भारतकोश
संग्रह पर लौटें

गोपथ ब्राह्मण (अथर्ववेद - क्षेमकरणदास त्रिवेदी हिन्दी भाष्य)

Gopatha Brahmana with Hindi Bhashya by Pt. Kshemkarandas Trivedi

महर्षि गोपथ / पं. क्षेमकरणदास त्रिवेदी द्वारा

स्रोत: चौखम्बा संस्कृत प्रतिष्ठान · चौखम्बा संस्कृत प्रतिष्ठान · 1950 (उद्गम)

DevanagariSanskritpublished600 पृष्ठ

३६६ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २३ ॥ तस्मात् सायं गृहमेधीयेन चरन्ति ) फिर जब सायंकाल में गृहमेधीय [ गृहस्थ के कर्तव्य धर्म ] के साथ व्यवहार करते हैं, पुष्टिकारक कर्म ही गृहमेधीय है, सायंकाल में पशुओं का पोषण होता है, इसलिये सायंकाल में गृहमेधीय [ गृहस्थ के कर्तव्य धर्म ] से व्यवहार करते हैं। ( अथ यत् श्वोभूते गृहमेधीयस्य निष्कासमिश्रेण पूर्णदर्व्या चरन्ति पूर्वेद्युः कर्मणा एव एतत् कर्म प्रातः उपसन्तन्वन्ति ) फिर जब आगामी कल्प में हुये गृहमेधीय [ गृहस्थ के कर्तव्य धर्म ] के निकास और संयोग के साथ पूर्ण दर्वी [ भोजन पात्र ] के द्वारा व्यवहार करते हैं. बीते हुये कल्प के कर्म से ही इस कर्म को प्रातःकाल विस्तृत करते हैं । ( अथ यत् प्रातः क्रीडिनः मरुतः यजन्ति, इन्द्रः वै क्रीडिनः मरुतः तस्मात् एनान् इन्द्रेण उपसंहितान् यजति' ) फिर जब प्रातःकाल खिलाड़ी मरुत् देवताओं को यज्ञ करते हैं, इन्द्र ही खिलाड़ी मरुत् है, इसलिये इन [ मरुतों ] को इन्द्र के साथ-साथ यज्ञ करता है। ( अथ यद् अग्निं प्रणयन्ति यम् एव अमुं वैश्वदेवे मन्थन्ति तम् एव तत् प्रणयन्ति ) फिर जब अग्नि को आगे लाते हैं, जिस उस [ अग्नि ] को ही वैश्वदेव यज्ञ में मथते हैं, उसको ही उससे आगे लाते हैं। ( यत् मथ्यते, तस्य ब्राह्मणम् उक्तम् ) जो वह [ अग्नि ] मथा जाता है, उसका ब्राह्मण कहा गया है । [ क० १६, २१ ] । ( अथ यत् सप्तदश सामिधेन्यः, सदृन्तौ आज्यभागौ, विराजौ संयाज्ये, तेषां ब्राह्मणम् उक्तम्) फिर जब सत्रह सामिधेनी [ अग्नि प्रज्वलित करने की ऋचायें ], श्रेष्ठ पदार्थ वाले दो आज्यभाग, दो विराट् छन्द संयाज्या [ नाम ऋचायें ] हैं, उनका ब्राह्मण कहा गया है [ क० १६, २१ ] । ( अथ यत् नव प्रयाजाः नव अनुयाजाः, अष्टौ हवींषि समानानि तु एव, षट् सञ्चराणि ऐन्द्राग्नान्तानि हवींषि भवन्ति तेषां ब्राह्मणम् उक्तम् ) फिर जो नौ प्रयाज, नौ अनुयाज, और आठ समान हवि भो और छह सञ्चार हवि इन्द्र और अग्नि के प्रकरण तक हैं उनका ब्राह्मण कहा गया है [ क० २२ ] । ( अथ यत् महेन्द्रम् अन्ततः यजति, अन्तं वै श्रेष्ठो भजते तस्मात् एनम् अन्ततः यजति ) फिर जब महेन्द्र [परमेश्वर] को अन्त में यज्ञ करता है, अन्त को ही श्रेष्ठो [सेठ, बड़ा धनी] सेवता है, इसलिये इस [ महेन्द्र ] को अन्त में वह यज्ञ करता है । ( अथ यत् वैश्वकर्मणः एककपालः, असौ वै विश्वकर्मा, यः असौ तपति, एतम् एव तेन प्रीणाति ) फिर जब विश्वकर्म देवता वाला एक पात्र में धरा चरु होता है, वह ही विश्वकर्मा [ सबका बनाने वाला ईश्वर ] है जो वह तपाता है, इसको ही उस [ यज्ञ ] से तृप्त करता है । ( अथ यत् ऋषभं गां ददाति, ऐन्द्रः ह यज्ञक्रतुः ) फिर जब बैल और गाय [ क० २२ ] को वह देता है, इन्द्र [ तेज वा ऐश्वर्य ] देवता वाला ही यह यज्ञ व्यवहार है ॥ २३ ॥ दधातेः-क्तः । संयुक्तान् ( गृहमेधीयेन ) गृहमेधिन्-छः । गृहस्थकर्तव्येन धर्मेण यज्ञेन ( चरन्ति ) व्यवहरन्ति ( श्वोभूते ) आगामिदिवसभूते ( निष्कासमिश्रेण ) निस्+कासु शब्दे-घञ् + मिश्र योजने-अच् । निःसारेण सह संयोगेन ( पूर्ण- दर्व्या ) दृ विदारणे-विन् । पूर्णचमसेन ( पूर्वेद्युः ) गतदिवसे ( उपसन्तन्वन्ति ) यथावत् विस्तारयन्ति ( श्रेष्ठो ) बहुधनी ( भजते ) सेवते ( वैश्वकर्मणः ) विश्वकर्मन्-अण् । विश्वकर्मदेवताकः ( विश्वकर्मा ) सर्वकर्ता । सूर्यः परमेश्वरः ( ऋषभम् ) वृषभम् ( गाम् ) धेनुम् ॥

कण्डिका २४ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २४ २६७ भावार्थः—प्रातःसवन, माध्यन्दिन सवन और तृतीयसवन में देवताओं के गुण कर्म स्वभाव जानकर यज्ञ करना चाहिये ॥ २३ ॥ कण्डिका २४ ॥ अथ यदपराह्णे पितृयज्ञेन चरन्ति, अपराह्नभाजो वै पितरः तस्मादपराह्णे पितृयज्ञेन चरन्ति । तदाहुर्यदपरपक्षभाजो वै पितरः, कस्मादेनान् पूर्वपक्षे यजन्तीति । देवा वा एते पितरः, तस्मादेनान् पूर्वपक्षे यजन्तीति । अथ यदेकां सामिधेनीन्त्रिर्न्वाह, सकृदु ह वै पितरः, तस्मादेकां सामिधेनीन्त्रिर्न्वाह । अथ यद्यजमानस्यार्षेऽन्वाह, नेद्यजमानं प्रमृणजानीति । अथ यत् सोमम्पित्रुमन्तं पितॄन् सोमवतः पितॄन् बर्हिषदः पितॄनग्निष्वात्तानित्यावाहयन्ति, न हैके स्वं महिमान- मावाहयन्ति, यजमानस्यैष महिमेति वदत आवाहयेदिति, त्वेव स्थितमग्नेर्ह्येष महिमा भवति, ओं स्वधेत्याश्रावयति, अस्तु स्वधेति प्रत्याश्रावयति, स्वधाकारो हि पितॄणाम् । अथ यत् प्रयाणानुयाजेभ्यो बर्हिष्मन्तावुद्धरति, प्रजा वै बर्हिः, नेत् प्रजां पितृषु दधातीति१ ते वै षट् सम्पद्यन्ते, षड् वा ऋतवः, ऋतवः पितरः, पितॄणामाप्त्यै ॥ २४ ॥ कण्डिका २४ ॥ पितरों के लिये हवि ॥ ( अथ यत् अपराह्णे पितृयज्ञेन चरन्ति ) फिर जब तीसरे पहर [ दिन के तीन भागों में से तीसरे भाग में ] पितृयज्ञ [ माता-पिता आदि पालक ज्ञानियों के सत्कार ] से वे व्यवहार करते हैं, ( अपराह्नभाजः वै पितरः तस्मात् अपराह्णे पितृयज्ञेन चरन्ति ) तीसरे पहर में भाग वाले ही पितर [ पालनकर्ता ज्ञानी पुरुष ] हैं, इसलिये तीसरे पहर में पितृयज्ञ से वे व्यवहार करते हैं । ( तत् आहुः यत् अपरपक्षभाजः वै पितरः, कस्मात् एनान् पूर्वपक्षे यजन्ति इति ) यह कहते हैं कि दूसरे पक्ष [ श्रेणी वा पङ्क्ति ] में भाग वाले ही पितर हैं, किसलिये इनको पहिले पक्ष [ श्रेणी ] में यज्ञ करते हैं । [ उत्तर] ( देवाः वै एते पितरः तस्मात् एनान् पूर्वपक्षे यजन्ति इति ) देव [ विजय चाहने वाले वीर ] ही यह पितर लोग हैं, इसलिये इनको पहिले पक्ष में [ पहिली श्रेणी में ] यज्ञ करते हैं । ( अथ यत् एकां सामिधेनीं त्रिः अन्वाह ) फिर जो एक सामिधेनी [ अग्नि प्रदीप्त करने की ऋचा ] को तीन बार वह बोलता है । ( सकृत् उ ह वै पितरः, तस्मात् एकां सामिधेनीं त्रिः अन्वाह ) [ उत्तर ] उचित काम करने वाले ही निश्चय करके पितर [ माता पिता आदि ज्ञानी पुरुष ] हैं, इसलिये एक सामिधेनी को वह तीन बार [ आदर के लिये ] पढ़ता है । ( अथ यत् यजमानस्य आर्षे अन्वाह ) फिर जब यजमान के आर्ष ———————— २४—( अपराह्णे ) त्रिधाविभक्तदिनस्य तृतीयभागे ( अपराह्नभाजः ) अपराह्नहविर्भागिनः ( अपरपक्षभाजः ) द्वितीयश्रेणिभागिनः ( पूर्वपक्षे ) प्रथम- श्रेण्याम् ( अन्वाह ) पठति ( सकृत् ) एकवारम् अथवा, समानं साधु, समानस्य ———————— १. पू. सं. “दधानि” इति पाठः ॥ सम्पा० ॥

२६८ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २४ ॥ यज्ञ में [ ऋषियों के लिये सत्कार में एक सामिधेनी ऋचा को तीन बार ] पढ़ता है । ( यजमानं नेत् प्रमृणजानीति ) [ उत्तर ] वह यजमान को नहीं मारता है [ अमर करता है ] । ( अथ यत् पितृमन्तं सोमं, सोमवतः पितॄन्, बर्हिषदः पितॄन्, अग्निष्वात्तान् पितॄन् आवाहयन्ति ) फिर जब श्रेष्ठ माता पिता वाले सोम [ प्रेरक पुरुष ] को, सोम [ बड़े ऐश्वर्य ] वाले पितरों [ माता पिता आदि ज्ञानियों ] को, वृद्धिकारक व्यवहार में बैठने वाले पितरों को और अग्निष्वात्ता[ अग्नि अर्थात् बिजुली सूर्य और अग्नि विद्या तथा शारीरिक और आत्मिक तेज ग्रहण करने वाले ] पितरों को वे बुलाते हैं [ अथर्व० १८ । ४ । ७१-७४ भी देखो ] । ( एके ह स्वं महिमानं न आवाहयन्ति यजमानस्य एव एषः महिमा इति वदतः आवाहयेत् इति, तु अग्नेः एव हि एषः महिमा स्थितं भवति ) कोई कोई अपनी महिमा को नहीं बुलवाते हैं—यह यजमान की ही महिमा है—ऐसा कहते हुए पुरुषों को वह बुलवावे, किन्तु अग्नि [ विद्वान् पुरुष ] की ही यह महिमा स्थित होती है । ( ओं स्वधा इति आश्रावयति, स्वधा अस्तु इति प्रत्याश्रावयति, स्वधाकारः हि पितृणाम् ) ओम् स्वधा [ यह अन्न वा जल ] है—ऐसा वह बोलता है, स्वधा होवे—ऐसा वह उत्तर में बोलता है, स्वधाकार [ अन्न वा जल का व्यवहार ] ही पितरों के लिये है । ( अथ यत् प्रयाजानुयाजेभ्यः बर्हिष्मन्तौ उद्धरति, प्रजा वै बर्हिः प्रजां पितृषु नेत् दधाति इति ) फिर जब प्रयाज अनुयाज यज्ञों के लिये दो बर्हि [ वृद्धिकारक व्यवहार वा कुश ] वाले मन्त्रों को वह बोलता है, प्रजा ही बर्हि [ कुश घास के समान वृद्धिकारक ] है, प्रजा को पितरों में वह नहीं धारण करता है [ अर्थात् प्रजा से पितरों का अधिक आदर करता है ] । ( ते वै षट् सम्पद्यन्ते, षट् वै ऋतवः, ऋतवः पितरः, पितॄणाम् आप्त्यै ) सः+करोतेः—क्विप् । तुगागमः विभक्तिलोपः । साधुकर्माणः । उचितकर्मकर्तारः ( आर्षे ) ऋषिनिमित्ते ( नेत् ) निषेधे ( प्रमृणजा¹नीति ) पार्यतेरजिः ( उ० १ । १३६ ) प्र+मृ हिंसायाम्—अजिः । प्रमृणज्-क्विप् । नामधातोः—शप् श्ना इति द्वौ विकरणौ । प्रकर्षेण मृणति हिनस्ति ( सोमम् ) प्रेरकपुरुषम् ( पितृमन्तम् ) प्रशस्तमातापितृभ्यां युक्तम् ( पितॄन् ) मातापित्रादिपालकज्ञानिनः ( सोमवतः ) परमैश्वर्ययुक्तान् ( बर्हिषदः ) बर्हिषि वृद्धिकरे व्यवहारे सदनशीलान् ( अग्निष्व. तान् ) अग्नि+सु+आङ्+ददातेः—क्तः । अग्निः सूर्यविद्युदग्निविद्या शारीरिक आत्मिकतेजो वा आत्तं गृहीतं यैस्तान् ( एके ) केचित् ( वदतः ) कथयतः ( स्थितम् ) स्थितः ( स्वधा ) अन्नम्—निघ० २ । ७ । उदकम्—निघ० १ । १२ । ( आश्रावयति ) उच्चारयति ( प्रत्याश्रावयति ) अङ्गीकरोति ( बर्हिष्मन्तौ ) वृद्धिकरव्यवहारयुक्तौ मन्त्रौ ( ते ) पितरः ॥ १ शब्दों की इस प्रकार असाधारण सिद्धि का उदाहरण मिलना अत्यन्त दुर्लभ है । बार २ व्याकरण के नियमों की उपेक्षा करने के बाद भी यह शब्द भली प्रकार सिद्ध नहीं हो सका है । वास्तव में तो बाहुलक से श्नम् विकरणयुक्त मृज् धातु के लोट् लकार उत्तम पुरुष एकवचन का "प्रमृणजानि" प्रयोग समीचीन जान पड़ता है ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका २५ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २५ ॥ २९९ वे [ पितर लोग यज्ञ में ] छह ही सम्पन्न किये जाते हैं, छह ही ऋतुयें हैं, ऋतुओं [ के समान वृद्धिकारक ] पितर हैं, पितरों की तृप्ति के लिये [ यह यज्ञ है ] ॥ २४ ॥ भावार्थः--यज्ञ में पितर लोगों का यथावत् सत्कार करने से यजमान की महिमा बढ़ती है ॥ २४ ॥ कण्डिका २५ ॥ अथ यज्जीवनवन्तावाज्यभागौ भवतः, यजमानमेव तज्जीवयतः । अथ यदेकैकस्य हविषस्तिस्रस्तिस्रो याज्या भवन्ति, ह्वयत्येवैनां प्रथमया, द्वितीयया गम- यति, प्रैव तृतीयया यच्छति । अथो देवयज्ञमेवैनं पितृयज्ञेन व्यावर्तयन्ति, अथो दक्षिणासंस्थो वै पितृयज्ञः, तमेवैतदुदक्संस्थं कुर्वन्ति । अथ यदग्निं कव्यवाहन- मन्ततो यजति, एतत् स्विष्टकृतो वै पितरः, तस्मादग्निं कव्यवाहनमन्ततो यजति । अथ यदिडामुपहूयावघ्राय न. प्राश्नन्ति, पशवो वा इडा, नेत्पशून् प्रमृण- जानीति । अथ यत् सूक्तवाके यजमानस्याशिषोऽन्वाह, नेद्यजमानं प्रमृणजानीति । अथ यत् पत्नीः संयाजयन्ति, नेत्पत्नीं प्रमृणजानीति । अथ यत् पवित्रवति मार्ज- यन्ते, शान्तिर्वै भेषजमापः, शान्तिरेवैषा भेषजमन्ततो यज्ञे क्रियते । अथ यदध्वर्युः पितृभ्यो निपृणाति, जीवावेव तत् पितॄननु मनुष्याः पितरोऽनुप्रवहन्ति । अथो देवयज्ञमेवैनं पितृयज्ञेन व्यावर्तयन्ति । अथो दक्षिणासंस्थो वै पितृयज्ञः तमेवै- तदुदक्संस्थं कुर्वन्ति । अथ यत् प्राञ्चोऽभ्युत्क्रम्यादित्यमुपतिष्ठन्ते देवलोको वा आदित्यः, पितृलोकः पितरः देवलोकमेवैनं पितृलोकादुपसङ्क्रामयन्तीति । अथ यद्दक्षिणाञ्चोऽभ्युत्क्रम्याग्नीनुपतिष्ठन्ते, प्रीत्यैव तद्देवेष्वन्ततोऽध्वं चरन्ति । अथ यदुदञ्चोऽभ्युत्क्रम्य त्रैयम्बकैर्यजन्ते, रुद्रमेव तत् स्वस्यां दिशि प्रीणन्ति । अथो देवयज्ञमेवैनं पितृयज्ञेन व्यावर्तयन्ति । अथो दक्षिणासंस्थो वै पितृयज्ञः, तमेवैतदुदक्संस्थं कुर्वन्ति । अथ यदन्तत आदित्येष्टचा यजति इयं वा अदिति- रस्यामेवैनमन्ततः प्रतिष्ठापयति । अथ यत्परस्तात् पौर्णमासेन यजते, तथाहास्य पूर्वपक्षे साकमेधैरिष्टं भवति ॥ २५ ॥ कण्डिका २५ ॥ पितृयज्ञ के साथ देवयज्ञ आदि का विधान ॥ ( अथ यत् जीवनवन्तौ आज्यभागौ भवतः, यजमानम् एव तत् जीवयतः ) फिर जब दो जीवन साधन वाले आज्यभाग [ घृत की आहुति वाले मन्त्र ] होते हैं, यजमान को ही वे दोनों जीवन देते हैं । ( अथ यत् एकैकस्य हविषः तिस्रः तिस्रः याज्याः भवन्ति, एनान् एव प्रथमया ह्वयति, द्वितीयया गमयति, तृतीयया एव प्रयच्छति ) फिर जब एक एक हवि की तीन तीन याज्या [ ऋचायें ] होती हैं, पहिली से ही इन [ पितरों ] को वह बुलाता है, दूसरी से वह चलाता है और तीसरी से ही वह २५–( जीवनवन्तौ ) जीवनसाधनयुक्तौ ( हविषः ) ग्राह्यपदार्थस्य । अन्नस्य ( ह्वयति ) आह्वयति ( एनान् ) पितॄन् ( गमयति ) प्रापयति ( प्रयच्छति )

३०० गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २४ दान करता है। ( अथो एनं देवयज्ञम् एव पितृयज्ञेन व्यावार्त्तयन्ति ) फिर इस देवयज्ञ [ विद्वानों के सत्कार ] को ही पितृयज्ञ [ पितरों माता पिता आदि पालक विद्वानों के सत्कार ] के साथ वर्त्तमान करते हैं। ( अथो दक्षिणासंस्थः वै पितृयज्ञः, तम् एव एतत् उदक्संस्थं कुर्व्वन्ति ) फिर दक्षिण दिशा में रक्खा हुआ ही पितृयज्ञ है, उसको ही इससे उत्तर दिशा में रक्खा हुआ करते हैं। ( अथ यत् कव्यवाहनम् अग्निम् अन्ततः यजति, एतत् स्विष्टकृतः वै पितरः, तस्मात् कव्यवाहनम् अग्निम् अन्ततः यजति ) फिर जब कव्यवाहन [ विद्वानों को हितकारक पदार्थ पहुंचाने वाले ] अग्नि [ तेजस्वी पुरुष ] का सत्कार करता है, इससे सुन्दर इष्ट व्यवहार करने वाले ही पितर लोग होते हैं, इसलिये कव्यवाहन [ विद्वानों को हितकारक पदार्थ पहुँचाने वाले ] अग्नि [ तेजस्वी पुरुष ] का सत्कार करते हैं। (. अथ यत् इडाम् उपहूय अवघ्राय न प्राश्नन्ति, पशवः वै इडाः पशून् नेत् प्रमृणजानीति ) फिर जब अन्न को मंगा कर और सूंघ कर वे अब खाते हैं, पशु [ सब जीव ] ही अन्न [ अन्न के आश्रित ] हैं, पशुओं [ जीवों ] को वह नहीं मारता है। ( अथ यत् सूक्तवाके यजमानस्य आशिषः अन्वाह, यजमानं नेत् प्रमृण- जानीति ) फिर जब सूक्तवाक [ सुन्दर कहे हुये वाक्य वाले यज्ञ ] में यजमान के आशीर्वादों को वह पढ़ता है, यजमान को वह नहीं मारता है। ( अथ यत् पत्नीं न सयाजयन्ति, पत्नीं नेत् प्रमृणजानीति ) फिर जब [ यजमान की ] पत्नी से अब वह यज्ञ कराते हैं, पत्नी को वह नहीं मारता है [ सुरक्षित करता है ]। ( अथ यत् पवित्रवति मार्जयन्ते, शान्तिः वै भेषजम् आपः, शान्तिः एव एषां भेषजम् अन्ततः यज्ञे क्रियते ) फिर जब जल वाले [ पात्र ] में शुद्ध करते हैं, शान्ति ही औषध जल है, शान्ति ही इनकी औषधि अन्त में यज्ञ में की जाती है। ( अथ यत् अध्वर्युः पितृभ्यो निपृणाति, तत् मनुष्याः पितरः पितॄन् अनु जीवान् एव अनुप्रवहन्ति ) फिर जब अध्वर्यु पितरों [ पालक विद्वानों ] को परिपूर्ण करता है, मननशील और पालनकर्ता पुरुष तब पितरों के पीछे-पीछे जीवों को चलाते रहते हैं। (अथो एनं देवयज्ञम् एव पितृयज्ञेन व्यावार्त्तयन्ति) फिर इस देवयज्ञ [ विद्वानों के सत्कार ] को ही पितृयज्ञ [ पितरों माता पिता आदि पालक

ददाति ( व्यावार्त्तयन्ति ) वर्त्तमानं कुर्व्वन्ति ( दक्षिणासंस्थः ) दक्षिणस्यां दिशि सम्यक् स्थितः ( उदक्संस्थम् ) उत्तरस्यां दिशि सम्यक् स्थितम् ( अग्निम् ) विद्वांसं पुरुषम् ( कव्यवाहनम् ) कवि-यत्। कव्यपुरीषपुरीष्येषु ञ्युट् ( पा० ३ । २ । ६५ ) कव्य+वहेर्ण्युट्। कविर्मेधाविनाम-निघ० ३ । १५। कविभ्यो मेधाविभ्यो हितपदार्थानां प्रापकम् ( इडाम् ) अन्नम्-निघ० २ । ७ । ( पशवः ) जीवाः ( प्रमृणजानीति ) क० २४। प्रकर्षेण मृणति हिनस्ति ( आशिषः ) आशीर्वादान् ( न ) सम्प्रति ( पवित्रवति ) उदकनाम-निघ० १ । १२ । ( मार्ज- यन्ते ) शोधयन्ति ( पितृभ्यः ) पितॄन् ( निपृणाति ) पृ पालनपूरणयोः-लट्। नितरां पालयति पूरयति वा ( अनु ) अनुसृत्य ( प्राञ्चः ) पूर्वदिक्स्थाः पुरुषाः • ( अभ्युत्क्रम्य ) अभित उत्थाय ( आदित्यम् ) आदीप्यमानं सूर्य्यम् ( उपतिष्ठन्ते ) सेवन्ते ( उपसङ्क्रामन्ति ) उपसंगत्य गच्छन्ति.. प्राप्नुवन्ति ( दक्षिणाञ्चः ) दक्षिणदिक्स्थाः ( उदञ्चः ) उत्तरदिक्स्थाः ( त्र्यम्बकैः ) त्रि+अम्ब गतौ-

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २५ ॥ ३०१ विद्वानों के सत्कार ] के साथ वर्त्तमान करते हैं। ( अथो दक्षिणासंस्थः वै पितृयज्ञः, तम् एव एतत् उदक्संस्थं कुर्वन्ति ) फिर दक्षिण दिशा में रखा हुआ ही पितृयज्ञ है, उसको ही इससे उत्तर दिशा में रखा हुआ करते हैं। ( अथ यत् प्राञ्चः अभ्युत्क्रम्य आदित्यम् उपतिष्ठन्ते, देवलोकः वै आदित्यः, पितृलोकः पितरः, एनम् एव देवलोकं पितृलोकात् उपसङ्क्रामन्ति इति ) फिर जब पूर्ववाले पुरुष उठ करके सूर्य को सेवते हैं, देवलोक [ विद्वानों का स्थान ] ही सूर्य [ समान ] है, पितृलोक [ पितरों का स्थान ] पितर [ पालन करने वाले पदार्थ ] हैं, इस देव लोक को ही पितृलोक से चलकर अच्छे प्रकार प्राप्त करते हैं। ( अथ यत् दक्षिणाञ्चः उत्क्रम्य अग्नीन् उपतिष्ठन्ते प्रीत्या एव तत् देवेषु अन्ततः ऊर्ध्वं चरन्ति ) फिर जब दक्षिण दिशा वाले उठकर अग्नियों को सेवते हैं, प्रीति के साथ ही तब विद्वानों के बीच अन्त में वे ऊंचे चलते हैं। (अथ यत् उदञ्चः अभ्युत्क्रम्य त्रैयम्बकैः यजन्ते, रुद्रम् एव तत् स्वस्यां दिशि प्रीणन्ति ) फिर जब उत्तर वाले पुरुष उठकर त्रैयम्बक [ अर्थात् त्र्यम्बक, तीनों कालों और तीनों लोकों में नेत्र वाले परमेश्वर ] को देवता रखते हुये हवियों से वे पूजते हैं, रुद्र [ दुष्टों को रुलाने वाले परमात्मा ] को ही तब अपनी दिशा में वे प्रसन्न करते हैं। ( अथो एनं देवयज्ञम् एव पितृयज्ञेन व्यावर्तयन्ति ) फिर इस देवयज्ञ [ विद्वानों के सत्कार ] को ही पितृयज्ञ [ पितरों माता पिता आदि पालक विद्वानों के सत्कार ] के साथ वर्त्तमान करते हैं। ( अथो दक्षिणासंस्थः वै पितृयज्ञः, तम् एव एतत् उदक्संस्थं कुर्वन्ति ) फिर दक्षिण दिशा में रखा हुआ ही पितृयज्ञ है, उसको ही इससे उत्तर दिशा में रखा हुआ करते हैं। ( अथ यत् अन्ततः आदित्येष्टया यजति, इयं वै अदितिः, अस्याम् एव एनम् अन्ततः प्रतिष्ठापयति ) फिर जब अन्त में अदिति देवता वाली इष्टि से वह यज्ञ करता है, यह [ पृथिवी ] ही अदिति [ अदीन देवमाता, दिव्य पदार्थों को उत्पन्न करने वाली ] है, इस [ पृथिवी ] पर ही इस [ यजमान ] को अन्त में वह प्रतिष्ठित करता है। ( अथ यत् परस्तात् पूर्णमासेन यजते, तथा ह अस्य पूर्वपक्षे साकमेधैः इष्टं भवति ) फिर जब पीछे से पौर्णमास यज्ञ के साथ वह यज्ञ करता है, उसी प्रकार ही उसका पहिले पखवाड़े में साकमेधों [ क० २३ बल के लिये बुद्धि वाले यज्ञों ] से यज्ञ होता है ॥ २५ ॥ भावार्थः--जैसे यज्ञ में यज्ञदेवताओं के लिये यज्ञपदार्थ एक स्थान से दूसरे ऊंचे स्थान को लाये जाते हैं, वैसे ही मनुष्य एक पद से दूसरे उच्च पद को चढ़ते जावें ॥ २५ ॥ ण्वुल् । तन्वादीनां छन्दसि बहुलम् ( वा० पा० ६ । ४ । ७७ ) इति इयङ् । त्रिषु कालेषु लोकेषु च अम्बकं नेत्रं यस्य स त्र्यम्बकः त्रियम्बकः । ततः अण् । त्रियम्बकदेवताकैः ( आदित्येष्टया ) अदिति--ण्यः । अदितिदेवताकयेष्ट्या ( इयम् ) दृश्यमाना पृथिवी ( अदितिः ) अदीना देवमाता-निरु० ४ । २२ । दिव्य- पदार्थानां जनयित्री ( साकमेधैः ) क० २३ । शाकाय बलाय मेधा येषु तैर्यज्ञैः ॥

कण्डिका २६ ॥

३०२ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २६ कण्डिका २६ ॥ त्रयोदशं वा एतं मासमाप्नोति, यच्छुनासीर्येण यजते, एतावान्वै संवत्सरः, यावानेष त्रयोदशो मासः। अथ यदग्निं प्रणयन्ति, यमेवामुं वैश्वदेवे मन्थन्ति, तमेव तत् प्रणयन्ति, यन्मथ्यते, तस्योक्तं ब्राह्मणं, यद्यु न मथ्यते पौर्णमासमेव तन्त्रं भवति, प्रतिष्ठा वै पौर्णमासं, प्रतिष्ठित्यै एव । अथ यद्वायुं यजति, प्राणो वै वायुः प्राणमेव तेन प्रीणाति । अथ यच्छुनासीरं यजति. संवत्सरो वै शुनासी१रः, संवत्सरमेव तेन प्रीणाति । अथ यत्सूर्य्यं यजति, असौ वै सूर्य्यः, योऽसौ तपति, एतमेव तेन प्रीणाति । अथ यच्छ्वेता दक्षिणा ददाति, एतस्यैव तद्रूपं क्रियते । अथ यत् प्रायश्चित्तप्रतिनिधिं कुर्वन्ति, स्वस्त्ययनमेव तत् कुर्वन्ति, यज्ञस्यैव शान्तिर्यजमानस्य भेषज्याय । तैर्वा एतैश्चातुर्मास्यैर्देवाः सर्वान् कामा- नाप्नुवन्, सर्वा इष्टीः सर्वममृतत्वम् । स वा एष प्रजापति२श्चतुर्विंशः, यच्चा- तुर्मास्यानि, तस्य मुखमेव वैश्वदेवं, बाहू-वरुणप्रघासाः प्राणोऽपानो व्यान इत्ये- तास्तिस्र इष्टयः, आत्मा महाहविः, प्रतिष्ठा शुनासीरं स वा एष प्रजापतिरेव संवत्सरः, यच्चातुर्मास्यानि, सर्वं वै प्रजापतिः, सर्वं चातुर्मास्यानि, तत्सर्वेणैव सर्वमाप्नोति य एवं वेद यश्चैवं विद्वांश्चातुर्मास्यैर्यजते चातुर्मास्यैर्यजते ॥ २६ ॥ इति अथर्ववेदस्य गोपथब्राह्मणोत्तरभागे प्रथमः प्रपाठकः समाप्तः ॥ कण्डिका २६ ॥ तेरहवें महीने और शुनासीर यज्ञ के साथ अग्नि, वायु, सूर्य, संवत्सर और चातुर्मास्यों का वर्णन ॥ ( त्रयोदशं वै एतं मासम् आप्नोति, यत् शुनासीर्येण यजते ) तेरहवें ही इस महीने को वह [ यजमान ] प्राप्त होता है जो शुनासीर [ इन्द्र, वायु वा सूर्य-आगे देखो ] देवता वाले हवि से यज्ञ करता है । ( एतावान् वै संवत्सरः, यावान् एषः त्रयोदशः मासः ) इतना ही संवत्सर [ यज्ञ ] है जितना [ जहां तक ] यह तेरहवां महीना है । ( अथ यत् अग्निं प्रणयन्ति, यम् एव अमुं वैश्वदेवे मन्थन्ति तम् एव तत् प्रणयन्ति ) फिर जब अग्नि को आगे लाते हैं, जिस उस [ अग्नि ] को ही वैश्वदेव यज्ञ में मथते हैं उसको ही उससे आगे लाते हैं, ( यत् मथ्यते, तस्य ब्राह्मणम् उक्तम् ) जो वह [ अग्नि ] मथा जाता है, उसका ब्राह्मण कहा गया है [ क० २१ ] । ( यदि उ न मथ्यते पौर्णमासम् एव तन्त्रं भवति ) जो वह [ अग्नि ] अब नहीं मथा जाता है, पौर्णमास यज्ञ ही प्रधान होता है, ( पौर्णमासं वै प्रतिष्ठा, प्रतिष्ठित्यै एव ) पौर्णमास २६--(शुनासीर्येण) द्यावापृथिवीशुनासीरमरुत्व० ( पा० ४ । २ । ३२) शुनासीर-यत् । शुनासीरदेवताकेन यज्ञेन ( तन्त्रम् ) तनु विस्तारे-ष्ट्रन् । तन्त्रि कुटुम्बधारणे-घञ् वा । कुटुम्बकृत्यम् । प्रधानम् ( प्रतिष्ठा ) यज्ञसमाप्तिः । १. जर्मनसंस्करणे सर्वत्र "शुनासीर" इत्येव पाठः ॥ २. अत्र ज. सं. "संवत्सरः" इत्यधिकः पाठः ॥ सम्पा० ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २६ ३०३ यज्ञ ही प्रतिष्ठा [ यज्ञ की समाप्ति का व्रत ] है, वह प्रतिष्ठा [ कीर्ति ] के लिये ही है। ( अथ यत् वायुं यजति, प्राणः वै वायुः, प्राणम् एव तेन प्रीणाति ) फिर जब वायु को यज्ञ करता है, प्राण ही वायु है, प्राण को ही उससे वह तृप्त करता है। ( अथ यत् शुनासीरं यजति, संवत्सरः वै शुनासीरः, संवत्सरम् एव तेन प्रीणाति ) फिर जब शुनासीर [ सुन्दर बड़ी वीर अग्रगामी सेना वाले सेनापति इन्द्र ] को यह यज्ञ करता है, संवत्सर ही शुनासीर [ बड़े सेनापति के समान ] है, संवत्सर को ही उससे वह तृप्त करता है। ( अथ यत् सूर्य्यं यजति, असौ वै सूर्य्यः, यः असौ तपति, एतम् एव तेन प्रीणाति ) फिर जब सूर्य को यज्ञ करता है, वही सूर्य है जो वह तपाता है, इसको ही उससे वह तृप्त करता है। ( अथ यत् शेताः दक्षिणाः ददाति, एतस्य एव तत् रूपं क्रियते ) फिर जब शेता [ सूक्ष्म कर्म करने वाला यजमान ] दक्षिणावें देता है, इस [ यजमान ] का ही वह रूप किया जाता है। ( अथ यत् प्रायश्चित्तप्रतिनिधिं कुर्वन्ति, स्वस्त्ययनम् एव तत् कुर्वन्ति ) फिर जब प्रायश्चित [ पापशोधन ] रूप प्रतिनिधि यज्ञ करते हैं, स्वस्त्ययन [ स्वस्तिवाचन ] ही तब वे करते हैं, ( यज्ञस्य एव शान्तिः यजमानस्य भैषज्याय) यज्ञ की ही शान्ति यजमान की ओषधि के लिये है। ( तैः वै एतैः चातुर्मास्यैः देवाः सर्वान् कामान् सर्वाः इष्टीः सर्वम् अमृतत्वम् आप्नुवन् ) उन ही इन चातुर्मास्य यज्ञों से देवताओं ने सब कामनाओं, [ अर्थात् ] सब इष्टियों [ सत्क्रियाओं ] और सब अमरपन को पाया है। ( सः वै एषः प्रजापतिः चतुर्विंशः, यत् चातुर्मास्यानि ) वह ही यह प्रजापति चौबीस अवयव [ अर्धमास ] वाला है, जो चातुर्मास्य यज्ञ हैं, ( तस्य मुखम् एव वैश्वदेवम्, बाहू वरुणप्रघासाः, प्राणः अपानः व्यानः इति एताः तिस्रः इष्टयः, आत्मा महाहविः प्रतिष्ठा शुनासीरम् ) उस [ प्रजापति ] का मुख ही वैश्वदेव यज्ञ है, दोनों भुजायें श्रेष्ठ अन्न हैं, प्राण, अपान, व्यान यह तीन इष्टियां [ यज्ञ ] हैं, आत्मा महाहवि है, प्रतिष्ठा [ ठहराव वा आश्रय ] शुनासीर [ इन्द्र का हवि ] है। ( सः वै एषः प्रजापतिः एव संवत्सरः, यत् चातुर्मास्यानि ) वह ही यह प्रजापति ही संवत्सर है जो चातुर्मास्य हैं। ( सर्वं वै प्रजापतिः, सर्वं चातुर्मास्यानि, तत् सर्वण एव सर्वम् आप्नोति, यः एवं वेद यः च एवं विद्वान् चातुर्मास्यैः यजते चातुर्मास्यैः यजते ) सब ही प्रजापति है, सब ही चातुर्मास्य हैं, इस लिये सबके साथ ही वह सब पाता है, जो ऐसा जानता है और जो ऐसा विद्वान् चातुर्मास्य यज्ञों से यज्ञ करता है, चातुर्मास्य यज्ञों से यज्ञ करता है ॥ २६ ॥ स्थितिः । आश्रयः ( शुनासीरः, शुनासीरः ) कृशृपृकटिपटिशौटिभ्य ईरन् ( उ० ४ । ३० ) सु+णासु शब्दे-ईरन्, सस्य शः विकल्पेन । सुष्ठु नासीरम् अग्रसैन्यं यस्य सः । सेनापतिरिन्द्रः । शुनासीरौ शुनो वायुः शु अत्यन्तरिक्षे सीरः आदित्यः सरणात्- निरु० ६ । ४० ( शेता ) शित् निशाने-तृच् । सूक्ष्मकर्मा । यजमानः ( प्रायश्चित्त- प्रतिनिधिम् ) पापशोधनप्रतिनिधिरूपं यज्ञम् ( इष्टीः ) यजेः-क्तिन् । क्रियाः ( वरुणप्रघासाः ) श्रेष्ठानानि ॥

कण्डिका १ ॥

३०४ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० १ भावार्थः—देश और काल का विचार करके संसार के पदार्थों से उपकार लेकर मनुष्य उन्नति करें ॥ २६ ॥ इति श्रीमद्राजाधिराजप्रथितमहागुणमहिमश्रीसयाजीरावगायकवाड्राधि- ष्ठितबड़ोदेपुरीगतश्रावणमासदक्षिणापरीक्षायाम् ऋक्सामार्थववेदभाष्येषु लब्ध- दक्षिणेन श्री पण्डित-क्षेमकरणदासत्रिवेदिना अथर्ववेदभाष्यकारेण कृते गोपथब्राह्मणभाष्य उत्तरभागे प्रथमः प्रपाठकः समाप्तः ॥ अयं प्रपाठकः प्रयागनगरे कार्त्तिकमासे शुक्लपक्षे द्वादश्यां तिथौ १९८० [ अशीत्युत्तरैकोनविंशतिशतके ] विक्रमीये संवत्सरे सुसमाप्तिमगात् । मुद्रितम्—भाद्रकृष्णा ८ संवत् १९८१ वि० ता० २२ अगस्त सन् १९२४ ई० ॥ अथ द्वितीयः प्रपाठकः । कण्डिका १ ॥ ओम् । माधूंसीयन्ति वा आहिताग्नेरग्नयः, त एनमेवाग्रेऽभिध्यायन्ति यजमानं, य एतमैन्द्राग्नं पशुं षष्ठे षष्ठे मासे आलभंते, तेनैवेन्द्राग्निभ्यां ग्रसित- मात्मानं निरवदयत । आयुष्काम आलभेत, प्राणापानौ वा इन्द्राग्नी, प्राणापाना- वेवात्मनि धत्ते, आयुष्मान् भवति । प्रजाकाम आलभेत, प्राणापानौ वा इन्द्राग्नी, प्राणापानौ प्रजा अनु प्रजायन्ते. प्रजावान् भवति । पशुकाम आलभेत, प्राणापानौ वा इन्द्राग्नी, प्राणापानौ पशवोऽनु प्रजायन्ते, पशुमान् भवति । यामं शुकं हरितमालभेत शठं वायःकामः, एता नाम यः१ पितृलोके स्यामित्येतेन ह वै यमो- ऽमुष्मिंल्लोक आध्नोत्, पितृलोक एवाध्नोति । त्वाष्ट्रं वडवमालभेत प्रजाकामः, प्रजापतिर्वै प्रजाः सिसृक्षमाणः स द्वितीयं मिथुनमन्वाविन्दत्, स त्वाष्ट्रं वडव- मपश्यत्, त्वष्टा हि रूपाणां प्रजनयिता, तेन प्रजा असृजन्, तेन मिथुनमविन्दत् । प्रजावान् मिथुनवान् भवति, य एवं वेद, यश्चैवं विद्वानेतमालभते, योनीन् वा एष काम्यान् पशूनालभते, योनीष्ट्वैन्द्राग्नेन काम्यं पशुमालभन्त इष्ट्वालम्भः समृद्ध्यै ॥ १ ॥ १. “वा यः कामयेत अनामयः” इति पाठान्तरम् ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका १ ॥ इन्द्र—अग्नि अर्थात् प्राण और अपान के

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ क० १ ॥ १०५ कण्डिका १ ॥ इन्द्र—अग्नि अर्थात् प्राण और अपान के लिये यज्ञ के लाभ ॥ ( ओम् । आहिताग्नेः अग्नयः वै मांसीयन्ति ) अग्नि स्थापित करने वाले की [ यजमान की आहवनीय आदि ] अग्नियां मननसाधक [ बुद्धिवर्धक फल, बादाम अखरोट आदि हव्य ] पदार्थों को चाहती हैं। ( ते एनम् एव यजमानम् अग्रे अभिध्यायन्ति, यः एतम् ऐन्द्राग्नं पशुं षष्ठे षष्ठे मासे आलभते) वे [ याजक लोग ] इस ही यजमान को पहिले अच्छे प्रकार ध्यान में करते हैं, जो इस इन्द्र—अग्नि [ प्राण अपान ] देवता वाले पशु [ जीव ] को छठे छठे महीने अच्छे प्रकार प्राप्त होता है। (तेन एव इन्द्राग्निभ्यां ग्रसितम् आत्मानम् निरवदयत ) इस कारण से ही इन्द्र और अग्नि [ प्राण और अपान ] से खाये गये आत्मा की वह निन्दा करता है। ( आयुष्कामः आलभेत, प्राणापानौ वै इन्द्राग्नी, प्राणापानौ एव आत्मनि धत्तः, आयुष्मान् भवति ) आयु [ जीवन ] चाहने वाला पुरुष [ प्राण और अपान देवता वाले जीव को छठे छठे महीने ] अच्छे प्रकार प्राप्त करे, दोनों प्राण और अपान ही इन्द्र और अग्नि हैं, दोनों प्राण और अपान ही आत्मा को पुष्ट करते हैं, वह [ यजमान ] बड़ी आयु वाला होता है। ( प्रजाकामः आलभेत. प्राणापानौ वै इन्द्राग्नी प्राणापानौ अनु प्रजाः प्रजायन्ते, प्रजावान् भवति ) प्रजायें चाहने वाला पुरुष [ प्राण और अपान देवता वाले जीव को... ] अच्छे प्रकार प्राप्त करे, दोनों प्राण और अपान ही इन्द्र और अग्नि हैं, दोनों प्राण और अपान के साथ साथ प्रजायें उत्पन्न होती हैं, वह उत्तम प्रजाओं वाला होता है। ( पशुकामः आलभेत, प्राणापानौ वै इन्द्राग्नी, प्राणापानौ अनु पशवः प्रजायन्ते, पशुमान् भवति ) पशुओं [ जीवों ] को चाहने वाला पुरुष [ प्राण और अपान देवता वाले जीव को... ] अच्छे प्रकार प्राप्त करे, दोनों प्राण और अपान ही इन्द्र और अग्नि हैं, प्राण और अपान के साथ साथ पशु उत्पन्न होते हैं, वह उत्तम पशु वाला होता है। (अयः¹- कामः यामं शुकं शठं हरितं वा आलभेत, एता नाम यः पितृलोके स्याम् इति एतेन १—( मांसीयन्ति ) मनेर्दीर्घश्च (उ० ३।६४) मन ज्ञाने—सप्रत्ययो दीर्घश्च । मांसं मानुषं वा मानसं वा मनोऽस्मिन्त्सीदतीति वा—निरु० ४।३। सुप आत्मनः क्यच् ( पा० ३।१।८) मांस—क्यच् । मांसानि मननसाधकान् बुद्धिवर्धकान् पदार्थान् फल—बादाम—अक्षोटादीन् इच्छन्ति होमकरणाय ( आहिताग्नेः ) स्थापित- पावकस्य यजमानस्य ( अग्नयः ) आहवनीयादयः (अभिध्यायन्ति ) सर्वतश्चिन्त- यन्ति ( आ ) समन्तत् ( लभते ) प्राप्नोति ( ग्रसितम् ) भक्षितम् ( निरवदयत ) निर्वादः, अपवादः । अपवादयति तिरस्करोति ( आत्मनि ) आत्मानम् ( धत्तः ) पोषयतः ( यामम् ) यम—अण् । यमो यच्छतीति सतः—निरु० १०।१६ । मध्यस्थानो वायुः । वायुदेवताकम् ( शुकम् ) शुक गतौ—कः । पक्षिविशेषम् ( हरितम् ) हसृरुहिषुपिभ्य इतिः ( उ० १।६७) हृञ् हरणे—इतिः। अश्वम् । १. पृ० ३०४ की टि. में प्रदर्शित पाठभेदानुसार 'यामं शुकं हरितमालभेत शठं वा, यः कामयेत अनामयः.......' यह अन्वय अर्थसङ्गत है ॥ सम्पा० ॥ २०

कण्डिका २ ॥

३०६ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० २ ह वै यमः अमुष्मिन् लोके आध्नोत्, पितृलोके एव आध्नोति) सुवर्ण चाहने वाला पुरुष यम [ वायु ] देवता वाले शुक [ सुग्गा पक्षी ] और शठ [ प्रशंसनीय ] घोड़े को अच्छे प्रकार प्राप्त करे, मैं चलने वाला [ पुरुषार्थी ] प्रसिद्ध हूं, जो पितृलोक [ माता पिता आदि पालक विद्वानों की सभा ] में रहूं—इस [ मन्त्र ] से ही यम [ संयमी, जितेन्द्रिय पुरुष ] उस लोक [ दूर देश ] में समृद्ध होता है, वह पितृलोक में ही समृद्ध होता है । ( प्रजाकामः त्वाष्ट्रं वडवम् आलभेत ) प्रजायें चाहने वाला पुरुष त्वष्टा [ सूक्ष्मकर्ता परमात्मा ] देवता वाले, बल पहुंचाने बाले पराक्रम को अच्छे प्रकार प्राप्त होवे । ( प्रजाः सिसृक्षमाणः सः प्रजापतिः वै द्वितीयं मिथुनम् अन्वाविन्दत् ) प्रजाओं को उत्पन्न करने की इच्छा करते हुए उस प्रजापति ने दूसरे जोड़े को प्राप्त किया । ( सः त्वाष्ट्रं वडवम् अपश्यत्, त्वष्टा हि रूपाणां प्रजनयिता, तेन प्रजाः असृजन्, तेन मिथुनम् अविन्दत् ) उसने त्वष्टा देवता वाले, बल पहुँचाने वाले पराक्रम को देखा, त्वष्टा [ सूक्ष्म बनाने वाला परमात्मा ] ही रूपों को उत्पन्न करने वाला है, उससे प्रजायें उत्पन्न हुए, उससे उसने जोड़े को पाया । (प्रजावान् मिथुनवान् भवति, यः एवं वेद यः च एवं विद्वान् एतम् आलभते ) वह उत्तम प्रजाओं वाला और उत्तम मिथुन [ जोड़ों पुत्र पुत्रियों ] वाला होता है, जो ऐसा जानता है, और जो ऐसा विद्वान् इस [ यज्ञ ] को अच्छे प्रकार प्राप्त होता है । ( एषः वै काम्यान् योनीन् पशून् आलभते, ऐन्द्राग्नेन तु काम्यं योनिः१ पशुम् आलभन्ते इष्ट्वा अ'लम्भः .मृद्ध्यै ) वह ही पुरुष चाहने योग्य योनियों [ घरों ] और पशुओं को अच्छे प्रकार प्राप्त होता है, और इन्द्र और अग्नि [ प्राण और अपान ] देवता वाले यज्ञ से चाहने योग्य घर और पशु को वे अच्छे प्रकार प्राप्त होते हैं और यज्ञ करके [ उनका ] आरम्भ [ उद्यम ] समृद्धि के लिये होता है ॥ १ ॥ भावार्थ :—मनुष्य को योग्य है कि सुग्गे के समान अन्तरिक्षगामी और अश्व के समान भूगामी होकर न्यून से न्यून छठे छठे महीने यज्ञ करके अपनी अनेक प्रकार की उन्नति की जांच करके उचित व्यवहार करे ॥ १ ॥ कण्डिका २ ॥ पञ्चधा वै देवा व्युदक्रामन्२, अग्निर्र्वसुभिः, सोमो रुद्रैः, इन्द्रो मरुद्भिः, वरुण आदित्यैः, बृहस्पतिर्विश्वैर्देवैः । ते देवा अब्रुवन्, असुरेश्यो वा इदं भ्रातृव्येभ्यो ( शठम्.) शठ हिंसायां श्लाघायां च · अच् । श्लाघ्यम् ( वा ) चार्थे ( अयःकामः ) सर्वधातुभ्योऽसुन् ( उ० ४ । १८९ ) इण् गतौ—असुन् । अयः, हिरण्यनाम—निघ० १ । २ । सुवर्णેચ્છुकः ( एता ) इण् गतौ—तृच् । गमनशीलः ( यमः ) संयमी पुरुषः ( आध्नोत् ) समृद्धो भवति (त्वाष्ट्रम्) त्वष्टा तनूकर्ता परमात्मा । त्वष्टृदेवताकम् ( वडवम् ) वल+वा गतौ—कः । बलप्रापकं पराक्रमम् ( सिसृक्षमाणः ) स्रष्टु- मिच्छन् ( मिथुनवान् ) पुत्रपुत्रीवान् ( योनीन् ) गृहनाम—निघ० ३ । ४ । (योनिः) योनिम् । गृहम् ( तु ) समुच्चये ( आलम्भः ) आरम्भः । उद्यमः ॥ १. ‘योनिः दृष्ट्वा’ इस पदच्छेद के अनुसार कण्डिका का पाठ योनिरिष्ट्वा होना चाहिये ॥ २. पू सं. व्युत्क्रामन् इति पाठः ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका २ ॥ देवताओं ने पांच प्रकार से चढ़ाई करके

गोपथब्राह्मण उत्तरभागे प्र० २ । क० २ ३०७ रुध्याम, यन्मिथो विप्रियाः१ स्म], या न इमाः प्रियास्तन्वस्ताः समवद्यामहा इति । ताः समवाद्यन्त, ताभ्यः सन्निर्र्च्छात्, यो नः प्रथमोऽन्योऽन्यस्मै द्रुह्यादिति । यत्तन्वः समवाद्यन्त, तत् तानूनप्त्रस्य तानूनप्त्रत्वम्२ । ततो देवा अभवन् परासुराः । तस्माद्यस्तानूनप्तृणां३ प्रथमो द्रुह्यति, स आर्त्तिमार्च्छति । यत्तानूनप्तृथ् समवद्यति, भ्रातृव्याभिभूत्यै भवति, आत्मना परास्याप्रियो भ्रातृव्यो भवति ॥ २ ॥ कण्डिका २ ॥ देवताओं ने पांच प्रकार से चढ़ाई करके असुरों को जीता ॥ ( पंचधा वै देवाः व्युदक्रामन् अग्निः वसुभिः, सोमः रुद्रैः, इन्द्रः मरुद्भिः, वरुणः आदित्यैः, बृहस्पतिः विश्वैः देवैः ) पांच प्रकार से ही देवताओं [ विजय चाहने वाले पुरुषों ] ने चढ़ाई की—अग्नि [ प्रतापी पुरुष ] ने वसुओं [ निवास कराने वाले पुरुषों ] के साथ, सोम [ प्रेरक पुरुष ] ने रुद्रों [ दुष्टों के रुलाने वाले वीरों ] के साथ, इन्द्र [ परम ऐश्वर्य वाले पुरुष ] ने मरुतों [ शत्रुओं के मारने वाले वीरों ] के साथ, वरुण [ वैरियों को घेरने वाले पुरुष ] ने आदित्यों [ अखण्ड व्रतधारी शूरों ] के साथ और बृहस्पति [ बड़े बड़े सेना के रक्षक पुरुष ] ने विश्वेदेवों [ सब दिव्य पदार्थों ] के साथ । ( ते देवाः अब्रुवन्, असुरेभ्यः भ्रातृव्येभ्यः वै इदं रुध्याम, यत् मिथः विप्रियाः स्मः, नः याः इमाः प्रियाः तन्वः ताः समवद्यामहै इति ) वे देवता बोले—असुर शत्रुओं से अवश्य इस [ राज्य ] को हम रोकें [ बचावें ] जिससे हम आपस में विशेष प्रिय हों, हमारे जो यह प्यारे शरीर [ शरीर के समान सेना वाले ] हैं, उनको हम बलवान् करें । ( ताः समवाद्यन्त, ताभ्यः सन्४निऋ्च्छेत्, यः नः प्रथमः अन्योन्यस्मै द्रुह्यात् इति ) उन [ शरीरों ] को उन्होंने बलवान् किया [ और कहा ] उन [ शरीरों ] से वह सर्वथा निर्बल हो जावे, जो हमारा प्रधान होकर आपस में अनिष्ट चीते । ( यत् तन्वः समवाद्यन्त, तत् तानून- २- ( पञ्चधा ) पञ्चप्रकारेण ( देवाः) विजिगीषवः ( व्युदक्रामन् ) अध्या- रुहन् ( अग्निः ) प्रतापी पुरुषः (वसुभिः) निवासयितृभिः (सोमः) प्रेरकः सेना- पतिः ( रुद्रैः) दुष्टरोदकैः शूरैः ( इन्द्रः ) परमैश्वर्य्यवान् ( मरुद्भिः) शत्रुमारक- वीरैः ( वरुणः ) आच्छादकः ( आदित्यैः ) अखण्डव्रतिवीरैः ( बृहस्पतिः ) बृहतां सैन्यानां पालकः ( विश्वेः ) सर्वेः ( देवैः) दिव्यपदार्थैः ( इदम् ) राज्यम् ( रुध्याम ) रुन्ध्याम ( तन्वः ) शरीराणि ( समवद्यामहै ) सम् + अव + दो अवखण्डने इत्यस्य रूपम् । अवदानं पराक्रमः । सम्यक् पराक्रमयाम । पराक्रमयुक्ताः करवाम । ( सन्निनिऋ्च्छेत् ) सम्+निर्+ऋच्छ गतीन्द्रियप्रलयमूर्त्तिभावेषु-लेट् । सर्वथा निर्बलो भवेत् ( द्रुह्यात् ) अनिष्टं चिन्तयेत् ( तानूनप्त्रस्य ) नप्तृनेष्ट्त्वष्टृ० ( उ० २ । ६५) तनू + न + पत्ल् गतौ-तृच्, नञः प्रकृतिभावः, अत् इति शब्दलोपः, ०१. पू. सं. 'विप्रियास्मः' इति पाठः ॥ २. पू. सं. तानूनप्तृत्वमिति पाठः ॥ ३. अत्र तानूनप्त्राणामिति शुद्धः पाठः भवितव्यः ॥ ४. यहाँ सः निर्ऋच्छात् पाठ संगत प्रतीत होता है ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका ३ ॥

३०८ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ३ प्तूस्थ तानूनप्त्रत्वम् ) जो उन्होंने तनू [शरीरों] को बलवान् किया, वह तनूनप्ता [शरीरों के रक्षक] का तानूनप्त्रत्व [ शरीरों का रक्षकपन] है । (ततः देवाः असुराः परा- अभवन् ) उससे देवताओं ने असुरों को हरा दिया। (तस्मात् यः तानूनप्तॄणां प्रथमः द्रुह्यति, सः आर्तिम् आच्छति) इसलिये जो शरीर रक्षकों का प्रधान अनिष्ट चीतता है, वह सब ओर से पीड़ा पाता है। (यत् तानूनप्त्रं समवद्यति भ्रातृव्याभिभूत्यै भवति, आत्मना अस्य अप्रियः भ्रातृव्यः परा भवति) जो पुरुष शरीरों के रक्षक वीर को बलवान् करता है, वह शत्रुओं के हराने के लिये समर्थ होता है, और आत्मबल से उसका कुप्रिय शत्रु हार जाता है ॥ २ ॥ भावार्थ :- मनुष्य शारीरिक आत्मिक और सामाजिक पुष्टि से सेना की यथावत् व्यूहरचना करके शत्रुओं को हरावे और ध्यान रखें कि उनका प्रधान सेनापति सर्वथा उनका शुभचिन्तक होवे ॥ २ ॥ विशेष:-इस कण्डिका को अथ० १६ । १३ । १-११ से मिलाओ, उसका एक मन्त्र यहाँ दिया जाता है- इन्द्र एषां नेता बृहस्पतिर्दक्षिणा यज्ञः पुर एतु सोमः । देवसेनानामभि- भञ्जतीनां जयन्तीनां मरुतो यन्तु मध्ये ॥ अथ० १९ । १३ । ९, ऋग्० १० । १०३ । ८, यजु० १७ । ४० साम उ० ९ । ३ । ३ । (इन्द्रः) इन्द्र [महाप्रतापी मुख्य सेनापति] (एषाम्) इन [वीरों] का (नेता) नेता [होवे], (बृहस्पतिः) बृहस्पति [बड़े अधिकारों वाला सेनानायक] (दक्षिणा) दाहिनी ओर और (यज्ञः) पूजनीय (सोमः) सोम [प्रेरक, उत्साहक सेनाधिकारी] (पुरः) आगे (एतु) चले। (मरुतः) मरुद्गण [शूरवीर पुरुष] (अभिभञ्जनीनाम्) कुचल डालती हुयी, (जयन्तीनाम्) विजयिनी (देवसेनानाम्) विजय चाहने वालों की सेनाओं के (मध्ये) बीच में (यन्तु) चलें ॥ कण्डिका ३ ॥ पञ्चकृत्वोऽवद्यति, पाङ्क्तो यज्ञः, पञ्चधा हि ते ताः समवाद्यन्त । आपतये त्वा गृह्णामीत्याह, प्राणो वा आपत्तिः, प्राणमेव तेन प्रीणाति । परिपतये त्वेत्याह मनो वै परिपतिः मन एव तेन प्रीणाति । तनूनप्त्रे इत्याह, तन्वो हि ते ताः सम- वाद्यन्त । शाक्वरायत्याह, शक्तथं हि ते ताः समवाद्यन्त । शक्मन ओजिष्ठायेत्याह, ओजिष्ठं हि ते तदात्मनः समवाद्यन्त । अनाधृष्टमित्याह, अनाधृष्टं ह्येतत् । अना- धृष्यमित्याह, अनाधृष्यं ह्येतत् । देवानामोज इत्याह, देवाना१३ ह्येतदोजः । अभि- शस्तिपा इत्याह, अभिशस्तिपा ह्येतत् । अनभिशस्ते ऽन्यमित्याह, अनभिशस्तेन१३ स्वार्थे-अण् । तनूनप्तुः । शरीरस्य न पातयितुः । देहरक्षकस्य (तानूनप्त्रत्वम्) शरीररक्षकत्वम् (असुराः) असुरान् (प्रथमः) प्रधानः (आर्तिम्) पीडाम् (आर्च्छति) आ + ऋच्छ गतौ । समन्तात् प्राप्नोति (तानूनप्त्रम्) तनूनप्तारम् (समवद्यति) सम्यक् पराक्रमिणं करोति ॥

कण्डिका ३ ॥ यजुर्वेद के मन्त्र के आश्रय से यज्ञ कर्म ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ३ ३०९ होतदतु मे दीक्षां दीक्षापतिर्मन्यतामनु तपस्तपस्प१तिः । अञ्जसा सत्यमुपगेषं१ स्विते मा धा इत्याह, यथा यजुरेवैतत् ॥ ३ ॥ कण्डिका ३ ॥ यजुर्वेद के मन्त्र के आश्रय से यज्ञ कर्म ॥ ( पंचकृत्वः अवद्यति, पाङ्क्तः यज्ञः, पंचधा हि ते ताः समवाद्यन्त ) पाँच प्रकार से वह [ यजमान ] पराक्रमी होता है, पाँच प्रकार से प्रकाशित यज्ञ है, पाँच प्रकार से ही उन [ देवताओं ] ने उन [ शरीरों ] को समर्थ किया है [ ऊपर क० २ देखो ] । ( आपतये त्वा गृह्णामि इति आह, प्राणः वै आपतिः, प्राणम् एव तेन प्रीणाति ) धनादि प्राप्ति के लिये तुझे मैं ग्रहण करता हूं—यह [ यजुर्वेद मन्त्र भाग ] वह कहता है, प्राण ही अच्छे प्रकार प्रयत्न है, प्राण को ही उससे वह [ यजमान ] तृप्त करता है। ( परिपतये त्वा इति आह, मनः वै परिपतिः, मनः एव तेन प्रीणाति ) सब ओर से ऐश्वर्य के लिये तुझे [ मैं ग्रहण करता हूं—यह भाग ] वह कहता है, मन ही सब ओर से ऐश्वर्य है, मन ही को उससे वह तृप्त करता है । ( तनूनप्त्रे इति आह, ते हि ताः तन्वः समवाद्यन्त ) तनूनप्ता [ शरीर को न गिराने वाले ] के लिये [ तुझे ग्रहण करता हूं—यह भाग ] वह बोलता है, उन [ देवताओं ] ने उन शरीरों को समर्थ किया है । ( शाक्वराय इति आह, शक्तं हि ते ताः समवाद्यन्त ) सामर्थ्य के लिये [ तुझे ग्रहण करता हूं—यह भाग ] वह बोलता है, समर्थ ही वह [ मन ] है, उन्होंने उन [ शरीरों ] को समर्थ किया है । ( शक्मने ओजिष्ठाय इति आह, तत् ओजिष्ठं हि ते आत्मनः समवाद्यन्त ) समर्थ महाबली पुरुष के लिये [ तुझे ग्रहण करता हूं—यह भाग ] वह बोलता है, उससे महाबली को ही उन्होंने अपने से समर्थ किया है । ( अनाधृष्टम् इति आह, अनाधृष्टं हि एतत् ) अपमान नहीं किया गया [ बल है—यह भाग ] वह बोलता है, अपमान नहीं किया गया ही यह [ ब्रह्म बल ] है । ( अनाधृष्यम् इति आह, अनाधृष्यं हि एतत् ) आगे को अपमान के अयोग्य [ बल है—यह भाग ] वह बोलता है, आगे को अपमान के अयोग्य ही यह [ ब्रह्म ३—(पाङ्क्तः) गो० पू० ४ । १४ । पङ्क्ति—अण् । पङ्क्त्या पञ्चप्रकारेण प्रकाशितः (आपतये ) सर्वधातुभ्य इन् ( उ० ४ । ११८ ) आ+पत्लृ गतौ ऐश्वर्य्ये च—इन् । आगमाय । धनादिप्राप्तये ( परिपतये ) पत्यते, ऐश्वर्यकर्मा—निघ० २ । २१ । परि + पत ऐश्वर्ये—इन् । सर्वत ऐश्वर्याय ( तनूनप्त्रे ) क० २ । शरीरस्य न पातयित्रे (शाक्वराय) कॄपृशॄवृञ्श्चतिभ्यः ष्वरच् (उ० २ । १२१) शक्लृ शक्तौ—ष्वरच् । शक्वरः शक्तिमान् । ततो भावे—अण् । शक्तिमत्त्वाय । सामर्थ्याय ( शक्तम् ) समर्थम् ( शक्मने ) अशिशकिभ्यां छन्दसि ( उ० ४ । १४७) शक्लृ शक्तौ—मनिन् । समर्थाय पुरुषाय ( ओजिष्ठाय ) बलवत्तमाय ( अनाधृष्टम् ) अतिरस्कृतम् ( अना- धृष्यम्) अतिरस्करणीयम् ( देवानाम् ) विदुषाम् (ओजः) बलम् ( अभिशस्तिपाः ) अभिशस्तेर्हिंसनात् पाता रक्षिता ( अनभिशस्तेन्यम् ) अनभिशस्ते + णीञ् प्रापणे— १. अस्यां कण्डिकायाम् पू० सं० 'आयतये', 'आयतिः', 'तपस्तपस्यति', 'उपगेषाम्' इति पाठास्तत्रास्माभिः मन्त्रानुसारिणः संशोधिताः ॥ सम्पा० ॥

३१० गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ३ बल ] है। ( देवानाम् ओजः इति आह, देवानां हि एतत् ओजः ) विद्वानों का बल [ तू है—यह भाग ] वह बोलता है, विद्वानों का ही यह [ ब्रह्म ] बल है। ( अभिशस्तिपाः इति आह, अभिशस्तिपाः हि एतत् ) हिंसा से बचाने वाला [ तू है —यह भाग ] वह बोलता है, हिंसा से बचाने वाला ही यह [ ब्रह्म ] है। ( अनभिशस्तेन्यम् इति आह, अनभिशस्तेनं हि एतत्, दीक्षापतिः मे दीक्षाम् अनुमन्यताम्, तपः अनुं तपस्पतिः ) अहिंसित कर्म में ले जाने वाला [ तू है—यह मन्त्र भाग ] वह बोलता है, अहिंसित कर्म में ले जाने वाला ही यह [ ब्रह्म ] है, दीक्षापति [ ब्रह्मा ] मेरी दीक्षा को स्वीकार करे और तप का पति मेरे तप को स्वीकार करे । ( अञ्जसा सत्यम् उपगेषं स्विते मा धाः यथा एतत् यजुः एव ) तेज के साथ वा सहज से सत्य [ यथार्थ व्यवहार ] को मैं आदर से खोजता रहूं, अच्छे चले हुए मार्ग में मुझे धारण कर, यह [ मन्त्र भाग ] वह बोलता है, जैसा यह ही यजुर्वेद [ का मन्त्र ] है ॥ ३ ॥ भावार्थः—मनुष्य अपने कर्तव्य की सिद्धि के लिये उसके सूक्ष्म अवयवों को गम्भीरता से विचार लेवे ॥ ३ ॥ विशेषः—इस कण्डिका में यजुर्वेद अध्याय ५ मन्त्र ५ के प्रतीक कुछ भेद से दिये हैं, वह मन्त्र अर्थ सहित दिया जाता है जिससे पद और आशय मिलाने में सुगमता होवे । ( आपतये त्वा परिपतये गृह्णामि तनू नप्त्रे शाक्बराय शक्वन ओजिष्ठाय । अना- धृष्टमस्यनाधृष्यं देवानामोऽजोऽनभिशस्त्यभिशस्तिपा अनभिशस्तेन्यमञ्जसा सत्य- मुपगेषञ्छ्स्विते मा धाः ) [ हे परमेश्वर ! ] ( त्वा ) तुझको ( आपतये ) सब प्रकार पाने के लिये, ( परिपतये ) सब ओर से ऐश्वर्य के लिये, ( तनूनप्त्रे शाक्बराय ) शरीर को न गिराने वाले सामर्थ्य के लिये और ( ओजिष्ठाय शक्वने ) अत्यन्त पराक्रमी समर्थ पुरुष के हित के लिये ( गृह्णामि ) ग्रहण करता हूं । ( अभिशस्तिपाः ) हिंसा से बचाने वाला तू ( देवानाम् ) विद्वानों का ( अनाधृष्टम् ) अपमान नहीं किया गया, ( अनाधृष्यम् ) क्विप् । आर्षं पुंस्त्वम्, द्वितीया प्रथमार्थे । अनभिशस्तेनी । अनभिशस्ते अहिंसिते व्यवहारे प्रापकम् ( अनभिशस्तेनम् ) अनभिशस्ते + नयतेः— डः । अहिंसिते कर्मणि प्रापकम् ( अञ्जसा ) अञ्जू व्यक्तिम्रक्षणकान्तिगतिषु—असुन् ।, कान्त्या । ज्ञानेन । सहजेन ( सत्यम् ) यथार्थव्यवहारम् ( उप ) आदरेण ( गेषम् १ ) गेष्ट अन्वेषणे— विधिलिङ् । आर्षं परस्मैपदत्वम् । अहं गेषेय । अन्वेषणेन प्राप्नुयाम् ( स्विते ) सु + इण् गतौ—क्तः । सुगते मार्गे ( मा ) माम् ( धाः ) धेहि ॥ १. दुरुहेयं व्युत्पत्तिः "उपगेषम्" शब्दस्य । वस्तुतस्तु आशिषि लिङि लुङि वा रूपमेतत् । तथा च लिङि—कै गै शब्दे इति धातोः आशिषि लिङि, छन्दस्युभयथा ( पा० ३ । ४ । ११७ ) इति सार्वधातुकत्वाद् अङ् । आतो लोप इटि च ( पा० ६ । ४ । ६४ ) इत्याकारस्य लोपे ऽङ्गीकारात् यासुटः अतो येयः ( पा० ७ । २ । ८० ) इतीयादेशः, आर्धधातुकत्त्वात् सलोपाभावः, लोपो व्योर्वलि ( पा० ६ । १ । ६६ ) इति य्लोपः । लुङि विस्तरभिया अत्र न प्रदर्श्यते द्र० यजु० वि० मा० म० पृ० ४३३ ॥ सम्पा० ॥

कण्डिका ४ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २। क० ४ ३११ आगे को नहीं अपमान योग्य, ( अनभिशस्ति ) हिंसा के अयोग्य ( अनभिशस्तेन्यम् ) अहिंसित कर्म में ले चलने वाला ( ओजः असि ) बल है। ( स्विते ) सुन्दर चले हुए [ मार्ग ] में ( मा धाः ) मुझे तू धारण कर । ( अञ्जसा ) तेज के साथ वा सहज से ( सत्यम् उपगेषम् ) सत्य को मैं खोजता रहूं ॥ ३ ॥ कण्डिका ४ ॥ घृतं वै देवा वज्रं कृत्वा सोममघ्नन् । स्रुचौ बाहू, तस्मात् स्रुचौ सौमी- माहुतिं नासाते । अवधीयेत सोमः, तस्मात् स्रुचौ चाज्यं चान्तिकमाहार्षीत् । अन्तिकमिव खलु वा अस्यैतत् प्रचरन्ति, यत्तानूनप्त्रेण प्रचरन्ति । अंशु॒रंशु॑ष्टे देव सोमाप्यायतामिन्द्रायैकघनविद इत्याह, यदेवास्यापवायते यन्मीयते, तदेवास्यै- तेनाप्याययन्ति । आ तुभ्यमिन्द्रः प्यायतामात्वमिन्द्राय प्यायस्वेत्याह, उभावे- वेन्द्रञ्च सोमं चाप्याययन्ति । आप्याययास्मान्त्सखीन् सन्या मेध॑या प्रजया धने- नेत्याह ⸱ ऋत्विजो वा एतस्य सखायः, तानेवास्यैतेनाप्याययन्ति। स्वस्ति ते देव सोम सुत्यामुदृचमशीयेत्याह, आशिषमेवैतामाशास्ते, प्र वा एतस्माल्लोकाच्च्य- वन्ते, ये सोममाप्याययन्ति । अन्तरिक्षदेवत्यो हि सोमः आप्यायन्त एष्टा राय एष्टा वामानि प्रैषे भगाय ऋतमृतवादिभ्यो नमो दिवे नमः पृथिव्या इति, द्यावापृथिवीभ्यामेव नमस्कृत्यास्मिँल्लोके प्रतितिष्ठति प्रतितिष्ठति ॥ ४ ॥ कण्डिका ४ ॥ सोम यज्ञ में त्रुटि की यजुर्वेद मन्त्र से पूर्ति ॥ ( देवाः वै घृतं वज्रं कृत्वा सोमम् अघ्नन् ) देवों [ ऋत्विजों ] ने घृत [ घी वा प्रकाश ] को वज्र बनाकर सोम [ ओषधिराज ] को पीड़ित किया । ( स्रुचौ बाहू, तस्मात् स्रुचौ सौमीम् आहुतिं न आसाते ) दोनों स्रुचा [ घृतपात्र ] दो भुजायें हैं, इसलिये दोनों स्रुचायें सोम देवता वाली आहुति को नहीं छोड़ते । ( सोमः अवधीयेत, तस्मात् स्रुचौ च आज्यं च अन्तिकम् आहार्षीत् ) सोम ध्यान में किया जावे, इसलिये दोनों स्रुचाओं और घी को समीप में वह [ यजमान ] लावे । ( अन्तिकम् इव खलु वै अस्य एतत् प्रचरन्ति, यत् तानूनप्त्रेण प्रचरन्ति ) समीप रक्खे हुये के समान ही इस [ सोम ] के लिये यह [कर्म ] वे करते हैं, जो तनूनप्ता देवता वाले [ शरीर को न गिराने वाले चरु ] से वे करते हैं। ( देव सोम ते अंशुः-अंशुः एकघनविदे इन्द्राय आप्यायताम्- ४-(अघ्नन् ) अपीडयन् ( आसाते ) अस्यतः। क्षिपतः ( अवधीयेत ) अव + दधातेः कर्मणि-विधिलिङ् । अवधाने ध्याने क्रियेत (अन्तिकम् ) समीपम् । समीपस्थम् ( आहार्षीत् ) आहरेत् । आनयेत् ( तानूनप्त्रेण ) तनूनप्तृदेवताकेन चरुणा (अंशुरंशुः) मृग्य्वादयश्च ( उ० १।३७ ) अंश विभाजने-कुः^१। अवयवोऽवयवः । अङ्गमङ्गम् ( देव ) दिव्यगुणयुक्त । (सोम ) हे ऐश्वर्यवन् पुरुष ओषध वा ( आ ) समन्तात् ( प्यायताम् ) वर्धताम् ( इन्द्राय ) परमैश्वर्यवते १. अत्र नित्यवीप्सयोः (पा० ८।१।४) इत्यनेन "अंशुः" शब्दस्य द्विर्वचनम् ॥ सम्पा० ॥

३१२ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ४ इति आह, यत् एव अस्य अपवायते, यत् मीयते, तत् एव अस्य एतेन आप्याययन्ति ) हे दिव्यगुण वाले सोम ! तेरा अंश अंश एक धर्म से धन पाने वाले इन्द्र [ बड़े ऐश्वर्य्य वाले पुरुष ] के लिये सब ओर से बढ़े—यह [ यजुर्वेद मन्त्र भाग ] वह कहता है, जो कुछ भी इस [ सोम ] का सूख जाता है, जो कुछ मुरझा जाता है, इससे उसको ही इस [ प्रयत्न ] से वे अच्छे प्रकार बढ़ाते हैं । ( इन्द्रः तुभ्यम् आ प्यायताम्, त्वम् इन्द्राय आप्यायस्व इति आह, उभौ एवं इन्द्रं च सोमं च आप्याययन्ति ) इन्द्र तेरे लिये भले प्रकार बढ़े, तू इन्द्र के लिये भले प्रकार बढ़—यह [ मन्त्र भाग ] वह बोलता है, दोनों ही इन्द्र और सोम को वे भले प्रकार बढ़ाते हैं । ( अस्मान् सखीन् सन्या मेधया प्रजया धनेन आप्यायय इति आह, ऋत्विजः वै एतस्य सखायः, अस्य तान् एतान् एव आप्याययन्ति ) हम मित्रों के दान से, निश्चल बुद्धि से, प्रजा से और धन से तू भले प्रकार बढ़ा—यह [ मन्त्र भाग वह बोलता है ], ऋत्विज् लोग ही इस [ सोम ] के मित्र हैं, इसके उन इनको ही वे भले प्रकार बढ़ाते हैं । ( देव सोम ते स्वस्ति, सुत्याम् उद्ऋचम् अशीय इति आह, एताम् आशिषम् एव आशास्ते, एतस्मात् लोकात् वै प्रच्यवन्ते, ये सोमम् आ प्याययन्ति ) हे दिव्य गुण वाले सोम ! तेरे लिये मंगल हो, सोम निचोड़ने की क्रिया और समाप्ति सूचक ऋचा को मैं प्राप्त होऊं—यह [ मन्त्र भाग ] वह बोलता है, इस आशीर्वाद को ही वह कहता है, इस लोक में ही वे अच्छे प्रकार चलते हैं, जो सोम को भले प्रकार बढ़ाते हैं । ( अन्तरिक्षदेवतयः हि सोमः आप्यायते, एष्टाः रायः एष्टा वामानि प्रइषे भगाय, ऋतवादिभ्यः ऋतम् नमः, दिवे पृथिव्यै नमः इति, द्यावापृथिवीभ्याम् एव नमस्कृत्य अस्मिन् लोके प्रतितिष्ठति प्रतितिष्ठति ) अन्तरिक्ष [ मध्य में दिखाई देते हुये ] लोक देवता वाला ही सोम [ ओषधिराज ] भले पुरुषाय ( एकधनविदे ) एकेन धर्मेण धनं विन्दति लभते यः, तस्मै ( अपवायते ) ओवै शोषणे यद्वा वा गतिगन्धनयोः—कर्मणि लट् । शुष्यते ( मीयते ) मीञ् हिंसायाम्—कर्मणि लट् । हिंस्यते । नाश्यते ( प्याययन्ति ) वर्धयन्ति ( प्यायस्व ) वर्धस्व ( सन्या ) दृपिवृषिदृहि० ( उ० ४ । ११६ ) षणु दाने—इन् । दानेन ( सन्या ) सम्+णीञ् प्रापणे—क्विप् । सम्यक् नेत्र्या ( स्वस्ति ) कल्याणम् ( सुत्याम् ) सोमाभिषवक्रियाम् ( उद्ऋचम् ) उत्तमां समाप्तिसूचिकाम् ऋचम् ( अशीय ) प्राप्नुयाम् ( आशिषम् ) आङ्-शास आशीर्वादे—क्विप् । मङ्गलप्रार्थनाम् ( आशास्ते ) आशीर्वादं कथयति ( प्र ) प्रकर्षेण ( एतस्मात् लोकात् ) एतस्मिन् लोके ( च्यवन्ते ) गच्छन्ति-निघ० २ । १४ । ( एष्टाः ) सर्वत इष्टाः । अभीष्टाः । अभीष्टानि वा ( वामानि ) अर्त्तिस्तुसुहु० ( उ० १ । १४० ) वा 'गतौ'-मन् । वामस्य वननीयस्य—निरु० ४ । २६ । शोभनानि वस्तूनि ( प्र ) प्रकर्षेण ( इषे ) अन्नाय ( भगाय ) ऐश्वर्याय ( ऋतम् ) सत्यव्यवहारम् ( ऋतवादिभ्यः ) सत्यकथनशीलेभ्यः ( नमः ) अन्नम्-निघ० २ । ७ ( दिवे ) प्रकाशमानाय परमात्मने ( नमः ) सत्कारः ( पृथिव्यै ) विस्तृताय परमेश्वराय ( द्यावापृथिवीभ्याम् ) प्रकाशभूमिसहिताभ्यम् ( नमस्कृत्य ) आदृत्य परमात्मानम् ॥

कण्डिका ५ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० १ । क० ५ ३१३ प्रकार बढ़ता है, अभीष्ट धन और अभीष्ट सुन्दर पदार्थ अन्न के लिये और ऐश्वर्य के लिये भले प्रकार हों, सत्यवादियों के लिये सत्य व्यवहार और अन्न हो, प्रकाशमान विस्तृत परमेश्वर के लिये नमस्कार [ आदर क्रिया ] होवे—यह [ मन्त्र भाग वह कहता है ], प्रकाश और भूमि के हित के लिये ही [ परमात्मा को ] नमस्कार करके इस लोक में वह प्रतिष्ठा पाता है, प्रतिष्ठा पाता है [ अवश्य ही बड़ाई पाता है ] ॥ ४ ॥ भावार्थ:--मनुष्यों को चाहिये कि ओषधियों के अंश अंश का गुण जानें और उनसे ठीक ठीक उपयोग लेकर धन प्राप्त करके सुखी रहें ॥ ४ ॥ विशेष: १-इस कण्डिका में भी कं० ३ के समान यजुर्वेद अध्याय ५ मन्त्र ७ के प्रतीक कुछ भेद से दिये हैं, वह मन्त्र अर्थ सहित दिया जाता है, जिससे पद और आशय मिलाने में सुगमता होवे । ( अंशुं,शुरछं,शुष्टे देव सोमाप्यायतामिन्द्रायैकधनविदे । आ तुभ्यमिन्द्रः प्यायतामा त्वमिन्द्राय प्यायस्वा ध्याययास्मान्त्सखीन्त्सन्ध्या मेधया स्वस्ति ते देव सोम सुत्यामशीय । एष्टा रायः प्रेषे भगाय ऋतमृतवादिभ्यो नमो द्यावापृथिवीभ्याम् ॥ य० ५ । ७ ) ( देव ) हे दिव्य गुण वाले ( सोम ) ऐश्वर्यवान् पुरुष वा औषध ! ( ते ) तेरा ( अंशुः-अंशुः ) अङ्ग अङ्ग ( एकधनविदे ) एक धर्म से धन पाने वाले ( इन्द्राय ) बड़े ऐश्वर्य वाले पुरुष के लिये ( आ प्यायताम् ) अच्छे प्रकार बढ़े, ( तुभ्यम् ) तेरे लिये ( इन्द्रः ) बड़े ऐश्वर्य वाला पुरुष ( आ प्यायताम् ) अच्छे प्रकार बढ़े, ( त्वम् ) तू (इन्द्राय ) बड़े ऐश्वर्य वाले के लिये ( आ प्यायस्व ) भले प्रकार बढ़ । ( अस्मान् सखीन् ) हम मित्रों को ( सन्त्या ) ठीक ठीक ले चलने वाली ( मेधया ) धारणावती बुद्धि से ( आ प्यायय ) तू भले प्रकार बढ़ा । ( देव ) हे दिव्य गुण वाले ( सोम ) प्रेरक पुरुष ( ते स्वस्ति ) तेरे लिये कल्याण हो । ( सुत्याम् ) तत्त्व निचोड़ने की क्रिया को ( अशीय ) मैं प्राप्त होऊं । ( आ-इष्टा रायः ) अनेक अभीष्ट धन [ होवें ], ( ऋतवादिभ्यः ) सत्यवादी पुरुषों को ( इषे ) अन्न के लिये और ( भगाय ) ऐश्वर्य के लिए ( द्यावापृथिवीभ्याम् ) प्रकाश और भूमि से ( ऋतम् ) सत्यज्ञान और ( नमः ) अन्न वा सत्कार ( प्र ) अच्छे प्रकार [ होवे ] ॥ विशेष: २-इस कण्डिका को ऐतरेय ब्राह्मण १ । २६ से मिलाओ ॥ विशेष: ३-निम्नलिखित शब्द शोधे गये हैं— अशुद्ध शुद्ध प्रमाण आस्येतत् अस्यैतत् सायण भाष्य ऐ० ब्रा० १ । २६ अंशुरछंसुष्टे अंशुं,रछं,शुष्टे यजुर्वेद ५ । ७ और ऐ० ब्रा० आत्ममिन्द्राय आ त्वमिन्द्राय १ । २६ सन्धा सन्त्या सन्त्या वेद में दोनों पाठ हैं कण्डिका ५ ॥ मख इत्येतद् यज्ञनामधेयं, छिद्रप्रतिषेधसामर्थ्यात् । छिद्रं खमित्युक्तं, तस्य मेति प्रतिषेधः, मा यज्ञं छिद्रं करिष्यतीति । छिद्रो हि यज्ञो भिन्न इवोदधिर्विस्स्र- वति । तद्ध खलु छिद्रं भवति, ऋत्विग्यजमानविमानाद्वापि वैषां व्यपेक्षया मन्त्र-

कण्डिका ५ ॥ यज्ञ में दोषों को ब्रह्मा ही ठीक कर सकता है ॥

३१४ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ५ कल्पब्राह्मणानामप्रयोगाद् यथोक्तानां वा दक्षिणानामप्रदानाद्धीनाद्वातिरिक्ताद्धो- त्पाताद् भूतेषु प्रायश्चित्तव्यतिक्रमादिति । इत्येतद्वै सर्वं ब्रह्मण्यर्पितं ब्रह्मैव विद्वान् यद् भृग्वङ्गिरोवित् सम्यगधीयानश्चरितब्रह्मचर्योऽन्यूनातिरिक्ताङ्गः अप्रमत्तो यज्ञं रक्षति, तस्य प्रमादाद्यदि वाप्यसान्निध्याद्यथा भिन्ना नौरगाधे महत्युदके सम्प्लवेत्, मत्स्यकच्छपशिशुमारनक्रमकरपुण्डरीकझषरजसपिशाचानां भागधेयं भवति, एवमादीनां चान्येषां विनष्टोपजीविनाम् । एवं खल्वपि यज्ञश्छिन्नभिन्नोऽपध्वस्त उत्पाताद्भुतो बहुलोऽयज्ञैरसंस्कृतोऽसुरगन्धर्वयक्षराक्षसपिशाचानां भागधेयं भवति, एवमादीनां चान्येषां विनष्टोपजीविनाम् । तदपि श्लोकाः, छिन्नभिन्नोपध्वस्तो विश्रुतो बहुधा मखः । इष्टापूर्त्तद्रविणं गृह्ययजमानस्यावापतत् ॥ १ ॥ ऋत्विजां च विनाशाय राज्ञो जनपदस्य च । संवत्सरविरिष्टं तद् यत्र यज्ञो विरिष्यते ॥ २ ॥ दक्षिणाप्रवणीभूतो यज्ञो दक्षिणतः स्मृतः । हीनाङ्गो रक्षसाम्भागो ब्रह्मवेदादसंस्कृतः ॥ ३ ॥ चतुष्पात् सकलो यज्ञश्चातुर्हौत्रविनिर्मितः । चतुर्विधैः स्थितो मन्त्रैर्ऋत्विग्भिर्वेदपारगैः ॥ ४ ॥ प्रायश्चित्तैरनुध्यानैरनुज्ञानानुमन्त्रणैः । होमैश्च यज्ञविभ्रंशं सर्वं ब्रह्मा प्रपूरयेत् ॥ इति । ५ ॥ तस्माद् यजमानो भृग्वङ्गिरोविदमेव तत्र ब्रह्माणं वृणीयात् । स हि यज्ञ- न्तारयतीति ब्राह्मणम् ॥ ५ ॥ कण्डिका ५ ॥ यज्ञ में दोषों को ब्रह्मा ही ठीक कर सकता है ॥ ( मखः इति एतत् यज्ञनामधेयम्, छिद्रप्रतिषेधसामर्थ्यात् ) मख यह यज्ञ का नाम है, [ क्योंकि उसमें ] छिद्र [ दोष ] के निषेध का सामर्थ्य है। ( खम् इति छिद्रम् उक्तम्, तस्य प्रतिषेधः मा इति, यज्ञं छिद्रं मा करिष्यति इति ) ख-यह शब्द छिद्र कहा जाता है, उसका निषेध-मा यह पद है, यज्ञ को वह [ ब्रह्मा ] छिद्र वाला [ दूषित ] न करेगा, यह [ तात्पर्य ] है। ( छिद्रः यज्ञः हि भिन्नः उदधिः इव विस्रवति ) क्योंकि छिद्र वाला यज्ञ फूटे हुये जलाशय के समान बह जाता है। ( तत् वै खलु छिद्रं भवति, ऋत्विग्यजमानविमानात् वा एषां व्यपेक्षया अपि वा, मन्त्रकल्पब्राह्मणानाम् ५-( मखः ) मख गतौ--घः, यद्वा मा निषेधे + खनु विदारणे-डः, ह्रस्व- त्वम् । अच्छिद्रः । यज्ञः ( छिद्रम् ) छिद्र--अर्शआद्यच् । छिद्रयुक्तम् । दूषितम् ( उदधिः ) जलाशयः ( विमानात् ) अपमानात् ( व्यपेक्षया ) अनिच्छया ( कल्पः ) कर्मपद्धतिः । संस्कारविधिः ( उत्पातात् ) भूकम्पाद्युपद्रवात् ( अप्रमत्तः ) प्रमा-

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० २ । क० ५ ॥ ३१५ अप्रयोगात्, यथोक्तानां दक्षिणानां वा अप्रदानात्, हीनात् वा अतिरिक्तात् वा, भूतेषु उत्पातात्, प्रायश्चित्तव्यतिक्रमात् इति) वह ही निश्चय करके छिद्र [दूषण] होता है— ऋत्विजों और यजमान के अपमान से, अथवा इनकी अनपेक्षा से, अथवा मन्त्र, कल्प [कर्मपद्धति, संस्कारविधि] और ब्राह्मणों [ब्राह्मण ग्रन्थों में कहे विधानों] के प्रयोग न करने से, अथवा यथोक्त दक्षिणाओं के न देने से, अथवा न्यून वा अधिक [देने] से, अथवा प्राणियों पर उत्पात [भूकम्प आदि उपद्रव] से, अथवा प्रायश्चित्त के उल्लंघन से । (इति एतत् वै सर्वं ब्रह्मणि अर्पितम्) यह सब [विघ्नों की रोक] ही ब्रह्मा पर निर्भर है । (विद्वान् ब्रह्मा एव, यत् भृग्वङ्गिरोवित् सम्यक् अधीयानः, चरितब्रह्मचर्यः अन्यूनातिरिक्ताङ्गः, अप्रमत्तः, यज्ञं रक्षति) विद्वान् ब्रह्मा ही, जो भृगु अङ्गिराओं [परिपक्व ज्ञानों चारों वेदों] का जानने वाला, यथाविधि पढ़ा हुआ, ब्रह्मचर्य किये हुये, न्यून वा अधिक अङ्ग न रखने वाला [अङ्ग भङ्ग], न चूकने वाला है, यज्ञ की रक्षा करता है । (तस्य प्रमादात् यदि वा अपि असांनिध्यात्, यथा भिन्ना नौः अगाधे महति उदके संप्लवेत्, मत्स्य-कच्छप- शिशुमार-नक्र-मकर-पुण्डरीक-जषर-जसपिशाचानां भागधेयं भवति, एवमादीनाम् अन्येषां विनष्टोपजीविनां च) उस [ब्रह्मा] की भूल से अथवा समीप न रहने से, जैसे टूटी नाव अथाह बड़े जल में डूब जाती है, और मच्छ, कच्छ, शिशुमार, नाके, मगर, पुण्डरीक, जषर, जस, पिशाचों [मांसाहारियों] का भाग हो जाती है, इसी प्रकार दूसरे अपने आश्रितों के नष्ट करने वालों का [भाग होती है] । (एवं खलु अपि छिन्नभिन्नः अपध्वस्तः उत्पाताद्भुतः बहुलः, अथर्वाभिः असंस्कृतः यज्ञः असुरगन्धर्वयक्षराक्षस- पिशाचानां भागधेयं भवति, एवमादीनाम् अन्येषां विनष्टोपजीविनां च) इसी प्रकार निश्चय करके टूटा फूटा, नष्ट हुआ, उत्पात [भूकम्पादि उपद्रव] से आश्चर्य युक्त किया हुआ, बहुत दोष ग्रहण करने वाला, अथर्वों [चारों वेदों के निश्चल ज्ञानों] से न संस्कार किया हुआ यज्ञ असुर, गन्धर्व, यक्ष, राक्षस, पिशाचों [मांसाहारियों] का भाग होता है, और इसी प्रकार के दूसरे अपने आश्रितों के नष्ट करने वालों का [भाग होता है] । (तत् अपि श्लोकाः) उस विषय में ही श्लोक हैं ॥ दरहितः (असान्निध्यात्) नञ् + सन्निधि—प्यञ् । अनैकट्यात् (सम्प्लवेत्) निमज्जेत् (पुण्डरीकः) फर्फरीकादयश्च (उ० ४ । २०) पुडि मर्दने—ईकन् प्रत्ययान्तो निपातितः । जलजन्तुविशेषः (जषरः) ऋच्छेररः (उ० ३ । १३१) जष हिंसायाम्—अरः, हिंस्रजलजन्तुः (जसः) जष हिंसायाम्—घः । झषः । हिंसकमत्स्यभेदः (विनष्टोपजीविनाम्) विनष्टाश्रितानाम् (उत्पाताद्भुतः) उपद्रवविस्मितः (बहुलः) बहु + ला आदाने—कः । बहुदोषग्राहकः (अपतत्) पतति । अधोगच्छति (संवत्सरविरिष्टम्) संवत्सरयज्ञाद् विनष्टं कर्म (दक्षिणतः) दक्ष वृद्धौ—इनन्, स्वार्थे तसिल् । वृद्धिमान् (चातुर्हौत्रविनिर्मितः) चतुर्होतृ--अण् स्वार्थे, अनुशतिकादीनां च (पा० ७ । ३ । २०) उभयपदवृद्धिः । चतुर्होतृभिविरचितः (अनुमन्त्रणैः) अनुकूलविचारैः (विभ्रंशम्) भ्रंशु अधःपतने- घञ् । विनाशम् (वृणीयात्) स्वीकुर्यात् ॥