तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

३१६ तैत्तिरीये आरण्यके

(१५) अच्यु॒तां बहु॒लाꣳ श्रियँ॑। स हरि॒र्वसु॑वित्त॒मः। पे॒रु- रिन्द्रा॑य पिन्वते^(१५)। ^(१६)बह्व॑श्वामिन्द्र॒ गोम॑तीं। अच्यु॒तां बहु॒लाꣳ श्रियँ॑। मह्य॒मिन्द्रो॒ निय॑च्छतु^(१६)। ^(१७)श॒तꣳ श॒ता अ॑स्य यु॒क्ता हरी॑णां। अ॒र्वाङ्ङाया॑तु॒ वसु॑भी र॒श्मिरिन्द्र॑ः।

---

अथ पञ्चमीमाह। ^(१५)“अच्युतां ० पेरुरिन्द्राय पिन्वते” ^(१५) इति। ‘सः’ देवः सप्तहोत्राख्यः, ‘इन्द्राय’ कर्मस्वामिने यज- मानाय, ‘श्रियं’, ‘पिन्वते’ सिञ्चति, प्रयच्छतीत्यर्थः। कीदृशः स देवः, ‘हरिः’ पापहरणशीलः, ‘वसुवित्तमः’ अतिशयेन धन- स्य लब्धा, ‘पेरुः’ पालकः। कीदृशीं श्रियं, ‘अच्युतां’ विनाश- रहितां, ‘बहुलां’ गवाश्वादिभिः प्रभूतां ॥

अथ षष्ठीमाह। ^(१६)“बह्वश्वामिन्द्र गोमतीं ० नियच्छतु” ^(१६) इति। ‘इन्द्रः’ परमैश्वर्ययुक्तः सप्तहोतृदेवः। स्पष्टमन्यत् ॥

अथ सप्तमीमाह। ^(१७)“शतꣳ शता ० नियच्छतु” ^(१७) इति। ‘अस्य’ आदित्यरूपस्य सप्तहोतृदेवस्य, ‘हरीणां’ अन्धकारहर- णशीलानां रश्मीनां, ‘शतꣳ शता’ शतसङ्ख्याकानि शतानि, अयु- तसङ्ख्यानीत्यर्थः। ‘युक्ता’ युक्तानि, सम्पादितानि, ‘इन्द्रः’ पर- मैश्वर्ययुक्तः ‘रश्मिः’ बहुविधरश्मियुक्तः आदित्यः, ‘वसुभिः’ धनैः, सह ‘आयातु’ आभिमुख्येनागच्छतु। आगतश्च सविता ‘बहुलां श्रियं’ प्रभूतां धनादिसम्पदं, ‘मे’ मह्यं, ‘नियच्छतु