विष्णुधर्मोत्तर पुराण (तृतीय खण्ड - चित्रसूत्र, वास्तु, शिल्प व प्रतिमा लक्षण)

वि० ध०
॥ ८० ॥
प्र० खं०
अ० १२७

स हन्यमानो दैत्यार्घैः पृषतैरिव पर्वतः ॥ स्कन्धकण्डूच्छलेनाजौ दैत्याधिपनिबर्हनम् ॥ १२ ॥ पातयामास वेगेन महाद्रिशिखरोपमम् ॥
वेश्मनश्च निपातेन देवदेवस्य मायया ॥ १३ ॥ हन्यन्ते दानवा घोराः शतशोऽथ सहस्रशः ॥ ते क्षयाद्दैत्यमुख्यानां दैत्यसुल्यक्षयङ्कराः॥१४॥
यथाश्वमेधात् जग्मुः क्षये रौद्र उपस्थिते ॥ क्षीयमाणाः क्षयेदृष्ट्वा शतजोक्षितमूर्धजान् ॥ १५ ॥ क्ष्मातलस्थाम्रंस्तेजोग्रैः क्षणेन क्षणदाचरान् ॥
प्रधाना दैत्यमुख्या ये ओजसेन बलेन ते ॥१६॥ जग्मुर्वरायुधैर्धव शतशोऽथ सहस्रशः ॥ स हन्यमानो दैत्येन्द्रैः प्रायेन दितिजात्मजान् ॥१७॥
विदारयामास रणे दंष्ट्राग्रेण तथापरान् ॥ एवं वराहेण रणे हतान्दृष्ट्वा दितेः सुतान् ॥ १८ ॥ हरिं विज्ञातावान्देवं प्रह्लादो दैत्यसत्तमः ॥
स प्रणम्य हरिं देवं तुष्टाव धरणीधरा ॥ १९ ॥ तं जगाद महातेजा देवदेवो जनार्दनः ॥ अनुग्राह्योऽसि मे दैत्य भक्तोऽसि सततं यतः ॥ २० ॥
तवाज्ञाल्लङ्घका घोरा प्रायेण निहता मया ॥ तवाज्ञाकारिणो दैत्या न मे वध्या दितेः सुताः ॥ २१ ॥ शासनं पालय मह्यं पाताले त्वं
सुखी भव ॥ मार्गे स्थापय दैत्यांस्त्वं त्वदाज्ञापरिबंहितान् ॥२२॥ आश्वस्तसंप्लवं दैत्य जीवं त्वं न विमोक्ष्यसे ॥ धर्मिष्ठानां च दैत्यानां सदा ॰ राजा
भविष्यसि ॥ २३ ॥ मद्भक्त्या परया वत्स पुत्रस्तव विरोचनः ॥ मार्गच्युतोऽपि न हतः कल्पाग्रश्च तथा कृतः ॥ २४ ॥ बलिर्वैरोचनश्चैव
मया बद्धः कृते तव ॥ करिष्यति स शक्रत्वं प्राप्ते सावर्णिफेन्तरे ॥ २५ ॥ बाणं च तनयं तस्य मम विप्रियकारकम् ॥ त्वत्कृते न हनिष्यामि
तस्य च्छेत्स्यामि दोर्मानम् ॥ २६ ॥ छिन्नाबाहुर्मया युद्धे हरस्यालुचरो बली ॥ महाकाल इति ख्यातो कल्पस्थायी भविषयति ॥ २७ ॥
एकमेकं तु दैत्येन्द्र सन्ताने सततं तव ॥ नांहं वधिष्ये धर्मज्ञ त्वत्कृते व्येतु ते भयम् ॥ २८ ॥ भवान्भक्तस्तथा मह्यं भक्तेष्वपि तथा मम ॥
नास्त्यदेयं महाभाग तत्पातालं गच्छ निर्वृतः ॥ २९ ॥ हतशेषानुपादाय दैत्यान्सत्यपथमाश्रितान् ॥ एतावदुक्त्वा प्रह्लादं तत्रैवान्तरधीयत ॥३० ॥
एतद्वराहचरितं तव राजसिंह प्रोक्तं मया सकलकल्मषनाशकारि ॥ उद्भुतदैत्यशमनस्य ऋषिस्तुतस्य कण्डूविनोदनहतासुरपुङ्गवस्य ॥ ३१ ॥
इति श्रीविष्णुधर्मोत्तरे प्रथमखण्डे मार्कण्डेयवज्रसंवादे पाताले वराहप्रादुर्भावो नाम षड्विंशत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥ १२६ ॥ वज्र उवाच ॥
दितिविनष्टपुत्रा च पुत्रकार द्विजोत्तम ॥ तन्ममाचक्ष्व संशप्तस्तत्र मे संशयो महान् ॥ १ ॥ मार्कण्डेय उवाच ॥ दितिर्विनष्टपुत्रा च तपसा
महता नृप ॥ आराधयामास तदा भर्तारं कश्यपं मुनिम् ॥२॥ आराधितः सुतपसा च्छन्दयामास भामिनीम् ॥ वरेण च वचः काले पुत्रव्यसनक
र्पिताम् ॥ ३ ॥ कश्यप उवाच ॥ वरं वरय सुश्रोणि वरदोऽहमुपस्थितः ॥ एवमुक्ता वरं वव्रे देवी पुत्रविनाकृता ॥ ४ ॥
॥ ८० ॥