युक्तिकल्पतरु (महाराज भोज - नौका-निर्माण, जलयान-विज्ञान, शस्त्र, दुर्ग एवं राजधर्म सटीक)

१४० युक्तिकल्पतरौ— परशुश्चक्रशूले च परिघश्चैवमादयः । अस्त्रभेदाः समुद्दिष्टाः श्रीमद्भोजमहीभुजा ॥ २९ ॥ वात्यस्तु,— अस्त्रन्तु द्विविधं प्रोक्तं निम्र्मायं मायिकं तथा । खङ्गादिकन्तु (२) निम्र्मायं मायिकं दहनादिकम् ॥ ३० ॥ दहनोऽथ जलं काष्ठं लोष्ट्रं शब्दादयस्तथा । तप्ततैलादिकञ्चैव मायिकस्यास्त्रमुच्यते ॥ ३१ ॥ खङ्गादीनान्तु गणना पूर्व्वमेव निदर्शिता । अस्त्रात्मनैव निर्दिष्टः कवचादिरपोष्यते ॥ ३२ ॥ तल्लक्षणं संग्रहेण प्रवक्ष्यामि निबोधत । काष्ठं चर्म च सकलं त्रयमेतत्तु दुस्तरम् ॥ ३३ ॥ यथोत्तरं गुणयुतं यथापूर्व्वन्तु निन्दितम् । शरीर-वेवकलन्तु लघुत्वं दृढता तथा ॥ ३४ ॥ दुर्भेद्यत्वे तु कथितः कवचे गुणसंग्रहः । सच्छिद्रताऽतिगुरुता तनुता सुखभेद्यता ॥ ३५ ॥ कवचानां विनिर्दिष्टः समासाद्दोषसंग्रहः । अत्र वर्णो विनिर्दिष्टः क्रमादेवं चतुर्विधः ॥ ३६ ॥ सितोरक्तस्तथापीतः कृष्णो ब्रह्मादिषु क्रमात् । केचित् कुर्व्वन्ति कुशलाः कवचं धातुसम्भवम् । कनकं रजतं ताम्रं लौहस्तेषु यथाक्रमम् ॥ ३७ ॥ अथ खङ्गपरीक्षा । अङ्गं रूपं तथा जातिर्नेत्रारिष्टेति भूमिका । ध्वनिर्मानमिति प्रोक्तं खङ्गज्ञानाष्टकं शुभम् ॥ ३८ ॥ (२) खड्गादिकार्य्यं इति (ग) पुस्तकपाठः

अस्त्रयुक्तिः । १४१ अभिन्ने दृश्यते यादृग् विभिद्य घटिते तथा। यदेव दृश्यते चिह्नं तदङ्गं संप्रचक्षते ॥ ३९ ॥ नील कृष्णादिकं खड्गे रूपमित्यभिधीयते । तेनैव यत्प्रतीतं स्यात् तज्ज्ञाभिरिति (३) गद्यते ॥ ४० ॥ अङ्गातिरिक्तं यज्जाति स्तन्माहात्म्योपसूचकम् । तन्नेत्रमिति जानीयात् खड्गे खड्गविशारदाः ॥ ४१ ॥ अङ्गातिरिक्तं खड्गादि यच्छुद्रत्वापसूचकम् । तदरिष्टमिति प्राहुर्भूमि रङ्गादि-धारणम् ॥ ४२ ॥ यः खड्गे जायते शब्दो नखदण्डादिनाहते । स ध्वनिस्तुलना मानं ज्ञानमष्टविधन्त्विदम् ॥ ४३ ॥ पञ्चाद्या निपुणैः खड्गे सम्भाव्यन्तेऽपि कृत्रिमाः । अन्यावकृत्रिमौ ज्ञेयौ तावेव सहजाविति ॥ ४४ ॥ शतमङ्गानि चत्वारि रूपाणि जातयस्तथा । विंशन्नेत्राणि जानीयादरिष्टानि तथैव च ॥ ४५ ॥ भूमिश्च द्विविधा ज्ञेया ध्वनिरष्टविधो मतः । मानन्तु द्विविधं प्रोक्तमित्येषां संग्रहो मतः ॥ ४६ ॥ अथ खड्गस्य शताङ्गगणना । लौहार्णवे,— रूप्यस्वर्णगजोरुवुकमदन(४)-स्थूलाङ्ग कृष्णारुणः श्वेताम्भोज गदातिमानन (५)कलाग्रन्थिस्थिरा तैत्तिराः। मालाजोवक षटपदोर्ध्ममरिच व्यालाश्ववर्हाञ्जन- ( ३ ) तज्जातिरिति (क) पुस्तक पाठः । ( ४ ) रोप्यस्वर्णागजोरुदमन इति (ख) पुस्तकपाठः । ( ५ ) गदातिलानलक्षा इति (ग) पुस्तकपाठः ।

युक्लिकल्पतरौ— चेत्रे (६) क्षुद्रकमक्षिका तुषयव-ब्रीहिद्युमा सर्षपाः ॥ ४७ ॥ सिंही तण्डुलगोशिरः (७) शिवनखग्राह्यस्थि केशोपल- द्रोणौ काककपाल पत्रतुवरौ विम्बीफलौसर्षपाः । नीलोरक्तवचा रसोन सुमना जिह्वा(ङ्गै)स(ग्र)मोरोहित- प्रोष्ठी मारिषमार्कवायुर(८)तडिन्मेषाद्रि गुञ्जाशिवाः ॥४८॥ दूर्व्वाविल्वमसूर टृण्टुक शटीमार्जारिका केतकी मूर्व्वावज्रकलाय चम्पकवना(ला)न्यग्रोधवंशासनाः । ज्येष्ठोजालपिपीलिकानलरजः कुष्माण्डरोमस्पृही- कर्कन्धुर्व्वकुलारसाल महिषस्वच्छत्तु वक्रा इति ॥ ४६ ॥ प्रोक्तालोहविशारदेन मुनिना खड्गस्य भेदाः क्रमात् ॥५०॥ अथ तस्य चत्वारि रूपाणि । नीलः कृष्णः पिषङ्गश्च धूम्रश्चेति चतुर्विधः । वर्णप्रकर्षः खड्गानां कथितो मुनिपुङ्गवैः ॥ ५१ ॥ ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रश्चेति चतुर्विधः । जातिभेदो विनिर्द्दिष्टः खड्गानां मुनिपुङ्गवैः ॥ ५२ ॥ अथ त्रिंशन्नेत्राणि । चक्रं पद्मं तथा (गदा) खङ्गो (शङ्को) डमरुर्धनुरङ्कुशः । छत्रं पताका वीणा च मत्स्यलिङ्गध्वजेन्द्रवः ॥ ५३ ॥ कुम्भः शूलश्च शार्दूलः सिंहः सिंहासनं गजः । हंसो मयूरजिह्वा च दशनः खङ्ग एव च ॥ ५४ ॥ (६) क्षौद्र इति (क) पुस्तक पाठः । (७) गोशिराश्विव इति (ख) पुस्तक पाठः । (८) मार्कवा-खुर इति (ग) पुस्तक पाठः ।

अस्त्रयुक्तिः । १४३ पुत्रिका चामरः शैलः पुष्पमाला भुजङ्गमः । त्रिंशदेतानि नेत्राणि खङ्गानां कथितानि वै ॥ ५५ ॥ अथ त्रिंशदरिष्टानि । क्षुद्रं (१) काकपदं रेखा भेको मूषिक एव च । विडालः शर्करा नीली मशको भृङ्गसूचके ॥ ५६ ॥ त्रिविन्दुः (२) कालिका पावी (दारौ) कपोतः काक एव च । खर्परः शकली क्रोड़ी कुणपुत्रकजालिके ॥ ५७ ॥ करालकङ्कखर्जूर शृङ्गपुच्छ खनित्रकम् । लाङ्गलं शूर्पं वडिशो मुनिना तत्त्ववेदिना ॥ ५८ ॥ प्रोक्तान्येतान्यरिष्टानि खङ्गानां त्रिंशदेव हि । दिव्य भौमविभागेन भूमिस्तु द्विविधा भवेत् ॥ ५९ ॥ हंसकांस्याभ्रढक्कानां काकतन्त्री खराश्मनाम् । ध्नयोऽष्टविधाः प्रोक्ता नागार्जुन-मुनेर्मताः ॥ ६० ॥ उत्तमाधम भेदेन मानन्तद्द्विविधं भवेत् । इति प्रोक्तानि सूत्राणि खङ्गानां ज्ञानहेतवे ॥ ६१॥ एतानि तत्त्वतो ज्ञात्वा भवेन्नृपति-पूजितः ॥ ६२ ॥ इति श्रीभोजराजीये युक्तिकल्पतरौ खड्गपरीक्षायां सूत्राध्यायः । तत्र प्रथमोऽङ्गानां लक्षणानि निबोधतः ॥ लौहद्वीपे,— रौप्यपत्रसमा भूमिरङ्गं श्वेतं प्रतीयते । अङ्गं तत्तु महामूल्यं रूप्यवज्रमुशन्ति तम् ॥ ६३ ॥ (१) छत्रं इति (क) पुस्तक पाठः । (२) त्रिविदुः इति (ख) पुस्तक पाठः ।

१४४ युक्तिकल्पतरौ— एष खङ्गवरो दद्याल्लक्ष्मीमायुर्यशोबलम् । स्वर्णरेखावली तन्वी यङ्ग सौ निकषोपमा ॥ ६४ ॥ स्वर्णवज्रमिति प्राहुरायुर्लक्ष्मीर्ज्जोर्य-प्रदम् । गजशुण्डाकृतिर्भूमी कृष्णायामङ्गसम्भवः ॥ ६५ ॥ गजवज्रमिति प्राहुः रक्तस्पर्शं तु तद्दिशेत् । ज्वरादि व्याधिगमनं तस्य प्रक्षालनाम्भसा ॥ ६६ ॥ अपि क्षीणोऽपि भूपालस्तद्वीर्यात् साधयेन्महीम् । एरण्डवीजप्रतीम मङ्गं भूमिः सितेतरा ॥ ६७ ॥ रुवुवज्रमिदं नाम्ना शत्रुदर्प-क्षयङ्करः । एतस्य स्पर्शमात्रेण नरः सम्यग्विमुंच्यते ॥ ६८ ॥ महिषाख्यमिदं वज्रं केचिदाहुर्मनीषिणः । अङ्गं दमद(न)पत्राभं खङ्गे यस्मिन् प्रतीयते ॥ ६९ ॥ विद्याद्दमनवज्रञ्च तज्ज्ञेयं द्विविधं बुधैः । नीला शुभ्रा भवेदङ्ग मिस्तत्रनीला गरीयसी ॥ ७० ॥ तस्मिन् पर्युषितं तोयं गन्धे दमनकोपमम् । तत्प्रभावान्महीपालः कृत्स्नां पृथ्वीं हि साधयेत् ॥ ७१ ॥ शार्ङ्गधरस्य,— एकास्थूलासिता रेखा-भूमिर्नीला दृढ़ा यदि । स्थूलाङ्गमङ्गवज्रं तद्विद्याल्लक्ष्मी यशः प्रदम् ॥ ७२ ॥ एतत् चते (१) भवेच्छ्रेयः स्थूलस्थिरतरस्थितिः । एतं महान्तमपरे वदन्ति खड्गकोविदाः ॥ ७३ ॥ घृष्टायां दृश्यते भूमौ अङ्गञ्च प्रतिबिम्बितम् । अङ्गवज्रं भवेत्तस्य द्विधाभूमिः सितासिता ॥ ७४ ॥ (१) क्षेत्र इति (क) पुस्तक पाठः ।

अस्त्रयुक्तिः । १४५ लौहप्रदीपेऽपि । निरङ्गं रूप्यपत्राभमोष्ण्मणिनिभञ्च यत् । दुर्लभं तन्महामूल्यं कान्तलौहं प्रचक्षते ॥ ७५ ॥ कृष्णाभूमिर्भवेत् स्वच्छा पीता वज्राङ्गसङ्गता । कृष्णवज्रमिति प्राहुस्तत्तक्षते मोह उच्यते ॥ ७६ ॥ प्रदीपेऽपि, — कृष्णाभूमिं सुवर्णाभमोषच्छुक्लाङ्गसङ्गतम् । डाहुलीवज्रकं (१) विद्यात् कालसंज्ञमथापरे ॥ ७७ ॥ अरुणं सूक्ष्ममूर्द्धच्छेदङ्गं भूमिः सितेतरा । अरुणाख्यमिदं वज्रं शत्रुदर्प-निसूदनम् ॥ ७८ ॥ सूर्यांशुस्पर्शमात्रेण वह्निरूपां वमेच्छिखाम् । तस्य स्पर्शनमात्रेण पद्मकोषः स्फुटेन्निशि ॥ ७९ ॥ दुर्लभं तन्मनुष्याणां भाग्यैः कुत्रापि लभ्यते । तद्योजनसहस्रस्य रिष्टं नाशयति ध्रुवम् ॥ ८० ॥ श्वेतास्तिस्रो यदा रेखा आमूलादुपलभ्यते । श्वेताङ्गमिति तद्विद्याद्यशोलक्ष्मीवल-प्रदम् ॥ ८१ ॥ अम्भोजदलसङ्काशं अङ्गं भूमिः सितेतरा । अम्भोज वज्रं तज्ज्ञेयं कथितं मुनिपुङ्गवैः ॥ ८२ ॥ अङ्गं यस्य गदाकारं भूमिश्चैव सितेतरा । गदावज्रमिदं ब्रूयात् तत्तक्षते शूल-सम्भवः ॥ ८३ ॥ अङ्गं कृष्ण-तिलाकारं भूमिश्चैव सिताऽसिता । तिलवज्रमिदं ज्ञेयं लक्ष्मीवलयशःप्रदम् ॥ ८४ ॥ तत्तक्षते तिलतैलाभा वसा प्रचवतेऽधिकम् ॥ ८५ ॥ ( १ ) कद्रुकं इति (क) पुस्तक पाठः । १६

स्थिरावज्रमिदं? There is a space: स्थिरा वज्रमिदं. * Line 15: * यदा तित्तिरिपक्षाभमङ्गं भूमिः सितेतरा ॥ ९२ ॥ * Wait,तित्तिरिपक्षाभमङ्गं: ति, त्ति, रि, प, क्षा, भ, म, ङ्गं. * Line 16: * एतत् तित्तिरिबज्रं स्यात् तत्क्षते बहुधेनवः । * Wait! Look atतित्तिरिबज्रंorतित्तिरिवज्रं: * Look at the ब/व: it has a diagonal slash? * Look at बज्रंin line 16: Yes, there is a diagonal slash inside the belly! It isबज्रं! * Wait, look at line 14: वज्रमिदं - no slash (व). * Line 16: has a slash? Actually, wait, let's look at बहुधेनवःin the same line:बhas a slash! * Inतित्तिरिबज्रं, the loop has a clear slash! So it is indeed तित्तिरिब

अस्रयुक्तिः । १४७ ऊर्द्ध गं कपिलाभासमङ्गं यस्मिन् प्रतीयते । ऊर्द्धवज्रमिदं प्राहुर्विषवेगनिषूदनम् ॥ ९८ ॥ लौहप्रदीपेऽपि,— ऊर्द्ध गं कपिलाभासमङ्गं यस्मिन् प्रतीयते । लाङ्गलाङ्गन्तु तद्विद्यात् स्पर्शे तस्याहि नाशनम् ॥ ९९ ॥ अङ्गं मरीचसङ्काशं भवेद्भूमिः सितेतरा । मरीचाङ्गमिदं वज्रं तत्क्षते कटुरक्तता ॥ १०० ॥ तप्रक्षालन-तोयेन नश्यन्ति पीनसादयः । यदा सर्पफणाकारमङ्गं भूमिस्तु निर्मला ॥ १ ॥ भुजङ्गवज्रं तद्विद्यात् तत्क्षते विषवद्रुजा । तस्य स्पर्शनमात्रेण भेकः प्राणैर्विमुच्यते ॥ २ ॥ एकस्यास्य प्रसादेन कृत्स्नां शास्ति महीं नृपः । यदाश्वखुरसङ्काशं अङ्गं भूमिस्तु निर्मला ॥ ३ ॥ अश्वाङ्गमिति तं विद्यात् खड्गं परमदुर्लभम् । तस्य संयोगमात्रेण वाजी मन्दोऽपि धावति ॥ ४ ॥ तस्य चालन तोयेन हयानां रोग-नाशनम् । एतत्क्षते भृशं मूर्च्छा दाहश्च भ्रम (२) एव च ॥ ५ ॥ मयूरपिच्छसदृशं अङ्गं भूमिः सितेतरा । वर्हाङ्गमिति तं विद्यात् तत्क्षते वान्तिरिष्यते ॥ ६ ॥ सर्पाणामिह सर्वेषामस्य स्पर्शा सहिष्णुता । एतदेव नृपतिभिर्भाग्यैः कुत्रापि लभ्यते ॥ ७ ॥ भूमिरञ्जनसंकाशा धारा चास्य सिता भवेत् । अञ्जनाख्यमिदं प्रायः सर्व्वदैवोपलभ्यते ॥ ८ ॥ ( २ ) द्रुम इति (क) पुस्तक पाठः ।

१४८ युक्तिकल्पतरौ— लौहप्रदीपेऽपि,— धारा शुभ्रा भवेद् यस्य भूमिः कज्जलसन्निभा । कृष्णरङ्गैश्चितं वापि विद्यात् कज्जलवज्रकम् ॥ ९ ॥ मधुवर्णसमाभूमिरङ्गं वा मधुविन्दुवत् । क्षौद्राख्यमिति (३) जानीयात् जयलक्ष्म्यौयशःप्रदम् ॥ १० ॥ शार्ङ्गधरेऽपि,— निम्नकच्छो भवेत् यत्र रात्रिन्दिव विलेपितः। मधुरो मधुवर्णाभः स खङ्गो देववल्लभः ॥ ११ ॥ विशेषाच्चात्र रज्यन्ति सततं मक्षिकादयः । आसीम कोणिका यस्य क्षुद्राङ्गं कुण्डलीकृतम् ॥ १२ ॥ क्षुद्रवञ्चकनामानं प्राह नागार्जुनो मुनिः । इदं कुण्डलवज्रञ्च प्राह लौहार्णवे मुनिः ॥ १३ ॥ अस्य क्षतेषु बलवान्दाहो मम विलोकितः । यदङ्गं मक्षिकाकारं भूमिश्चैव सितासिता ॥ १४ ॥ स्नेहः शुष्यति चैवात्र मक्षिकाङ्गं तमादिशेत् । अङ्गं यदां तुषाकारं या च भूमिः सितासिता ॥ १५ ॥ तुषवज्रमिदं ख्यातं प्राह नागार्जुनो मुनिः । अङ्गं यवफलाकारं भूमिः कृष्णा सिता तथा ॥ १६ ॥ यवाङ्गमिति तं विद्यात् तत्स्पर्शे कण्डु-सम्भवः । एष खड्गाधमस्त्याज्यो यदीच्छेद्भूतिमात्मनः (४) ॥ १७ ॥ अङ्गं व्रीहिप्रसूनाभं भूमिर्धूम्ना क्षतेऽतिरुक् । तद्व्रीहि वज्रं जानीयाच्छत्रूणां भयवर्धनम् ॥ १८ ॥ ( ३ ) क्षौद्राभमिति (क) पुस्तक पाठः । ( ४ ) भूमिरात्मनः इति (ख) पुस्तक पाठः ।

अस्त्रयुक्तिः। १४८ अतसीफलसङ्काशमङ्गं भूमिः सितासिता । अतसीवज्रमाहुस्तं तत्क्षते शिरसो रुजा ॥ १८ ॥ यदा सर्षपवीजाभमङ्गं भूमिः सितासिता । खरधारः खरस्पर्शः सर्षपाङ्गः स दुर्लभः ॥ २० ॥ सिंहाकारं भवेद्यस्य अङ्गं भूमिः सितासिता । सिंहोवज्रन्तु तद्विद्यात् तत्क्षते प्रलपेन्नरः ॥ २१ ॥ एतद्धावन-तोयेन कासरोगोप-नाशनम् । अङ्गं तण्डुलसङ्काशं भूमिर्धूम्ना सितासिता ॥ २२ ॥ तण्डुलाङ्गमिमं विद्याद् यशः श्रोवलवर्द्धनम् । एतत् पर्युषितं तोयं तण्डुलोदक-सन्निभम् ॥ २३ ॥ अस्य प्रभावान्मनुजो भ्रष्टां हि लभते श्रियम् । अङ्गच्छेद गोक्षुराकारं भूमिराघात-निःसहा ॥ २४ ॥ खड्गाधममिदं विद्यान्नोवज्रं नाम नामतः । स्थूला दीर्घाः शिराः कृष्णा भूमिश्चैव सितासिता ॥ २५ ॥ शिराङ्गमिति तं ब्रूयात् एनं खड्गाधमं बुधाः । शिवलिङ्गाकृतिश्चाङ्गे धारा चैव सिताथवा ॥ २६ ॥ शिराङ्गमिति तं ब्रूयाच्छत्रुपक्ष-निसूदनम् । यदा व्याघ्रनखाकारमङ्गं भूमिस्तु पिङ्गला ॥ २७ ॥ नखवज्रमिदं ब्रूयात् तत्क्षते क्षययुर्भवेत् । एतदामिषसंस्पर्शात् प्रविशेत् क्षयमेव हि ॥ २८ ॥ ग्राहपुच्छोपमन्वङ्गं भूमिर्धूम्ना खराकृतिः । ग्राह्वाङ्गमिति जानीयाच्छत्रुवंशोपनाशनम् ॥ २८ ॥ अस्य स्पर्शनमात्रेण जीवन्मत्या जहात्यसून् । यदा मनुजनेत्राभमङ्गं भूमिः सितासिता ॥ ३० ॥ नेत्राङ्गमिति जानीयात् संग्रामे विजयप्रदम् ।

ते । विम्बीवज्रन्तु-वि म् ब ी व ज ्र न ् त ु. Yes! * Line 24: पित्तश्लेष्मविकाराणां प्रशमाय प्रयुज्यते ॥ ४१ ॥` - Yes!

5. Let's check line markers: १५० युक्तिकल्पतरो— एतद्धावनतोयेन नूनमन्धोऽपि पश्यति ॥ ३१ ॥ अङ्गं केशसमं यस्य भूमिर्धूम्रा सितासिता । केशाङ्गमिति जानीयात् क्लेशदुःखभयापहम् ॥ ३२ ॥ निरङ्गं स्थूलप्रकृतिमुपलाङ्गं विदुर्बुधाः । एतद्धि प्रायशो लोके दृश्यते द्विजसत्तम ॥ ३३ ॥ पद्मपुराणस्य,— निरङ्गा निशिता धारा शाणे वह्निं वमत्यपि । द्रोणोवज्रमिदं ज्ञेयं पृथिव्यां नातिदुर्लभम् ॥ ३४ ॥ अङ्गं काकपदाकारं भूमिराघात निःसहा (५) ।

अस्त्रयुक्तिः । १५१ प्रियङ्गु सदृशन्वङ्गं' भूमिश्च कपिलाकृतिः । फलवज्रमिदं प्रोक्तं शाणे धूमं वमत्यपि ॥ ४२ ॥ अङ्ग' सर्षपपुष्पाभं भूमिश्चैव सितासिता । एतत् सर्षपवज्रं स्याच्छाणे वह्निं वमत्यपि ॥ ४३ ॥ अपि कुण्डलिकां याति एतदत्यन्तकोमलम् । एतत् प्रसादात् क्षितिपः कृत्स्नां साधयते महीम् ॥ ४४ ॥ नीलोरससमा भूमिरङ्ग' नीलोत्तरङ्गवत् । नीलोवज्रमिदं दृष्ट' शाणे वह्निशिखां वमेत् ॥ ४५ ॥ एष खड्गवरो नृणामरिष्टभयनाशनः । रक्तास्तिस्रो महारेखा भूमिश्चैव सितासिता । ४६ ॥ रक्ताङ्कमिति जानीयात् वैरिपक्ष-विनाशनम् । शाणेन यस्तु रक्तां वा नीलां वा वमते शिखाम् ॥ ४७ ॥ रक्त

शमीवज्रमिदं ज्ञेयं शनैश्वरसुदावहम् । शाणेषु वमते वह्निं सहते वह्निपीडनम् ॥ ५४ ॥ रोहितवल्कल सदृशमङ्गं भूमिः सितासिता वापि । धूम्नागभीर खरयुक्तं धारा तीक्ष्णा सिता भवेद्रोखा ॥ ५५ ॥ रोहिताख्यमिदं वज्रं सर्व्वारिष्टविनाशनम् । वह्निसंस्पर्शमात्रेण किञ्चिच्चिमिचिमायते ॥ ५६ ॥ इत्ययं दुर्लभः खड्गो देवानाम्पि कथ्यते । शफ(१)रीवल्कलाकारमङ्गं भूमिः सितासिता ॥ ५७ ॥ प्रोष्ठौवज्रमिदं प्रोक्तं न्यस्तं तरति वारिणि । एष खड्गोत्तमो राज्ञां विपत्कुलनाशकः ॥ ५८ ॥ कदाचिल्लभ्यते भाग्यैर्लभ्यते लभ्यते मही । अङ्गं मारिषपत्राभं भूमिः स्याद्विषमच्छविः ॥ ५९ ॥ इत्ययं मारिषा

खड्गयुक्तिः । १५३ मन्दा धारा भृशं गाढ़ा भूमिरङ्गविवर्ज्जिता । पर्व्वताङ्गमिदं नाम सर्व्वत्रैवोपलभ्यते ॥ ६६ ॥ अङ्गं गुञ्जाफलसमं भूमिर्मीनदलोपमा । गुञ्जावज्रमिदं पृष्टं तप्तं भवति घर्षणे ॥ ६७ ॥ शाणे सिन्दूरसङ्काशं रजो वमति चासकृत् । एष खङ्गवरो राज्ञा भाग्यादेवोपयुज्यते ॥ ६८ ॥ अस्य प्रभावात् तन्नास्ति यन्न साधयते नृपः । अङ्गं तनुशराकारं भूमिश्चैव सितासिता ॥ ६९ ॥ धारा तीक्ष्णा वमति च शाणे वह्निसमाः शिखाः । शरवज्रमिदं ज्ञेयं राज्ञां वाञ्छितसिद्धये ॥ ७० ॥ दूर्व्वादलनिभा भूमिर्धारा तीक्ष्णा खरः खरः । शाणेन वमते वह्निं दूर्व्वावज्रं सुदुर्लभम् ॥ ७१ ॥ अङ्गं विल्वदलाकारं भूमिश्चैव सितासिता । विल्ववज्रमिदं शाणे नीलपीते वमेच्छिखे । एष खङ्गवरः प्रोक्तः शत्रूणां कुलनाशनः ॥ ७२ ॥ मसूरदलसङ्काशा भूमिरङ्गं मसूरवत् । मसूराङ्कमिदं शाणे रजो (१) वमति चारुणम् ॥ ७३ ॥ शोण(२)पुष्पनिभा रेखा दीर्घा भूमिः सितेतरा । शोणाङ्कमिति जानीयात् खङ्गं परमदुर्लभम् ॥ ७४ ॥ शठोदलसमा भूमिरङ्गं तत्कुसुमोपमम् । शठीवज्रमिदं प्रायो लभ्यते गुणवत्तरम् ॥ ७५ ॥ ( १ ) वज्रो इति (क) पुस्तक पाठः । ( २ ) शण इति (ख) पुस्तक पाठः । २०

१५४ युक्तिकल्पतरौ— मार्ज्जाररोम-सदृशमङ्गं भूमिः सितेतरा । मार्ज्जाराङ्गमिदं नाम्ना रोगशोक भयावहम् (३) ॥ ७६ ॥ एष खड्गाधमस्त्याज्यो यदीच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ ७७ ॥ केतकीपत्रसदृशमङ्ग' यस्मिन् प्रतीयते । विद्यात् केतकवज्रं तद् वाराणसो(स) समुद्भवम् ॥ ७८ ॥ लौहप्रदीपस्य,— अङ्ग' मूर्व्वीतन्तुनिभं भूमिर्मूर्व्वादलच्छविः । शाणे वमते शुक्लां शिखां मौर्वी भवेत् ततः ॥ मौर्वाङ्गमिदमुत्कृष्टं यशः कीर्त्ति वलावहम् ॥ ७६ ॥ लिङ्गं तीक्ष्णं (४) खरं गाढं शाणे वज्रेर्वमेत्कणम् । छिनत्यन्यविधं लौहं वज्राङ्गमिति तद्वदेत् ॥ ८० ॥ कलायपुष्पसदृश मङ्ग' भूमिः सितासिता । कलायवज्रं जानीयात् तत्क्षते पाक इष्यते ॥ ८१ ॥ अङ्गं चम्पकपुष्पाभं भूमिः कृष्णा तथासिता । शिखां शाणे वमेच्छीतां तिक्तं तस्य जलं भवेत् । इदं चम्पकवज्रं स्यात् सर्व्वत्र विजयप्रदम् ॥ ८२ ॥ अङ्ग' वलादलसमं भुमिः शुक्ला तथेतरा । वलावज्रमिदं ज्ञेयं नानाभावं भवेद् द्रुतम् । इत्ययं वातरोगाणां नाशने परमौषधम् ॥ ८३ ॥ अङ्ग' वटारोहसमं भूमिर्वटदलच्छविः । वटवज्रमिदं ज्ञेयं खरं खड्गाधमं बुधैः ॥ एतस्य स्पर्शमात्रेण नरो मुच्यते सम्पदा (५) ॥ ८४ ॥ (३) भयापहम्

वंश नीलोसमा भूमिः खरधारा सिताकृतिः । वंशाङ्कमिति जानीयाद्वंशवृद्धिकरः परः ॥ ८५ ॥ भूमिः शालदलाकारा अङ्गं लघु सितासितम् । शालाङ्ग एष खड्गः स्यात् पूज्यः सर्व्वार्थदायकः । अयं शाणे वमेद्वह्निं धारा चाप्यथवा भवेत् ॥ ८६ ॥ भूमिः सितासिता वापि अङ्गं ज्येष्ठोसमं लघु । ज्येष्ठोवज्रमिदं निन्यं न स्पृश्यं वा हितेच्छुभिः (६) ॥८७॥ पुराणजालसदृशमङ्गं भूमिः सितासिता । जालवज्रमिदं पूज्यं शत्रुसम्पत्तिनाशनम् ॥ ८८ ॥ यदि शाणे वमेन्नीलां शिखां वह्निं वमेच्च वा । तदैष दुर्लभः खड्गो नान्यथा भयहेतुकः ॥ ८६ ॥ अङ्गं पिपीलिकाकारं भूमिर्धूम्ना तथासिता । पिपीलिकाङ्ग इत्येष तत्क्षते कण्डु-सम्भवः । स्वयं यदि भवेद् धम्म्रः शाणे पूज्यतमस्तदा ॥ ६० ॥ नलपत्रसमाभूमिरङ्गं (७) तत्कुसुमोपमम् । नलङ्कमिति जानीयाद् भर्तुः सर्व्वार्थसाधकः ॥ ६१ ॥ निरङ्गानिर्मला भूमिर्घृष्टं घृष्टं वमेद्रजः । दृढ़ा धारा भृशस्थूला आघातं सहते न च । रजोवज्रमिदं निन्यं शत्रूणां विजयावहम् ॥ ६२ ॥ कुष्माण्डवीजसदृशमङ्गं भूमिः सितासिता । कुष्माण्डवज्रं जानीयात् तत्क्षते वेगनिग्रहः ॥ ६३ ॥ अङ्गं नृरोम-सदृशं भूमिर्धूम्ना सितासिता । रोमाङ्कमिति जानीयात् तत्क्षते पिड़कोद्ग(प)मः ॥ ६४ ॥ (६) या हिताक्षुभिः इति (क) पुस्तक पाठः । (७) भूमिरेकोङ्गः इति (ख) पुस्तक एाठः ।

१५९ युक्तिकल्पतरौ— भूमिः स्नु हो(८)दलसमा अङ्गं तत्कण्टकोपमम् । धारा तीक्ष्णा रव(वर)स्तोक्ष्णो लघुमानं खरस्पृशा ॥ ९५ ॥ सुधाङ्गः खड्ग इत्येष तत्क्षते दाहहृद्भ्रमाः । मुखाक्षि कर्णनासानां दाहः पाकश्च जायते ॥ ९६ ॥ अयं यदि च सर्पाणां फणासूपरिविश्यते । फणाविदारमाप्नोति सर्पो लोटयते शिरः । अस्य धावन तोयेन कुष्ठरोगविनाशनम् ॥ ९७ ॥ कर्कन्धुदलपृष्ठाभा भूमिरङ्गन्तु तत्समम् । कर्कन्धुवज्रं जानीयात् तत्क्षते दाहनाशनम् ॥ ९८ ॥ एष खड्गाधमस्त्याज्यो जेतव्या यदि विद्दिषः । अङ्गं वकुलपुष्पाभं भूमिस्तत्फलसन्निभा ॥ ९९ ॥ वकुलाङ्गमिदं पूज्यं शाणे सुरभिगन्धवत् । तन्नास्ति जगतीमध्ये यदनेन न साध्यते ॥ १०० ॥ अङ्गं सन्मिश्रितं यस्मिन्न किञ्चिद्गतमोच्यते (६) । सर्वेषां दर्शनं वापि तीक्ष्णाधारः(रा) खरस्वरः ॥ १ ॥ एष काञ्जिकवज्रः स्याद्यत्नादेवोपलभ्यते । नैनं प्राप्यापि वर्द्धन्ते शेषाश्चिद्यादयोऽपि च ॥ २ ॥ भूमिः कृष्णा निरङ्गा चेद्धारा तीक्ष्णा दृढापि च । आघातं सहते घोरं रक्तं स्पर्शेन यो विशेत् ॥ ३ ॥ शाणेन वह्निं वमति ध्रुवं वाप्यति घर्षणात् । महिषाङ्गः स वै खड्गः पृथिव्यां नाति दुर्लभः ॥ ४ ॥ (८) स्थूला इति (क) पुस्तक पाठः । (९) भिद्यते इति (ख) पुस्तक पाठः ।

लोक्य". It is definitely printed as "सर्व्वेषा मङ्गमलोक्य".

Wait, look at line 13: "इति खड्गपरीक्षायामङ्गाध्यायो द्वितीयः ।" (इति खड्गपरीक्षायामङ्गाध्यायो द्वितीयः ।)

Line 14: "खड्गस्य रूपाणि यथा—"

Line 15: "नीलीकलाय-कुसुमच्छविगु (१२) ञ्जनाभा," Wait! Look at "नीलीकलाय": नी - ली - क - ला - य - कु - सु - म - च्छ - वि - गु (१२) ञ्ज - न - ा - भ - ा , Wait, footnote (१२) says: "( १२ ) गुञ्ज इति (ग) पुस्तक पाठः ।" In text: "च्छविगु (१२) ञ्जनाभा" -> the footnote number (१२) is placed between 'गु' and 'ञ्जनाभा'! Wait, is it "च्छविगु" or "च्छविर्गु"? Look above 'वि': there is a repha? No, above 'गु' or 'वि'? Wait, let's look at "च्छवि": च्छ - वि. Above 'वि', is there a repha? Wait! In Sanskrit, "च्छविगुञ्जनाभा" or "च्छविर्गुञ्जनाभा"? च्छविः + गुञ्जनाभा = च्

१५८ युक्तिकल्पतरौ— या कालकाम्बुदमसौरसकालसर्प- शङ्कान्धकारकचभार समा विभाति । भूमिश्च या भ्रमरवन्धुसमावभासा ; खड्गस्य कृष्णमिति रूपमिदं वदन्ति ॥ १३ ॥ अत्र नेत्राणि सम्पत्त्यै अरिष्टान्य शुभानि च । साधारणमिदं रूपं प्राह नागार्जुनो मुनिः ॥ १४ ॥ या प्रावृषेण्य-नवभेकसमानवर्णा, गोमेदरत्नसदृशापि च यस्य भूमिः । खड्गस्य पिङ्ग-मिति रूपमिदं वदन्ति ; भर्तुर्यशोबलधनक्षय-कारणाय ॥ १५ ॥ या मन्दधूमसदृशा च शिरीष पुष्प, तुल्या विभाति मलिनापि च खड्ग भूमिः । नागार्जुनो वदति धूम्रमिदं हि रूपं ; भर्तुर्यशोबलधनावलि-वर्द्धनाय ॥ १६ ॥ द्विरूपं मिश्रितं कृत्वा श(स)ङ्करं प्रवदेद्बुधः । विभोरूपैः समेतन्तु खड्गं त्रिपुर-संज्ञितम् (१३) । रूपैश्चतुर्भिः संयुक्तं चतुरं खड्ग मुत्तरम् ॥ १७ ॥ इति लौहार्णवस्य खड्ग परीक्षायां वर्णाध्यायस्तृतीयः । जातिश्चतुर्विधा प्रोक्ता खड्गानां या पुरा मया । सम्प्रत्यपि प्रयत्नेन तासां लक्षणमुच्यते ॥ १८ ॥ शुद्धाङ्गः शुद्धवर्णश्च सुनेत्रः सुस्वरश्च यः (१४) । मृदुस्पर्शः सुसन्धेयस्तीक्ष्णधारो महागुणः ॥ १९ ॥

( १३ ) सङ्गितं इति (क) पुस्तक पाठः । ( १४ ) सुमुखश्च यत् इति (ख) पुस्तक पाठः ।

अस्त्रयुक्तिः । १५८ खड्गं ब्राह्मणजातिं तं प्राह नागार्जुनो मुनिः । अस्य क्षते भवेच्छोथो घोरः सर्व्वाङ्गगोचरः ॥ २० ॥ मूर्च्छा पिपासा दाहश्च ज्वरो मृत्युश्च जायते । अघृष्टं विफलाकल्कमर्द्दराविन्दिवोषितम् ॥ २१ ॥ मलिनत्वं न सम्धत्ते निर्मलं कुरुते परम् । तरुणादित्यकिरण-स्पर्शादेव तृणे स्थितः ॥ २२ ॥ दहेत् सर्व्वं न तु करं पुरुषस्य हि धारिणः । गायत्र्युच्चारमात्रेण खरतां व्रजति स्फुटम् ॥ २३ ॥ एष खड्गवरः सर्व्वमरिष्टं नाशयेद्ध्रुवम् । अस्य प्रसादात् पुरुष स्त्रिलोकमपि साधयेत् ॥ २४ ॥ तस्मादेव मनुष्याणां सुलभो नहि भूतले । दृश्यन्ते प्रायशः स्वर्गे ( १५ ) कुशद्वीपे हिमालये ॥ २५ ॥ ब्राह्मणजातिः । धूम्रवर्णं महासारं तीक्ष्णधार