अणुभाष्य (महाप्रभु वल्लभाचार्य - शुद्धाद्वैत वेदान्त ब्रह्मसूत्र महाभाष्य प्रकाश टीका सहित)

गतौ"? No. Could it be "श्रो गतौ"? Wait, what if line 30 ends with: "श्ल" or "श्व"? Wait, let's look at the root at the end of line 30: It is: 'श्ल'? No, 'श' with something: 'शृ'? 'श्व'? 'श्री'? Wait, look at line 31 start: Is it "त्योः"? Look at line 31, first word: It has: Letter 1: 'त्यो' or 'तो' or 'त्योः'? Wait, it has 'त्यो' with a visarga: 'त्योः'! Wait, if line 30 ends with "प्राणग-" and line 31 starts with "त्योः", that's "प्राणगत्योः"!! YES! "प्राणगत्योः" = in the sense of prana and gati! Now, which root is defined as "प्राणगत्योः भ्वादिः परस्मैपद्यनिद्"? Wait! Let's search Dhatupatha for "प्राणगत्योः": Let's check roots in भ्वादि: Does root "शल" mean प्राणगत्योः? "शल गतौ"! Does root "श्वल" mean प्राणगत्योः? "श्वल आशुगतौ"! Does root "इ गतौ"? Does root "अट गतौ"? Wait, what about root

मिलसति मरति वा"? Wait, no, look at the first word of line 17: "मिलसति मरति वा चल मिलसने तुदादिः परस्मैपदी सेट् चल भूतौ चुरादिः परस्मैपदी सेट्" Wait, is that "मिलसति"? Let's look at the letters: First letter: म with ि = मि? Or भ with ि = भि? It has a left loop: look at 'भ्वादिरुभयपदी', the 'भ' has an open top. Here the letter has a closed square loop, like 'म' or 'ल'! Wait, it has two vertical-ish parts: 'मि' or 'वि'? Wait, look at the end of line 16: "सेट् चलं वि" - actually, look at the hyphen at the end of line 16: there is no hyphen, or is there? Wait! "सेट् चलं वि" ... no, that's not "चलं वि"! Look at line 16 after "भ्वादिरात्मनेपदी सेट्": "च लं वि" -> wait, is it "चलि"? "चल चलने"! "चलि चलने"? Ah! "चलि चलने भ्वादौ"! Wait, look at the characters: "च" "ल" then a virama or anusvara? It's "चलँ"! "चलँ चलने"! Wait, let's look at line 17:

शब्दकर्मा च ज्ञायते भावे घञ् । रूपं ज्ञानं तेन रौति रूपं 'खम्पन्निलयवन्महान्यरूपपर्वतस्यान्' इति सूत्रात्प्रत्ययः । निपातनाद्दीर्घः इति तत्सूत्रम् । अभि । 'संज्ञासु धातुरूपाणि प्रत्ययाश्च ततः परे । कार्याद्विद्यादनूबन्धेमेतच्छास्त्रमुणादिषु' ॥ इति किन् प्रत्ययः । मिमी मये टिलोपः । मि अदादिर्जुहोत्यादिः परस्मैपद्यनिद् तस्यैव रूपं दौ । अ । नञ् विनाचे चुरादिः परस्मैपदी चेद् न च्यते भावे ड उमौ प्रत्ययौ । त्रि प्रतियोगी वि-प्रजनादिकर्ता सङ्क- न नीयते मयाभाव इति यावत् । निष्पद्यते । निष्क परिमाणे निष्कषति परिमाणं करोति । परि पृ तर्पणाद्योः इष्विति सूत्रेणेन् प्रत्ययः पालकः पूरणकर्ता च । माङ् माने शब्दे च अदादिर्जुहोत्यादि- रात्मनेपद्यनिद् । माते माति वा सिद्धान्तकौमुद्यां मातुरिति दर्शनात् । प्रायपाठः सकलधातुपाठे [L

उपयाचने चुरादिः"? No, "अवः" or "अर्वः"? Line 15: "अर्वः अर्व उपयाचने चुरादिः उप प्रजनादिकर्त्ता क्षेपस्य गतिरूपस्य कर्ता क्रीडाया विहाररूपायाः कर्तात्र वि प्रजनादिकर्ता क्षेपकर्ता क्रीडाकर्ता दु याच याच्ञायां भ्वादिरुभयपदी सेट् अत्र 'ऋहलोर्ण्यत्' इति सूत्रेण ण्यत् न सकल्पथार्थप्रायपाठात् भावे ल्युट् । अर्य्यते उपार्य्यम्भो याच्यते इत्यर्थः कर्मप्रत्ययः उपार्य्यत्वेनोक्तानां याच्ञाकर्तोक्तः सामान्ययाचककर्ता याचने इत्यस्य व्याख्यानं वक्ष्यते।" Wait, look at: "अर्य्यते उपार्य्यम्भो याच्यते"? Let's re-examine that word: "अर्य्यते उपार्य्य..." - look at line 17: "अत्र 'ऋहलोर्ण्यत्' इति सूत्रेण ण्यत् न सङ्कल्पधात्वर्थप्रायपाठात् भावे ल्युट् । अर्य्यते उपार्य्यते याच्यते इत्यर्थः कर्मप्रत्ययः" Look at line 17: "अर्य्यते उपार्य्यते याच्यते इत्यर्थः" -> yes! उपार्य्यते (not

भाष्यप्रकाश-रश्मि-परिवृंहितम् । ५८१ रश्मिः। आनन्दमात्रमिति यद्वदन्तीह पुराविदः । तद्रूपं दर्शयास्माकं यदि देयो वरो हि नः ॥ श्रुत्वैतद्दर्शयामास स्वं लोकं प्रकृतेः परम् । केवलानुभवानन्दमात्रमक्षरमव्ययम् ॥ यत्र वृन्दावनं नाम वनं कामदुधैर्द्रुमैः । मनोरम निकुञ्जाढ्यं सर्वर्तुसुखसंयुतम् ॥ यत्र गोवर्धनो नाम सुनिर्झरदरीयुतः । रत्नधातुमयः श्रीमान् सुपक्षिगणसंकुलः ॥ यत्र निर्मलमानीया कालिन्दी सरितां वरा । रत्नबद्धोभयतटी हंसपद्मादिसंकुला ॥ नानारसरसोन्मत्तं यत्र गोपीकदम्बकम् । तत्कदम्बकमध्यस्थः किशोराकृतिरच्युतः ॥ दर्शयित्वेति च प्राह श्रुत किं करवाणि वः । दृष्टो मदीयो लोकोयं यतो नास्ति परं वरम् ॥ श्रुतय ऊचुः- कन्दर्पकोटिलावण

कृतिश्चेष्टा काठ इति यावत् वा ... भगवदाविष्कारपाठः तस्य कर्ता । Line 21: 'पूर्णमदः पूर्णमिदं पूर्णात् पूर्णमुदच्यते । पूर्णस्य पूर्णमादाय पूर्णमेवावशिष्यते' इति बृहदारण्यकात् ।(Brihadaranyaka Upanishad Shanti Mantra!) Line 22: सादस्तु अवोपसर्गघटित इति मद्धर्मकः प्रेरणाभिव्यक्ति-स्तब्धतो ज्ञानकर्मभक्तिपुष्टिमार्गानुरोधेन व्याख्येयः । Line 23: ... कर्ममार्गेण प्रहृष्टो शुकैः स्वर्गदेवनाद्युत्सुकं सादः Line 24: ... पुष्टौ तु प्रेरणा णिजन्त 'निक्षेपितान्त्रा विधिकीर्षितो मे' इति वाक्यात् । (Bhagavata 10.8.31: "निक्षेपितान्त्रा विधिकीर्षितो मे"!) Line 26: 'संस्कर्ता बदनी' इति सूत्रेण इन् उदात्तयान्तः शब्दः स सोमः काष्ठो जन्ममरणसंमार्गे च संसंसारः सुषुप्तिः इति वाक्यविरोध इति शङ्क्यम् । अत्र सुषुप्तेरैषम्यसंबन्धात् ।`

भाष्यप्रकाश-रश्मि-परिवृंहितम् । ६८३ रश्मिः । 'योऽन्तःसुखोऽन्तरारामस्तथान्तर्ज्योतिरेव यः । स योगी ब्रह्मनिर्वाणं ब्रह्मभूतोऽधिगच्छति' ॥ इति गीतासंन्यासयोगाध्याये ब्रह्मभूत आविर्भूततिरोहितानन्दः इति ब्रह्मभावयुक्तः । इति 'मुक्तोपसृप्यव्यपदेशात्' सूत्रात् । किं च गीताष्टादशाध्याये । 'सिद्धिं प्राप्तो यथा ब्रह्म तथाप्नोति निबोध मे । समासेनैव कौन्तेय निष्ठा ज्ञानस्य या परा ॥ बुद्ध्या विशुद्धया युक्तो धृत्यात्मानं नियम्य च । शब्दादीन् विषयांस्त्यक्त्वा रागद्वेषौ व्युदस्य च ॥ विविक्तसेवी लघ्वाशी यतवाक्कायमानसः । ध्यानयोगपरो नित्यं वैराग्यं समुपाश्रितः ॥ अहंकारं बलं दर्पं कामं क्रोधं परिग्रहम् । विमुच्य निर्ममः शान्तो ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ब्रह्मभूतः प्रसन्नात्मा न शोचति न काङ्क्षति । समः सर्वेषु भूतेषु मद्भक्तिं लभते पराम्' ॥ 'भक्त्या मामभिजानाति' इति फलात्मकं ज्ञानमुक्तम् । तेनायं ब्रह्मभावो भक्तिमार्गीयः पुष्टिमार्गीयस्तु भगवदनुग्रहेण भक्तिमात्रमिति नास्ति कर्ममार्गीयोपि । भगवदर्पणेन फलानासक्ततामात्रं ब्रह्मभावस्नानापन्नं कर्मयोगाध्याये 'असक्तो ह्याचरन् कर्म परमाप्नोति पूरुषः' इति गीतायाः । प्रकृत- मुच्यते । अस्माच्छरीरात् व्युत्थाय इति परमैश्वर्ये परः पृ प्रीणौ स्वादिः परस्मैपदी अनिद् इणोति पुनेति तेन परः पश्चाद्भू । वासरूपोऽस्त्रियामिति सूत्रप्रवर्तनाच्च पररित्यादि श्रीशू तृप्तिकान्त्योः तृप प्रीती कान्तिरिच्छा प्रीतिर्मनु इच्छां करोति समीहते भानविषयः क्रियते येन स परमोक्षरः तद्गुजैश्चर्यम् व्यापकत्वं साधनद्वारा तत्कर्तुः अश्नोतेर्वरट् 'अश्नोतेराशुक्मनि वरट् च' इति सूत्रेण च मंकारस्य इकारः संपादकः षष्ठा 'लोपश्मास्मनिस्कसो वरट्' इति सूत्रेण वरन् । ईश ऐश्वर्ये अदादि- रात्मनेपदी सेद् ईष्ट ईश्वरः तस्य भावः ऐश्वर्यम् शरीरात् हिंसकात् उपपदि मया । मुक्तौ तु संसार- हिंसकात् । मन्मुक्तौ तु अभेदं भगवत्सेवोपयोगिसंसारतिरिफसंसारयोर्हिंसकात् । युद्धौ तु उच्छृङ्खल मर्यादावाधापि हिंसकात् । तच्छरीरं प्राप्य । समुत्थायेति व्याक्रियते सं-प्र-पूर्वो जने यज्ञिः गमन्ये कः प्रादुर्भावो वा गतिः स्पृहा प्र-पूर्वकः । आ आज्ञा दुर् अनादरकर्ता भक्तमनोरथात् । संपादकत्वं वा प्राप्ती क्षितिरिति दरति प्रियते वा दुर् अ नञोः । नञयो विनाशः वि-प्र-पूर्वकः सञ्जो गतिथकर्मे कात् । कान्तिरिच्छा । असनं क्षेपः पूरकत्वं च आसादनं आ वि-प्रजनादिकर्ता वाज्ञा-कथनं षडू विशरण इत्याद्यर्थकं भातः सादाभावाच्च सद मतौ हलस चुरादिः परस्मैपदी सेडि कृतं भातः परत्वेन सद गतावित्यस्य प्रयोगसत्त्वात् । अत्र विकारो निविष्टः विकारार्थं आसादनं तुर्नविकार एवंमनवल्लाजीकर्तव्या । षडू विशरणगलवसादनेषु अभावार्येनजवल्लाजीकार्या मुक्तमान्येकनिपलात् । निलतीलासत्त्वाच्च कृतार्थं वा भाज्ञा वि-प्रजनादिकर्ता सुडर्वः । भाविविकार- कृतः कतरः करणं काष्ठः इति समर्थः । उदर्भः सहः । स्वाय यवाशाणं प्राणायाचार्येषु गतिनिवृत्तिं मुक्त निवृत्त्यक्षणं वि विष्क परिकल्पे परि पृ पाकलनपूरणयोः पृ प्रीतो दृ म्यावामे पृ सूख्ये 683

४८४ श्रीमद्ब्रह्मसूत्राणुभाष्यम् । [ अ० १ पा० ३ अ० ५ सू० १९ रश्मिः । सर्वधातुभ्य इन् इतीन् अव्ययादाप् सुप इति सूत्रेण अव्ययत्वात् सुपो लुक् । पति पिपर्ति पृणोति परति पारयतीति वा परि । मानं माने । माङ् माने शब्दे च स्पष्टम् । शब्दः आ आता वि वीप्रजन- कान्त्यादिषु सुट् आविष्काराद्येकः कारः कृतिः कालः । पर्यर्यस मानं आशिः पूरणं एतदादिकर्ता वर्तनं कुर्यात् परं स्पष्टं ज्योतिः द्युत दीप्तौ दीप दीप्तौ सूर्यनारायणं मुख्याधिकारिणं नारायणमात्रं वा । 'ध्येयः सदा सवितृमण्डलमध्यवर्ती नारायणः सरसिजासनसंनिविष्टः । केयूरवान् मकरकुण्डलवान् किरीटी हारी हिरण्मयवपुर्धृतशङ्खचक्रः' ॥ इति वाक्यात् । दीप्तियुक्तं वा विशेषानुपलम्भेः धातुपाठे उपसंपद्येति स्पष्टम् । स्वेन खन् शब्दे खनति यत्नः सर्वभावः 'स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत' इति पुरुषोत्तमयोगाध्याय- वाक्यात् अत्र श्रुतौ उत्तमः पुरुष इत्युक्तेः अत्र सर्वभावः सर्वात्मभावोपि यथा 'सर्वदा सर्वभावेन भजनीयो व्रजाधिपः' इत्याचार्यचतुःश्लोक्यां तथा श्रीगोस्वामिनां 'सदा सर्वात्मभावेन भजनीयो व्रजाधिपः' इति ग्रन्थेस्ति तेन रूपेण यदि चोत्तमः पुरुष इति श्रुतौ श्रुतत्त्वपुरुषत्वयोः जीवधर्मत्वं तदा यत्नो ज्ञानभक्त्यादिरूपः यद्वा सु शब्दोपतापयोः ड प्रत्ययः स्वं अन्यत् पूर्ववत् । रूपेणेति स्पष्टम् । अभिनिष्पद्यते भयाभावस्तस्य संबन्धी । अभयो वा । निरुपसर्गार्थः स्फुटः निस वा अर्थः कल्पनीयः स्फुटमन्यत् । जीवन्मुक्तादिविषये पुराणं प्रसिद्धमिति दिक् । यतोऽनुक्तमप्यूहते पण्डितो जनः । प्रकृतमनुसर्यते । एवं प्रतिपादयति उत्तमावस्थाम् । तस्मादिति तदाहेत्यत्र तदित्यव्ययं पञ्चम्यन्तं तस्यार्थः प्रकारमिति कर्माध्याहारः । अत्र शंकराचार्याः आविर्भूतं ब्रह्मस्वरूपं यस्येति जीवब्रह्मवादमाश्रित्याहुः तन्न ब्रह्मजीवविभागस्य ब्रह्मेच्छाकृतत्वव्युत्पादनात् जीवत्वस्य वास्तविकत्वा- दित्याहुः तथेत्याविर्भूतस्वरूपत्वेन । स्वाप्ययेत्यादीति एतच्च स्वाप्ययसंपत्त्योरन्यतरापेक्षमाविष्कृतं हीति सूत्रे फलाध्यायोपन्यासस्ये वक्ष्यते । अनुगम्येति प्रथमपादेऽन्तिमाधिकरणे । उपेति आदिपदेनो- पासना । यदत्र शंकराचार्याः । विवेकज्ञानाभावादनविर्भूतस्वरूपः सन् विवेकविज्ञानादाविर्भूतस्वरूप इत्युच्यते न चान्यादृशाविर्भावानाविर्भावौ स्वरूपस्य संभवतः स्वरूपादेवेत्याहुः तन्न तथासति गम्येवेति वाक्यान्तरेऽधिकरणत्वेन जीवोक्त्यसंभवापत्तिरित्याशयेन द्वितीयं स्थलमुक्तम् । एतेन नृसिंहोपासनेत्यादिभाष्यं विवृतं ज्ञेयम् । तथेति अमृतत्वामयत्वरूपेण । भाष्ये । तथेति स्वात्मत्वेनैव । प्रकृते । अन्यथेति । उच्चशरावे उदकयुक्ते शरावे । तस्य जीवस्य जाग्रत्साक्षित्वं इन्द्रियैर्विषयग्रहणलक्षणजाग्रदवस्थासाक्षित्वं तच्च ज्ञानज्ञेयानामाविर्भावतिरोभावज्ञानात्तत्स्वयमेवमा- विर्भावतिरोभावहीनः स्वयं ज्योतिः स साक्षीत्युच्यते इति सर्वोपनिषच्छ्रुतेः स्वयं ज्योतिष्ट्वं तदाविर्भूतस्वरूपत्वेन जीवस्यास्त्येव । एवं स्वप्नः सुषुप्तस्य विज्ञाने तत्साक्षित्वम् । सुषुप्तिस्तु अकामरूपो भगवान् तत्साक्षित्वं तदन्वेतदमृतमभयमेतद् ब्रह्मेति श्रुतिभिः सर्वत्रावस्थात्रयेषु तस्य जीवस्यामृत- रूपत्वमेव निरूप्यावस्थानामतातत्त्विकत्वं शरीरस्य नाशमनु एष नश्यति नाहमत्र भोग्यं पश्यामीत्ये- वमवस्थात्रये विजातीयश्रुत्योक्त्या उपसंपद्येत्यत्रोपसर्गं व्याख्याते क्रीड विहार इत्यस्य व्याख्याने प्रजनादिकर्ता हारो हरणं चोक्तम् । तच्च पुष्टिमार्गीयमुख्याधिकारिण्युक्तम् । अत्र तु पूरुषस्याविर्भूतत्वात् अ-पूरुषः जनः प्रादुर्भावकर्तृत्वाद्विलक्षणः तस्य गतिकर्ता प्रेरणकर्ता साधनेषु मनसः कर्मज्ञानभक्ति- योगेषु कर्मणि योगः 'योगः कर्मसु कौशलम्' इति कर्मयोगाध्यायात् कर्मयोगः कर्मसु कौशलम् । ज्ञाने योगः आत्मदर्शनफलम् 'अयं हि परमो योगो यद्योगेनात्मदर्शनम्' इति वाक्यात् । भक्तौ 684

प्रजापतिः । अन्यथा प्रतिबिम्बादावमृतत्वाद्यवचनं मिथ्या स्यात् । इन्द्रे त्वावि- र्भावाभावात् प्रजापत्यसन्निधाने विपरीतं पश्यति । अतस्तावन्मात्रदोषपरि- हारायान्योपदेशः । स्वप्नादिषु तथा प्रकृतेऽपि । सुषुप्तावस्थायां भगवदा- विर्भावात् तथा वचनम् । तस्मादुभयमपि भगवत्प्रकरणमेव । एवमन्यत्रापि भगवदावेशकृता भगवद्धर्माभिलापा ऊह्याः । तस्माद्दरः परमात्मैव ॥ १९ ॥ भाष्यप्रकाशः । अन्यथेत्यादि । प्रतिबिम्बादावित्यत्रादिपदेन शरीरसंग्रहः । तथाच यदि पुरःस्फूर्तिकमाद्रियेत, तदा बाधितार्थत्वप्रसङ्गः । यदि चैतं त्वेव त इत्यादिवाक्यानुरोधात् प्राकरणिकमाद्रियेत, तदा तु प्रजापतिना स्वाभिसंहितस्य परमात्मन एवानुव्याख्येयत्वकथनादिन्द्रस्य तदबोधेन तत्र जीवो- क्तिमिति तन्निवृत्त्यर्थं तस्य परं ज्योति

३८६ श्रीमद्ब्रह्मसूत्राणुभाष्यम् । [ अ० १ पा० ३ अ० ५ सू० २० अन्यार्थश्च परामर्शः ॥ २० ॥ परामर्शस्य प्रयोजनमाह । अन्य एवार्थः प्रयोजनं यस्य । तस्माद् यम- हरहर्वा एवंवित् स्वर्गं लोकमेति । सत्यैवं ज्ञाने हि ब्रह्मसुखं फलं ब्रह्मज्ञाना- भाष्यप्रकाशः । अन्यार्थश्च परामर्शः ॥ २० ॥ सूत्रमवतारयन्ति परामर्शस्येत्यादि । सोऽर्थः को वेत्यपेक्षायामाहुः तस्मादित्यादि । प्रथमे प्रकरणे, तस्य ह वा एतस्य ब्रह्मणो नाम सत्यमिति, तानि ह वा एतानि त्रीण्यक्षराणि स ती यमिति । तद्यत् सत् तदमृतमथ यत् ति तन्मर्त्यमथ यद् यं तेनोभे यच्छति । यदनेनोभे यच्छति तस्माद्यमहरहर्वा एवंवित् स्वर्गं लोकमेतीति वाक्ये सत्य अक्षरविषयके अमृतमर्त्ययमयितृत्वज्ञाने सति ब्रह्मसुखं फलमुक्तम् । अतस्तत्साधनभूत- रश्मिः । एतं त्वेव ते भूयोऽनु व्याख्यास्यामीति श्रुतेः । तन्निवृत्तीति केवलजीवनिरूपणप्रवृत्तनिवृत्त्यर्थं । अमृतत्वप्रयोगोऽत्रेत्यर्थं च । तथात्वममृतामयरूपत्वम् । असिद्धेति य आत्मा अपहतपाप्मे- त्यादिश्रवणादन्वेष्टव्यत्वापहतपाप्मत्वादिकथनात् उत्तरे चापहतपाप्मरूपत्वकथनाच्च ब्रह्मधर्मोक्तिर्विवक्षा- सिद्धत्वात् । न च जीवो नैतादृश इत्यत्र को हेतुरिति शङ्क्यम् । अवस्थाभेदानामेव तत्त्वात् । न च न तावत्तद्वक्तानां तदभावगमकत्वमागन्तुकत्वादिति शङ्क्यम् । घ्नन्ति त्वेवैनं विच्छादयन्ती वा प्रियचेतेव भवत्यपि रोदितीव नाहमत्र भोग्यं पश्यामीति एतद्विरुद्धधर्माणां मयस्त्रीणां जीवे नोपपात् । तन्न एवं जीवं केचन घ्नन्तीव विद्रावयन्तीवेत्येवमप्रियवेत्ता भवति रोदितीवेत्येनेनमप्रियवेत्ता । नाहमिति प्रजापतिं प्रतीन्द्रोक्तिः एवं सति परमात्मन्युपदिष्टे सति 'छिन्दन्ते सर्वसंशयाः' इति श्रुतेः । संशयनावात्कुतः । अन्यथेति विपरीतं भ्रमनिश्चयः शरीरादावनात्मत्वं तस्य दर्शनं करोतीतीन्द्रः परं त्वाविर्भावाभावात् प्रजापतिसंनिधाने चेति भाष्य उक्तम् । तत्र प्रजापतिसंनिधान इति न वक्तव्यमेकेन हेतुना चारितार्थ्यात् नैवं अन्यथा प्रजापतिसंनिधान इति वाक्येयादृष्टित्वत्वेन शाब्द- ऋक्तिकामकारेण । तदानीमिति प्रजापतिसंनिधिकाले ॥ १९ ॥ अन्यार्थश्च परामर्शः ॥ २० ॥ परामर्श उपस्थापनम् । सूत्रमिति ननु प्रकृतपद्यं ग्राह्यमेवेति जीवपरामर्शः किंप्रयोजनक इत्याकाङ्क्षायां सूत्रमवतारयन्ति स्म । तस्मादित्याद्यर्थं वक्तुमाहुः प्रथम इति । सतीति स एकमक्षरम् ति द्वितीयं इकार उच्चारणार्थः कृन्तने सिद्धान्ते तु षेष्टो नान्तरयात्रमप्यन्यथा यक्तीति वरेणियं वरेण्यमितिवत् सत्यं सत्यमिति यद्यपि... त्रिम वयं च स्फूयः मिन्ना यवमिति प्राप्ते निरुक्तपक्षे वर्णलोपः । यं तृतीयम् । तेनेति यमनादाहणोवेने यद्वि बह्वरे यच्छति ददाति संयोजयति इत्यपरे । तस्मादिति पूर्वोक्तस्य यमितिस्य यच्छतीत्युक्तोभये- दोने यच्छति यद्यप्यद्यसत्त्वित्यर्थः । यमिति र्बोव उभ्ये यच्छति संनियोवयमिति । दा दाने इत्यस्य व्यचारेकः बहुलत्वच । रस्मौ प्राज्येन यता पूर्व साधितं सत्यनया न्युत्पत्या निरूप्यते । यद्यप्युक्तमेतत् प्रायः तथापि बाह्ये वेदो ध्येयो ज्ञेयश्चेति श्रुतावन्नपदार्थत्वेन मुद्रितत्वात् यमातः । स्वार्थमिति इत्यन्तावाक्यम् । सत्येति भाष्यं व्याचक्षुः सत्येति अमृतं च मर्त्यं ति अमृतेतिचेति- वृत्तमुक्तये । यम यम उभयमे व्यादिः परस्मैपदी चेद् इत्यस्य रूपम् । उभे यच्छतीत्येव पर्याप्तस्य प्रपंचेने । शब्दस्वभावः यया तदाने साध्यमुक्तम् । सद्युक्तमिति भावे । अत्रा नकरस्य डा नद्युक्तत्वात् । 686

then what? Letter 1: प ू र् ण (pūrṇa) Letter 2: looks like 'ोक' or 'ऽपि'? Wait, let's look at the next words: "इति चकारार्थः । इति" Before "इति चकारार्थः", there is: "पूर्ण" + something: Wait, could it be "पूर्णो भवति"? No, it's just two aksharas: "पूर्णोक इति" or "पूर्ण इति"? Wait, let's look at: प ू र् ण ो (pūrṇo) then: 'क'? Or is it 'ऽपि'? No, it has a vertical stem with loop: 'क'. Wait, could it be "पूर्णः"? Wait, look closely at line 32: "स भ ग व ा न् प ू र् ण ो क इ त ि च क ा र ा र् थ ः । इ त ि" Wait, could it be "पूर्ण इत्युक्तः"? No, it's 2 or 3 letters. Let's zoom in 500%: स (sa) भ ग व ा न् (bhagavān) प ू र् ण (pūrṇa) with ो (o-matra): पूर्णो then: 'क्त' (kta)? Wait! "पूर्ण उक्त इति"? -> "पूर्णोक्त इति"! Yes! पूर्ण + उक्त

१८८ श्रीमद्ब्रह्मसूत्राणुभाष्यम् । [अ० १ पा० ३ अ० ६ सू० २२ अल्पश्रुतेरिति चेत्तदुक्तम् ॥ २१ ॥ ननु न वयं जीवे उपपत्तिरस्तीति जीवप्रकरणं कल्पयामः किंतु ब्रह्मणि नायमर्थ उपपद्यते । अल्पश्रुतेः । अल्पे हि पुण्डरीके कथं भगवदवस्थानम् । व्यापकत्वश्रवणात् । यावान् वाऽयमाकाश इति । तस्माद् विरोधपरिहाराय जीव एवाराग्रमात्रस्तथा भवत्विति कल्प्यत इति चेत्तर्हि भवान् सम्यग्विचारकोऽ- श्रदीय एव । परं तत्समाधानं पूर्वमेवोक्तं 'निचाय्यत्वादेवं व्योमवच्च' इत्यत्र । तन्न प्रस्मर्तव्यम् । विरोधस्तु सर्वभवनसमर्थे ब्रह्मणि नाशङ्कनीयः । तथा पुरु- षशरीरं च । 'पुरुषत्वे च मां धीराः सांख्ययोगविशारदाः । आविस्तरां प्रपश्यन्ति सर्वशक्त्युपबृंहितम्' ॥ इति भगवद्वाक्यात् । तस्माद् भगवान्नेव दहर इति सिद्धम् ॥ २१ ॥ इति प्रथमाध्याये तृतीयपादे पञ्चमं दहराधिकरणम् ॥ ५ ॥ अनुकृतेस्तस्य च ॥ २२ ॥ (१।३।६) दहरविरुद्धं वाक्यमाशङ्क्य परिहरति । 'न तत्र सूर्यो भाति, न चन्द्र- तारकं नेमा विद्युतो भान्ति कुतोऽयमग्निः । तमेव भान्तमनुभाति सर्वं तस्य भासा भाष्यप्रकाशः । अल्पश्रुतेरिति चेत् तदुक्तम् ॥ २१ ॥ तथा पुरुषशरीरं चेति । विजिघत्सोऽ- पिपास इत्यादिभिर्धर्मैः सूचितं पुरुषशरीरं च विरुद्धमिति नाशङ्कनीयमित्यर्थः । स्फुटमन्यत् । एवमत्र जीवब्रह्मवादनिराकरणेन जीवाधिको विरुद्धधर्माश्रयो भगवानिति साधितम् । तेन भक्तिमार्गीयोपासनायां तादृश एव साक्षाद्भवतीत्यपि सिद्ध्यति । अत्र च, यावान् वेति वाक्येन स्थितिकर्तृत्वं हार्दाकाशेऽतिव्याप्तमाशङ्क्य तन्निवारितमिति बुद्धिस्थानात्मिकैवाधि- करणसंगतिः ॥ २१ ॥ इति पञ्चमं दहराधिकरणम् ॥ ५ ॥ अनुकृतेस्तस्य च ॥ २२ ॥ उपोद्घातरूपमधिकरणसंगतिं बोधयितुमाहुः दहरेत्यादि । मुण्डककठवल्ल्योर्ब्रह्मप्रकरणत्वत्साहचर्यादधिकरणेषु साधितत्वात् तद्वाक्यस्य ब्रह्मपरत्वेन तद्विरुद्धं रश्मिः । अल्पश्रुतेरिति चेत्तदुक्तम् ॥ २१ ॥ भाष्ये । यावानिति 'तावानेष अन्तर्हृदय आकाशः' इति । तथेति तदन्तःस्त्वेन भवति । पूर्वमिति द्वितीयपादे । स्फुटमिति । पुरुषत्वे चेति वाक्यमेकादशस्कन्धस्थम् ॥ २१ ॥ इति पञ्चमाधिकरणम् ॥ ५ ॥ अनुकृतेस्तस्य च ॥२२॥ अदृश्येति आदिपदेनात्ता चराचराधिकरणम् । तद्विरुद्धमिति सूर्याद्यभानविरुद्धम् । तद्भानं तस्य कयरूपम् । 'यावान्वा अयमाकाशस्तावानेषोन्तर्हृदयाकाशः उभे अस्मिन् द्यावापृथिवी अन्तरेव समाहिते उभावग्निश्च वायुश्च सूर्याचन्द्रमसावुभौ विद्युन्नक्षत्राणि 688

सर्वमिदं विभाति' इति कठवह्वयामन्यत्र च श्रूयते । यत्तच्छब्दानामेकार्थत्वं प्रकरणाव् ब्रह्मपरत्वं चावगतम् । अर्थाच्च संदेहः । यस्मिन् द्यौरित्यत्र सूर्यादीनां ब्रह्माधारत्वमुक्तम् । अस्मिंश्च वाक्ये पूर्वार्धे तत्र तेषां भानं निषिध्यते । 'यत्र यत् सर्वदा तिष्ठेत् तत्र चेत्तन्न भासते । क्व भासेताप्यपेक्षायां कर्मत्वे श्रुतिबाधनम्' ॥ भाष्यप्रकाशः । दहरवाक्यं न ब्रह्मपरमित्येतन्निरसितुं तथाशङ्केत्यर्थः । कठवह्वयामन्यत्र चेति तस्याः पञ्च- मवल्लीसमाप्तौ, मुण्डकस्य द्वितीयमुण्डकसमाप्तौ च श्रूयते । विषयमुक्त्वा संशयं तद्बीजं चाहुः यत्तदित्यादि । कठवल्लीस्थानां, य एष सुप्तेषु जागर्ति, मन्त्रान्तरे, 'तस्मिन् लोकाःश्रिताः सर्वे' इति । अस्मिन् मन्त्रे तमेव भान्तमिति । मुण्डके, 'यत्र देवः ऋतुर्विभूतिभावनः' इति, मन्त्रान्तरे, न तत्र सूर्यो भातीति यत्तच्छब्दानामेकार्थत्वं ब्रह्मपरत्वं चावगतम् । तथाप्यर्थादेव संदेह इत्यर्थः । अर्थात् कथं संदेह इत्याकाङ्क्षायां तमुपपादयन्ति यस्मिन्नित्यादि । उक्तमुण्डकश्रुतौ द्युलोकादीनां भगवदाधारकत्वकथनात् सूर्यादीनां ब्रह्माधारत्वमुक्तम्, एतद्वाक्यपूर्वार्धे च भानं निषिध्यते । अतः संदेहः । नच भाननिषेधमात्रात् कथं संदेह इति शङ्क्यम् । यत्र यदित्या- द्युक्तरीत्या बाधितार्थत्वेन संदेहसंभवात् । नचोत्तरार्धे तमेवेत्यादिना तदपेक्षयाधिकभान एव निषेधपर्यवसानसिद्धेर्न बाधितार्थत्वमिति वाच्यम् । तदाप्यकर्मकस्य धातोः कर्मकथनेन कर्मत्वे रश्मिः। यच्चास्येहास्ति यच्च नास्ति सर्वं तदस्मिन् समाहितम्' इति दहरवाक्यम् । बीजमिति अर्थरूपम् । जागर्तीति अग्रे 'कामं कामं पुरुषो निर्मिमाणः तदेव शुक्रं तद् ब्रह्म तदेवामृतमुच्यते' इति । मन्त्रान्तर इति संनिहिततरे । इतीति । अग्रे 'तदु नात्येति कश्चन एतद्वै तत्' इति । मन्त्र इति । व्यवहित इति विशेषणम् । भूतिभावन इति । अग्रे 'स्वयं विभूत्या विरजः प्रकाशते' इति । मन्त्रान्तर इति संनिहिततरे । भाष्ये चकार एवकारार्थे इत्याहुः अर्थादेवेति । उक्तेति भाष्यो- क्तेत्यर्थः । श्रुतिस्तु 'यस्मिन्द्यौः पृथिवी चान्तरिक्षं मनः सह प्राणैश्च सर्वैः । तमेवैकं जानथ आत्मान- मन्या वाचो विमुञ्चथामृतस्यैष सेतुः' इति । यत्र यदिति भाष्यमवतारयन्ति स्म न चेति । यत्रेति यत्र यदित्यादिभाष्योक्तरीत्या । निषेधेति यथा सूर्यभाने चन्द्रतारकाभानं तद्वत् । अप्यपेक्षाया- मितिभाष्यं विवृण्वन्ति स्म न चोत्तरेति अप्यपेक्षास्वरूपं विवृतम् । अबाधितार्थत्वापेक्षेयम् । तस्यामपीति भाष्यार्थः । क्व भासेतापीत्यपरेन्वयो वा । कर्मत्वमिति भाष्यं विवरामासुः तदापीति । अकर्मकत्वं धातुना गृहीतकर्मत्वेन तथा च कस्यचित् । 'लज्जा सत्ता स्थितिर्जागरणं वृद्धिक्षयभयजीवितमरणम् । शयनक्रीडारुचिदीप्त्यर्थं धातुगणं तमकर्मकमाहुः' ॥ इति । कर्मेति दहरविद्यायां यच्चास्येहास्ति यच्च नास्ति सर्वं तदस्मिन् समाहितमित्यत्र समाधीयते सर्वमिति सर्वं कर्मरूपम् । दीप्त्यर्थे हि तदौचिती । अस्ति सूर्यभाः सापि समाहितोच्यते छान्दोग्ये । मुण्डके तु न तत्र सूर्यो भातीति भा निषिध्यते इति कार्यत्वे भारूपकर्मत्वे च छान्दोग्यश्रुतिबाधनम् । भाष्यं व्याख्याय शेषं पूरयामासुः तेनेति तथा च सूर्यादेः भानं तत्र वर्तते न वेति संदेहः पर्यवसितः।

६९० श्रीमद्ब्रह्मसूत्राणुभाष्यम् । [ अ० १ पा० ३ अ० ६ सू० २२ यत्रेत्यधिकरणसप्तमी । यत्र लोकान्तरस्थितानामप्यभानं, तत्राग्नेः का वार्तेति वचनात् सत्यलोकस्थितः कश्चित् तेजोविशेष एव वाक्यार्थ इत्येवं प्राप्ते । उच्यते । अनुकृतेस्तस्य । भगवदनुकारार्थमेवैतद्वचनम् । स्वतो भाननि- षेधः पूर्वार्धे । सर्वोऽपि पदार्थस्तमेवानुकरोति, सूर्यं रश्मय इव, छाया पुरुषमिव । तस्माद् वाक्ये भगवदनुकारित्ववचनान्न नानार्थकल्पनम् । किंच तस्य भासा सर्वमिदं विभाति' इति सूर्यादीनां स्वतः प्रकाशो नास्त्येव। घटवत् । भगवत्प्रका- भाष्यप्रकाशः । श्रुतिबाधनम् । तेन संदेह इत्यर्थः । अत्र पूर्वपक्षी श्रुतिं व्याकुर्वन् समाधत्ते तत्रेत्यादि । अस्याः श्रुतेर्न सूर्यादीनामभाने तात्पर्यं, किं तु, 'गजा यत्र न गण्यन्ते मशकानां तु का कथा' इति- वद् यत्र लोकेत्याद्युक्तरीत्या वचनादभ्यभान एव तात्पर्यमतो न पूर्वार्धे दोषः । उत्तरार्धे तु, तमेव भान्तमिति कथनादभ्यप्रकाशशालिनि सत्यलोके स्थितः कश्चित् तेजोविशेष एवोच्यते सूर्यादितेजोभिभावकः । इदानीमपि । 'खद्योतो द्योतते तावद् यावन्नोदयते शशी । उदिते तु सहस्रांशौ न खद्योतो न चन्द्रमाः' ।। इति तेजोविशेषस्यैव सजातीयाभिभावकत्वस्य प्रसिद्धत्वात् । नच कर्मत्वांशे श्रुतिबाधः । अनोः कर्मप्रवचनीयत्वेन तद्योगे जाताया द्वितीयाया उपपदविभक्तित्वेनार्थाभावादतः स एवाबाधितो वाक्यार्थ इत्येवं प्राप्ते इत्यर्थः । समाधिं व्याकुर्वते भगवदित्यादि । सत्यलोके अभ्यमाने वाक्यपूर्वार्धतात्पर्यं यदुक्तं तन्न । उत्तरार्धे सर्वस्य तदनुकारित्वकथनात् सर्वस्य तद्भासा भानकथनाच्च । तथा सति सर्वस्य भगवदनुकारार्थमेवैतद्वचनम् । एतस्यैव विवरणं, स्वतो भाननिषेधः पूर्वार्ध इत्यादि । तर्हि पूर्वपरोक्ततेजोविशेषानुकारार्थमेव वाक्यप्रवृत्तिर- स्त्विति चेत्तत्राहुः तस्मादित्यादि । उपनिषद्वद्वयेऽपि वाक्यस्य प्रकरणसंदष्टत्वात् प्रकरणिभूत- भगवदनुकारित्ववचनमनुसंधाय अन्यार्थभूततेजोविशेषकल्पनं न युक्तमित्यर्थः । सिद्धमाहुः रश्मिः । खद्योतः पक्षिविशेषो गुदप्रत्यक्षतेजाः सूर्यादितेजोभिभवे तमेव भान्तमनुभाति सर्वं इत्यत्र सर्वं कर्तृ तं भान्तं भातीति वचनव्यक्तेः कर्मत्वांशे श्रुतिबाधनम् । अर्थाभावादिति कर्मरूपार्थाभावात् । एवमिति सूर्यादेस्तत्र न भानमिति पूर्वपक्षे प्राप्ते । तदन्विति तस्य ब्रह्मणोऽनुकृतिरनुकारोऽनुकरणमिति यावत् । सोऽस्यास्तीत्यनुकारि सर्वम् । अनुकारि सर्वं इति वा सर्वोपि पदार्थ इति भाष्यात् । इत्यावीति । भाष्ये । सर्वोपीति । तेन ताण्डवनृत्यादिकमपि तदीयनृत्यादिकमनुकरोतीत्युक्तम् । दशमे पञ्चदशे 'उपगीयमानचरितः स्रग्वी संकर्षणान्वितः । क्वचित् कलहंसानामनुकूजति कूजितम् । अभिनृत्यति नृत्यन्तं बर्हिणं हासयन् क्वचित्' ॥ इति तु रसान्तःपातिनः पदार्थास्तदालकाः लौकिकीभाषा वा । वाक्येति 'न तत्र सूर्यो भाति' इति पूर्वार्धे सूर्यादिमाननिषेधः । 'तमेव भान्तमनुभाति' इत्युत्तरार्धे भानमित्येवं विरोधे तस्य भासेत्युत्तरार्धनिर्र्णायकत्वाद्वाक्यशेषमित्युच्यते । भानं नास्ति ब्रह्मभासा तु भानमिति । यत्तु विषयवाक्ये सर्वस्य कर्तृत्वेन क्रियायां स्वातन्त्र्यात् ब्रह्मणस्तु न तत्रेत्यधिकरणत्वात् 690

शेनैव प्रकाशकत्वमिति चकारार्थः। तस्मात् खतोऽभाने लक्षणया कर्मत्वे वा भगवत्परत्वे सिद्धे नान्यार्थकल्पनम् ॥ २२ ॥ अपि स्मर्यते ॥ २३ ॥ व्याख्यातेऽर्थे संमत्यर्थमाह। अपीति समुच्चयः। भाष्यप्रकाशः। तस्मादित्यादि । तस्य भासेत्यादिवाक्यशेषात् खतोऽभाने अनुकरणवचनात् कर्तृक्रियया अनाप्यस्यापीष्टतमत्वमात्रेणाऽऽप्यसारूप्यप्रयुक्तया गौण्या कर्मत्वे वा वाक्यस्य भगवत्परत्व- सिद्धौ नान्यार्थकल्पनं युक्तमित्यर्थः ॥ २२ ॥ अपि स्मर्यते ॥ २३ ॥ अत्र भाष्यमुत्तानार्थम् । एवमत्र सूर्याद्यभासनाच्छ्रुतिविरोधपरि- हारेण दहरवाक्यानुगुण्यमस्य साधितम् । किंच परामर्शसूत्रे जीवस्य मुक्तिपर्यन्तासु सर्वावस्थासु रश्मिः। तस्य भासेत्यत्र संबन्धित्वान्न सूर्यादिपरमिदं वाक्यमित्याकाङ्क्षायामाहुः अनुकरणेनेति तथा चास्मा- द्वेतोः शब्दतो गौणत्वेऽप्यर्थतो मुख्यत्वाद् गौणमुख्ययोर्मुख्ये कार्यसंप्रत्ययेन ब्रह्मपरं वाक्यम् । लक्षणयेति भाष्यं विवरामासुः कर्तृरिति । अयमर्थः । फलं मुख्यं न कर्ता तथाहि 'कर्तुरीप्सित- तमं कर्म' इति पाणिनिसूत्रे कर्तुः क्रियया यमिष्टतमं कारकं कर्म तच्च त्रिविधं कर्म प्राप्यं विकार्यं निर्वर्त्यं च प्राप्यं ग्रामादि ग्रामं गच्छतीत्यादौ, विकार्यं काष्ठादि काष्ठं भस्म करोति, निर्वर्त्यं घटं करोति क्रियानिष्पाद्यम् । तत्र तमेव भान्तमनुभाति सर्वमित्यत्र ब्रह्मणो विकार्यनिर्वर्त्यतयोरभावेनाप्यकर्मत्वं वाच्यम् । तदपि न परसमवेतधात्वर्थतावच्छेदकफलशालित्वं तच्च भानं धातुना गृहीतकर्मत्वेन भातेरकर्मकत्वाद्भास्यतः कर्तृक्रियाऽनाप्यस्य भगवतः सूर्याद्यपेक्षया नृप स्वात्मैव वल्लभः इति वाक्यादिष्टतमत्वमात्रं तेन आप्यस्य ग्रामादेः सारूप्यं तत्प्रयुक्तया 'लक्ष्यमाणगुणैर्योगाद्वृत्तेरिष्टा तु गौणता' इति काव्यप्रकाशात्स्वकतृत्वसंबन्धेनेष्टतमत्वमुभयत्रापि दृश्यमानं लक्षितं तेन गुणेन योगात् गौण्या भगवतः कर्मत्वं तस्मिन् सति अनुकरणस्यानुकार्याधीनत्वेन भगवता मुख्यत्वाद्वाक्यस्य भगवत्परत्वसिद्धिस्तस्मात् । ननु अन प्राणने अनितीत्यनु उपप्रत्ययः पूरकप्राणकर्तरि अनुप्रयोगस्तत्संप- र्कात् भातेरकर्मकस्यापि सकर्मकत्वाल्लक्षणया कर्मत्व इतिभाष्यं कुत इति चेन्न तथासति सर्वं कर्तृ भान्तं तं स्वगतसब्रह्माणां पूरकाणां कर्मनिष्ठप्राणानामकर्तृत्वे कर्तारं करोति इत्यनुभातीत्यस्यार्थः स चासंगतः सर्वाकर्तृत्वे भगवतः प्राणानां नित्यत्वेनाकृतिसाध्यत्वेन बाधितार्थत्वप्रसङ्गात् । एवमपि सूर्यादिनिष्ठमेव पूरकत्त्वादि तत्तच्चाकर्मकत्वे लक्षणया कर्मत्व इतिभाष्यं नित्यलीलानिरूपणस्य च आविर्भावतिरोभाव- वतः श्रुतावभावात् । इत्यर्थ इति तदपेक्षया सूर्यादेर्नाधिकं भानं न तु भानाभावस्तत्रेति सूर्याद्याधारो विचारितः सूर्यादिभानभानाभावधर्माभ्याम् । अथातो ब्रह्मजिज्ञासेत्यत्र शेषषष्ठ्या ब्रह्मसंबन्धिनां विचारस्य प्रतिज्ञातत्वात् ॥ २२ ॥ अपि स्मर्यते ॥ २३ ॥ भाष्ये । इति चेति सौत्रोपि चकारार्थ इति भाष्यार्थः । प्रकृते । विरोधेति । छान्दोग्यीयदहरविद्याविरोधेत्यर्थः । साधितमिति तेन मुक्तिदशायां तदनुकारित्वरूपमेव साम्यं जीवस्य तु न परसममित्यप्यबोधि तेनोपोद्घात उक्तः स एवम् । प्रकृतं छान्दोग्ये दहरविद्यायां यच्चास्येहास्ति यच्च नास्ति तत्सर्वं तदस्मिन् समाहितमित्युक्त्यां सूर्यादिकं सप्रकाशं १. भगवतः ।

Here is the complete and accurate transcription of the text from the image into clean Devanagari Markdown, preserving line breaks with line markers:

६९२ श्रीमद्ब्रह्मसूत्राणुभाष्यम् । [अ० १ पा० ३ अ० ६ सू० २३ 'न तद् भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः' । 'यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् । यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मामकम्' ॥ इति च । तस्माद् भगवान्नेव सर्वावभासकः । तमेव सर्वमनुकरोतीति सिद्धम् ॥ २३ ॥ इति प्रथमाध्यायस्य तृतीयपादे षष्ठमनुकृत्यधिकरणम् ॥ ६ ॥ भाष्यप्रकाशः। ब्रह्मनियम्यत्वं सिद्धम् । तत्प्रसङ्गेनात्रजीवस्य मुक्त्यवस्थायामपि ब्रह्मानुकारित्वमेव कठवल्ल्यां ऋतं पिबन्तावित्यत्र परमपरार्ध्यब्रह्मलोकेपि जीवस्य ब्रह्मछायात्वेनैवासिद्धत्वात् न त्वत्यन्ताभेदः इत्येतद्बोधनायेदमत्र विचारितं तेनेदमधिकरणं पूर्वाधिकरणोपोद्घाततया तस्यैव शेषः । रामानुजाचार्यास्तु, इदं सूत्रद्वयं पूर्वाधिकरण एव योजयन्ति । अर्थं त्वेवमाहुः । तस्य दहराकाशस्य ब्रह्मणोऽनुकारादयमपहतपाप्मादिगुणको विमुक्तबन्धः प्रत्यगात्मा, न दहराकाशः । तदनुकारस्तत्साम्यम् । तच्च निरञ्जनः परमं साम्यमुपैतीत्यत्र श्रूयते । अतोऽनुकर्ता प्रजापति- वाक्यनिर्दिष्टः । अनुकार्यं ब्रह्म दहराकाश इति । स्मृतिश्च, 'इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्य- मागताः' इति । अधिकरणान्तरत्वे बाधकं त्वेवमाहुः । न तत्र सूर्यो भातीति मन्त्रात्मकभूतस्य वाक्यस्य ब्रह्मप्रकरणत्वम्, अदृश्यत्वाद्यधिकरणद्युभ्वाद्यायतनाधिकरणाभ्यां निर्णीतम् । ज्योतिश्चरणाधिकरणेषु परस्य ब्रह्मणो भारूपत्वमप्यवगतमतो ब्रह्मत्वे भारूपत्वे च संदेहाभावेन पूर्वपक्षानुत्थानात् । श्रुतावनुभातिपदेन सूत्राक्षरवैरूप्याच्चेति । तत्र प्रकरणेन संदेहापायेऽप्यर्थस्य लिङ्गरूपत्वेन प्रबलतया पूर्वोक्तरीत्या पूर्वपक्षस्य सुवचवचनत्वात्, स्वकृतव्याख्यानेऽपि विषयवाक्ये साम्यपदेन सूत्राक्षरवैरूप्यस्य तौल्याच्च तच्चिन्त्यम् । भिक्षुस्तु विषयानुल्लेखान्नाधिकरणान्तरम् । किं तु पूर्वसूत्रोक्ताल्पश्रुतिदूषणपरिहारायेदं द्वयम् । तत्रानुकारित्वं च मुखतत्प्रतिबिम्बयोरिव शक्तिशक्तिमतोर्जीवब्रह्मणोः समानव्यापारवत्त्वम् । तथाच जीवे लिङ्गानुकरणादिव ब्रह्मणि जीवानुकरणादुपपद्यते शक्तेरल्पत्वं शक्तिमत्युपचर्यत रश्मिः। समाहितमित्युक्तम् । तत्सिद्ध्यर्था चिन्ता न तत्र सूर्यो भातीत्यत्र कृतेति सा चिन्तोपोद्घातः । प्रजापतीति 'सर्वांश्र लोकानाप्नोति सर्वांश्च कामान्' 'स तत्र पर्येति जक्षन् क्रीडन् रममाणः' इति वाक्यनिर्दिष्टः पर्येति पर्यटन् जक्षन् भक्षन् भोगान् पुरुषोत्तमेन स तदनुकर्तेति श्रुत्यर्थः । द्वितीय- सूत्रार्थमाहुः स्मृत्तिरिति । सूत्राक्षरेति अनुकृतिरूपेत्यर्थः । प्रकरणेति उभयाकाङ्क्षा प्रकरणम् । देशकालौ वा प्रकरणम् । प्रकृष्टं साधकतमं वा करणम् । 'साधकतमं करणम्' इतिसूत्रात् । 'लिङ्गं शब्दस्य सामर्थ्यम्' 'श्रुतिलिङ्गवाक्यप्रकरणस्थानसमाख्यानां समवाये पारदौर्बल्यम्' इति तथा । तथा च भाष्यमर्थाच्च संदेह इति चकारेणानुकार्यानुकरणभावस्यादृश्यकत्वाधिकरणद्युभ्वाद्यायतनाधि- करणाभ्यामनिर्णीतत्वं समुच्चीयते । भिक्षुरिति भगवान् । अल्पश्रुतीति अल्पश्रवणं तेन दूषणं विरुद्धधर्माधारत्वं तत्परिहाराय । लिङ्गेति अणुत्वस्यानुकरणात् पृथगुपदेशादिति सूत्रे द्वितीयस्य तृतीयपादे जीवात्यणुत्वस्वीकारात् लिङ्गत्वं तु अणुशब्दसामर्थ्यम् । उपपद्यत इति भल्पत्व- मुपपद्यते । द्वितीयसूत्रार्थमाहुः स्मृत्तिरिति । लिङ्गान्त्विति अणुशब्दसामर्थ्या नुरोधेन पृथगणुत्वोप- 692

भाष्यप्रकाश-रश्मि-परिवृंहितम् । ६९३ शब्दादेव प्रमितः ॥ २४ ॥ ( १।२।७ ) प्रसङ्गात् पुनर्बाधकान्तरमाशङ्क्य परिहरति । 'अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषो मध्य आत्मनि तिष्ठति । ईशानो भूतभव्यस्य न ततो विजुगुप्सते' ॥ तथा, 'अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषो ज्योतिरिवाधूमकः' इति तत्रैव श्रूयते । 'यावान् वा अयमाकाशः' इति व्यापकत्वमन्तःस्थितस्य प्रतीतम् । अङ्गुष्ठमात्रता चात्र प्रतीयते । अतो विरोधाज्जीवस्यैव लोकान्तरगन्तृत्वेहवत उपासनार्थमीशान- त्वादिशर्माः । अङ्गुष्ठमात्रं पुरुषं निष्कर्ष यमो बलादिति तन्निवृत्त्यर्थम् । तस्मादङ्गुष्ठ- भाष्यप्रकाशः। इति भावः । स्मृतिश्च, 'कविं पुराणमनुशासितारमणोरणीयांसमनुस्मरेद्यः' इति । 'शब्दादेव प्रमितः' इति सूत्रमप्यस्यत्वसाधनार्थम् । परमात्मा, अणोरणीयान् महतो महीयानित्यादिशब्दादेव अल्पः प्रकर्षेण मितोऽवगत इत्यर्थात् । न त्वधिकरणान्तरमित्याह । तदपि मन्दम् । तदुक्तमिति सूत्रांशेनैव स्थानाल्पत्वदोषपरिहारसिद्धौ पुनस्तदर्थकप्रयासस्य वैयर्थ्यात् । जीवाल्पत्वस्य लिङ्ग्यानुरोधेनोपचारित्वात् तस्य किं वानुकरणमित्यप्यसंगतम् । संकुच्य प्रदेशविशेषेण स्थितिरूपस्यैव व्यापारस्य पूर्वत्रापि सिद्धेर्विशेषाभावाच्च । अल्पत्वस्य पूर्वोक्तयुक्ति- भिरपास्तत्वान्नाङ्गीकारे पुनस्तस्य शब्देन प्रमितत्वोक्तेरप्यसंगतत्वाच्चेति । न च विषयानुल्लेखाद- धिकरणान्तरत्वाभाव इत्यपि युक्तम् । उक्तरीत्यार्थेन संदेहे तन्निरासस्यावश्यकत्वादिति दिक् ॥२३॥ इति षष्ठमनुकृत्यधिकरणम् ॥ ६ ॥ शब्दादेव प्रमितः ॥ २४ ॥ बाधकान्तरमिति परिमाणविरोधरूपं तदित्यर्थः । तत्रैव श्रूयते इति । अस्य विषयः कठवल्ल्यश्चतुर्थवल्लीसमाप्तौ श्रूयते । संशयमाहुः यावा- नित्यादि । तथाचातो विरोधात् संशय इत्यर्थः । पूर्वपक्षमाहुः अत इत्यादि । जीवस्यैवेति 'अङ्गुष्ठमात्रो रवितुल्यरूपः संकल्पाहंकारसमन्वितो यः' इति श्रुत्यन्तरात् तस्यैवेत्यर्थः । ननूपास- नार्थमपीशानत्वादिवर्माणा मेष ग्रहणे को हेतुरित्यत आहुः अङ्गुष्ठेत्यादि । तथाच तस्मादङ्गुष्ठ- मात्राद् व्यतिरिक्तत्वमस्मिन् मुक्तजीवे बोधयितुमेतेषां धर्माणां निरूपणमित्यर्थः । अङ्गुष्ठमात्र- रश्मिः। देवाज्जीवेऽङ्गुष्ठत्वमौपचारिकं मन्यन्ते विभवः । इत्यपीति इति हेतोर्ब्रह्मणि जीवानुकरणमप्यसंगतम् । संकुच्येति उपाधिना संकुच्येत्यर्थः । पूर्वत्रेति अनुकारित्वलक्षणे ब्रह्मणि जीवसंबन्धिनः सिद्धेः । पृथगुपदेशादिति सूत्रांशार्थविशेषात् । अनुकृतिसूत्रवैयर्थ्यमिति भावः । चेतीति चकारेण श्रुतोर्विरोधे विकल्पप्राप्तौपाधिकत्वमात्रसासिद्धेः । दिगिति तेन साम्यं (स) हानौ तूपायनशब्दशेषत्वादिति सूत्रे विचारयिष्यते द्वितीयमते पृथगुपदेशादिति सूत्रे चैतन्यगुणस्य पार्थक्यसाधनमाप्यविरोधः ॥ २३ ॥ इति षष्ठाधिकरणम् ॥ ६ ॥ शब्दादेव प्रमितः ॥ २४ ॥ भाष्ये । प्रसङ्गसंगत्याशङ्कोलसार्थः । श्रूयत इति तत ईशानादिधर्मविशिष्टात्-वि-त्रीप्रजनकान्त्वसनासादनेषु प्रजनादिकर्ता जीवन्मुक्तौ जुगुप्सते संदेगिश्च 693

An exact, line-by-line transcription of the Sanskrit text from the image into pure Devanagari Markdown:

मात्रो न भगवानेवं प्राप्तमत उत्तरमाह शब्दादेव प्रमितः । अत्र संदेह एव न कर्तव्यः । शब्दादेव प्रकर्षेण विमानात् । यथा दहरवाक्ये सूक्ष्मस्यैव व्यापकत्वं, तथाऽङ्गुष्ठमात्रस्यैवेशानत्वम् । यदि भगवाँस्तादृशो न स्यादन्यस्य तादृशत्वं नोपपद्येत । तस्माद् भगवतः सर्वतःपाणिपादान्तत्वाद् यत्र यावानपेक्ष्यते तत्र तावन्तं श्रुतिर्निरूपयतीति अङ्गुष्ठमात्रः परमात्मेति सिद्धम् ॥ २४ ॥ हृद्यपेक्षया तु मनुष्याधिकारत्वात् ॥ २५ ॥ नन्वनेकरूपत्वं विरुद्धधर्मवत्त्वं माहात्म्यार्थं स्वरूपे निरूपयति । प्रादेश- मात्रत्वं च ध्यानार्थम् । अङ्गुष्ठमात्रत्वस्य कोपयोग इति चेत् तत्राह । तुशब्देन भाष्यप्रकाशः। मिति वाक्यं तु सावित्र्युपाख्याने । 'अथ सत्यवतः कायात् पाशबद्धं वशं गतम्' इति तत्पूर्वार्धम् । [L

निष्प्रयोजनत्वं निराक्रियते । अस्ति प्रयोजनम् । तदाह । हृदि अङ्गुष्ठमात्रं निरूप्यते । केन हेतुना । अपेक्षया ईश्वरकार्यापेक्षया । 'ईश्वरः सर्वभूतानां हृद्देशेऽर्जुन तिष्ठति' इति स्मृतेः । रक्षार्थमङ्गुष्ठमात्र इत्यर्थः । ननु प्रमाणान्तरस्वे किमेतन्न संभवति, तत्राह । मनुष्याधिकारत्वात् । मनुष्यानधिकृत्येदं मृत्यू- पाख्यानं प्रवृत्तम् । अतो मनुष्याणां हृदयस्याङ्गुष्ठमात्रत्वात् । यद्यपि हृदयं स्थूलं, तथापि धर्मरूपं तावदेव । तावन्मात्रस्यैवावदानश्रवणात् । तस्मादङ्गुष्ठ- मात्रस्यैव सर्वधर्मरक्षकत्वादङ्गुष्ठमात्रोत्र भगवानेवेति सिद्धम् ॥ २५ ॥ इति प्रथमाध्याये तृतीयपादे सप्तमं शब्दादेवेत्यधिकरणम् ॥ ७ ॥ भाष्यप्रकाशः । अग्रिमं चाधिकरणद्वयमधिकारिनिरूपकत्वात् प्रासङ्गिकम् । ईश्वरकार्यापेक्षामुपपादयन्ति ईश्वर इ- त्यादि। तथा चानया स्मृत्या हृदीश्वरत्वेन स्थितौ रक्षार्थं तथेति तदेवेश्वरकार्यम् । तैत्तिरीयोपनिषदि । 'अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषोऽङ्गुष्ठे च समाश्रितः । ईशः सर्वस्य जगतः प्रभुः प्रीणाति विश्वभुक्' ॥ इतिमन्त्रे सर्वजगदीशादिपदसमभिव्याहृते विश्वभुक्पदे विश्वं भुनक्ति पालयतीत्यर्थ एव तात्पर्यावसायादित्यर्थः। एतत्परिमाणस्य रक्षार्थत्वे शङ्कते नन्वित्यादि। प्रमाणान्तरस्त्व इति परिमाणान्तरत्वे । तत्समाधानाय हेतुं व्याकुर्वन्ति मनुष्यानित्यादि । तथा च स्थित्यर्थमे- तत्परिमाणमित्यर्थः । तथा सति कथं रक्षार्थत्वमित्यत आहुः यद्यपीत्यादि । स्थूलमिति 'केचित्स्वदेहान्तर्हृदयावकाशे प्रादेशमात्रं पुरुषं वसन्तम्' इति स्मृति ....न सिद्धमाहुः तस्मादि- त्यादि तथा च परिमाणान्तरेण रक्षासिद्धावपि श्रौतस्य हृदयस्य तावत्त्वात् सर्वधर्मरक्षार्थमङ्गुष्ठ- मात्रः इत्यर्थः । अन्ये हृद्यनपेक्षया इत्यस्य हृदयस्यानपेक्ष्येत्यर्थं वदन्ति । तन्मते परिमाणमौ- पाधिकं सिद्धान्ते तु 'अणोरणीयान् महतो महीयान् यदेकमव्यक्तमनन्तरूपम्' इति श्रुतिभ्यां उभयथा तात्त्विकं परिमाणमिति भेदः एवमत्र दहराद्यधिकरणत्रयेण नानाविधविरुद्धधर्माश्र- यत्वसाधनात् वैश्वानराधिकरणे आग्रहवादशङ्कापि निराकृता बोध्या ॥ २५ ॥ इति सप्तमं शब्दादेवेत्यधिकरणम् ॥ ७ ॥ रश्मिः । 'प्रादेशमात्रं पुरुषं वसन्तम्' इति वाक्यात् । अत्र धारणा ध्यानपूर्विकेत्यदोषः अङ्गुष्ठमात्रत्वस्योपयोगः केति प्रश्नः । स्थिति निःप्रयोजननिराकरणसमुच्चायकेन । रक्षार्थमिति 'भ्रामयन् सर्वभूतानि यन्त्रारूढानि मायया' इत्युत्तरार्धं गीतायाम् । उच्चावचमार्गेषु भ्रामणेन कुमार्गतो रक्षार्थम् । स्थितिः रक्षार्थमुत्पन्नानां तन्मर्यादया पालनम् । तदर्थं भ्रामयन् वा । ननु प्रमाणेति व्याकृतमिदम् । मनुष्यानिति । 'नाचिकेतमुपाख्यानं मृत्युप्रोक्तं सनातनम् । उक्त्वा श्रुत्वा च मेधावी ब्रह्मलोके महीयते' ॥ इति । श्रुतौ मेधाविपदान्मनुष्यानधिकृत्य । मृत्यूपेति मृत्युक्तमुपाख्यानं मृत्यूपाख्यानं मध्यमपद- १. श्रीमत्पुरुषोत्तमचरणैः स्वहस्ताक्षरेण शोधिते एकस्मिन् पुस्तके पूर्वप्रकाशस्योपरि कृष्णरेखाकरणेन तं व्यर्थीकृत्य एतावान् प्रकाशः नवीनतया प्रकटीकृतः सोऽत्र दीयते । ८८ ब्र० सू० २ * 695

यहाँ प्रस्तुत पृष्ठ का देवनागरी में पंक्ति-दर-पंक्ति लिप्यन्तरण दिया गया है:

६१६ श्रीमद्ब्रह्मसूत्राणुभाष्यम् । [ अ० १ पा० ३ अ० ८ सू० २६ तदुपर्यपि च बादरायणः संभवात् ॥ २६ ॥ अङ्गुष्ठमात्रनिरूपणार्थं मनुष्याधिकारे निरूपिते कस्यचिद् भ्रमो भवेत् भाष्यप्रकाशः। तदुपर्यपि च बादरायणः संभवात् ॥ २६ ॥ अत्रानुप्रसङ्गः संगतिरिति बोधयन्तः सूत्रमवतारयन्ति अङ्गुष्ठमात्रेत्यादि । कस्यचिदिति जैमिनीयादिदर्शनगमि- रश्मिः। लोपी समासः उपाख्यानं त्वभ्रेस्तावदपि धर्मरूपं न मनुष्याणामेवापि तु छागादीनामपीत्याशयेन प्रमाणयन्ति स्म तावदिति । अवदानेति 'गाभैर्मासंविक्षप' इति मन्त्रेणावदाने आग्नेयस्य पुरोडाशस्य मध्यादङ्गुष्ठपर्वमात्रं तिरश्चीनमवद्यतीत्यत्र श्रवणात् । सिद्धमाहुः तस्मादिति । भग- वानेवेति तेनाङ्गुष्ठमात्रं जीवमनुवेशनादिपदैस्तेन ब्रह्माभेदो बोध्यते इति शंकराचार्योक्तं निरस्तम् । 'अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषोन्तरात्मा सदा जनानां हृदये संनिविष्टः । तं स्वाच्छरीरात्प्रवृहेन्मुञ्जादिवेषीकां धैर्येण' ॥ 'तं विद्याच्छुक्रममृतम्' इति वाक्यशेषेपि अन्तरात्मनः संवेशो रक्षार्थः । तमङ्गुष्ठमात्रं भगवन्तम् । तं जीवमित्यन्ये प्रवृहेत् पूरकः सन् वर्धयेत् । व्यापकं करणेनाङ्गुष्ठमात्रं विरुद्धधर्माश्रयत्वाय कुर्यात् । पृथक्कुर्यादित्यन्ये । तस्मिन् पक्षे तं विदिति कर्मतानुपपत्तिः । तमेव विदित्वेति श्रुतेः । मुञ्जादिति गवां दुःखदर्शनकौषधिविशेषादिषीकां तृणविशेषरूपां वर्धयेदिव स्वं शब्दादिकरं स्थूलन्धातुः शरीरं त्रयोमयः श्रियन्ते इति गर्भोपनिषदि श्रिञ् सेवायाम् । शृ आदेशः ईरन् शरीरं बाह्यासकरं भक्तानां सेवोपयोगिरूपं भक्तसेवानुपयोगि दुःखदं भवतीति दृष्टान्तसंगतिः । लौकिकी व्याख्या 'इषीकाटवीं निर्विविशुः' 'मुञ्जाटव्यां भ्रष्टमार्गम्' इत्यनयोः सुबोधिन्याः । धातुपाठेऽसादर्शनात् मुञ्जमुञ्जिबारावामप्रियतृणे भ्वादिः भ्वादेराकृतिगणत्वात् अन्यो वा प्रकार इति सौत्रत्वादिः मज्जि शब्दे सारखते जप्रत्ययः । 'यावानर्थ उदपाने सर्वतः संप्लुतोदके । तावान् सर्वेषु वेदेषु ब्राह्मणस्य विजानतः' ॥ इति । शुक्रमिति शुच् शोके भ्वादिः परस्मैपदी सेट् शोचति ऋजेन्द्रेति रन् पूतीभावं करोति शुच पूतीभाव इति धातुपाठात् । पूङ् पवन एवेत्यनवस्थानिवृत्तिः तस्य वेदनमुच्यते न जीवस्येति अङ्गुष्ठमात्रं पुरुषमिति तु पुराणमतं वेदाः श्रीकृष्णवाक्यानीति प्रमाणेष्वसत्त्वात् । परमतभाषा । एतदितरत् स्फुटमित्यर्थः ॥ २५ ॥ इति सप्तमाधिकरणम् ॥ ७ ॥ तदुपर्यपि च बादरायणः संभवात् ॥ २६ ॥ अत्रान्विति । तेन पूर्वाधिकरणे प्रसङ्गसंगतिर्बोधिता । पूर्वत्र कठवल्लीविचारे तत्रत्याङ्गुष्ठमात्रनिरूपकश्रुतिस्मरणेनाङ्गुष्ठमात्रं प्रसङ्गात्रि- रूपितम् । अनु पश्चान्मनुष्याधिकारे निरूपिते सर्वत्र मनुष्याधिकारनिवृत्यर्थं स्मृतस्य देवादीनामधि- कारस्योपेशानर्हत्वात् प्रसङ्गसंगत्या निरूपणमित्यनुप्रसङ्गः संगतिरिति बोधयन्तः सूत्रमिति । एतेन विषयाभावादनधिकरणत्वं बोधितम् । एतत्कृतवेदान्ताधिकरणमालायामधिकरणमिदमित्युक्तम् । तथा १. तदुपर्यपि च इति प्रकाशापाठे चकारोधिकः । 696