विष्णुधर्मोत्तर पुराण (तृतीय खण्ड - चित्रसूत्र, वास्तु, शिल्प व प्रतिमा लक्षण)

वि० ध० ॥ ८६ ॥

प्र० खं० अ० ३९

उत्थानमन्वेषणं चक्रे मेषयोः पुरूषर्षभ ॥ अथापश्यत सा नग्नं राजानमसितेक्षणा ॥ ७ ॥ संस्मृत्य नाश्वत्थस्तिरेभूता बभूव सा ॥ गन्धर्वाणां ययौ सापि समीपं दुःखिता तदा ॥ ८ ॥ स्वर्गं प्राप्य विशालाक्षी नित्यं नृपपरायणा ॥ काममुन्नशरीरापि कालं नयति सुन्दरी ॥ ९ ॥ ऋषिशापभयाद्भीता मदनेन वशीकृता ॥ नित्यमास वरारोहा निःश्वासपरमा सती ॥ १० ॥ अप्राप्य मेषयुगलं विनिवृत्तो नराधिपः ॥ नापश्यच्छयने देवीं सस्मार समयं तदा ॥ ११ ॥ विदित्वा त्यक्तमात्मानं स्मृत्वा समयमात्मनः ॥ कामबाणाहितो राजा तथापि विजने वने ॥ १२ ॥ तां मार्गति वरारोहामुन्मत्त इव सर्वतः ॥ एकाकी विजने राजा प्रियया रहितस्तदा ॥ १३ ॥ विललाप महासत्त्वः कुसुत्त्व इव कश्चन ॥ पुरूरवा उवाच ॥ क्व गतासि विशालाक्षि विहाय विजनेत्र माम् ॥ १४ ॥ कथं प्रवेक्ष्यामि पुरं प्रतिष्ठानं विना त्वया ॥ प्राणास्त्यक्त्वा गमिष्यन्ति शरीरं मम सुन्दरी ॥ १५ ॥ अनुगन्तुं शरीरेण न शक्नोमि वरानने ॥ त्वं हि मे चपलापाङ्गि प्राणेभ्योऽपि गरीयसी ॥ १६ ॥ त्वया त्यक्तो ध्रुवं प्राणोन्स्य- क्ष्यामि वरवर्णिनि ॥ क्वासि क्वाहं गमिष्यामि किं करोमि ब्रजामि काम् ॥ १७ ॥ शरणं कामतप्तस्य मे संदर्शयतिप्रियाम् ॥ कं स्विच्छामि विजने कस्य सा विदिता भवेत् ॥ १८ ॥ क्षेमो वा मम कस्य स्यात्मे मे संदर्शयतिप्रियाम् ॥ प्रियाविरहितस्यैष निशाशेषो गतो मम ॥ १९ ॥ अन्तर्द्धानं गतातारा यथा देवी ममोर्वशी ॥ देवोऽरुणकरस्पर्शच्छोभां त्यजति चन्द्रमाः ॥ २० ॥ निशाक्षये शामवपुर्यथाहं तद्विनाकृतः ॥ एषा ह्यावर्त्तते पूर्वा सन्ध्या स्नात्वा द्विजातयः ॥ २१ ॥ नूनं नियमसंयुक्तास्तिष्ठन्ति विजिते- न्द्रियाः ॥ अयं ह्युदयमायाति सविता रक्तमण्डलः ॥ २२ ॥ सर्वसत्त्वसमो देवः सर्वेषां पापनाशनः ॥ उदितश्चाप्ययं सूर्यो विभाति विमले- म्बरे ॥ २३ ॥ एकं फुल्लं महापद्मं सरसीवामले यथा ॥ उदितं भास्करं ज्ञात्वा नलिनी पद्मलोचना ॥ २४ ॥ उन्मील्यालोकते सर्वं विना तेन निमीलिता ॥ तीक्ष्णारुः संप्रवृत्तोऽयं दिवसः कामवर्धनः ॥ २५ ॥ नैदाघो मां विशेषेण सन्तापयति तां विना ॥ कं पृच्छामि वरारोहां संतप्तकनकप्रभाम् ॥ २६ ॥ दृष्ट्वा मयेति सा देवी को मां वक्ष्यति कानने ॥ करीन्दूस्त्वमवम्येति तत्कुचाभौ समुद्वहन् ॥ २७ ॥ कुम्भौ कठोरौ सुमुखं पृच्छाम्येतं मतङ्गजम् ॥ त्वद्दन्तयुगलम्लव्यं यद्रुरुयुगलं ह्यभूत् ॥ २८ ॥ गतां तां यदि जानीषे कथयस्व ममोर्वशीम् ॥ एष हस्ती गतन्नासात्सिंहस्यास्य महात्मनः ॥ २९॥ अहञ्चैवोत्तरं मह्यं सिंह पृच्छाम्यहं वने ॥ मध्वस्त्वमृपमस्तस्याः क्व सा सम्प्रति केसरिन् ॥ ३० ॥ उर्वशी दयिता मह्यं यदि जानासि कथ्यताम् ॥ अदत्त्वैवोत्तरं सिंहः कथमद्य गतो मम ॥ ३१ ॥ दृष्ट्वा कथय हे बिम्ब देवीं बिम्बफलाधराम् ॥

॥ ८६ ॥