्रत्येति । सखि चित्रलेखे, दृष्ट्या वृथा किमपि जल्पसि । प्रियासङ्गमस्य मन अग्रतएवानेन मे हृदयम् । ४ एष मणिरम्यप्रासाददर्शने वयस्यसमेतो राजर्षिः । तदुप- सर्पावः ।