वेद स्वरूप विमर्श (स्वामी करपात्री जी महाराज - अपौरुषेय वेद-प्रामाण्य एवं वैदिक समन्वय)

३६४ वेदस्वरूप-विमर्श विशेषणांशरूपे प्रामाण्यादर्शनेनोक्तनियमासिद्धेः । अत्र हि रेवती ऋग्धारं वारवन्तीयं सामविशेषणं, न च सोमादिविशेषणवदेतत्प्रसिद्धं, येन वाक्यस्य तद्विशिष्टयागविधिमात्रे प्रामाण्यं स्यात्, न वा विशिष्टविधिना विशेषणाक्षेपः, आक्षेपाद्विशेषणप्रतिपत्तौ विशिष्टगोचरो विधिर्विशिष्टविधौ च तेन विशेषणाक्षेप इति परस्पराश्रयतापत्तेः । अतो विशिष्टविधिपरस्यैव वाक्यस्य विशेषणांशरूपेऽपि प्रामाण्यमभ्युपगन्तव्यं, न च तत्रापि तात्पर्यम् उभयत्र तात्पर्ये वाक्यभेदप्रसङ्गात् । एवं मन्त्रार्थवादानामपि विधेयस्तुतिकमस्मरणपर्यवसितानां तद्द्वारभूतेऽर्थे न तात्पर्यमित्य- तत्परेभ्यस्तेभ्यः प्रत्यक्षस्यैव प्राबल्येन तद्विरोधाय वृत्त्यन्तरकल्पनम् । सोमेन यजेतेत्यत्र विशिष्टविधिपरे वाक्ये सोमद्रव्याभिन्नयागरूपं विशिष्टं विधेयमित्यभ्युपगमे तस्य विधेयस्य दध्ना जुहोतीत्यादौ विधेयस्य दध्यादेरिव लोकसिद्धत्वाभावेन विधिपराद्वाक्यादेव रेवत्याधारवारवन्तीयाविशेषणस्यैव विना तात्पर्यसिद्धिरेष्टव्या, नहि तात्पर्यबिरहितादागमात् । यागसोमलताभेदग्राहिप्रत्यक्ष- विरुद्धाथः सिद्ध्यतीति तत्रापि तदविरोघाय मत्वर्थलक्षणाश्रयणं सिद्धान्तलेशे । अद्वैतश्रुतिस्तूपक्रमोपसंहारैकरूप्यादिषड्विधलि- ङ्गवगताद्वैततात्पर्या प्रत्याक्षाद्वलवतीति ततः प्रत्यक्षस्यैव बाधो न तद्- विरोघाय श्रुतेरन्यथानयनम् । यत्तुक्तं न तात्पर्यवत्त्वेन प्रत्यक्षाच्छ्रुतेः प्राबल्यम् ! कृष्णलान् श्रपयेदिति विधेः श्रपणस्य कृष्णलार्थप्रतिपादने तात्पर्यॆऽपि कृष्णले रूपरसपरावृत्ति- प्रादुर्भावपर्यन्तमुख्यश्रपणसम्बन्धः प्रत्यक्षविरुद्ध इति तद्विरोधाय श्रपणशब्दस्योष्णीकरणमात्रे लक्षणाभ्युपगमादिति तन्न; शास्त्रस्यान- धिगतगन्तृत्वेनाकृतकर्तृत्वभावात् । नहि शास्त्रस्य बलवत्त्वेन श्रपणानर्हस्य श्रपणविधानं सम्भवत्यशक्यस्योपदेशायोगात् । अद्वैत- श्रुतिविरोधेन प्रत्यक्षस्य व्यावहारिकविषयत्वेनाप्युपपत्तिर्भवति । कृष्णले श्रपणस्याशक्यत्वादुष्णीकरणे लक्षणा न प्रत्यक्षविरोधात्तदुक्तमेव सिद्धान्त- लेशसंग्रहे "अथवा कृष्णलं श्रपये' दित्यादौ न प्रत्यक्षानुरोधेन लक्षणा किन्तु अनुष्ठानाशक्त्या । वेदप्रमाण्य-विमर्शः ३६५ सर्वभूतहितैषिणां परमकारुणिकानामपि लौकिकवैदिकसामर्थ्या- नुरोधेनाधिकारानधिकारव्यवस्था सम्मता । तत एव शास्त्रीयसामर्थ्य- विधुराणां लौकिकसामर्थ्यवतामपि शूद्रादीनां वेदाध्ययनतदर्थानुष्ठानादि- नानुमतमिति सूत्रभाष्यभामत्यादिषु स्पष्टम् । यथा विधिविहितमध्ययनादि निःश्रेयसकरं तथैव निषिद्धं विधि- विरुद्धञ्च तदनिष्टकरमपि भवत्येव । 'पुराणन्यायमीमांसाधर्मशास्त्राङ्गमिश्रिताः । वेदाः स्थानानि विद्यानां धर्मस्य च चतुर्दश ।।' इति याज्ञवल्क्यस्मृतौ मिताक्षराकारैरेतानि त्रैवर्णिकैरध्येतव्यानीत्युक्त्वा तत्र प्रमाणरूपेण- “निषेकादिश्मशानान्तो मन्त्रैर्यस्योदितो विधिः । तस्य शास्त्रेऽधिकारोऽस्मिन् ज्ञेयो नान्यस्य कस्यचित् ।।" इति मनुवचनमुद्धृतम् । "वेदान्तगो ब्राह्मणः स्यात् क्षत्रियो विजयी भवेत् । वैश्यो धनसमृद्धः स्याच्छूद्रः सुखमवाप्नुयात् ॥" इति विष्णुसहस्रनामपाठात्फलबोधके वाक्ये स्वभाष्ये श्रीशङ्कराचा- र्येण शूद्रः श्रवणात्सुखमवाप्नुयान् इति रीत्या शूद्रस्य विष्णुसहस्रनामपाठं निषिद्ध्य तच्छ्रवणमेव व्याख्यातम् । बृहदारण्यकोपनिद्भाष्ये च 'य इच्छेद् दुहिता मे पण्डिता स्यादि'त्यत्र दुहितुः पाण्डित्यं गृह्तन्त्रविषयं वेदेऽनधिकारात् इति व्याख्यातम् । तस्माद् यावदुक्तमित्यादि जैमिनिसूत्रे शबरस्वामिनापि :अतुल्या हि स्त्री पुंसा । अतुल्यता च द्वेधा स्त्रीत्वाद- विद्यात्वाच्चेत्युक्तम् । 'नाध्येतव्यमिदं शास्त्रं वृषलस्य च सन्निधौ।' (कूर्मपुराणे) अध्येतव्यं ब्राह्मणेन वैश्येन क्षत्रियेण च । श्रोतव्यमेव शूद्रेण नाध्येतव्यं कदाचन ।। श्रौतं स्मार्तञ्च वै धर्मं प्रोक्तमस्मिन्नृपोत्तम । तस्माच्छूद्रैर्विना विप्रं न श्रोतव्यं कदाचन ।।' (भविष्यपुराणे)