धम्मपद (पालि मूल, संस्कृत छाया एवं हिन्दी अनुवाद)
Dhammapada with Pali Original & Hindi Translation
महापण्डित राहुल सांकृत्यायन द्वारा
६।७ ] पण्डितवग्गो [ ३७ जेतवन पण्डित सामणेर ८०--उदकं हि नयन्ति नेत्तिका उसुकारा नमयन्ति तेजनं । दारुं नमयन्ति तच्छका अत्तानं दमयन्ति पण्डिता ॥५॥ ( उदकं हि नयन्ति नेतृका इषुकारा नमयन्ति तेजनम् । दारु नमयन्ति, तक्षका आत्मानं दमयन्ति पण्डिताः ॥५॥ ) अनुवाद—नहरवाले पानीको लेजाते हैं, बाण बनानेवाले बाणको ठीक करते हैं, बढ़ई लकड़ीको ठीक करते हैं; और पंडित ( जन ) अपना दमन करते हैं । जेतवन भद्दिय ( थेर ) ८१-सेलो यथा एकघनो वातेन न समीरति । एवं निन्दापसंसासु न समिञ्जन्ति पण्डिता ॥६॥ ( शैलो यथैकघनो वातेन न समीर्यते । एवं निन्दाप्रशंसासु न समीर्यन्ते पण्डिताः ॥६॥ ) अनुवाद—जैसे ठोस पहाड़ हवासे कंपायमान नहीं होता; ऐसे ही पंडित निन्दा और प्रशंसासे विचलित नहीं होते । जेतवन काण-माता ८२-यथापि रहदो गम्भीरो विप्पसन्नो अनाविलो । एवं धम्मानि सुत्वान विप्पसीदन्ति पण्डिता ॥७॥
३८ ] धम्मपद [ ६।९ (यथापि ह्रदो गम्भीरो विप्रसन्नोऽनाविलः । एवं धर्मान् श्रुत्वा विप्रसीदन्ति पण्डिताः ॥७॥ ) अनुवाद—धर्मोंको सुनकर पण्डित ( जन ) अथाह, स्वच्छ, निर्मल सरोवरकी भाँति स्वच्छ ( सन्तुष्ट ) होते हैं। जेतवन पाँच सौ भिक्खु ८३—सब्बत वे सप्पुरिसा वजन्ति न कामकामा लपयन्ति सन्तो । सुखेन फुट्ठा अथवा दुखेन न उच्चावचं पण्डिता दस्सयन्ति ॥८॥ ( सर्वत्र वै सत्पुरुषा व्रजन्ति न कामकामा लपन्ति सन्तः । सुखेन स्पृष्टा अथवा दुःखेन नोच्चावचं पण्डिता दर्शयन्ति॥८॥ अनुवाद—सत्पुरुष सभी जगह जाते हैं, ( वह ) भोगोंके लिए बात नहीं चलाते; सुख मिले या दुःख, पण्डित (जन ) विकार नहीं प्रदर्शन करते । जेतवन धम्मिक ( थेर ) ८४—न अत्तहेतू न परस्स हेतु न पुत्तमिच्छे न धनं न रट्ठं । न इच्छेय्य अधम्मेन समिद्धिमत्तनो सीलवा पञ्ञवा धम्मिको सिया ॥६॥
६।११ ] पण्डितवग्गो [ ३९ ( नात्महेतोः न परस्य हेतोः न पुत्रमिच्छेत् न धनं न राष्ट्रम् । नेच्छेद् अधर्मेण समृद्धिमात्मनः स शीलवान् प्रज्ञावान् धार्मिकः स्यात् ॥९॥ ) अनुवाद—जो अपने लिए या दूसरेके लिये पुत्र, धन, और राज्य नहीं चाहते, न अधर्मसे अपनी उन्नति चाहते हैं; वही सदाचारी ( शीलवान् ) प्रज्ञावान और धार्मिक हैं । जेतवन धर्मश्रवण ८५—अप्पका ते मनुस्सेसु ये जना पारगामिनो । अथायं इतरा पजा तीरमेवानुधावति ॥१०॥ ( अल्पकास्ते मनुष्येषु ये जनाः पारगामिनः । अथेमा इतराः प्रजाः तीरमेवानुधावति ॥१०॥ ) ८६—ये च खो सम्मदक्खाते धम्मे धम्मानुवत्तिनो । ते जना पारमेस्सन्ति मच्चुधेय्यं सुदुत्तरं ॥११॥ ( ये च खलु सम्यगाख्याते धर्मे धर्मानुवर्तिनः । ते जनाः पारमेष्यन्ति मृत्युधेयं सुदुस्तरम् ॥११॥ ) अनुवाद—मनुष्योंमें पार जानेवाले जन विरले ही हैं, यह दूसरे लोग तो तीरे ही तीरे दौड़नेवाले हैं। जो सुव्याख्यात धर्म- का अनुगमन करते हैं, वह मृत्युगृहीत अतिदुस्तर (संसार- सागर) को पार करेंगे।
५. बालवग्गो (बाल वर्ग)
४० ] धम्मपदं [ ६।१४ ' जेतवन पाँच सौ नवागत भिक्षु ८७-काण्हं धम्मं विप्पहाय सुक्कं भावेथ पण्डितो । ओका अनोकं आगम्म विवेके यत्थ दूरमं ॥१२॥ ( कृष्णं धर्मं विप्रहाय शुक्लं भावयेत् पण्डितः । ओकात् अनोकं आगम्य विवेके यत्र दूरमम् ॥१२॥) ८८-तत्रामिरतिमिच्छेय्य हित्वा कामे अकिञ्चनो । परियोदपेय्य अत्तानं चित्तक्लेसेहि पण्डितो ॥१३॥ ( तत्राभिरतिमिच्छेत् हित्वा कामान् अकिंचनः । पर्य्यवदापयेत् आत्मानं चित्तक्लेशैः पण्डितः ॥१३॥) अनुवाद—काले धर्म (=पाप )को छोडकर, पण्डित (जन ) शुक्ल (-धर्म ) का आचरण करें। घरसे बेघर हो दूर जा विवेक ( =एकान्त ) का सेवन करें। भोगोको छोड़, सर्वस्वत्यागी हो वहीं रत रहनेकी इच्छा करें। पण्डित (जन ) चित्त- के मलोंसे अपनेको परिशुद्ध करें। ८९-येसं सम्बोधि-अङ्गेसु सम्मा चित्तं सुभावितं । आदान-पटिनिस्सग्गे अनुपदाय ये रता । खीणासवा जुतीमन्तो ते लोके परिनिब्बुता ॥१४॥ ( येषां सम्बोध्यंगेषु सम्यक् चित्तं सुभावितम् । आदानप्रतिनिःसर्गे अनुपदाय ये रताः । क्षीणास्रवा ज्योतिष्मन्तस्ते लोके परिनिर्वृताः ॥१४॥) अनुवाद—सम्बोधि(=परम ज्ञान )के अंगों(=संयोध्यंगो )में जिनका चित्त भली प्रकार परिभावित (=संस्कृत, ) हो गया है;
६।१४ ] पण्डितवग्गो [ ४१ जो परिग्रहके परित्यागपूर्वक अपरिग्रहमें रत हैं। ऐसे, चित्तके मलोंसे निर्मुक्त (=क्षीणास्रव ), द्युतिमान् ( पुरुष ) लोकमें निर्वाणको प्राप्त हो गये हैं। ६-पण्डितवर्ग समाप्त
७—अरहन्तवग्गो राजगह ( जीवकका आम्रवन ) जीवक ९०-गतद्धिनो विसोकस्स विप्पमुत्तस्स सब्बधि । सब्बगन्थप्पहीणस्स परिळाहो न विज्जति ॥१॥ ( गताध्वनो विशोकस्य विप्रमुक्तस्य सर्वथा । सर्वग्रन्थप्रहीणस्य परिदाहो न विद्यते ॥१॥) अनुवाद—जिसका मार्ग(-गमन ) समाप्त हो चुका है, जो शोक- रहित तथा सर्वथा मुक्त है; जिसकी सभी ग्रंथियाँ क्षीण हो गई हैं ; उसके लिये सन्ताप नहीं है । राजगह ( वेणुवन ) महाकस्सप ६१-उय्युञ्जन्ति सतीमन्तो न निकेते रमन्ति ते । हंसा 'व पल्ललं हित्वा ओकमोकं जहन्ति ते ॥२॥ ( उद्युञ्जते स्मृतिमन्तो न निकेते रमन्ते ते । हंसा इव पल्वलं हित्वा ओकमोकं जहति ते ॥२॥) ७२ ]
७४ ] अरहन्तवग्गो [ ४३ अनुवाद—सचेत हो वह उद्योग करते हैं, (गृह-)सुख में रमण नहीं करते, हंस जैसे क्षुद्र जलाशयको छोड़कर चले जाते हैं, (वैसे ही यह अर्हद् ) गृहको छोड़ जाते हैं। जेतवन बेलट्ठि सीस ६२–येसं सन्निचयो नत्थि ये परिञ्ञातभोजना । सुञ्ञतो अनिमित्तो च विमोक्खो यस्स गोचरो । आकासे 'व सकुन्तानं गति तेसं दुरन्नया ॥३॥ ( येषां सञ्चियो नास्ति ये परिज्ञातभोजनाः । शून्यताऽनिमित्तश्च विमोक्षो यस्य गोचरः । आकाश इव शकुन्तानां गतिः तेषां दुरन्वया ॥३॥) अनुवाद—जो (वस्तुओका) सचय नहीं करते, जिनका भोजन नियत है, शून्यता-स्वरूप तथा कारण-रहित मोक्ष (=निर्वाण) जिनको दिखाई पडता है; उनकी गति (=गन्तव्य स्थान) आकाशमें पक्षियोकी (गतिकी) भांति अज्ञेय है । राजगृह (वेणुवन) अनुरुद्ध (थेर) ६३-यस्सा'सवा परिक्खीणा आहारे च अनिस्सितो । सुञ्ञतो अनिमित्तो च विमोक्खो यस्स गोचरो । आकासे 'व सकुन्तानं पदं तस्स दुरन्नयं ॥४॥ ( यस्यास्रवाः परिक्षीणा आहारे च अनिःसृतः । शून्यताऽनिमित्तश्च विमोक्षो यस्य गोचरः । आकाश इव शकुन्तानां पदं तस्य दुरन्वयम् ॥४॥)
४४ ] धम्मपद [ ७।६ अनुवाद—जिसके आस्रव (=मल) क्षीण हो गये, जो आहारमें पर- तंत्र नहीं, जो शून्यता रूप० । श्रावस्ती (पूर्वाराम) महाकच्चायन ६४-यस्सिन्द्रियाणि समथं गतानि, अस्सा यथा सारथिना सुदन्ता । पहीनमानस्स अनासवस्स, देवापि तस्स पिहयन्ति तादिनो ॥५॥ ( यस्येन्द्रियाणि शमतां गतानि अश्वा यथा सारथिना सुदान्ताः । प्रहीणमानस्य अनास्रवस्य देवा अपि तस्य स्पृहयन्ति तादृशः ॥५॥ ) अनुवाद—सारथीद्वारा सुदान्त (=सुशिक्षित ) अश्वोंकी भाँति जिसकी इन्द्रियाँ शान्त हैं, जिसका अभिमान नष्ट हो गया, ( और ) जो आस्रवरहित है, ऐसे उस ( पुरुष ) की देवता भी स्पृहा करते हैं । जेतवन सारिपुत्त (थेर) ६५-पठवीसमो नो विरुज्झति इन्दखीलूपमो तादि सुव्वतो । रहदो 'व अपेतकद्दमो संसारा न भवन्ति तादिनो ॥६॥
७८ ] अरहन्तवग्गो [ ४५ ( पृथिवीसमो न विरुध्यते इन्द्रकीलोपमस्तादृक् सुव्रतः । ह्रद इवापेतकर्दमः संसारा न भवन्ति तादृशः ॥६॥ ) अनुवाद—वैसा सुन्दर व्रतधारी इन्द्रकीलके समान ( अचल ) तथा पृथिवीके समान जो क्षुब्ध नहीं होता; ऐसे ( पुरुष ) में कर्दमरहित सरोवरकी भाँति संसार (-मल ) नहीं रहता । जेतवन कोसम्बियासित तिस्स (थेर ) ६६—सन्तं तस्स मनं होति सन्ता वाचा च कम्मञ्च । सम्मदञ्ञाविमुत्तस्स उपसन्तस्स तादिनो ॥७॥ ( शान्तं तस्य मनो भवति शान्ता वाक् च कर्म च । सम्यगाज्ञाविमुक्तस्य उपशान्तस्य तादृशः ॥ ७ ॥ ) अनुवाद—उपशान्त और यथार्थ ज्ञानद्वारा मुक्त हुये उस ( अहत् पुरुष ) का मन शान्त होता है, वाणी और कर्म शान्त होते हैं । जेतवन सारिपुत्र (थेर ) ६७—अस्सद्धो अकतञ्ञू च सन्धिच्छेदो च यो नरो । हतावकासो वन्तासो स वे उत्तमपोरिसो ॥८॥ ( अश्रद्धोऽकृतज्ञश्च सन्धिच्छेदश्च यो नरः । हतावकाशो वान्ताशः स वै उत्तम पुरुषः ॥ ८ ॥ ) अनुवाद—जो ( मूढ-) श्रद्धारहित, अकृत (=बिना बनाये=निर्वाण )- ज्ञ, ( संसारकी ) संधिका छेदन करनेवाला, अवकाशरहित,
४६ ] धम्मपदं [ ७।१० ( विषय-) भोगको वमनकर दिया जो नर है, वही उत्तम पुरुष है । जेतवन ( खदिरवनी ) रेवत ( थेर ) ९८–गामे वा यदि वाऽरञ्ञे निम्ने वा यदि वा थले । यत्थारहन्तो विहरन्ति तं भूमिं रामणेय्यकं ॥९॥ ( ग्रामे वा यदि वाऽऽरण्ये निम्ने वा यदि वा स्थले । यत्रार्हन्तो विहरन्ति सा भूमी रमणीया ॥ ९ ॥ ) अनुवाद—गाँवमें या जंगलमें, निम्न या ( ऊँचे ) स्थलमें जहाँ ( कहीं ) अर्हत् ( लोग ) विहार करते हैं, वही रमणीय भूमि है । जेतवन आरण्यक भिक्षु ९९–रमणीयानि अरञ्ञानि यत्थ न रमते जनो । वीतरागा रमिस्सन्ति न ते कामगवेसिनो ॥१०॥ ( रमणीयान्यरण्यानि यत्र न रमते जनः । वीतरागा रंस्यन्ते न ते कामगवेषिणः ॥ १० ॥ ) अनुवाद—( वह ) रमणीय वन, जहाँ ( साधारण ) जन रमण नहीं करते, काम(भोगों)के पीछे न भटकनेवाले वीतराग (वहाँ) रमण करेंगे । ७–अर्हद्वर्ग समाप्त
८—सहस्सवग्गो वेणुवन तम्बदाठिक (चोरघातक) १००—सहस्समपि चे वाचा अनत्थपदसंहिता । एकं अत्थपदं सेय्यो यं सुत्वा उपसम्मति ॥ १॥ (सहस्रमपि चेद् वाचः अनर्थपदसंहिताः । एकमर्थपदं श्रेयो यच्छ्रुत्वोपशाम्यति ॥ १ ॥) अनुवाद—व्यर्थके पदोंसे युक्त सहस्रों वाक्योंसे भी (वह) सार्थक एक पद श्रेष्ठ है, जिसे सुनकर शान्ति होती है। जेतवन दारुचीरिय (थेर) १०१—सहस्समपि च गाथा अनत्थपदसंहिता । एकं गाथापदं सेय्यो यं सुत्वा उपसम्मति ॥२॥ (सहस्रमपि चेद् गाथा अनर्थपदसंहिताः । एकं गाथापदं श्रेयो यच्छ्रुत्वोपशाम्यति ॥ २ ॥) अनुवाद—व्यर्थके पदोंसे युक्त हज़ार गाथाओंसे भी एक गाथापद श्रेष्ठ है, जिसे सुनकर० । [ ४७
६. पण्डितवग्गो (पण्डित वर्ग)
४८ ] धम्मपदं [ ८।६ जेतवन कुण्डलकेसी (थेरी) १०२—यो च गाथा सतं भासे अनत्थपदसंहिता । एकं धम्मपदं सेय्यो यं सुत्वा उपसम्मति ॥३॥ ( यश्च गाथाशतं भाषेतानर्थपदसंहितम् । एकं धर्मपदं श्रेयो यच्छ्रुत्वोपशाम्यति ॥ ३ ॥ ) १०३-यो सहस्सं सहस्सेन सङ्गामे मानुसे जिने । एकं च जेय्यमत्तानं स वे सङ्गामजुत्तमो ॥४॥ ( यः सहस्रं सहस्रेण संग्रामे मानुषान् जयेत् । एकं च जयेद् आत्मानं स वै संग्रामजिदुत्तमः ॥ ४ ॥ ) अनुवाद—जो व्यर्थके पदोंसे युक्त सौ गाथायें भी भायें (उससे) धर्मका एक पद भी श्रेष्ठ है, जिसे सुनकर ० ॥ सग्राममें जो हजारो हजार मनुष्योंको जीत ले, (उससे कहीं अच्छा) एक अपनेको जीतनेवाला उत्तम संग्रामजिद् है। जेतवन अनर्थ-पुच्छक ब्राह्मण १०४-अत्ता ह वे जितं सेय्यो या चायं इतरा पजा । अत्तदन्तस्स पोसस्स निच्चं सञ्ञतचारिनो ॥५॥ ( आत्मा ह वै जितः श्रेयान् या चेयमितराः प्रजा । दान्तात्मनः पुरुषस्य नित्यं संयतचारिणः ॥ ५ ॥ ) १०५-नेव देवो न गन्धब्बो न मारो सह बम्हुना । जितं अपजितं कयिरा तथारूपस्स जन्तुनो ॥६॥
८१८ ] सहस्सवग्गो [ ४९ ( नैव देवो न गन्धर्वो न मारः सह ब्रह्मणा । जितं अपजितं कुर्यात् तथारूपस्य जन्तोः ॥ ६ ॥ अनुवाद—इन अन्य प्रजाओंके जीतनेकी अपेक्षा अपनेको जीतना श्रेष्ठ है । अपनेको दमन करनेवाला, नित्य अपनेको संयम करनेवाला जो पुरुष है। इस प्रकारके प्राणीके जीतेको, न देवता, न गन्धर्व, न ब्रह्मा सहित मार, बेजीता कर सकते हैं । वेणुवन सारिपुत्तके मामा १०६—मासे मासे सहस्सेन यो यजेथ सतं समं । एकञ्च भावितत्तानं मुहुत्तमपि पूजये । सा येव पूजना सेय्यो 'यं चे वस्ससतं हुतं ॥७॥ ( मासे मासे सहस्रेण यो यजेत शतं समान् । एकं च भावितात्मानं मुहूर्तमपि पूजयेत् । सैव पूजना श्रेयसी यच्चेव् वर्षशतं हुतम् ॥ ७ ॥ ) अनुवाद—सहस्र(-दक्षिणा यज्ञ) से जो महीने महीने सौ वर्ष तक यजन करे, और यदि परिशुद्ध मनवाले एक (पुरुष) को एक मुहुर्त ही पूजे ; तो सौ वर्षके हवनसे यह पूजा ही श्रेष्ठ है । वेणुवन सारिपुत्तका भाजा १०७—यो च वस्ससतं जन्तु अग्गिं परिचरे वने । एकं च भावितत्तानं मुहुत्तमपि पूजये । सा येव पूजना सेय्यो यं चे वस्ससतं हुतं ॥८॥ ४
५० ] धम्मपद [ ८।१० ( यश्च वर्षशतं जन्तुरग्निं परिचरेद् वने । एकं च भावितात्मानं मुहूर्तमपि पूजयेत् । सैव पूजना श्रेयसी यच्चेद् वर्षशतं हुतम् ॥ ८ ॥ ) अनुवाद—यदि प्राणी सौ वर्ष तक वनमें अग्निपरिचरण (=अग्नि- होत्र ) करे, और यदि। वेणुवन सारिपुत्तका मित्र ब्राह्मण १०८–यं किंचियिट्ठं च हुतं च लोके , संवच्छरं यजेथ पुञ्जपेक्खो । सब्बम्पि तं न चतुभागमेति , अभिवादना उज्जुगतेसु सेय्यो ॥६॥ ( यत् किंचिद् इष्टं च हुतं च लोके, संवत्सरं यजेत पुण्यापेक्षः । सर्वमपि तत् न चतुर्भागमेति, अभिवादना ऋजुगतेषु श्रेयसी ॥ ९ ॥ ) अनुवाद—पुण्यकी इच्छासे जो वर्ष भर नाना प्रकारके यज्ञ और हवनको करे, तो भी वह सरलताको प्राप्त ( पुरुष ) के लिये की गई अभिवादनाके चतुर्थांशसे भी बढ़कर नहीं है। अरण्यकुटी दीघायु कुमार १०९–अभिवादनसीलस्स निच्चं वद्धापचायिनो । चत्तारो धम्मा वड्ढन्ति आयु वण्णो सुखं बलं ॥१०॥
८।१२ ] सहस्सवग्गो [ ५१ ( अभिवादनशीलस्य नित्यं वृद्धापचायिनः । चत्तारो धर्मा वर्धन्ते आयुर्वर्णः सुखं बलम्* ॥ १० ॥ ) अनुवाद—जो अभिवादन शील है, जो सदा वृद्धोंकी सेवा करनेवाला है, उसकी चार बातें ( =धर्म ) बढ़ती हैं,—आयु, वर्ण, सुख और बल । जेतवन संकिच्च (=सांकृत्य) सामणेर ११०—यो च वस्ससतं जीवे दुस्सीलो असमाहितो । एकाहं जीवितं सेय्यो सीलवन्तस्स झायिनो ॥ ११॥ ( यश्च वर्षशतं जीवेद् दुःशीलोऽसमाहितः । एकाहं जीवितं श्रेयः शीलवतो ध्यायितः ॥ ११ ॥ ) अनुवाद—दुराचारी और एकाग्रचित्तताविरहित (=असमाहित) के सौ वर्षके जीनेसे भी सदाचारी और ध्यानीका एक दिन का जीवन श्रेष्ठ है । जेतवन कोण्डन्न (थेर) १११—यो च वस्ससतं जीवे दुप्पञ्ञो असमाहितो । एकाहं जीवितं सेय्यो पञ्ञावन्तस्स झायिनो ॥ १२॥ ( यश्च वर्षशतं जीवेद् दुष्प्रज्ञोऽसमाहितः । एकाहं जीवितं श्रेयः प्रज्ञावतो ध्यायिनः ॥ १२ ॥ )
- मनुस्मृतिमें है—"अभिवादनशीलस्य नित्य वृद्धोपसेविनः । चत्वारि संप्रवर्द्धन्ते आयुर्विद्या यशो बलम् ( २।१२१ ) ।
५२ ] धम्मपदं [ ८।१५ अनुवाद—दुष्प्रज्ञ और असमाहितके सौ वर्षके जीनेसे भी प्रज्ञावान् और ध्यानीका एक दिनका जीवन श्रेष्ठ है। जेतवन सप्पदास ( थेर ) ११२–यो च वस्ससतं जीवे कुसीतो हीनवीरियो । एकाहं जीवितं सेय्यो वीरियमारभतो दळ्हं ॥१३॥ ( यश्च वर्षशतं जीवेत् कुसीदो हीनवीर्यः । एकाहं जीवितं श्रेयो वीर्यमारभतो दृढम् ॥१३॥ ) अनुवाद—आलसी और अनुद्योगीके सौ वर्षके जीवनसे दृढ़ उद्योग करनेवालेके जीवनका एक दिन श्रेष्ठ है। जेतवन पटाचारा ( थेरी ) ११३–यो च वस्ससतं जीवे अपस्सं उदयव्ययं । एकाहं जीवितं सेय्यो पस्सतो उदयव्ययं ॥१४॥ ( यश्च वर्षशतं जीवेद् अपश्यन् उदयव्ययम् । एकाहं जीवितं श्रेयः पश्यत उदयव्ययम् ॥१४॥ ) अनुवाद—( संसारमें वस्तुओंके ) उत्पत्ति और विनाशका न ख्यालकरनेके सौ वर्षके जीवनसे, उत्पत्ति और विनाश- का ख्याल करनेवाले जीवनका एक दिन श्रेष्ठ है। जेतवन किस गोतमी ११४–यो च वस्ससतं जीवे अपस्सं अमतं पदं । एकाहं जीवितं सेय्यो पस्सतो अमतं पदं ॥१५॥
८।१६ ] सहस्सवग्गो [ ५३ ( यश्च वर्षशतं जीवेद् अपश्यन् अमृतं पदम् । एकाहं जीवितं श्रेयः पश्यतोऽमृतं पदम् ॥१५॥ ) अनुवाद—अमृतपद ( =दुःखनिर्वाण ) को न ख्याल करनेके सौ वर्षके जीवनसे, अमृतपदको देखनेवाले जीवनका एक दिन श्रेष्ठ है। जेतवन बहुपुत्तिका (थेरी) ११५—यो च वस्ससतं जीवे अपस्सं धम्ममुत्तमं । एकाहं जीवितं सेय्यो पस्सतो धम्ममुत्तमं ॥१६॥ ( यश्च वर्षशतं जीवेदपश्यन् धर्ममुत्तमम् । एकाहं जीवितं श्रेयः पश्यतो धर्ममुत्तमम् ॥१६॥ ) अनुवाद—उत्तम धर्मको न देखनेके सौ वर्षके जीवनसे, उत्तम धर्मके देखनेवालेके जीवनका एक दिन श्रेष्ठ है। ८–सहस्रवर्ग समाप्त
९—पापवग्गो जेतवन ( चूळ ) एकसाटक ( ब्राह्मण ) ११६—अभित्थरेथ कल्याणे पापा चित्तं निवारये । दन्धं हि करोतो पुञ्ञं पापस्मिं रमते मनो ॥ १॥ ( अभित्वरेत कल्याणे पापात् चित्तं निवारयेत् । तन्द्रितं हि कुर्वतः पुण्यं पापे रमते मनः ॥१॥ ) अनुवाद—पुण्य ( कामोंमें ) जल्दी करे, पापसे चित्तको निवारण करे, पुण्यको धीमी गतिसे करनेपर चित्त पापमें रत होने लगता है । जेतवन सेय्यसक ( थेर ) ११७—पापञ्चे पुरिसो कयिरा न तं कयिरा पुनप्पुनं । न तम्हि छन्दं कयिराथ दुक्खो पापस्स उच्चयो ॥२॥ ( पापं चेद् पुरुषः कुर्यात् न तत् कुर्यात् पुनः पुनः । न तस्मिं छन्दं कुर्यात् , दुःखः पापस्य उच्चयः ॥२॥ ) अनुवाद—यदि पुरुष ( कभी ) पापकर डाले, तो उसे पुनः पुनः न करे, उसमें रत न होवे, ( क्योंकि ) पापका संचय दुःख ( का कारण ) होता है । ५४ ]
७. अरहन्तवग्गो (अर्हत् वर्ग)
२।५ ] पापवग्गो [ ५५ जेतवन लाजदेवकी कन्या ११८-पुञ्ञञ्चे पुरिसो कयिरा कयिराथेतं पुनप्पुनं । तम्हि छन्दं कयिराथ सुखो पुञ्ञस्स उच्चयो ॥३॥ ( पुण्यं चेत् पुरुषः कुर्यात्, कुर्याद् एतत् पुनः पुनः। तस्मिं छन्दं कुर्यात् सुखः पुण्यस्य उच्चयः ॥३॥ ) अनुवाद—यदि पुरुष पुण्य करे तो, उसे पुनः पुनः करे, उसमें रत होवे, (क्योंकि) पुण्यका संचय सुखकर होता है। जेतवन अनाथपिण्डिक (सेठ) ११९-पापोपि पस्सति भद्रं याव पापं न पच्चति । यदा च पच्चति पापं अथ पापानि पस्सति ॥४॥ ( पापोऽपि पश्यति भद्रं यावत् पापं न पच्यते । यदा च पच्यते पापं अथ पापानि पश्यति ॥४॥) १२०-भद्रोपि पस्सति पापं याव भद्रं न पच्चति । यदा च पच्चति भद्रं अथ भद्रानि पस्सति ॥५॥ ( भद्रोऽपि पश्यति पापं यावद् भद्रं न पच्यते । यदा च पच्यते भद्रं अथ भद्राणि पश्यति ॥५॥) अनुवाद—पापी भी तबतक भला ही देखता है, जबतक कि पापका विपाक नहीं होता; जब पापका विपाक होता है, तब (उसे) पाप दिखाई पड़ने लगता है। भद्र (पुण्य करनेवाला, पुरुष) भी तबतक पापको देखता है 'जवतक'
५६ ] धम्मपद [ ९।७ कि पुण्यका विपाक नहीं होने लगता; जब पुण्यका विपाक होने लगता है, तो पुण्योको देखने लगता है। जेतवन ' असयमी (भिक्षु) १२१—मावमञ्ञेथ पापस्स न मन्तं आगमिस्सति । उदविन्दुनिपातेन उदकुम्भोपि पूरति । बालो पूरति पापस्स थोक-थोकम्पि आचिनं ॥६॥ ( मा ऽ वमन्येत पापं न मां तद् आगमिष्यति । उदविन्दुनिपातेन उदकुम्भोऽपि पूर्यते । बालः पूरयति पापं स्तोकं स्तोकमप्याचिन्वन् ॥ ६ ॥ ) अनुवाद—“वह मेरे पास नहीं आयेगा” ऐसा ( सोच ) पापकी अवहेलना न करे। पानीकी बूंदके गिरनेसे घड़ा भर जाता है ( ऐसे ही ) मूर्ख थोड़ा थोड़ा संचय करते पाप- को भर लेता है। जेतवन विळालपाद ( सेठ ) १२२—मावमन्ञेथ पुञ्ञस्स न मन्तं आगमिस्सति । उदविन्दुनिपातेन उदकुम्भोपि पूरति । धीरो पूरति पुञ्ञस्स थोक-थोकम्पि आचिनं ॥७॥ ( मा ऽ वमन्येत पुण्यं न मां तद् आगमिष्यति । उदविन्दुनिपातेन उदकुम्भो ऽपि पूर्यते । धीरः पूरयति पुण्यं स्तोकं स्तोकमप्याचिन्वन् ॥ ७ ॥ )