तैत्तिरीय आरण्यक (कृष्ण यजुर्वेद - सायणभाष्य व हिन्दी अनुवाद)

७२ तैत्तिरीये आरण्यके

ब्यदे॑^{(२०)}। ^{(२१)}सोम॑पा३ असो॑मपा३ इति॑ निगद॑व्या-
ख्याताः॑^{(२१)} ॥ ७ ॥

व्य॒वदा॒ताह॑ति गर॒गिर॒स्तप॑स उद॒कं तृ॒प्तास॒श्चतु॑ष्पद॒
एक॑ञ्च ॥ अनु० ९ ॥

---

दिभ्यश्च, 'स्वस्ति' क्षेमोऽस्तु, इतः 'ऊर्ध्वं', सर्वदा 'भेषजं' सर्वानिष्टनिवारणं, 'जिगातु' प्राप्नोतु, स 'नः' अस्मदीयाय, 'द्विपदे' मनुष्याय, च 'शं' सुखमस्तु, 'चतुष्पदे' पशवेऽपि, 'शं' सुखमस्तु ॥

अथ ब्राह्मणवाक्यमुच्यते । ^{(२१)}“सोमपा३ ० व्याख्याताः” ^{(२१)}इति। अथ निगदव्याख्याता इति यदुपक्रान्तं तदत्रोपसंह्रियते । वराहव इत्यादिषु शं चतुष्पद इत्यन्तेषु मन्त्रेषु ये 'सोमपाः', देवाः ये च 'असोमपाः', ते सर्वेप्यभिहिताः, प्लुतिद्वयमाख्यानार्थम् । प्रश्नाख्यानयोरिति सूत्रेण प्रश्नवन्निश्चिताख्यानेपि प्लुतस्य विहितत्वात् । त एते सर्वदेवाः 'निगदव्याख्याताः'। मन्त्रपाठेनैव तदर्थपर्यालोचनायान्तत्तन्महिम्नः प्रतीयमानत्वात् ॥

इति सायनाचार्यविरचिते माधवीये वेदार्थप्रकाशे यजुरारण्यके प्रथमप्रपाठके नवमोऽनुवाकः ॥ ९ ॥