भारतकोश
संग्रह पर लौटें

गोपथ ब्राह्मण (अथर्ववेद - क्षेमकरणदास त्रिवेदी हिन्दी भाष्य)

Gopatha Brahmana with Hindi Bhashya by Pt. Kshemkarandas Trivedi

महर्षि गोपथ / पं. क्षेमकरणदास त्रिवेदी द्वारा

स्रोत: चौखम्बा संस्कृत प्रतिष्ठान · चौखम्बा संस्कृत प्रतिष्ठान · 1950 (उद्गम)

DevanagariSanskritpublished600 पृष्ठ

युज्यते ) सामर्थ्यं वाला ही यह बहुत ऋचायें जानने वाला है जो अच्छावाक है और वह वह्नि [ बोझ ले चलने वाले ] के बोझों को ही ले जाता है, जिन [ बोझों ] में वह जोड़ा जाता है । ( तस्मात् अच्छावाकः वह्निवत् एतत् सूक्तम् उभयत्र शंसति, सः पराक्षु च एव सर्वाक्षु च आह इति ) इसलिये अच्छावाक वह्निवत् [ वह्नि शब्द वाले ] इस सूक्त को दो जगह बोलता है, [ अर्थात् ] आवृत्ति रहित [ चतुर्विंश आदि यज्ञों ] में और भी आवृत्ति वाले [ षडह आदि यज्ञों ] में बोलता है । ( तानि पञ्चसु अहःसु शस्यन्ते, चतुर्विंशे अभिजिति विषुवति विश्वजिति महाव्रते तानि एतानि अहीनसूक्तानि इति आचक्षते हि एषु किंचन न हीयते ) वे [ सूक्त ] पाँच दिन [ यज्ञों ] में बोले जाते हैं, [ अर्थात् ] चतुर्विंश में, अभिजित् में, विषुवान् में, विश्वजित् में और महाव्रत में, वे ही यह अहीन [ बहुत दिन रहने वाले वा हीनता रहित यज्ञ के ] सूक्त हैं—ऐसा कहते हैं, क्योंकि इन [ सूक्तों ] में कुछ भी [ अङ्ग ] नहीं छोड़ा जाता है। (पराञ्चि ह वै एतानि अहानि अभ्यावर्तीनि भवन्ति ), आवृत्ति रहित ही यह दिन आवृत्ति वाले होते हैं । (तस्मात् एतानि एतेषु अहःसु शस्यन्ते ) इसलिये यह [ सूक्त ] इन दिनों में बोले जाते हैं । ( यत् एतानि शंसन्ति, तत् स्वर्गस्य लोकस्य रूपम् ) जो वे इनको बोलते हैं, वह स्वर्ग लोक का रूप [ चिह्न ] है । ( यत् उ एव एतानि शंसति [ शंसन्ति ] इन्द्रम् एव निह्वयन्ते, यथा ऋषभं वासितायै ) जो ही इन [ सूक्तों ] को वे बोलते हैं, इन्द्र को ही इनसे वे बुलाते हैं, जैसे गतिमान् [ पुरुषार्थी वीर ] को निवास करायी हुई प्रजा के लिये [ बुलाते हैं ] [ ऐ० ब्रा० ६ । १८ ] ॥ ( ते वै देवाः च ऋषयः च अब्रुवन्, समानेन यज्ञं सन्तन्वामहै इति ) वे ही देव [ विजयी पुरुष ] और ऋषि लोग [ दूरदर्शी पुरुष ] बोले—एक से विधान से यज्ञ को हम फैलावें । ( तत् एतत् यज्ञस्य समानम् अपश्यत् [ अपश्यन् ], समानां प्रगाथां समानीः प्रतिपदः समानानि सूक्तानि ) सो यह ही यज्ञ के एक से विधान को उन्होंने देखा—अर्थात् एक सी प्रगाथा को, एक सी आरम्भणीया ऋचाओं को और एक से सूक्तों को । ( ओकःसारी वै इन्द्रः, यत्र वै इन्द्रः पूर्वं गच्छति तत्र यज्ञस्य एव सेन्द्रतायै अपरम् एव गच्छति ) घर घर पहुँचने वाला ही इन्द्र है जहाँ ही इन्द्र पहिले घर जाता है, वहाँ यज्ञ में इन्द्र सहित विद्यमानता के लिये दूसरे [ घर ] भी जाता है [ ऐ० ब्रा० ६ । १७ ] ॥ १५ ॥ सर्व—अञ्चु गतिपूजनयोः—क्विन् । सर्वम् अञ्चति गच्छतीति सर्वाक् । आवृत्तिसहितेषु षडहगतेषु अहःसु ( वीर्यवान् ) शक्तिमान् ( बह्वृचः ) बह्वीनाम् ऋचामध्येता ( धुरः ) भारान् ( हीयते ) त्यज्यते ( पराञ्चि ) आवृत्तिरहितानि ( अभ्यावर्तीनि ) आवृत्तिसहितानि ( ऋषभम् ) ऋषिवृषिभ्यां कित् ( उ० ३ । १२३ ) ऋष गतौ दर्श- ने च--अभच्, कित् । गतिमन्तं पुरुषार्थिनम् ( वासितायै ) वस निवासे—णिच् - क्तः, टाप् । निवासितायै प्रजायै ( समानेन ) सदृशेन विधानेन ( प्रतिपदः ) आरम्भणीया ऋचः ( ओकःसारी ) गृहेषु सञ्चरणशीलः ( सेन्द्रतायै ) इन्द्रेण सह वर्तमानतायै ॥

४८८ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ५ । क० १५ भावार्थः--ऋत्विज् लोग समय के अनुकूल मन्त्रों से देवताओं का आवाहन करें ॥ १५ ॥ विशेषः १--इस कण्डिका को ऐ० ब्रा० ६ । १७, । ६ । १८ से मिलाओ ॥ विशेषः २-प्रतीक वाले मन्त्र अर्थ सहित लिखे जाते हैं । १-आ सत्यो यातु मघवाँ ऋजीषी द्रवन्त्वस्य हरय उप नः । तस्मा इदन्धः सुषुमा सुदक्षमभिपित्वं करते गृणानः-अथर्व० २० । ७७ । १-८, ऋ० ४ । १६ । १--८ ॥ (सत्यः) सच्चा [सत्यवादी, सत्यकर्मी] . (मघवान्) महा- धनी, (ऋजीषी) सरल स्वभाव वाला [राजा] (आ यातु) आवे और (अस्य) इस [राजा] के (हरयः) मनुष्य (नः) हमारे (उप द्रवन्तु) पास आवें । (तस्मै) उस- के लिये (इत्) ही (सुदक्षम्) सुन्दर बल वाला (अन्धः) अन्न (सुषुम) हमने सिद्ध किया है, (गृणानः) उपदेश करता हुआ वह (इह) यहाँ (अभिपित्वम्) मेल मिलाप (करते) करे ॥ [सूक्त में आठ मन्त्र हैं, शेष के लिये वेद देखो ] ॥ २--अस्मा इदु प्र तवसे तुराय प्रयो न हर्मि स्तोमं महिनाय । ऋची- षमायाधिगव ओहमिन्द्राय ब्रह्माणि राततमा-अथर्व० २० । ३५ । १--१६ ऋ० १ । ६१ । १--१६ ॥ (अस्मै) इस [संसार] के हित के लिए (इत्) ही (उ) विचार पूर्वक (तवसे) बल के निमित्त, (तुराय) फुर्तीले (महिनाय) पूजनीय, (ऋचीषमाय) स्तुति के समान गुण वाले, (अधिगवे) बे रोग गति वाले, (इन्द्राय) इन्द्र [बड़े ऐश्वर्य वाले सभापति] के लिए (स्तोमम्) स्तुति को (ओहम्) पूरे विचार को और (राततमा) अत्यन्त देने योग्य (ब्रह्माणि) धनों को (प्रयः न) तृप्ति करने वाले अन्न के समान (प्र हर्मि) मैं आगे लाता हूँ [सूक्त में १६ मन्त्र हैं, शेष के लिए वेद देखो ] ॥ ३--शासद् वह्निर्दुहितुर्नप्त्यं गाद् विद्वाँ ऋतस्य दीधितिं सपर्यन् । पिता यत्र दुहितुः सेकम्ऋञ्जन्त्सं शग्म्येन मनसा दधन्वे--ऋ० ३ । ३१ । १--२२ ॥ (विद्वान्) जानकार (वह्निः) वह्नि [घर का चलाने वाला पिता] (ऋतस्य) सत्य नियम के (दीधितिम्) धारण करने वाले [जामाता] को (शासत्) शिक्षा देता हुआ और (सपर्यन्) पूजता हुआ (दुहितुः) पुत्री से (नप्त्यम्) नाती [नाती के समान दोहते] को (गात्) पाता है, (यत्र) जहाँ [गृहस्थ व्यवहार में] (दुहितुः) पुत्री के (सेकम्) सेचन [सींचे हुए पुत्र] को (ऋञ्जन्) समर्थ पाता हुआ (पिता) वह पिता (शग्म्येन) सुखी (मनसा) मन के साथ (सं दधन्वे) संगत होता है, [अर्थात् पुत्रहीन पिता बेटी से दोहते को लेकर नाती के समान अपना दायभागी करता और सुखी होता है ॥ यह मन्त्र निरु० ३ । ४ और ५ में व्याख्यात है । सूक्त में २२ मन्त्र हैं, शेष के लिए वेद देखो ] ॥ इति श्रीमद्राजाधिराज-प्रथितमहागुणमहिम-श्रीसयाजीराव-गायकवाड।- धिष्ठित-बड़ोदेपुरीगत-श्रावणमासदक्षिणापरीक्षायाम् ऋक्सामार्थववेदभाष्येषु

कण्डिका १ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० १ ४८१ लब्धदक्षिणेन श्री पण्डित क्षेमकरणदास त्रिवेदिना अथर्ववेदभाष्यकारेण कृते गोपथब्राह्मणभाष्येऽत्तरभागे पञ्चमः प्रपाठकः समाप्तः ॥ अयं प्रपाठकः प्रयागनगरे फाल्गुनमासे शुक्लपक्षे पञ्चम्यां तिथौ १६८० [ अशीत्युत्तरैकोनविंशतिशतके ] विक्रमीये संवत्सरे समाप्तिमगात् ॥ मुद्रितम्-कार्तिककृष्ण ८ संवत् १९८० वि० ता० २१ अक्टूबर सन् १६२४ ई० ॥ अथ षष्ठः प्रपाठकः ॥ कण्डिका १ ॥ ओम् । तान्वा एतान् सम्पातान् विश्वामित्रः प्रथममपश्यत्, एवा त्वामिन्द्र वज्रिन्नत्र, यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टि कथा महामवृधत् कस्य होतुरिति । तान् विश्वामित्रेण दृष्टान् वामदेवो असृजत । स हेक्षाञ्चक्रे विश्वामित्रो यान् वाहं सम्पातानदर्शंस्तान्वामदेवो असृजत । कानि न्वहं हि सूक्तानि सम्पातांस्तत्प्रतिमान् सृजेयमिति । स एतानि सूक्तानि सम्पातांस्तत्प्रतिमानसृजत, सद्यो ह जातो वृषभः कनीन, उदु ब्रह्मा ण्यैरत श्रवस्याभिष्टये दीधया मनीषामिति विश्वामित्रः । इन्द्रः पूर्भिदातिरद्दासमर्कैयं एक इद्धव्यश्चर्षणीनां यस्तिग्मशृङ्गो वृषभो न भीम इति वसिष्ठः । इमामू षु प्रभृतिं सातये धा इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखायः शासद्वह्निर्- दुहितुर्नप्त्यङ्गादिति भरद्वाजः । एतैर्वै सम्पातैरेत ऋषय इमान् लोकान् समपतन् । तद्यत्समपतन्, तस्मात् सम्पाताः, तत् सम्पातानां सम्पातत्वम् । ततो वा एतांस्त्रीन् सम्पातान् मैत्रावरुणो विपर्यासमेकैकमहरहः शंसति, एवा त्वामिन्द्र वज्रिन्नत्रेति प्रथमेऽहनि, यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टीति द्वितीये, कथा महामवृधत् कस्य होतु- रिति तृतीये । त्रीनेव सम्पातान् ब्राह्मणाच्छंसी विपर्यासमेकैकमहरहः शंसति, इन्द्रः पूर्भिदातिरद्दासमर्कैरिति प्रथमेऽहनि, य एक इद्धव्यश्चर्षणीनामिति द्वितीये, यस्तिग्मशृङ्गो वृषभो न भीम इति तृतीये । त्रीनेव सम्पातानच्छावाको विपर्या- समेकैकमहरहः शंसति, इमामू षु प्रभृति सातये धा इति प्रथमेऽहनि, इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखाय इति द्वितीये, शासद्वह्निदुहितुर्नप्त्यङ्गादिति तृतीये । तानि वा एतानि नव त्रीणि चाहरहः शंस्यानि । तानि द्वादश भवन्ति । द्वादश ह वै मासाः संवत्सरः, संवत्सरः प्रजापतिः, प्रजापतिर्यज्ञः, तत् संवत्सरं प्रजापतिं यज्ञमाप्नोति । तस्मिन् संवत्सरे प्रजापतौ यज्ञे अहरहः प्रतितिष्ठन्तो यन्ति, प्रतितिष्ठन्ते । इदं सर्वमनु प्रतितिष्ठति । प्रतितिष्ठति प्रजया पशुभिः, य एवं वेद । तान्यन्तरेणावापमावपेरन्, अन्यूङ्खा विराजश्चतुर्थेऽहनि, वैमदीश्च पङ्क्तीः पञ्चमे, पारुच्छेपीः षष्ठेऽथ यान्यन्यानि महास्तोत्राण्यष्टर्चच्यान्यावपेरन् ॥ १ ॥ कण्डिका १ ॥ अहीन यज्ञ में सम्पात सूक्तों का वर्णन ॥ (ओम्) ओम् [हे रक्षक परमेश्वर]। (तान् वै एतान् सम्पातान् विश्वामित्रः प्रथमम् अपश्यत्, एवा त्वामिन्द्र वज्रिन्नत्र, यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टि, कथा

४६० गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० १ महामवृधत् कस्य होतुः-इति ) उन ही इन सम्पातों [ भली भांति प्राप्ति योग्य वा ऐश्वर्ययुक्त ज्ञान वाले सूक्त विशेषों ] को विश्वामित्र [ सब के मित्र वा सब के प्यारे ऋषि ] ने पहिले ही पहिले देखा [ विचारा ] —एवा त्वामिन्द्र.........ऋ० ४ । १६ । १–११, यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टि.........ऋ० ४ । २२ । १–११, और कया महामवृधत् कस्य होतुः......... ऋ० ४ । २३ । १–११ । ( विश्वामित्रेण दृष्टान् तान् वामदेवः असृजत ) विश्वामित्र के देखे हुए उन [ तीन सम्पातों ] को वामदेव [ श्रेष्ठ विद्वान् ऋषि ] ने प्रकट कर दिया । ( सः ह विश्वामित्रः ईक्षाञ्चक्रे, अहं वा यान् सम्पातान् अदर्शम् तान् वामदेवः असृजत ) उस ही विश्वामित्र ने देखा [ विचारा ]—मैंने जिन सम्पातों को देखा था, इनको वामदेव ने प्रकट कर दिया । ( कानि नु अहं सूक्तानि हि तत्प्रतिमान् सम्पातान् सृजेयम् इति ) कौन से सूक्तों को अब मैं उनके सदृश सम्पात प्रकट करूँ । ( सः एतानि सूक्तानि तत्प्रतिमान् सम्पातान् असृजत—सद्यो ह जातो वृषभः कनीनः, उदु ब्रह्माण्याैरत श्रवस्या, अभि तष्टेव दीधया मनीषाम् इति विश्वामित्रः, इन्द्रः पूर्भिदातिरद्दासमर्कैः, य एक इदद्धव्यश्चर्षणीनाम्, यस्तिग्मशृङ्गो वृषभो न भीमः इति वसिष्ठः, इमामू षु प्रभृति सातये धाः, इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखायः, शासद् वह्निर्दुहितुर्नप्त्यं गात् इति भरद्वाजः ) उसने इन सूक्तों को उनके सदृश सम्पात प्रकट किया—सद्यो ह जातो वृषभो कनीनः......ऋ० ३ । ४८ । १–५, उदु ब्रह्माण्याैरत श्रवस्या..... ऋ० ७ । २३ । १-६, अभि तष्टेव दीधया मनीषाम्.........ऋ० ३ । ३८ । १–१०, इन [ तीन सूक्तों ] के विश्वामित्र [ ऋषि ] हैं, इन्द्रः पूर्भिदातिरद्- दासमर्कैः-ऋ० ३ । ३४ । १–११, यः एकइद धव्यश्चर्षणीनाम्-ऋ० ६ । २२ । १-११, यस्तिग्मशृङ्गो वृषभो न भीमः-ऋ० ७ । १६ । १–११, इन [ तीन सूक्तों ] के वसिष्ठ [ ऋषि ] हैं, इमामू षु प्रभृति सातये धाः-ऋ० ३ । ३६ । १-६, इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखायः-ऋ० ३ । ३१ । १-२२, शासद् वह्निर्दुहितुर्नप्त्यं गात्......... ऋ० ३ । ३० । १-२२, इन [ तीन सूक्तों ] के भरद्वाज [ ऋषि ] हैं । (एतैः वै सम्पातैः एते ऋषयः इमान् लोकान् समपतन् ) इन ही सम्पातों [ प्राप्ति योग्य ज्ञानों ] से इन ऋषियों ने इन लोकों को पाया । ( तत् यत् समपतन् तस्मात् सम्पाताः, तत् सम्पातानां सम्पातत्वम् ) सो जो उन्होंने [ लोकों को ] अच्छे प्रकार पाया, इसी से वे सम्पात [ अच्छे प्रकार पाने योग्य ज्ञान ] हैं, वह ही सम्पातों का सम्पातत्व [ अच्छे पाने योग्य धर्म है ] । ( ततः वै एतान् त्रीन् सम्पातान् मैत्रावरुणः विपर्य्यासम् एकैकम् अहर्हः शंसति, एवा त्वामिन्द्र वज्रिन्नत्र इति-प्रथमे अहनि, यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टि इति द्वितीये, कया महामवृधत् कस्य होतुः इति तृतीये ) फिर ही इन तीन सम्पातों १-( सम्पातान् ) सम्+पत गतौ ऐश्वर्ये च-घञ्, अथवा पा रक्षणे- क्तः । सम्पतनशीलान् । सम्यक् प्राप्तव्यान सम्यगैश्वर्ययुक्तान् बोधान् । सूक्तविशे- षान् ( अपश्यत् ) दृष्टवान् । वेदमध्ये ज्ञातवान् ( जुजुषे ) जुषते । सेवते ( वष्टि ) कामयते ( कया ) केन प्रकारेण ( महाम् ) महान्तम् ( अवृधत् ) वर्धते

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० १ ४६१ को मैत्रावरुण ऋत्विज् उलटे क्रम से एक एक को दिन दिन बोलता है—[ अर्थात् ] एवा त्वामिन्द्र वज्रिन्नत्र—इस [ सम्पात ] को पहिले दिन में, यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टि— इसको दूसरे में, कथा महामवृधत् कस्य होतुः—इसको तीसरे में । ( त्रीन् एव सम्पातान् ब्राह्मणाच्छंसी विपर्यासम् एकैकम् अहरहः शंसति, इन्द्रः पूर्भिदातिरद्दासमर्कैः—इति प्रथमे अहनि, य एक इद्वव्यश्चर्षणीनाम्—इति द्वितीये, यस्तिग्मशृङ्गो वृषभो न भीमः—इति तृतीये ) तीन ही सम्पातों को ब्राह्मणा- च्छंसी उलटे क्रम से एक एक को दिन दिन बोलता है—[ अर्थात् ] इन्द्रः पूर्भिदातिरद् दासमर्कैः—इसको पहिले दिन में, यः एक इद्व्यश्चर्षणीनाम्—यह दूसरे में, यस्तिग्म- शृङ्गो वृषभो न भीमः—यह तीसरे में । ( त्रीन् एव सम्पातान् अच्छावाकः विपर्य्यासम् एकं ह्यम् अहरहः शंसति, इमाम् षु प्रभृतिं सातये धाः—इति प्रथमे अहनि, इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखायः —इति द्वितीये, शासद् वह्निर्दु हितुर्नप्त्यं गात्--इति तृतीये ) तीन ही सम्पातों को अच्छावाक उलटे क्रम से एक एक को दिन दिन बोलता है— इमामू षु प्रभृतिं सातये धाः—यह पहिले दिन में, इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखायः—यह दूसरे में, शासद् वह्निर्दु हितुर्नप्त्यं गात्—यह तीसरे में । ( तानि त्रीणि वै एतानि नव च अहरहः शंस्यानि ) वे तीन [ वामदेव वाले ] और यह नो [ विश्वामित्र, वसिष्ठ और भरद्वाज वाले सूक्त ] दिन दिन बोलने चाहियें । ( तानि द्वादश भवन्ति ) वे बारह होते हैं । ( द्वादशह वै मासाः संवत्सरः, संवत्सरः प्रजापतिः, प्रजापतिः यज्ञः, तत् प्रजापतिं संवत्सरं यज्ञम् आप्नोति ) बारह ही महीने संवत्सर हैं, संवत्सर प्रजापति है और प्रजापति यज्ञ है, इसलिए प्रजापति, संवत्सर और यज्ञ को वह [यजमान] पाता है। ( तस्मिन् प्रजापतौ संवत्सरे यज्ञे अहरहः प्रतितिष्ठन्तः यन्ति, प्रतितिष्ठन्ते ) उस प्रजापति, संवत्सर और यज्ञ में दिन दिन दृढ़ बैठे हुए वे चलते हैं और प्रतिष्ठा पाते हैं। ( इदं सर्वम् अनु प्रतितिष्ठति ) इस सब [ कर्म ] के पीछे पीछे मनुष्य प्रतिष्ठा पाता है । ( प्रजया पशुभिः प्रतितिष्ठति यः एवं वेद ) प्रजा के साथ और पशुओं के साथ वह प्रतिष्ठा [ बड़ाई ] पाता है जो ऐसा विद्वान् है । (तानि अन्तरेण आवापम् आवपेरन्, अन्यूङ्खाः विराजः चतुर्थे अहनि, वैमदीः च पङ्क्तीः पञ्चमे, पारुच्छेपीः षष्ठे ) उन ( असृजत ) प्रकटीकृतवान् ( ईक्षांचक्रे ) विचारितवान् ( वा ) वै । एव ( तत्- प्रतिमान् ) तैः सदृशान् ( सृजेयम् ) प्रकटीकरवाणि ( कनीनः ) गो० उ० ४ । १ । दीप्तिमान् ( उद् ऐरत ) ईर गतौ-लङ् । ते उदीरितवन्तः । उच्चारितवन्तः ( उ ) एव ( ब्रह्माणि ) वेदज्ञानानि ( श्रवस्या ) श्रवसे यशसे हितानि ( तष्टा ) सूक्ष्मीकरणशीलः ( दीधय ) प्रकाशय ( मनीषाम् ) प्रज्ञाम् ( चर्षणीनाम् ) कृपेरादेश्च चः ( उ० २ । १०४ ) कृष विलेखने-अनिः, कस्य चः । मनुष्याणाम् —निघ० २ । ३ ( सोम्यासः ) सोममर्हंति यः ( पा० ४ । ४ । १३७ ) सोम-यः । तत्त्वरसयोग्याः ( समपतन् ) सम्यक् प्राप्तवन्तः ( विपर्य्यासम् ) वि + परि + असु क्षेपे-घञ् । यथा भवति तथा विपर्य्यासिन । विपरीतक्रमेण ( आवापम् ) आ उप्यते स्थाप्यते । डुवप बीजतन्तुसन्ताने--घञ् । प्रक्षेपणीयम् ( आवपेरन् )

४९२ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० १ [ सूक्तों ] में आवाप [ क्षेपक सूक्त ] को वे [ ऋत्विज् ] डालें--[ अर्थात् न्यूङ्ख को छोड़- कर विराट् छन्द छह दिन वाले यज्ञ के ] चौथे दिन में, वैमदी [ विमदी अर्थात् विमद ऋषि की देखी हुई ऋचायें ] पङ्क्ति छन्द वाली पाचवें में, और पारुच्छेपी [ परुच्छेपी अर्थात् परुच्छेद ऋषि की देखी हुई ऋचायें ] छठे में [ इस विषय में विशेषः ४ देखो ] ( अथ यानि अन्यानि महास्तोत्राणि अष्टर्चार्नि, आवपेरन् ) जो दूसरे महास्तोत्र आठ ऋचा वाले हैं, [ उनको ] आवाप [ क्षेपणीय ] बनावें [ कण्डिका २ देखो ] ॥१॥ भावार्थः-यज्ञ में ठीक ठीक मन्त्रों के प्रयोग से ऋत्विज् लोग यजमान को स्वर्ग में पहुँचाते हैं ॥ १ ॥ विशेषः १-इस कण्डिका को ऐतरेय ब्राह्मण ६ । १८ तथा ६ । १६ से मिलाओ । विशेषः २-प्रतीक वाले मन्त्र अर्थ सहित दिये जाते हैं ॥ १-एवा त्वामिन्द्र वज्रिन्नत्र विश्वे देवासः सुहवास ऊमाः। महामुभे रोदसी वृद्धमृष्वं निरेकमिद् वृणते वृत्रहत्ये--ऋ० ४ । १९ । १-११, वामदेव ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है-गो० उ० ४ । १ । शेष मन्त्र वेद में देखो । २-यन्न इन्द्रो जुजुषे यच्च वष्टि तन्नो महान् करति शुष्म्या चित् । ब्रह्म स्तोमं मघवा सोममुक्था यो अश्मानं शवसा बिभ्रदेति--ऋग्० ४ । २२ । १- ११, वामदेव ऋषि ॥ ( यत् इन्द्रः ) जो इन्द्र [ बड़े ऐश्वर्य वाला राजा ] : नः ) हमें ( जुजुषे ) सेवता है ( च ) और ( यत् ) जो ( वष्टि ) चाहता है, ( तत् ) वह ( महान् ) महान् [ पूजनीय ], ( शुष्मी ) अति बली ( नः ) हम को ( चित् ) ही ( आ करति ) स्वीकार करे, ( यः ) जो ( मघवा ) महाधनी [ .राजा ] ( ब्रह्म ) बहुत धन वा अन्न, ( स्तोमम् ) प्रशंसनीय गुण, ( सोमम् ) तत्त्वरस, ( उक्था ) प्रशंसनीय वस्तुओं और ( अश्मानम् ) मेघ [ के समान उपकारी गुण ] को ( शवसा ) बल के साथ ( बिभ्रत् ) धारण करता हुआ ( एति ) चलता है ॥ [ शेष मन्त्र वेद में देखो ] ॥ ३-कथा महामवृधद् कस्य होतुर्र्यज्ञं जुषाणो अभि सोममूहः । पिब- न्नुशानो जुषमाणो अन्धो ववक्ष ऋष्वः शुचते धनाय--ऋ० ४ । २३ । १--११, वामदेव ऋषि ॥ ( कथा ) किस प्रकार से ( कस्य होतुः ) किस दानी के ( महाम् ) बड़े ( यज्ञम् ) यज्ञ [ सङ्गति योग्य व्यवहार ] को ( जुषाणः ) सेवन करता हुआ वह [ इन्द्र विद्वान् ] ( ऊधः ) निवाहने वाले ( सोमम् अभि ) सोम [ तत्त्वरस ] के लिये ( अवृधत् ) बढ़ता है। [ उस सोम को ] ( उशानः ) चाहता हुआ ( पिबन् ) पीता हुआ, ओर ( जुषमाणः ) प्रसन्न होता हुआ ( ऋष्वः ) वह महान् पुरुष ( अन्धः ) अन्न ( ववक्ष ) पहुँचाता है, और ( धनाय ) धन के लिये ( शुचते ) सोचता है ॥ [ शेष मन्त्र वेद में देखो ] ॥ प्रक्षिपेयुः ( अन्यूङ्खाः ) न्यूङ्खाख्यामिश्रंङ्ग्भी रहिताः ( वैमदीः ) विमद-अण्, ङीप् । विमदाख्येन महर्षिणा दृष्टाः (पारुच्छेपी:)—ऐ० ब्रा० ६ । १६ । परुच्छेपेण दृष्टाः ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० १ ४२५ ४-सद्यो ह जातो वृषभः कनीनः--......... ऋ० ३ । ४८ । १-५, विश्वा- मित्र ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है-गो० उ० ४ । १ ॥ शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ ५--उदु ब्रह्माण्यैरत श्रवस्येन्द्रं समर्ये महया वसिष्ठ । आ यो विश्वानि शवसा ततानोपश्रोता म ईवतो वचांसि-अथर्व० २० । १२ । १--६, ऋग्० ७ । २३ । १ ६, वसिष्ठ ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है--गो० उ० ४ । १ ॥ शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ ६-अभि तष्टेव दीधया मनीषामत्यो न वाजी सुधुरो जिहानः । अभि- प्रियाणि मर्मृशत् पराणि कवीँरिच्छामि संदृशे सुमेधाः-ऋ० ३ । ३८ । १- १० । विश्वामित्र के गोत्र का प्रजापति, अथवा वाच्य वाक् का पुत्र, अथवा प्रजापति और वाच्य दोनों, अथवा विश्वामित्र ही ऋषि-शाकलर्कं संहिता और सायण भाष्य ॥ [ हे इन्द्र विद्वन् ! ] (तष्टा इव) बढ़ई के समान और (सुधुरः) बहुत बोझ उठाने वाले, (अत्यः) लगा- तार चलने वाले (वाजी न) घोड़े के सदृश (जिहानः) चलता हुआ तू (मनीषाम्) बुद्धि को (अभि)सब ओर से (दीधय) प्रकाशित कर, (प्रियाणि) प्रिय और (पराणि) श्रेष्ठ कर्मों को ( अभि मर्मृशत् ) सब ओर से विचारता हुआ ( सुमेधाः ) उत्तम बुद्धि वाला मैं (कवीन्) बड़े विद्वानों को ( सन्दृशे ) ठीक ठीक दर्शन के लिए ( इच्छामि ) चाहता हूँ ॥ [ शेष मन्त्र वेद में देखो ] ॥ ७-इन्द्रः पूर्भिदातिरद् दासमर्कैर्विदद्वसुर्दयमानो वि शत्रून् । ब्रह्मजतस्तन्वा वावृधानो भूरिदात्र आपृणद्रोदसी उभे-ऋ० ३ । ३४ । १-११, विश्वामित्र ऋषि-अथर्व० २० । ११ । १-११ ॥ यह मन्त्र आ चुका है--गो० उ० ४ । २, शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ ८--य एक इद्धव्यश्चर्षणीनामिन्द्रं तं गीर्भिरभ्यर्च आभिः । यः पत्यते वृषभो वृष्ण्यावान्त्सत्यः सत्वा पुरुमायः सहस्वान्-ऋ० ६ । २२ । १-११, भरद्वाज ऋषिः । अथर्व० २० । ३६ । १-११ ॥ (तम् ) उस ( इन्द्रम् ) इन्द्र [ बड़े ऐश्वर्य वाले परमात्मा ] को (आभिः ) इन (गीर्भिः ) वाणियों से (अभि ) सब प्रकार (अर्चें ) मैं पूजता हूँ । ( यः ) जो ( एकः ) अकेला (इत् ) ही ( चर्षणीनाम् ) मनुष्यों के बीच ( हव्यः ) ग्रहण करने योग्य है और ( यः ) जो ( वृषभः ) श्रेष्ठ ( वृष्ण्यावान् ) पराक्रम वाला ( सत्यः ) सच्चा (सत्वा ) वीर (पुरुमायः ) बहुत बुद्धि वाला और ( सहस्वान् ) महाबलवान् (पत्यते ) स्वामी है ॥ [ शेष मन्त्र वेद में देखो ] ॥ ९-यस्तिग्मशृङ्गो वृषभो न भीम एकः कृष्टीश्च्यावयति प्र विश्वाः । यः शश्वतो अदाशुषो गयस्य प्रयन्तासि सुश्वितराय वेदः--ऋ० ७ । १६ । १--११, वसिष्ठ ऋषि, अथर्व० २० । ३७ । १--११ ॥ (एकः) अकेला [ वही ] (विश्वाः) सब (कृष्टीः) मनुष्य प्रजाओं को (प्र ) अच्छे प्रकार (च्यावयति) चलाता है, (यः) जो (तिग्मशृङ्गः न) तीखी किरणों वाले सूर्य के समान (भीमः) भयरूप और (वृषभः) वर्षा करने वाला है। और (यः) जो तू (शश्वतः) निरन्तर (अदाशुषः)

कण्डिका २ ॥

४९४ गोपथब्राह्मणं उत्तरभागे प्र० ६ । क० २ न देने वाले के ( गयस्य ) घर का ( वेदः ) धन ( सुष्वितराय ) अधिक ऐश्वर्य वाले व्यवहार के लिए ( प्रयन्ता ) देने वाला ( असि ) है ॥ [ शेष मन्त्र वेद में देखो ] ॥ १०--इमामू षु प्रभृतिं सातये धाः शश्वच्छश्वदूतियोंदिमानः । सुतेसुते वावृधे वर्धनेभिर्यः कर्मभिर्महद्भिः सुश्रुतो भूत्--ऋ० ३ । ३६ । १-६, विश्वामित्र ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है—गो० उ० ४ । ३ ॥ शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ ११-इच्छन्ति त्वा सोम्यासः सखायः सुन्वन्ति सोमं दधति प्रयांसि । तितिक्षन्ते अभिशस्तिं जनानामिन्द्र त्वदा कश्चन हि प्रकेतः-ऋ० ३ । ३० । १--२२, विश्वामित्र ऋषि ॥ ( सोम्यासः ) तत्त्वरस के योग्य [ ब्रह्मज्ञानी ] ( सखायः ) मित्र लोग ( त्वा ) तुझे ( इच्छन्ति ) चाहते हैं, ( सोमम् ) ऐश्वर्य को ( सुन्वन्ति ) सिद्ध करते हैं, ( प्रयांसि ) तृप्त करने वाले अन्न आदि वस्तुयें ( दधति ) धारण करते हैं और ( जनानाम् ) मनुष्यों की ( अभिशस्तिम् ) सब ओर से हिंसा का ( आ तितिक्षन्ते ) भले प्रकार सहते हैं, ( हि ) क्योंकि, ( इन्द्र ) हे इन्द्र ! [ बड़े ऐश्वर्य वाले वीर ] ( त्वत् ) तुझसे [ अधिक ] ( प्रकेतः ) उत्तम बुद्धिवाला ( कः चन ) कौन सा है ? ॥ शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ १२--शासद् वह्निर्दुहितुर्नप्त्यं गाद् विद्वाँ ऋतस्य दीधितिं सपर्यन् । पिता यत्र दुहितुः सेकम्मृञ्जन्त्सं शग्म्येन मनसा दधन्वे-ऋ० ३ । ३१ । १- २०, विश्वामित्र ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है। गो० उ० ५ । १५ ॥ शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ विशेष: ३-( अन्यूङ्गा विराजः--इत्यादि.) न्यूङ्ग रहित । विराट् छन्द, वैमदी, पङ्क्ति, ओर पारुच्छेपी ऋचायें। ( यज्ञकर्मण्यजपन्यूङ्खसामसु पाणिनि १ । २ । ३४ ) यज्ञ कर्म में जप, न्यूङ्ग और साम गान को छोड़ कर एक श्रुति स्वर हो-यहाँ न्यूङ्ग शब्द आया है। सोलह प्रकार के ओङ्कार सहित वेद मन्त्र न्यूङ्ग कहाते हैं। सायण भाष्य ऐ० ब्रा० ६ । १६ में अन्यूङ्ग आदि इस प्रकार माने हैं- ( न ते गिरो अपि मृष्ये- ऋ० ७ । २२ । ५-८) तथां ( प्र वो महे महिवृधे भरध्वं-ऋ० ७ । ३१ । १०-१२ ) यह सात विराट् ऋचायें हैं जिनका प्रयोग न्यूङ्ग बिना होता है ॥ ( यजामह इन्द्रं-ऋ० १० । २३ । १-७) यह सात ऋचायें वैमदी हैं, अर्थात् इन के विमद ऋषि हैं । ( यच्चिद्धि सत्य सोमपा ऋ० १ । २ । १-७ ) यह सात ऋचायें पङ्क्ति छन्द वाली हैं ॥ ( इन्द्राय हि द्योरसुरो-ऋ० १ । १३१ । १-७) यह सात ऋचायें पारुच्छेपी हैं, इन के परुच्छेप ऋषि हैं ॥ कण्डिका २ ॥ को अद्य नर्यो देवकाम इति मैत्रावरुणः । वने न वा यो न्यधायि चाक- न्निति ब्राह्मणाच्छंसी । आ याह्यर्वाङुप बन्धुरेष्ठा इत्यच्छावाकः । एतानि वा आवपनानि, एतैरेवावपनैर्देवाश्च ऋषयश्च स्वर्गं लोकमायन् । तथैवैतद्यज-

कण्डिका २ ॥ अहीन यज्ञ में आवाप सूक्तों का वर्णन और महत्त्व ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० २ ४१५ माना एतैरेवावपनैः स्वर्गं लोकं यन्ति । सद्यो ह जातो वृषभः कनीन इति मैत्रा- वरुणः पुरस्तात् सम्पातानामहरहः शंसति । तदेतत् सूक्तं स्वर्ग्यमेतेन . सूक्तेन देवाश्च ऋषयश्च स्वर्गं लोकमायन् । तथैवैतद्यजमाना एतेनैव सूक्तेन स्वर्गं लोकं यन्ति । तदृषभद्वत् पशुमद्भवति पशूनामाप्त्यै । तत्पञ्चर्चं भवति, अन्नं वै पङ्क्तिः, अन्नाद्यस्यावरुद्ध्यै, अरिष्टनेमिं पथिभिः पारयन्तेति स्वर्गताया एवैतदहरहः शंसति । उदु ब्रह्माण्यैरत श्रवस्येति ब्राह्मणाच्छंसी । ब्रह्मण्वदेतत् सूक्तं समृद्ध- मेतेन सूक्तेन देवाश्च ऋषयश्च स्वर्गं लोकमायन् । तथैवैतद्यजमाना एतेनैव सूक्तेन स्वर्गं लोकं यन्ति । तदु वै षडर्चं, षड् वा ऋतवः ऋतूनामाप्त्यै । तदुपरिष्टात् सम्पातानामहरहः शंसति । अभि तष्टेव दीधया मनीषामित्यच्छावाकोऽहरहः शंसति । अभिवदति तत्त्वं रूपमभिप्रियाणि मर्मृ॑शतपराणीति, यान्येव पराण्यहानि, तानि प्रियाणि, तान्येव तदभिमर्मृशन्तो यन्त्यभ्यारभमाणाः परो वा अस्माल्लोकात् स्वर्गो लोकः, स्वर्गमेव तं लोकमभिमृशन्ति । कवोँ२रिच्छामि सन्दृशे सुमेधा इति, ये ह वा अनेन पूर्वे प्रीतास्ते वै कवयः तानेव तदभ्यभिवदति । यदु वै दशर्चं, दश वै प्राणाः, प्राणानेव तदाप्नोति प्राणानां सन्तत्यै । यदु वै दशर्चं, दश वै पुरुषे प्राणाः, दश स्वर्गा लोकाः, प्राणांश्चैव तत् स्वर्गांश्च लोकानाप्नोति । प्राणेषु चैवैतत् स्वर्गेषु च लोकेषु प्रतितिष्ठन्तो यन्ति । यदु वै दशर्चं, दशाक्षरा विराड् इयं वै विराड् इयं वै स्वर्गस्य लोकस्य प्रतिष्ठा, तदेतदस्यां प्रतिष्ठायां प्रतिष्ठापयति । सकृदिन्द्रं निराह तेनै२न्द्राद्रूपान्न प्रच्यवते, तदुपरिष्टात् सम्पाता- नामहरहः शंसति ॥ २ ॥ कण्डिका २ ॥ अहीन यज्ञ में आवाप सूक्तों का वर्णन और महत्त्व ॥ ( को अद्य नर्यः देवकामः इति मैत्रावरुणः ) को अद्य नर्यः देवकामः--ऋ० ४ । २५ । १-८, इस सूक्त को मैत्रावरुण [ अहीन यज्ञ में बोलता है ] । ( वने न वा यो न्यधायि चाकन्-इति ब्राह्मणाच्छंसी ) वने न वा यो न्यधायि चाकन्-ऋ० १० । २६ । १-८, इस सूक्त को ब्राह्मणाच्छंसी [ बोलता है ] । ( आ याह्यर्वाङुप बन्धुरैष्ठाः- इति अच्छावाकः ) आ याह्यर्वाङुप बन्धुरैष्ठाः-ऋ० ३ । ४३ । १-८, इस सूक्त को अच्छावाक [ बोलता है ] । ( एतानि वै आवपनानि, एतैः एव आवपनैः देवाः च ऋषयः च स्वर्गं लोकम् आयन् ) यह ही आवपन [ क्षेपणीय सूक्त ] हैं, इन ही आवपनों से देवों [ विद्वानों ] और ऋषियों [ सन्मार्गदर्शक महात्माओं ] ने स्वर्गलोक पाया है । ( तथा एव एतत्, यजमानाः एतैः एव आवपनैः स्वर्गं लोकं यन्ति ) वैसे ही यह है-यजमान लोग २-( अद्य ) इदानीम् ( नर्यः ) नृषु साधुः ( देवकामः ) देवान् विदुषः कामयमानः ( वने ) अरण्ये वृक्षे ( न ) इव ( वायः ) शकुनिः ( नि अधायि ) निहितः ( चाकन् ) कामयमानः । उत्सुकमनाः ( आ याहि ) आगच्छ ( अर्वाङ् ) १. पुष्पाङ्कितः पाठः जर्मनसंस्करणे नास्ति ॥ २. पू० सं० 'तेनेन्द्रात्' इति पाठः ॥ सम्पा० ॥

४२६ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० ९ इन ही आवपनों से स्वर्गलोक पाते हैं। ( सद्यो ह जातो वृषभः कनीनः—इति मैत्रा- वरुणः सम्पातानां पुरस्तात् अहरहः शंसति ) सद्यो ह जातः वृषभः कनीनः—ऋ० ३ । ४८ । १—५, गो० उ० ४ । १,—इस सूक्त को मैत्रावरुण सम्पातों से पहिले [कण्डिका १] दिन दिन बोलता है। ( तत् एतत् सूक्तं स्वर्ग्यं एतेन सूक्तेन देवाः च ऋषयः च स्वर्गं लोकम् आयन् ) सो यह सूक्त स्वर्ग के लिए हितकारी है, इस सूक्त से देवों [ विद्वानों ] और ऋषियों [ सन्मार्गदर्शक महात्माओं ] ने स्वर्गलोक पाया है। ( तथा एव एतत् यजमानाः एतेन एव सूक्तेन स्वर्गं लोकं यन्ति ) वैसे ही यह है—यजमान लोग इस ही सूक्त से स्वर्ग लोक पाते हैं। ( तत् ऋषभवत् पशुमत् पशूनाम् आप्त्यै भवति ) वह ऋषभ [ वृषभ ] शब्द वाला पशु युक्त [ सूक्त ] पशुओं की प्राप्ति के लिये हैं [ ऋषभ वा वृषभ बैल भी है और वह पशु है ] । ( तत् पञ्चचं भवति, अन्नं वै पङ्क्तिः अन्नाद्यस्य अवरुद्धयै ) वह पाँच ऋचा वाला [ सूक्त ] है, अन्न भी पङ्क्ति [ पाँच तत्त्व वाला ] है। खाने योग्य अन्न की प्राप्ति के लिए है [ पंचभूतात्मके देहे आहारः पाञ्चभूतिकः । विपक्वः पंचधा सम्यग् गुणान् स्वानभिवर्धयेत्—सुश्रुत-आहारविधिः । पृथिवी जल अग्नि वायु आकाश इन पाँच तत्त्वों से बने देह में आहार पाँच तत्त्वों के स्वरूप का है, अच्छे प्रकार पका हुआ आहार पाँच प्रकार अपने गुणों को बढ़ाता है—जैसे पार्थिव गुण गन्ध को बढ़ाता है, इसी प्रकार और भी जानो ] । ( अरिष्टैः नः पथिभिः पारयन्ता इति स्वर्गतायै एव एतत् अहरहः शंसति ) अरिष्टैनैः पथिभिः पारयन्ता [ सं वां कर्मणा--ऋ० ६ । ६६ । १, इस मन्त्र का यह चौथा पाद है, देखो गो० उ० ४ । १७ ] स्वर्ग की प्राप्ति के लिए ही इसको वह [ मैत्रावरुण ] बोलता है। ( उदु ब्रह्माण्यैरत श्ववस्या इति ब्राह्मणाच्छंसी ) उदु ब्रह्माण्यैरत श्ववस्या—ऋ० ७ । २३ । १—६ । गो० उ० ४ । १ तथा ६ । १, इस सूक्त को ब्राह्मणाच्छंसी [ बोलता है ] । ( ब्रह्मवत् एतत् समृद्धं सूक्तम्, एतेन सूक्तेन देवाः च ऋषयः च स्वर्गं लोकम् आयन् ) ब्रह्मन् [ ब्रह्माणि ] शब्द वाला यह समृद्ध सूक्त है, इस सूक्त से देवों [ विद्वानों ] और ऋषियों [ सन्मार्गदर्शक महात्माओं ] ने स्वर्ग लोक पाया है। ( तथा एव एतत्, यजमानाः एतेन सूक्तेन स्वर्गं लोकं यन्ति ) उसी प्रकार ही यह है—यजमान लोग इस ही सूक्त से स्वर्ग लोक पाते हैं। ( तत् उ वै षडर्चं, ऋतवः, ऋतूनाम् आप्त्यै ) यह सूक्त छह ऋचा वाला है, छह ही ऋतुयें हैं, ऋतुओं की प्राप्ति के लिये [ यह सूक्त है ] । ( तत् सम्पातानाम् उपरिष्टात् अहरहः शंसति ) उसको सम्पात सूक्तों के उपरान्त [ क० १ ] दिन दिन वह पढ़ता है ॥ ( अभि तष्टेव दीधया मनीपाम्—इति अच्छावाकः अहरहः शंसति ) अभि तष्टेव दीधया मनीपाम्—ऋ० ३ । ३८ । १--१० गो० उ० ६ । १, इस सूक्त को अभिमुखः ( उप ) समीपे ( बन्धुरेष्ठाः: ) मद्गुरादयश्च ( उ० १ । ४१ ) बन्ध बन्धने—उरच्, बन्धुर—तिष्ठतेर्विच् । बन्धुरे बन्धनयुक्ते रम्ये वा रथे तिष्ठन् ( आवपनानि ) आवपनेयानि । प्रक्षेपोणीयानि सूक्तानि ( ऋषभवत् ) ऋषभण वृषभशब्देन युक्तम् ( पङ्क्तिः ) पचि व्यक्तीकरणे, विस्तारे—क्तिन् क्तिच् वा । पञ्चावयवा श्रेणिः पञ्चतत्वयुक्तत्वात् ( अरिष्टैः ) गो० उ० ४ । १६ । अर्हिंसितैः ( पारयन्ता ) पारं गमयन्तौ ( अभिवदति ) अभिशब्दयुक्तं सूक्तं ब्रूते ( तत्यै )

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ क० २ ॥ ४९७ अच्छावाक दिन दिन बोलता है । (अभिवदति तत्त्यै रूपम्, अभिप्रीयाणि मर्मृशत् पराणि, इति यानि एव पराणि अहानि, तानि प्रियाणि तानि एव तत् अभिमर्मृशन्तः अभ्यारभमाणाः यन्ति) अभि, [सब ओर], शब्द वाला [पहिला पाद] वह बोलता है, वह विस्तार के लिये रूप है, अभिप्रीयाणि मर्मृशत् पराणि [यह उसी मन्त्र का तीसरा पाद है], जो ही श्रेष्ठ दिन हैं, वे ही प्रिय हैं, उनको ही तब सब ओर से विचारते हुये और आरम्भ करते हुये लोग चलते हैं । (अस्मात् लोकात् परः वै स्वर्गः लोकः तं स्वर्गम् एव लोकम् अभिमृशन्ति) इस [साम्राज्य] लोक से श्रेष्ठ ही स्वर्ग लोक है, उस स्वर्ग लोक को ही वे छूते हैं [पाते हैं] (कवीँरिच्छामि सन्दृशे सुमेधाः इति ये ह वै पूर्वे अनेन प्रीताः ते वै कवयः, तान् एव तत् अभ्यभिवदति) कवीँरिच्छामि सन्दृशे सुमेधाः [यह उस मन्त्र का चौथा पाद है] जो ही पहिले ऋषि इस [सूक्त भाग] से प्रसन्न हुये हैं, वे ही कवि [महाज्ञानी] हैं उनको ही इस [पाद से] वह प्रणाम करता है । (यत् उ वै दशर्चम्, दश वै प्राणाः, प्राणान् एव तत् प्राणानां सन्तत्यै आप्नोति) जो वह दश ऋचा वाला सूक्त है, दश ही प्राण [पांच ज्ञानेन्द्रिय और पांच कर्मेन्द्रिय] हैं, प्राणों को ही तब प्राणों के फैलाव के लिये वह पाता है । (यत् उ वै दशर्चम् दश वै पुरुषे प्राणाः, दश स्वर्गाः लोकाः, तत् प्राणान् च एव स्वर्गान् लोकान् च आप्नोति) जो यह दस ऋचा वाला सूक्त है, और दस ही पुरुष में प्राण हैं, [दस इन्द्रियों की स्वस्थता से] दस स्वर्ग लोक है, उससे ही प्राणों और स्वर्ग लोकों [इन्द्रियों की स्वस्थ गोलकों] को वह पाता है । (एतत् प्राणेषु च एव स्वर्गेषु च लोकेषु प्रति- तिष्ठन्तः यन्ति) इससे ही प्राणों और स्वर्ग लोकों में दृढ़ ठहरे हुये वह चलते हैं । (यत् उ वै दशर्चम्, दशाक्षरा विराट्, इयं वै विराट् इयं वै स्वर्गस्य लोकस्य प्रतिष्ठा, तत् एतत् अस्यां प्रतिष्ठायां प्रतिष्ठापयति) जो ही यह [सूक्त] दश ऋचा वाला है, दश अक्षर वाला विराट् छन्द है, यह [पृथिवी] ही विराट् [विविध ऐश्वर्य वाली] है, यह [पृथिवी] ही स्वर्ग लोक की प्रतिष्ठा [दृढ़ स्थिति] है, सो यह इस प्रतिष्ठा में [यजमान को] प्रतिष्ठित करता है । (सकृत् इन्द्रं निराह, तेन ऐन्द्रात् रूपात् न प्रच्यवते) एक बार इन्द्र को वह बोलता है, इसलिये इन्द्र वाले रूप [ऐश्वर्य] से नहीं गिरता है । (तत् सम्पातानाम् उपरिष्टात् अहरहः शंसति) इसलिये सम्पात सूक्तों के उपरान्त [इस सूक्त को] दिन दिन वह बोलता है ॥ २ ॥ भावार्थः—कण्डिका १ के समान है ॥ २ ॥ विशेषः १—इस कण्डिका को ऐ० ब्रा० ६ । १६ और ६ । २० से मिलाओ ॥ विशेषः २—प्रतीक वाले मन्त्र अर्थ सहित लिखे जाते हैं ॥ १—को अद्य नर्यो देवकाम उशन्निन्द्रस्य सख्यं जुजोष । को वा महेऽवसे पार्याय समिद्धे अग्नौ सुतसोम ईट्टे—ऋ० ४ । २५ । १–८ वामदेव ऋषि ॥ सन्तत्यै (अभिमर्मृशन्तः) अभितः पुनः स्पृशन्तः, विचारयन्तः, (अभ्यभिवदति) अभि अभि इति शब्दद्वययुक्तं सूक्तं ब्रूते । अभितो अभिवादनं नमस्करोति (सकृत्) एकवारम् (ऐन्द्रात्) इन्द्रसम्बन्धिनः सकाशात् ॥ ३२

४९८ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० २ ( अद्य ) आज ( कः ) कौन ( नर्य्यः ) नरों [ नेताओं ] में श्रेष्ठ, ( देवकामः ) विद्वानों को चाहने वाला और ( इन्द्रस्य ) इन्द्र [ बड़े ऐश्वर्य वाले पुरुष ] की ( सख्यम् ) मित्रता की ( उशन् ) कामना करता हुआ [ मनुष्य ] ( जुजोष ) सेवा करता है । ( वा ) अथवा ( कः ) कौन ( समिद्धे ) प्रज्वलित ( अग्नौ ) अग्नि में ( सुतसोमः ) सोम [ तत्त्वरस ] निचोड़ता हुआ [ मनुष्य ] (महे ) बड़े ( पार्याय ) पार लगाने वाले ( अवसे ) रक्षणादि कर्म के लिये ( ईट्टे ) ऐश्वर्य्यवान् होता है ॥ [ शेष मन्त्र वेद में देखो ] ॥ २-वने न वा यो न्यधायि चाकञ्छुचिर्वा स्तोमो भुरणावजीगः । यस्येदिन्द्रः पुरुदिनेषु होता नृणां नर्यो नृतमः क्षपावान्-ऋ० १० । २६ । १-८, वसुक ऋषि, अथर्व० २० । ९६ । १-८ ॥ ( वने ) वृक्ष पर ( न ) जैसे ( चाकन् ) प्रीति करने वाला ( वा, यः = वायः ) पक्षी का बच्चा ( नि अधायि ) रखा जाता है, [ वैसे ही ] ( भुरणौ ) हे दोनों पोषको ! [ माता पिताओ ] ( शुचिः ) पवित्र ( स्तोमः ) बड़ाई योग्य गुण ने ( वाम् ) तुम दोनों को ( अजीगः ) ग्रहण किया है। ( यस्य ) जिस [ बड़ाई योग्य गुण ] का ( इत् ) ही ग्रहण करने वाला ( इन्द्रः ) इन्द्र [ बड़े ऐश्वर्य वाला पुरुष ] ( पुरुदिनेषु ) बहुत दिनों के भीतर ( नृणाम् ) नेताओं का ( नृतमः ) सबसे बड़ा नेता, ( नर्यः ) पुरुषों का हितकारी ( क्षपावान् ) श्रेष्ठ रात्रियों वाला है ॥ [ शेष मन्त्र वेद में देखो ] ॥ ३--आ याह्यर्वाङ्क बन्धुरेष्ठास्तवेदतु प्रदिवः सोमपेयम् । प्रिया सखाया वि मुचोप बर्हिस्त्वामिमे हव्यवाहो हवन्ते-ऋ० ३ । ४३ । १--८ विश्वामित्र ऋषि ॥ [ हे इन्द्र राजन् ] ( बन्धुरेष्ठाः ) बन्धनों वाले वा सुन्दर रथ में बैठा हुआ तू ( अर्वाङ् ) सामने ( उप आ याहि ) समीप आ, ( प्रदिवः तव ) उत्तम प्रकाश वाले तेरे ( इत् ) ही ( सोमपेयम् अनु ) सोम [ तत्त्व वा ओषधियों के रस ] पीने के लिये ( प्रिया सखाया ) दो प्रिय मित्र [ अध्यापक और उपदेशक वर्त्तमान हैं ], ( बर्हिः ) ऊंचे आसन को ( वि मुचं ) छोड़ दे, ( इमे ) यह ( हव्यवाहः ) देने लेने योग्य पदार्थ लाने वाले लोग ( त्वाम् ) तुझको ( उप ह्वन्ते ) आदर से बुलाते है ॥ [ शेष मन्त्र वेद में देखो ] ॥ ४--सद्यो ह जातो वृषभः कनीनः प्रभर्त्तुमावदन्धसः सुतस्य । साध्योः पिब प्रतिकामं यथा ते रसाशिरः प्रथमं सोम्यस्य--ऋ० ३ । ४८ । १--५, विश्वा- मित्र ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है- गो० उ० ४ । १ तथा ६ । १ । शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ ५--सं वां कर्मणा समिषा हिनोमीन्द्राविष्णू अपसस्पारे अस्य । जुषेथां यज्ञं द्रविणं च धत्तमरिष्टैर्नैः पथिभिः पारयन्ता-ऋ० ६ । ६९ । १-८ ॥ भर- द्वाज बृहस्पति का पुत्र ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है गो० उ० ४ । १७ शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ ६-उदु ब्रह्माण्यैरत श्रवस्येन्द्रं समर्ये महया वसिष्ठ । आ यो विश्वानि शवसा ततानोप श्रोता म ईवतो वचांसि-ऋ० ७ । ९३ । १-६, वसिष्ठ ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है गो० उ० ४ । १ तथा ६ । १ ॥ शेष मन्त्र वेद में देखो ॥

कण्डिका ३ ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० ३ ४९९ ७—अभि तष्टेव दीधया मनीषामत्यो न वाजी सुधुरो जिहानः अभि- प्रियाणि मर्मृशत् पराणि कवीँरिच्छामि सन्दृशे सुमेधाः—ऋ० ३ । ३८ । १— १०, विश्वामित्र के गोत्र का प्रजापति, अथवा वाच्य वाक् का पुत्र, अथवा प्रजापति और वाच्य दोनों, अथवा विश्वामित्र ही ऋषि ॥ यह मन्त्र आ चुका है—गो० उ० ६ । १ ॥ शेष मन्त्र वेद में देखो ॥ कण्डिका ३ ॥ कस्तमिन्द्र त्वावसुं कश्नव्यो अतसीनां कदून्व१स्याकृतं इति कद्वन्तः प्रगाथा अहरहः शस्यन्ते । को वै प्रजापतिः, प्रजापतेराप्त्यै । यदेव कद्वन्तः, तत् स्वर्गस्य लोकस्य रूपम् । यद्वेव कद्वन्तः, अथो अन्नं वै कम्, अथो अन्नस्यावरुद्ध्यै । यद्वे'व कद्वन्तः अथो सुखं वै कम्, अथो सुखस्यावरुद्ध्यै यद्वे'व कद्वन्तः, अथोऽहरहर्वा एते, शान्तान्यहीनसूक्तान्युपयुञ्जाना यन्ति, तानि कद्वद्भिः प्रगाथैः शमयन्ति तान्येभ्यः शान्तानि कं भवन्ति तान्येताञ्छान्तानि स्वर्गं लोकमभिवहन्ति । त्रिष्टुभः सूक्तप्रतिपदः शंसेयुः, ता हैके पुरस्तात् प्रगाथानां शंसन्ति, धाय्या इति वदन्तस्तदु तथा न कुर्यात् । क्षत्रं वै होता, विशो होत्राशंसिनः, क्षत्रस्यैव तद्विशं प्रत्युद्यामिनीं कुर्युः । पापवस्यसं त्रिष्टुभो म इमा सूक्तप्रतिपद इत्येवं विद्यात्, यथा वै समुद्रं प्रतरेयुः, एवं हैवैते प्रप्लवन्ते ये संवत्सरं द्वादशाहं वोपासन्ते, तद्यथा सैरावतीं नावं पारकामाः समारोहेयुः एवं हैवैतास्त्रिष्टुभः स्वर्गकामाः समा- रोहन्ति । न ह वा एतच्छन्दो गमयित्वा स्वर्गं लोकमुपावर्त्तन्ते वीर्य्यवन्तं महिताभ्यो न व्याह्वयीत समानं हि छन्दः, अथो नेद् धाय्या करवाणीति । यदेनाः शंसन्ति, तत् स्वर्गस्य लोकस्य रूपम् । यद्वेवैनाः शंसन्ति, इन्द्रमेवैतैरभिह्वयन्ते, यथा ऋषभं वासितायै ॥ ३ ॥ कण्डिका ३ ॥ अहीन यज्ञ में कद्वत् प्रगाथों का उपयोग और महत्त्व ॥ ( कस्तमिन्द्र त्वावसुं, कश्नव्यो अतसीनां, कद्दू न्वस्याकृतम् इति कद्वन्तः प्रगाथाः अहरहः शस्यन्ते ) कस्तमिन्द्र त्वावसुम्—......ऋ० ७ । ३२ । १४; कश्नव्यो अतसीनाम्.....ऋ० ८ । ३ । १३, कदू न्व१स्याकृतम् ...ऋ० ८ । ६६ । ६, [ सायणभाष्य ५५ ] । यह कत् वा क शब्द वाले प्रगाथ दिन दिन बोले जाते हैं । ( कः वै प्रजापतिः, प्रजापतेः आप्त्यै ) क शब्द प्रजापति [ का वाचक ] है, प्रजापति के पाने के लिये [ यह हैं ] । ( यत् एव कद्वन्तः, तत् स्वर्गस्य लोकस्य रूपम् ) जो यह [ प्रगाथ ] कत् अथवा क शब्द वाले हैं, वह स्वर्गलोक का रूप है । ( यत् उ एव कद्वन्तः अथो अन्नं वै कम्, अथो अन्नस्य अवरुद्ध्यै ) जिस कारण से यह [ प्रगाथ ] कत् शब्द वाले हैं, और अन्न ही क ३—( त्वावसुम् ) गो० उ० ४ । १ त्वया प्राप्तधनम् ( कत् ) कथम् ( नव्यः ) नव--ईयसुन्, ईकारलोपः । नवीयः । नवतरं कर्म ( अतसीनाम् ) अत्यविचेमि- तमि० ( उ० ३ । ११७), अत सातत्यगमने--असच्, ङीष् । सन्ततगामिनीनां

५०० गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० ३ है, इसलिये अन्न की प्राप्ति के लिये [ यह है ] । ( यत् उ एव कद्वन्तः, अथो सुखं वै कं, अथो सुखस्य अवरुद्ध्यै ) जिस कारण से यह [ प्रगाथ ] कत् शब्द वाले हैं, और सुख ही क है, इसलिये सुख की प्राप्ति के लिये [ यह है ] । ( यत् उ एव कद्वन्तः अथो अहरहः वै एते शान्तानि अहीनसूक्तानि उपयुञ्जानाः यन्ति, तानि कद्वद्भिः प्रगाथैः शमयन्ति ) जिस कारण से यह [ प्रगाथ ] कत् शब्द वाले हैं, इसलिये दिन दिन यह [ यजमान ] शान्ति वाले अहीन [ बहुत दिन रहने वाले यज्ञ ] के सूक्तों को उपयोग में लाते हुये चलते हैं, उनको वे कत् शब्द वाले प्रगाथों से शान्ति युक्त करते हैं । ( तानि शान्तानि एभ्यः कं भवन्ति ) वे शान्ति युक्त [ सूक्त ] इन [ यजमानों ] के लिये सुखकारी होते हैं । ( तानि शान्तानि एतान् स्वर्गं लोकम् अभिवहन्ति ) वे शान्ति युक्त [ सूक्त ] इन [ यजमानों ] को स्वर्ग लोक में पहुँचाते हैं । ( त्रिष्टुभः सूक्तप्रतिपदः शंसेयुः ) त्रिष्टुप् [ छन्द वाली ] सूक्त की आरम्भ वाली ऋचाओं को वे बोलें । ( ताः ह एके प्रगाथानां पुरस्तात् शंसन्ति, धाय्याः इति वदन्तः, तत् उ तथा न कुर्यात् ) उन [ त्रिष्टुभों ] को कोई कोई प्रगाथों के पहिले बोलते हैं, यह धाय्या [ अग्नि प्रज्वलित करने के मन्त्र ] हैं—ऐसा कहते हुये, सो वैसा वह [ होता ऋत्विज् ] न करे । ( क्षत्रं वै होता, विशः होत्राशंसिनः, क्षत्रस्य एव तत् विशं प्रत्युद्यामिनीं कुर्युः ) राजा [ के समान ] होता पुरुष है, प्रजायें होत्राशंसी [ सहायक होता लोग ] हैं, इसलिये [ उन्हें बोलने से ] प्रजा को राजा के प्रतिकूल उद्योग वाली वे करेंगे, ( पापवस्यसम् ) अतिशय पाप वाला व्यवहार [ उससे वे करेंगे ] । ( त्रिष्टुभः मे इमाः सूक्तप्रतिपदः, इति एवं विद्यात् ) त्रिष्टुप् छन्द मेरी यह सूक्त की आरम्भणीय ऋचायें है—ऐसा वह [ होता ] जाने । ( यथा वै समुद्रं प्रतेरेयुः, एवं ह एव एते प्रप्लवन्ते, ये संवत्सरं द्वादशाहं वा उपासन्ते ) जैसे ही लोग समुद्र पार करते हैं, वैसे ही वे पार जाते हैं जो संवत्सर [ वर्ष भर रहने वाले यज्ञ ] अथवा द्वादशाह [ बारह दिन वाले यज्ञ ] को करते हैं । ( तत् यथा सैरावतीं नावं पारकामाः समारोहेयुः, एवं ह एव एताः त्रिष्टुभः स्वर्गकामाः समारोहन्ति ) सो जैसे बहुत अन्न वाली नाव पर पार जाना चाहने वाले लोग चढ़ते हैं, वैसे ही इन त्रिष्टुप् छन्दों पर स्वर्ग चाहने वाले लोग चढ़ते हैं । ( एतन् छन्दः ह वै वीर्य्यवन्तं स्वर्गं लोकं गमयित्वा न उपावर्तन्ते = उपावर्तयते ) यह छन्द वीर्यवान् सृष्टीनाम् ( कत् ) किम् ( उ ) एव ( नु ) इदानीम् ( अकृतम् ) अनाचरितम् ( कद्वन्तः ) कच्छब्दयुक्ताः । कशब्दयुक्ताः ( शान्तानि ) सुखकराणि ( उपयुञ्जानाः ) उपयुक्तानि कुर्वाणाः ( शमयन्ति ) शान्तानि कुर्वन्ति ( अभिवहन्ति ) प्रापयन्ति ( सूक्तप्रतिपदः ) सूक्तस्य प्रारम्भणीया ऋचः ( धाय्या ) दधातेः--ण्यत् । अग्निज्वालनार्था ऋचः । सामिधेन्यः ( क्षत्रम् ) क्षत्रियः । राजा ( विशः ) प्रजाः ( होत्राशंसिनः ) वेदवाणीवाचकाः ( प्रत्युद्यामिनीम् ) प्रतिकूलोद्योगयुक्ताम् ( पाप- वस्यसम् ) पाप+वसु--ईयसुन्, ईकारलोपः । पापवसीयसम् । अतिशयेन पापव्यवहारम् ( प्रतेरेयुः ) परतीरं गच्छेयुः ( प्रप्लवन्ते ) परतीरं गच्छन्ति ( उपासन्ते ) उपासते । अनुतिष्ठन्ते ( सैरावतीम् ) इरा--अण्, इरा अन्नम्, तत्समूहः ऐरम्, तेन सह वर्तत इति सैरम्, मतुप्, ङीप्, आर्षो दीर्घः । पर्याप्तान्नयुक्ताम्

[ बलिष्ठ यजमान ] को स्वर्गलोक में ले जाकर नहीं लौटाता है । ( मंहिताभ्यः न व्याह्वयीत, समानं हि छन्दः, अथो नेत् धाय्याः करवाणि इति ) प्रकाशित [ ऊपर जाने हुये ] त्रिष्टुभों से पहिले [ शंसावोम्-गो० उ० ३ । १६ ] व्याहाव न करे, समान ही [ सूक्तों का ] छन्द है, इससे धाय्या [ अग्नि प्रज्वलित करने की ऋचाओं ] को मैं न करूँ [ ऐसा होता कहे ] । ( यत् एनाः शंसन्ति, तत् स्वर्गस्य लोकस्य रूपम् ) जो वे इन [ त्रिष्टुभों ] को बोलते हैं वह स्वर्ग लोक का रूप है । ( यत् उ एव एनाः शंसन्ति, इन्द्रम् एव एतैः निह्वयन्ते यथा ऋषभं वासितायै ) जब वे इन [ त्रिष्टुभों ] को बोलते हैं, इन्द्र को ही इन [ छन्दों ] से वे बुलाते हैं, जैसे गतिमान् [ पुरुषार्थी ] को निवास करती हुई प्रजा के लिये [ बुलाते हैं ] ॥ ३ ॥ भावार्थः—कण्डिका १ के समान है ॥ ३ ॥ विशेषः १—इस कण्डिका को-ऐ० ब्रा० ६ । २१ से मिलाओ ॥ विशेषः २—प्रतीक वाले मन्त्र अर्थ सहित लिखे जाते हैं ॥ १—कस्तमिन्द्र त्वावसुमा मत्यों दधर्षति । श्रद्धा इत्ते मघवन् पार्ये दिवि वाजी वाजं सिषासति--ऋ० ७ । ३२ । १४, १५ ॥ यह मन्त्र आ चुका है-गो० उ० ४ । १ ॥ २-कन्नव्यो अतसीनां तुरो गृणीत मर्त्यः । नहीन्वस्य महिमानमिन्द्रियं स्वगृणन्त आनशुः-ऋ० ८ । ३ । १३, १४ अथर्व० २० । ५० । १, २ ॥ ( अत- सीनाम् ) सदा चलती हुई [ सृष्टियों ] के ( तुरः ) वेग देने वाले [ परमात्मा ] के ( नव्यः ) अधिक नवीन कर्म को ( मर्त्यः ) मनुष्य ( कत् ) कैसे ( गृणीत ) बता सके ? ( नु ) क्या ( अस्य ) उसकी ( महिमानम् ) महिमा को और ( इन्द्रियम् ) इन्द्रपन [ परम ऐश्वर्य ] को ( गृणन्तः ) वर्णन करते हुये पुरुषों ने ( स्वः ) आनन्द ( नहि ) नहीं ( आनशुः ) पाया है ? ॥ ३-कदू न्वस्याकृतमिन्द्रस्यास्ति पौंस्यम् । केनो नु कं श्रोमतेन न शुश्रुवे जनुषः परि वृत्रहा-ऋ० ८ । ६६ । ६, [ सायण भाष्य १५ ] । अथर्व० २० । ६७ । ३, साम० ८ । २ । १३ ॥ ( अस्य ) इस ( इन्द्रस्य ) इन्द्र [ बड़े ऐश्वर्य वाले वीर ] का ( नु ) अब ( कत् उ ) कौन सा ( पौंस्यम् ) पौरुष ( अकृतम् ) बिना किया हुआ (अस्ति) है ? (केनो) किस (श्रोमतेन) श्रुति [वेद] मानने वाले करके ( नु ) अब ( जनुषः परि ) जन्म से लेकर ( वृत्रहा ) शत्रुनाशक [ वीर पुरुष ] ( कम् ) सुख से ( न ) नहीं ( शुश्रुवे ) सुना गया है ॥


( पारकामाः ) परतीरगमनेच्छुकाः ( उपावर्तन्ते ) उपवर्तयते ( वीर्यवन्तम् ) सामर्थ्योपेतं यजमानम् ( मंहिताभ्यः ) महि दीप्तौ-क्तः । दीप्ताभ्यः । प्रज्ञाताभ्यः । त्रिष्टुब्भ्यः पूर्वम् ( न ) निषेधे ( व्याह्वयीत ) शंसावोम्-गो० उ० ३ । १६, इति व्याहावं कुर्यात् ( नेत् ) नैव ( ऋषभम् ) गो० उ० ५ । १५ । गतिमन्तं पुरुषार्थिनम् ( वासितायै ) गो० उ० ५ । १५ । निवासितायै प्रजायै ॥

कण्डिका ४॥

५०२ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६। क० ४॥ कण्डिका ४॥ अपेन्द्र प्राचो मघवन्नमित्रानिति, मैत्रावरुणः पुरस्तात् सम्पातानामहरहः शंसति। अपापाचो अभिभूते नुदस्वापोदीचो अप शूराधराच उरौ यथा तव शर्मन् मदेमेति, अभयस्य रूपमभयमिव हान्विच्छेति, ब्रह्मणा ते ब्रह्मयुजा युन- ज्मीति, ब्राह्मणाच्छंस्येतामहरहः शंसति युक्तवतीं युक्त इवाह्यहीनोऽहीनस्य रूप- मुरुं नो लोकमनुनेषीति, अच्छावाको अहरहः शंसति। अनुनेषीत्येत इवाह्यही- नोऽहीनस्य रूपं नेषीति सत्रायणरूपम्। ओकःसारी हैवैषामिन्द्रो भवति, यथा गौः प्रज्ञातं गोष्ठं, यथा ऋषभं वासितायाः, एवं हैवैषामिन्द्रो यज्ञमागच्छति।¹ न शुनं हुवेम यथाहीनस्य परिदध्यात्। क्षत्रियो ह राष्ट्राच्च्यवते, यो हैव परो भवति, तमभिह्वयति ॥ ४ ॥ कण्डिका ४॥ अहीन यज्ञ में विशेष मन्त्रों का प्रयोग। अपेन्द्र प्राचो मघवन्नमित्रान्—इति मैत्रावरुणः सम्पातानां पुरस्तात् अहरहः शंसति) अपेन्द्र प्राचो मघवन् अमित्रान्—......अथर्व० २०। १२५। १, हे महाधनी इन्द्र ! पूर्व वाले बैरियों को दूर [हटा] यह मन्त्र मैत्रावरुण सम्पात सूक्तों के पहिले दिन दिन बोलता है। (अपापाचो अभिभूते नुद- स्वापोदीचो अप शूराधराच उरौ यथा तव शर्मन् मदेम, इति अभयस्य रूपम्, अभयम् इव हि अन्विच्छ इति) अप अपाचः अभिभूते ···· [उसी मन्त्र के शेष तीन पाद, अर्थ नीचे देखो] यह [वाक्य] अभय का रूप है, अभय को ही तू ढूंढ़। (ब्रह्मणा ते ब्रह्मयुजा युनज्मि इति ब्राह्मणाच्छंसी एतां युक्तवतीम् अहरहः शंसति, युक्तः इव हि अहीनः, अहीनस्य रूपम्) ब्रह्मणा ते ब्रह्मयुजा युनज्मि—अथर्व० २०। ८६। १—इस युक्तवती [युनज्मि इस पद में युज, संयुक्त करना धातु के अर्थ वाली ऋचा] को ब्राह्मणाच्छंसी दिन दिन बोलता है युक्त [मिला हुआ, यज्ञ के दिनों से मिला हुआ] ही अहीन [बहुत दिनों वाला यज्ञ] है, [इसलिये यह मन्त्र] अहीन का रूप है। (उरुं नो लोकम् अनुनेषि, इति अच्छावाकः अहरहः शंसति) उरुं नो लोकम् अनुनेषि—अथर्व० ४—(अप) दूरे (प्राचः) प्र+अञ्चतेः क्विन्, शस् । पूर्वदेशे वर्तमानान् (मघवन्) महाधनिन् (अमित्रान्) पीडकान् वैरिणः (अपाचः) पश्चिमदेशे वर्तमानान् (अभिभूते) हे अभिभवितः (नुदस्व) प्रेरय (उदीचः) उत्तरदेशे वर्तमानान् (अधराचः) दक्षिणदिशि वर्तमानान् (उरौ) विस्तीर्णे (शर्मन्) शर्मणि। शरणे (मदेम) हृष्येम (इव) एव (अन्विच्छ) अन्वेषणेन प्राप्नुहि (ब्रह्मणा) अन्नेन (ते) तुभ्यम् (ब्रह्मयुजा) धनस्य संयोजको संग्राहकौ (युनज्मि) संयोजयामि (युक्तवतीम्) युनज्मि इति श्रवणाद् युजि धात्वर्थ- वतीम् (युक्तः) अह्नां परस्परसम्बन्धवान् (नः) अस्मान् (लोकम्) स्थानम् १. पु. सं. “आगच्छन्ति”· इति पाठः ॥ सम्पा० ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६। क० ४॥ ३०३ १६। १५। ४, यह मन्त्र अच्छावाक दिन दिन बोलता है। (अनु नेषि इति एतः इव हि अहीनः, अहीनस्य रूपम्) अनु नेषि, [ तू निरन्तर ले चलता है ] इससे एतः [आया हुआ ] ही अहीन यज्ञ है, [ इसलिये यह मन्त्र ] अहीन यज्ञ का रूप है। (नेषि इति सत्रायणरूपम् ) नेषि [ तू ले चलता है ] यह सत्र यज्ञ के अनुष्ठान का रूप है। (एषाम् ओकःसारी ह एव इन्द्रः भवति ) इन [ यजमानों ] के घरों में जाने वाला इन्द्र है। ( यथा गौः प्रज्ञातं गोष्ठं, यथा वासितायाः ऋषभम्, एवं ह एव इन्द्रः एषां यज्ञम् आगच्छति ) जैसे गौ जाने हुये गोट में आती है, और जैसे निवास कराई हुई प्रजायें उद्योगी पुरुष के पास [ आती हैं ], वैसे ही इन्द्र इन [ यजमानों ] के यज्ञ में आता है। (शुनं हुवेम यथा अहीनस्य न परिदध्यात्) शुनं हुवेम ॰ अथर्व० २० । ११ । ११, इस पद वाली ऋचा से जिस प्रकार अहीन यज्ञ की परिधानीया [ समाप्ति विधि ] न करे [ वैसा करे ] । (क्षत्रियः ह राष्ट्रात् च्यवंते, यः ह एव परः भवति, तम् अभिह्वयति ) [ इस मन्त्र की परिधानीया से ] क्षत्रिय [ राजा ] राज्य से गिर जाता है, [ क्योंकि ] जो ही [ इसका ] बैरी है, उस [ बैरी ] को [ इस परिधानीया से ] वह बुलाता है ॥ ४॥ भावार्थ :-कण्डिका १ के समान है ॥ ४ ॥ विशेषः १—इस कण्डिका को ऐ० ब्रा० ६ । २२ से मिलाओ ॥ विशेषः २—प्रतीक वाले मन्त्र अर्थ सहित लिखे जाते हैं ॥ १—अपेन्द्र प्राचो मघवन्नमित्रानपाचो अभिभूते नुदस्व । अपोदीचो अप शूराधराच उरो यथा तव शर्मन् मदेम-अथर्व० २० । २५ । १, ऋ० १० । १३१ । १ भेद से ॥ ( मघवन् ) हे महाधनी ! (अभिभूते ) हे विजयी ! ( शूर ) हे शूर ! ( इन्द्र ) हे इन्द्र ! [ बड़े ऐश्वर्य वाले राजन् ] ( प्राचः ) पूर्व वाले ( अमित्रान् ) बैरियों को ( अप ) दूर, (अपाचः) पश्चिम वाले [ बैरियों ] को (अप) दूर, (उदीचः) उत्तर वाले [ बैरियों ] को ( अप ) दूर, और ( अधराचः ) दक्षिण वाले [ बैरियों ] को ( अप ) दूर, नुदस्व) हटा, ( यथा ) जिससे ( तव ) तेरी ( उरो ) चौड़ी ( शर्मन् ) शरण में ( मदेम ) हम आनन्द करें ॥ २—ब्रह्मणा ते ब्रह्मयुजा युनज्मि हरी सखाया सधमाद आशु । स्थिरं रथं सुखमिन्द्राधितिष्ठन् प्रजानन् विद्वां उप याहि सोमम्-अथर्व० २० । ८६ । १, ऋ० ३ । ३५ । ४ ॥ ( इन्द्र ) हे इन्द्र ! [ बड़े ऐश्वर्य वाले मनुष्य ] ( ते ) तेरे लिए ( ब्रह्मणा ) अन्न के साथ (ब्रह्मयुजा ) धन के संग्रह करने वाले, ( आशु ) शीघ्र चलने ( अनु ) निरन्तरम् (नेषि) शपो लुक् । नयसि । नय (एतः) आ + इण् गतो-क्तः । प्रवृत्तः (सत्रायणरूपम्) सत्रस्य यज्ञविशेषस्य अयनस्य अनुष्ठानस्य रूपम् (ओकः- सारी) गृहगामी (वासितायाः) गो० उ० ५ । १५ । प्रथमाथॆ षष्ठी । वासिता । निवासिता प्रजा (शुनम् ) सुखप्रदम् । शुनं इति पदयुक्तया ऋचा ( परिदध्यात् ) परिधानीयां समाप्तिविधिं कुर्यात् ( परः ) शत्रुः ( अभिह्वयति ) आह्वयति ॥

कण्डिका ५ ॥

५०४ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागं प्र० । ६ । क० ५ वाले, ( हरी ) दोनों जल और अग्नि को ( सखाया ) दो मित्रों के तुल्य ( सधमादे ) चौरस स्थान में ( युनज्मि ) मैं संयुक्त करता हूँ, ( स्थिरम् ) दृढ़ ( सुखम् ) सुख देने वाले [इन्द्रियों के लिए अच्छे हितकारी-निरु० ३ । १३] ( रथम् ) रथ पर (अधितिष्ठन्) चढ़ता हुआ (प्रजानन् ) बड़ा चतुर ( विद्वान् ) विद्वान् तू ( सोमम् ) ऐश्वर्य को ( उप याहि ) प्राप्त हो ॥ ३--उरुं नो लोकमनु नेषि विद्वान्त्स्व॒र्व्यज्ज्योतिरभयं स्वस्ति । उग्रा त इन्द्र स्थविरस्य बाहू उप क्षयेम शरणा बृहन्ता-अथर्व० १९ । १५ । ४, ऋ० ६ । ४७ । ८ भेद से ।। ( विद्वान् ) जानकार तू ( नः ) हमें ( उरुम् ) चौड़े ( लोकम् ) स्थान में ( अनु नेषि ) निरन्तर ले चलता है, ( यत् ) जो ( स्वः ) सुखप्रद, ( ज्योतिः ) प्रकाशमान ( अभयम् ) निर्भय और ( स्वस्ति ) मङ्गलदाता [ अच्छी सत्ता वाला ] है । ( .इन्द्र ) हे इन्द्र ! [ महाप्रतापी राजन् ] ( स्थविरस्य ते ) तुझ दृढ़ स्वभाव वाले के ( उग्रा ) प्रचण्ड, ( शरणा ) शरण देने वाले, ( बृहन्ता ) विशाल ( बाहू ) दोनों भुजाओं का ( उप ) आश्रय लेकर ( क्षयेम ) हम रहें ॥ ४-शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन् भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्त- मुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि सं जितं धनानाम्-अथर्व० २० । ११ । ११, ऋ० ३ । ३० । १२ आदि १४ बार ।। ( शुनम् ) सुख देने वाले ( मघवानम् ) बड़े धनी, ( अस्मिन् ) इस ( भरे ) युद्ध के बीच ( वाजसातौ ) अन्न के पाने में ( नृतमम् ) बड़े नेता, ( शृण्वन्तम् ) सुनने वाले, ( उग्रम् ) तेजस्वी, ( समत्सु ) सङ्ग्रामों में ( वृत्राणि ) शत्रुओं को ( घ्नन्तम् ) मारने वाले, ( धनानाम् ) धनों के ( संजितम् ) जीत लेने वाले ( इन्द्रम् ) इन्द्र [ महाप्रतापी जन ] को ( ऊतये ) रक्षा के लिये ( हुवेम ) हम बुलावें ॥ कण्डिका ५ ॥ अथातोऽहीनस्य युक्तिश्च विमुक्तिश्च व्यन्तरिक्षमतिरदित्यहीनं युङ्क्ते । एवेदिन्द्रमिति विमुञ्चति । नूनं सा त इत्यहीनं युङ्क्ते । नू ष्टुत इति विमुञ्चति । एष ह वा अहीनं तन्तुमर्हति, य एवं योक्त्रञ्च विमोक्त्रञ्च वेद, तस्य हैवैवं युक्ति- रेष विमुक्तिः । तद्यत् प्रथमेऽहनि चतुर्विंश ऽएकाहिकीभिः परिदध्युः, प्रथम एवाहनि यज्ञं संस्थापयेयुर्नाहीनकर्मं कुर्युः । अथ यदहीनपरिधानीयाभिः परि- दध्युः, तद्यथा युक्तो विमुच्यमानः उत्कृत्येत, एवं यजमाना उत्कृत्येरन्, नाहीन- कर्म कुर्युः । अथ यदुभयीभिः परिदध्युः, तद्यथा दीर्घाध्व उपविमोकं याज्याः, तादृक् तत् समानीभिः परिदध्युः । तदाहुः, एकया द्वाभ्यां वा स्तोममतिशंसेत्, दीर्घारण्यानि भवन्ति यत्र बह्वीभिः स्तोमोऽतिशस्यते, अथो क्षिप्रन्देवेभ्योऽन्नाद्यं सम्प्रयच्छामीति, अपरिमिताभिरुत्तरयोः सवनयोः । अपरिमितो वै स्वर्गो लोकः, स्वर्गस्य लोकस्य समष्ट्यै । तद्यथा अभिहेषते पिपासते क्षिप्रं प्रयच्छेत्, तादृक् तत् समानीभिः परिदध्युः । सन्ततो हैवेषामारब्धो ऽविस्रस्तो यज्ञो भवति, सन्ततमृचा वषट्कृत्यं सन्तत्यै सन्धीयते प्रजया पशुभिः, य एवं वेद ॥ ५ ॥

कण्डिका ५ ॥ अहीन यज्ञ की युक्ति और विमुक्ति ॥

गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० ५ ५०५ कण्डिका ५ ॥ अहीन यज्ञ की युक्ति और विमुक्ति ॥ ( अथ अतः अहीनस्य युक्तिः च विमुक्तिः च ) अब अहीन [ बहुत दिन वाले यज्ञ ] का संयोग और वियोग [ कहा जाता है ] । ( व्यन्तरिक्षमतिरत्, इति अहीनं युङ्क्ते, एवेदिन्द्रम्–इति विमुञ्चति ) व्यन्तरिक्षमतिरत्... अथर्व० २० । २८ । १, इस मन्त्र से वह अहीन यज्ञ को जोड़ता है, और एवेदिन्द्रम्.....अथर्व० २० । १२ । ६, इस मन्त्र से वह [ उसको ] अलगता है। ( नूनं सा ते—इति अहीनं युङ्क्ते, नू ष्टुतः-इति विमुञ्चति ) नूनं सा ते.....ऋ० २ । १२ । २१ आदि इस मन्त्र से वह अहीन यज्ञ को जोड़ता है, और नू ष्टुतः......ऋ० ४ । १६ । २१। इत्यादि, इस मन्त्र से वह [ उसे ] अलगता है। ( एषः ह वै अहीनं तन्तुम् अर्हति यः एनम् योक्त्रं च विमोक्त्रं च वेद ) वह ही निश्चय करके अहीन यज्ञ को फैलाने योग्य है, जो इस [ यज्ञ ] के मिलाव और अलगाव को जानता है। ( तस्य ह एषा एव युक्तिः एषा विमुक्तिः ) उस [ मनुष्य ] की यह ही युक्ति और यह ही विमुक्ति है। ( तत् यत् प्रथमे अहनि चतुर्विंशे एकाहि- कीभिः परिदध्युः, प्रथमे एव अहनि यज्ञं संस्थापयेयुः, अहीनकर्म न कुर्युः) फिर जब पहिले दिन चतुर्विंश यज्ञ में एकाहिकी [ एक दिन वाले यज्ञ की ऋचाओं ] से पूरा करें, पहिले ही दिन यज्ञ को पूरा करें और अहीन [ बहुत दिन वाले यज्ञ ] के कर्म को न करें। ( अथ यत् अहीनपरिधानीयाभिः परिदध्युः, तत् यथा युक्तः विमुच्यमानः उत्कृत्येत, एवं यजमानाः उत्कृत्येरन्, अहीनकर्म न कुर्युः) फिर जब अहीन यज्ञ की परिधानीयाओं [ समाप्ति क्रियाओं ] से पूरा करें सो जैसे जुता हुआ [ रथादि में जुता हुआ घोड़ा बहुत थकने पर ] छुटा हुआ कतर जावे [ नष्ट हो जावे ], ऐसे ही यजमान लोग कतरे जावें [ नष्ट हो जावें, इसलिये ] अहीन यज्ञ कर्म न करे। ( अथ यत् उभयीभिः परिदध्युः, तत् यथा दीर्घाध्व उपविमोकं याज्याः, तादृक् तत् समानीभिः परिदध्युः ) फिर जो दोनों प्रकार वाली [ एक दिन वाले और बहुत दिन वाले यज्ञ की ऋचाओं ] से समाप्त करें, सो जैसे लम्बे मार्ग में उपविमोक [ जगह जगह विश्राम के समान ] याज्या ऋचायें हैं, उसी प्रकार उस [ कर्म ] को एकसी ऋचाओं से पूरा करें ॥ ( तत् आहुः, एकया द्वाभ्यां वा स्तोमम् अतिशंसेत्, दीर्घारण्यानि भवन्ति, यत्र बह्वीभिः स्तोमः अतिशस्यते ) फिर कहते हैं, एक अथवा दो ऋचाओं द्वारा स्तोम अधिक बोला जावे, [ वहाँ ] बड़े बड़े वन हो जाते हैं, जहाँ बहुत सी ऋचाओं द्वारा [ स्तोम ] बढ़ाकर बोला जाता है। ( अथो क्षिप्रं देवेभ्यः अन्नाद्यं संप्रयच्छामि इति, अपरिमित्ताभिः उत्तरयोः सवनयोः ) फिर शीघ्र विद्वानों को खाने योग्य अन्न देता हूँ— ५—( युक्तिः ) संयोगः ( विमुक्तिः ) वियोगः ( युङ्क्ते ) संयोजयति ( विमुञ्चति ) वियोजयति ( योक्त्रम् ) दाम्नीशसयुयुजस्तु० ( पा० ३ । २ । १८२ ) युजिर् योगे—ष्ट्रन् । बन्धनम् (विमोक्त्रम्) गुध्वीपचिवचि० ( उ० ४ । ६७ ) मुच्ल्ऌ मोचने—त्रः । विमोचनम् (परिदध्युः) समापयेयुः ( संस्थापयेयुः ) समापयेयुः ( युक्तः ) रथयुक्तोऽश्वः ( उत्कृत्येत ) उच्छिद्येत । विनश्येत् ( उत्कृत्येरन् ) विनश्येयुः (दीर्घाध्वे) दूरमार्गे ( उपविमोकम् ) तत्र तत्र विमोचनम् ( अभिहेषते )

५०६ गोपथब्राह्मणे उत्तरभागे प्र० ६ । क० ५ यह [ ब्राह्मण वचन बोलकर ] अपरिमित [ बेगिनती ऋचाओं ] से दोनों पिछले सवनों में [ माध्यन्दिन और तृतीयसवन में स्तोम बढ़ाकर बोला जाता है ] । ( अपरिमितः वै स्वर्गः लोकः, स्वर्गस्य लोकस्य समष्टयै ) अपरिमित [ परिमाण रहित ] ही स्वर्ग लोक है, स्वर्ग लोक की प्राप्ति के लिये [ यह कर्म होता है ] । ( तत् यथा अभिहेषते पिपासते क्षिप्रं प्रयच्छेत्, तादृक् तत् समानीभिः परिदध्युः ) सो जैसे हिनहिनाते हुये, प्यासे [ घोड़े ] को शीघ्र [ जल ] देवे, वैसे ही उस [ यज्ञ कर्म ] को समान ऋचाओं से समाप्त करे । ( एषां ह एव सन्ततः आरब्धः अविस्रस्तः यज्ञः भवति, ऋचा सन्ततं वषट्कृत्यं सन्तत्यै ) इन [ पुरुषों ] का ही फैलाया हुआ, आरम्भ किया हुआ यज्ञ विनाश रहित होता है, ऋचा द्वारा फैलाया हुआ वषट् कर्म [ यजमान के ] फैलाव कें लिए है । ( प्रजया पशुभिः सन्धीयते, यः एवं वेद ) प्रजा और पशुओं से वह संयुक्त होता है, जो ऐसा विद्वान् है ॥ ५ ॥ भावार्थः—यज्ञों के यथाविधि समाप्त होने पर यजमान लोग सुख पाते हैं ॥ ५ ॥ विशेषः १—इस कण्डिका को ऐ० ब्रा० ६ । २३ । से मिलाओ ॥ विशेषः २—प्रतीक वाले मन्त्र अर्थ सहित लिखे जाते हैं ॥ १—व्य१ न्तरिक्षमतिरन्मदे सोमस्य रोचना । इन्द्रो यदभिनद् वलम् ॥ अथर्व० २० । २८ । १ ॥ इत्यादि ऊपर आ चुका है—गो० उ० ५ । १३ ॥ २—एवेदिन्द्रं वृषणं वज्रबाहुं वसिष्ठासो अभ्यर्चन्त्यर्कैः । स न स्तुतो वीरवद् धातु गोमद् यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः—अथर्व० २० । १२ । ६, ऋग्० ७ । २३ । ६, यजु० २० । ५४ ॥ यह मन्त्र आ चुका है—गो० उ० ४ । २ ॥ ३—नूनं सा ते प्रति वरं जरित्रे दुहीयदिन्द्र दक्षिणा मघोनी । शिक्षा स्तोतृभ्यो माति धग्भगो नो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः—ऋग्० २ । ११ । २१, २ । १५ । १०, २ । १६ । ६, २ । १७ । ६, २ । १८ । ९, २ । १९ । ९, २ । २० । ९, और निरु० १ । ७ ॥ (इन्द्र) हे इन्द्र ! [बड़े ऐश्वर्य वाले वीर] (नूनम्) निश्चय करके ( ते ) तेरी ( सा ) वह ( मघोनी ) बहुत धन वाली ( दक्षिणा ) दक्षिणा [ दानक्रिया ] ( जरित्रे ) स्तुति करने वाले के लिये ( वरम् ) वर [ कामना ] ( प्रति ) प्रत्यक्ष ( दुहीयत् ) पूर्ण करे । ( स्तोतृभ्यः ) स्तुति करने वालों को ( शिक्ष ) शिक्षा दे, ( नः ) हमें ( अति = अतीत्य ) छोड़ कर ( भगः ) [ हमारे ] ऐश्वर्य को ( मा धक् ) मत भस्म कर, ( सुवीराः ) बड़े वीरों वाले हम ( विदथे ) ज्ञान स्थान यज्ञ में ( बृहत् ) बृहत् [ साम आदि विज्ञान ] ( वदेम ) कहें ॥ ४—नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो ३ न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः—ऋ० ४ । १६ । २१, ४ । १७ । २१, ४ । १९ । ११, ४ । २० । ११, ४ । २१ । ११, ४ । २२ । ११, ४ । २३ । ११, हेषृ अश्वशब्दे—शतृ, आर्षं परस्मैपदम् । हेषां कुर्वणाय ( पिपासते ) तृषिताय . ( अविस्रस्तः ) अविनाशितः ( सन्धीयते ) संयुज्यते ॥