विष्णुधर्मोत्तर पुराण (तृतीय खण्ड - चित्रसूत्र, वास्तु, शिल्प व प्रतिमा लक्षण)

वि० ध० ॥ ८८ ॥

प्र० खं० अ० ३७

विजये महीतलम् ॥ ३ ॥ दुर्भिक्षं मरणं व्याधिर्नाभवत्कस्यचित्क्वचित् ॥ सर्वो धर्मपरो लोकः सर्व एव सुखी जनः ॥ ४ ॥ सर्वे चैव समृद्धाssस्तस्मिञ्जनपदेश्वरे ॥ नासीत्पुत्रवधार्हाणां वधस्तस्मिन्मृषा तदा ॥ ५ ॥ सर्वभूतानि राजानं भावेनोपगतान्यतन्। तम् ॥ सर्वस्य च जनन्यासीत्स राजा पितुस्तन्निभः ॥६॥ दृष्ट्वा तं भूपतिं स्वप्ने प्रसीदन्ति जनास्तदा ॥ यदा निर्यात्यसौ राजा चतुरङ्गबलान्वितः ॥७॥ गृहचर्यारता नार्यस्तदा पश्यन्ति तं सदा ॥ पुष्पैश्चन्दनचूर्णैश्च तथैव विकिरन्ति तम् ॥ ८ ॥ उर्वशी कृतपुण्या सा देवी नारायणात्मजा ॥ यथा क्रीडितमस्याङ्के वदन्त्येवं च योषितः ॥ ९ ॥ अयमायात्यसौ राजा यदा शृण्वन्ति योषितः ॥ गृहकार्याण्यपि त्यक्त्वा तदा यान्ति गवाक्षकम् ॥ १० ॥ अक्ष्णाणि शास्त्राणीव बहुचन्द्राणि योषिताम् ॥ मुखै रजन्ति वेश्मनि निर्याते पृथिवीश्वरे ॥ ११ ॥ या न पश्यति तं यान्तं सा तं ज्ञात्वा तिरोहितम् ॥ मुषितं चैव चाऽऽत्मानं वेत्ति निन्दति सा भृशम् ॥ १२ ॥ या च पश्यति तं यान्तं कन्दर्पसदृशं नृपम् ॥ तद्गतेन हृदा सापि शून्या तिष्ठति वेश्मनि ॥ १३ ॥ यदा यजति यज्ञैश्च तदा शून्या वसुन्धरा ॥ सर्वा भवति राजानं तदा गच्छति वै जनः प्रती ॥ १४ ॥ यश्च याति जनस्तस्य यज्ञे राज्ञो महात्मनः ॥ किमिच्छकैस्तदा राजा सर्वैः संपूज्यते तदा ॥ १५ ॥ सभासंस्थस्य वै राज्ञः प्रती हारो दिने दिने ॥ उद्घोषयति कार्यार्थी तस्य राज्ये कथंचन ॥ १६ ॥ इत्येवं शासतो राज्यं गतः कालो महीपतेः ॥ न कश्चिद्विद्धिजानाह दर्शयध्वं ममोर्वशीम् ॥ १७ ॥ द्रक्ष्यसे तां स्वयं राजन वयं दर्शयामहे ॥ ततस्तेषां धने लोभं चक्रे कामनिपीडितः ॥ १८ ॥ ह्रियमाणे धने विप्रैः शतैः पञ्चत्वमागतः ॥ जीवितश्चापरैर्विप्रैस्तोरणैर्धर्मपातिः ॥ १९ ॥ आत्मानं गर्हयित्वाऽसौ लब्धसंज्ञो महीपतिः ॥ आयुं गन्धर्वडमियि चैव प्रतिष्ठानपुरे स्वके ॥ २० ॥ संनिवेश्यात्ततो राजा ययौ नारायणाश्रमम् ॥ तस्याश्रमे तपश्चक्रे राजा संवत्सरत्रयम् ॥ २१ ॥ ततो नारायणः प्राह तं नृपं तपसि स्थितम् ॥ अद्य प्राप्स्यसि तां राजन्युक्ते परित्यजे ॥ २२ ॥ सशरीरोऽथ गन्तासि त्रिविष्टपं गजसत्तम ॥ २४ ॥ विमाना वदति विमानं प्रत्यदृश्यत ॥ २३ ॥ उर्वश्याधिष्ठितं रम्यं गन्धर्वैश्च सहस्रशः ॥ यस्मिन्युक्तं तुरङ्गाणां सहस्रं चन्द्रवर्चसाम् ॥ २४ ॥ विमाना दवरुह्याथ गन्धर्वाप्सरसां गणाः ॥ उर्वशी च ववन्दैनमृषिं ज्वलनतेजसम् ॥ २५ ॥ अनुज्ञातोऽथ ऋषिणा तदा गजा पुरूरवाः ॥ कृत्वाऽभि होग्रमात्मन्यं विमानं तं समास्थितः ॥ २६ ॥ ऋषिं प्रदक्षिणीकृत्य त्रिविष्टपं स नृपो गतः ॥ मश्रगेगे नृपः स्वर्गे तदा प्राप्य सुदुर्लभम् ॥ २७ ॥ शक्रेणाभ्यर्चितः काले विजहार यथासुखम ॥ देवानान्तु सवेषु उर्वश्या महितस्तदा ॥ २८ ॥ नासौ विमुच्यते माब्नात्कदाचिदपि पार्थिवः ॥ ॥ ८८ ॥