विष्णुधर्मोत्तर पुराण (तृतीय खण्ड - चित्रसूत्र, वास्तु, शिल्प व प्रतिमा लक्षण)

अश्वस्थाः सूर्यलोकस्था राजन्ते दिवि सूर्यवत् ॥११७॥ करीन्द्रदानाच्छक्रस्य चिराल्लोकाच्च्युतो नरः ॥ राजा भवति धर्मात्मा पृथिव्यां पृथिवी-
पतिः ॥११८॥ दासं दत्त्वा सुखी लोके स्वर्गसदोभिजायते ॥ दासीं दत्त्वा तथा विप्रा नात्र कार्या विचारणा ॥११९॥ गणिकां ये प्रयच्छंति
नृत्यगीतविशारदाम् ॥ सर्वदुःखविनिर्मुक्तास्ते प्रयान्त्यमरावतीम् ॥१२०॥ दुन्दुभिं ये प्रयच्छन्ति कीर्त्तिमन्तो भवन्ति ते ॥ राजा भवति लोके-
स्मिञ्छत्रं दत्त्वा द्विजोत्तमाः ॥१२१॥ नाप्नोति रिपुजं दुःखं संग्रामे रिपुजिद्भवेत् ॥ तालवृन्तप्रदानेन निर्वृतिं प्राप्नुयात्पराम् ॥१२२॥
तथाचमनदानेन श्रीमान्भवति भूतले ॥ मुच्यते च तथा पापैः स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ १२३ ॥ उपानत्संग्रहदानेन विमानमधिगच्छति ॥
यथेष्टं तेन लोकेषु विचरत्यमरप्रभः ॥ १२४ ॥ यथादेशं यथाकालं रत्नलिङ्गं सुरालये ॥ दत्त्वा भवति राजेव नात्र कार्या विचारणा ॥
॥ १२५ ॥ धारणोपयोग्यानि दत्त्वात्यन्तं सुखी भवेत् ॥ माल्याधारं तथा दत्त्वा धूपाधारं तथैव च ॥ १२६ ॥ गन्धाधारं तथा पात्रं कामा-
नां पात्रतां व्रजेत् ॥ समुद्गजानि पात्राणि दत्त्वा वै तैजसानि वा ॥ १२७ ॥ पात्रं भवति कामानां विधानां च धनस्य च ॥ यत्किञ्चिद्देवदेवाय
द्वादशिक्समन्वितः ॥ १२८ ॥ तद्देवाख्यमवाप्नोति स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ विस्मापनीयं यत्किञ्चित्कृत्वात्यन्तं सुखी भवेत् ॥ १२९ ॥
स्नानशाटकदानेन वह्निष्टोमफलं लभेत् ॥ तैलेन स्नपनं कृत्वा सौभाग्यमधिगच्छति ॥ १३० ॥ गन्धतैलेन दिव्यानि सुगन्धीनि
शुचीनि च ॥ केशवाय नरो दत्त्वा गन्धर्वैः सह मोदते ॥ १३१ ॥ घृतेन स्नपनं कृत्वा [सर्वपापान्व्यपोहति ॥ १३२ ॥ घृतमज्ज्येन देवेशं पौष्पपुण्यान्विते
नरः ॥ १३२ ॥ स्नापयित्वाश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम् ॥ एतदेव फलं प्रोक्तमुत्तरायणवासरे ॥ १३३ ॥ घृतं पवित्रममृतलं
घृतममृतमुत्तमम् ॥ तेन गव्येन संस्नाप्य प्रतिमां वैष्णवीं नरः ॥ १३४ ॥ सर्वकामसमृद्धस्य यज्ञस्य फलमश्नुते ॥ गवां लोकम-
वाप्नोति क्षीरोदमथ वा पुनः ॥ १३५ ॥ रोगार्त्तो मुच्यते रोगाद्वद्धो मुच्येत बन्धनात् ॥ भयान्मुच्येत भीतश्च घृतेन स्नपयेद्धरिम् ॥ १३६ ॥
सर्वान्कामानवाप्नोति सर्वानर्थविवर्जितः ॥ मधुना स्नापनं कृत्वा सौभाग्यमधिगच्छति ॥ १३७ ॥ लोके मित्राण्यवाप्नोति नरश्चैश्वर्येण च ॥
दध्नैवं स्नपनं ज्ञेयमंगल्यविनाशनम् ॥ १३८ ॥ क्षीरेण स्नपनं विप्राः क्षीराम्भोधिप्रदं तथा ॥ देयानि देवदेवाय दधिक्षीरघृतान्यथ ॥ १३९॥
गोधूमयवचूर्णैस्तु तोषयित्वा जनार्दनम् ॥ रोध्रवर्णकसकीर्णैर्वरूपं तथाप्नुयात् ॥ १४० ॥ स्नपनं माषचूर्णेन वह्निष्टोमफलप्रदम् ॥ मसूरचूर्णं
दानं च तथा सौभाग्यवर्धनम् ॥ १४१ ॥ मसूरमाषपूर्णं तु कुंकुमाक्षतसंयुतम् ॥ निवेद्य देवदेवाय गन्धर्वैः सह मोदते ॥ १४२ ॥ तद्वत् कलश