विष्णुधर्मोत्तर पुराण (तृतीय खण्ड - चित्रसूत्र, वास्तु, शिल्प व प्रतिमा लक्षण)

वि० ध० ॥४६३॥ तृ० खं० अ० २४१

र्च्य राजसूयफलं लभेत ॥ रत्नैर्देवमथामर्च्य राजा भवति भूतले ॥ २४५ ॥ कृत्वा पुष्पगृहं विष्णोः पुष्पैर्वाथ वितानकम् ॥ फलेन योगमा
प्नोति राजसूयाश्वमेधयोः ॥ २४६ ॥ किङ्किणीजालसंयुक्तं देवरूमाणमण्डलम् ॥ वीणासुरजगीताढ्यं विमानमधिगेहति ॥ २४७ ॥ पुष्पप्रदानं
मङ्गल्यमलक्ष्मीविप्रणाशनम् ॥ लक्ष्मीवृद्धिकरं ज्ञेयं सोमनस्यविवर्द्धनम् ॥ २४८ ॥ सौभाग्यजननं चैव तेजोलक्ष्मीविवृद्धिदम् ॥ न रत्नैर्न
सुवर्णेन न च वित्तेन भूरिणा ॥ २४९ ॥ तथा प्रसादमायाति यथा पुष्पैर्जनार्द्दनः ॥ वासन्तीमल्लिकापुष्पं तथा च वापिकं च वा ॥ २५० ॥
कुब्जकं यूथिका चैव तथा चैवातिमुक्तकम् ॥ केतकं चम्पकं चैव माधवप्रणकमेव च ॥ २५१ ॥ कुरैण्डमञ्जरीपुष्पं वृतपुष्पं तथैव च ॥
बन्धुजीवकपुष्पं च कुसुमं कुङ्कुमस्य च ॥ २५२ ॥ जातीपुष्पाणि सर्वाणि कुन्दपुष्पं तथैव च ॥ पाटलीं च तथा वृत्तांतोलिमन्दीवरं तथा
॥ २५३ ॥ कुमुदं श्वेतार्कं च श्वेतक्तौ तथा शुभौ ॥ एवमादीनि पुष्पाणि दातव्यानि सदा हरेः ॥ २५४ ॥ स्वयमाहृत्य यो दद्यादारण्यकुसु
मानि च ॥ स राज्यं स्फीतमाप्नोति लोके निहतकण्टकम् ॥ २५५॥ पत्रं रम्यं फलं रम्यं पल्लवं वा द्विजोत्तमाः ॥ भक्त्या निवेद्य देवाय फलस्या
न्तन्त्यमश्नुते ॥ २५६ ॥ कर्पूरबोधितैर्नानाव धिद्ववासांसि यो नरः ॥ ददाति देवदेवाय सौक्ष्मधेयफलं लभेत् ॥ २५७ ॥ धृष्टवासांसि मुख्यानि
दत्त्वा स्वर्गेमपास्यते ॥ यशश्चामोति विपुले नाकपृष्ठे महीयते ॥ २५८ ॥ तथा सौभाग्यमाप्नोति धृष्टवासप्रदो नरः ॥ धूपेनाभ्यर्च्य देशं स्वर्ग
लोके महीयते॥२५९॥धूपनानुसतं धूपं गुग्गुलं क्षौद्रसर्पिषमता॥ दत्त्वा गुग्गुलुलं धूपं नाकपृष्ठे महीयते ॥२६०॥ मधुनर्पिःसमायुक्तं द्वादशाहान्तफलै
लभेत ॥ दत्त्वा चन्दनसारेण सौभाग्यं परमाप्नुयात् ॥२६१॥ तथैवागुरुसारेण परां सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ धूपानाञ्चुतंतं तद्वत्सर्वकामफलप्रदम् ॥
॥२६२॥ धूपं तूरुष्ककं दत्त्वा वह्निष्टोमफलं लभेत् ॥ दत्त्वा च कृत्रिमं मुख्यं सर्वान्कामानावाप्नुयात् ॥२६३॥ गन्धधूलीकृतं दत्त्वा यज्ञं गोसवमा
प्नुयात् ॥ दत्त्वा कर्पूरनिर्यासं वाजिमेधफलं लभेत् ॥ २६४ ॥ वसन्ते गुग्गुलं दत्त्वा वह्निष्टोममवाप्नुयात् ॥ ग्रीष्मे चन्दनसारेण द्वादशाहा
त्फलं लभेत् ॥२६५॥ तुरूष्कदानेन तथा प्रावृष्यमृतां व्रजेत् ॥ कर्पूरदानाच्छरदि राजसूयमवाप्नुयात् ॥ २६६ ॥ हेमन्ते सुगन्धेण वाजिमेधफलं
लभेत ॥ शिशिरेऽगुरुसारेण सर्वमेधमवाप्नुयात् ॥ २६७ ॥ विना सुगम्दाद्धूपं जीवजातं विवर्जयेत् ॥ धूपदः स्वर्गमाप्नोति धूपदः पुष्टिमश्नुते
॥२६८॥ धूपलेखोपथैवोर्ध्वं नित्यमेव प्रसर्पति ॥ तथैवोर्ध्वंगतिं नित्यं धूपदाता भवेन्नरः ॥२६९॥ धूपराजिर्यधोर्ध्वं स्यादेकादीनां द्विजोत्तमाः ॥
सन्निधानं तथा विद्याद्देवदेवस्य चक्रिणः ॥२७०॥ दीपं चक्षुःप्रदं दद्यात्तथैवोर्ध्वंगतिमप्रम् ॥ ऊर्ध्वं यथा धूपशिखा दाता चोर्ध्वगतिस्तथा ॥२७१॥

॥४६३॥