मालतीमाधवम् (महाकवि भवभूति - शास्त्रीय शृंगार एवं तान्त्रिक प्रकरण नाटक सम्पूर्ण १० अङ्क)

९६ मालतीमाधवे मालती—(माधवस्य ललाटे हस्तं दत्वा ।) १महाभाअ, दिठ्ठिआ व- ड्ढसि । णं भणामि पडिवण्णचेअण्णो महाभाओ त्ति । माधवः—(समाश्वस्य ।) वयस्य, साहसिक एहोहि । (इत्यालिङ्गति ।) कामन्दकी—(उभौ शिरस्याघ्राय ।) दिष्ट्या जीवद्वत्सासि । इतराः—२पिअं णो संउत्तं । (सर्वे हर्षं नाटयन्ति ।) बुद्धरक्षिता—(जनान्तिकम् ।) ३सँहि मदअन्तिए, एसो एव्व सो । मदयन्तिका—४सँहि जाणीदं एव्व मए जह एसो माहवो अअं वि सो जणो त्ति । बुद्धरक्षिता—५अवि सच्चवादिणी अहं । मदयन्तिका—६ण क्खु अह्मारिसेसु तुम्हारिसीओ पक्खवा- दिणीओ होन्ति । (माधवमवलोक्य ।) सहि, मालदीए वि रमणिज्जो १. महाभाग, दिष्ट्या वर्धसे । ननु भणामि प्रतिपन्नचेतनो महाभाग इति । २. प्रियं नः संवृत्तम् । ३. सखि मदयन्तिके, एष एव सः । ४. सखि, ज्ञातमेव मया यथैष माधवोऽयमपि स जन इति । ५. अपि सत्यवादिन्यहम् । ६. न खल्वस्मद्विधेषु युष्मादृश्यः पक्षपातिन्यो भवन्ति । सखि, मालत्या अपि रमणीयोऽस्मिन्महानुभावेऽनुरागप्रवादः । चित्ताह्लादकत्वादनुरागप्रकर्षं सूचयति ॥ मालती । माधवस्य ललाटे हस्तं दत्वे- त्यङ्गसंस्पर्शनामृतासेचनकल्पेन झटिति प्रमोहमपसारयितुं ललाटे हस्तनिक्षेपः । न चैतावता मालत्या धार्ष्ट्यमाशङ्कनीयम् । ईदृशे विपत्समये सर्वत्र सर्वेषामुचितो- पचारकरणस्य लोके धार्ष्ट्यरूपतयानुद्भावनातू ॥ कामन्दकी । शिरस्याघ्राणं गुरुजनस्यापत्येषु वात्सल्यद्योतकम् । जीवन्ती वत्सौ वात्सल्यविषयावपत्यकल्पौ यस्याः सा ॥ इतराः । प्रियं नः संवृत्तम् ॥ बुद्धरक्षिता । सखि मदयन्तिके, एष एव सः । यो मया पूर्वं निवेदितस्त्वयि निरतिशयानुरागो मकरन्दः स एष एवे- त्यर्थः ॥ मदयन्तिका । सखि, ज्ञातमेव मया एष एव माधवोऽयमपि स जन इति । भर्तृत्वाध्यवसायान्नामानुपादानम् । त्वदुक्ताकृतिविशेषसंवादेन स्वजीवितनि- रपेक्षतया मत्प्राणत्राणप्रवणतया कामन्दक्यादिव्यवहारेण च मदनुरक्तोऽयं मक- रन्द इति ज्ञात एवेत्यर्थः ॥ बुद्धरक्षिता । अपि सत्यवादिन्यहम् । किं मदुक्तमस्य सौन्दर्यादिगुणोज्ज्वलत्वं प्रत्यक्षतो दृश्यते न वेत्यर्थः ॥ मदयन्तिका । नखल्वस्म-