तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

६ प्रपाठके ६ अनुवाकः। ७०५

^(२)दूर्वा॑णाँ स्त॒म्बमाह॑रै॒तां प्रि॒यत॑मां॒ मम॑ । इ॒मां दिशं॑ मनु॒ष्या॑णां॒ भूयि॑ष्ठा॒ऽनु विरो॑हतु^(३)। ^(४)काशा॑नाँ स्त॒म्बमाह॑र॒ रक्ष॑सामप॑हत्यै । य ए॒तस्यै॒ दिशः परा॑भवन्नघायव॒ो यथा॒ ते नाभव॒न्पुनः॑^(४)। ^(५)दर्भा॑णाँ स्त॒-

,त्वां,’ ‘ब्रह्माणः’ अभिज्ञा विप्राः, ‘ओषधीनां पय इत्’ सर्वासा- मोषधीनां सारमेव, ‘विदुः’ जानन्ति । ‘तासां’ ओषधीनां,‘मध्यात्’ सकाशात्, त्वां ‘आदधे’ आनीय स्थापयामि । किमर्थं, ‘चरुभ्यः’ ‘अपिधातवे’ चरूणामपिधानार्थं ॥

अथ द्वितीयामाह । ^(३)“दूर्वाणाँ स्तम्बमाहर ० भूयिष्ठाऽनु विरोहतु”^(३) इति। हे प्रेत ‘दूर्वाणां’, सम्बन्धिनं ‘स्तम्बं’, ‘आहर’ स्वीकुरु । ‘एतां’ दूर्वां, ‘मम’ स्वस्य, ‘प्रियतमां’, विद्धीति शेषः । ‘मनुष्याणां’, सम्बन्धिनीं ‘इमां’ दक्षिणां, ‘दिशं’, ‘अनु’, सा दूर्वा ‘भूयिष्ठा’ प्रभूता, ‘विरोहतु’ विविधमङ्कुरमुत्पादयतु ॥

अथ तृतीयामाह । ^(४)“काशानाँ स्तम्बमाहर ० यथा ते नाभवन् पुनः”^(४) इति । हे प्रेत ‘काशा’ख्यानां तृणानां ‘स्तम्बं’, ‘आहर’ स्वीकुरु । किमर्थं, ‘रक्षसामहत्यै’ । ‘एतस्यै’ पश्चिमायाः, ‘दिशः’, ‘अघायवः’ अघं पापमुपद्रवमिच्छन्तः, ‘ये’ वैरिणः, ‘पराभवन्’ पराकर्त्तारः आसन् । ‘ते’ वैरिणः, ‘यथा’, ‘पुनः’, ‘नाभवन्’ न भविष्यन्ति, तथा काशस्तम्बं स्वीकुरु ॥

अथ चतुर्थीमाह । ^(५)“दर्भाणाँ स्तम्बमाहर ० काण्ड-

4 Q 2