ब्राह्मस्फुटसिद्धान्त (ब्रह्मगुप्त - शून्य, कुट्टक, बीजगणित एवं सम्पूर्ण २१ अध्याय सान्वय सटीक)

( ७ ) तत्फलस्याप्यभावो यात्रोद्वाहादिषु पुनरिह द्युत्रयं नैव दुष्टम् ॥' अनेन कथितम्, अर्थात्सूर्यविम्बं तुहिनकिरणापक्रमेण (चन्द्रस्य स्पष्टक्रान्त्या सह) यावत्काल- पर्यन्तमेकमार्गे (एकस्मिन्नहोरात्रवृत्तेऽर्थाद्यावत् क्रान्त्योर्विवरं मानैक्यार्धादल्पं भवति यथा बिम्बैकदेशजक्रान्त्योः साम्यं भवतीत्यर्थः ।) तावत् मुनिभिः फलादेश- कृद्भिः पातसंजातफलस्य संभवः कथितः । तस्य सूर्यस्य चन्द्रस्य स्पष्टक्रान्त्या सहैकमार्गावस्थानाभावे तत्फलस्याप्यभावो भवति । इह पुनः पातस्थितिकाले यात्रोद्वाहादिषु मङ्गलकार्येषु दिनत्रयं दुष्टं नैव । केषुचित्फलग्रन्थेषु व्यतीपात- वैधृत्योः सतोस्तद्दिनं तत्पूर्वदिनमपरदिनं चेति दिनत्रयं शुभकार्ये निषिद्धमिति कैश्चिदुक्तं तत्परिहारार्थमाह—द्युत्रयं नैव दुष्टम् । सूर्यसिद्धान्तादिषु पातकाल एव शुभकार्येषु दोषभाक् गते पातकाले च दोषो न भवतीति । प्रसङ्गादत्र सिद्धान्तशेखरवचनोल्लेखः कृतः । यतः श्रीपतिराचार्या(ब्रह्मगुप्तात्) दर्वाचीनोऽ- स्ति । ब्राह्मस्फुट सिद्धान्ते तन्नामोल्लेखो नास्ति । भारतीयानां ज्योतिर्विदां मध्ये आर्यभट एव सर्वप्रथमं दिनरात्र्योः कारण- स्वरूपं पृथिव्या आवर्त्तनं कथयति । यथा गीतिकापादस्य प्रथमश्लोके एकस्मिन् महायुगे ४३२०००० भूमेर्भंगणाः १५८२२३७५०० एतावन्तो भवन्तीति प्रथमं कथित्वा दृष्टान्तद्वारेण भूभ्रमणं— अनुलोमगतिर्नौस्थः पश्यत्यचलं विलोमगं यद्वत् । अचलानि भानि तद्वत् समपश्चिमगानि लङ्कायाम् ॥ अनेन दृढीकरोति । परमंत्र विचित्रमेतदवलोक्यते यदार्यभटीय टीका- कारण परमेश्वरेणैतत्-श्लोकस्यावतरणं 'भूमेः प्राग्गमनं नक्षत्राणां गत्यभावञ्चे- च्छन्ति केचित्तन्मिथ्याज्ञानवशादुत्पन्नां प्रत्यग्गमन प्रतीतिमङ्गीकृत्य भूमेः प्राग्ग- तिरभिधीयते । परमार्थतस्तु स्थिरैवभूमिः' इत्युक्तम् । स्वयमप्यार्यभटः— उदयास्तमय निमित्तं नित्यं प्रवहेण वायुना क्षिप्तः । लङ्कासमपश्चिमगो भपञ्जरः सग्रहो भ्रमति ॥ इत्यनेन भूभ्रमणमस्वीकरोतीति दृश्यन्ते । आर्यभटस्य मनसि निश्चयो नासीद्यत् पृथिवी चलति-नवा चलति । ब्रह्मगुप्तेनैक मपूर्वं वस्तु 'नतकर्म' प्रति- पादितम् । मन्दफल-शीघ्रफल-भुजान्तरादि संस्कारेण यो हि स्पष्टग्रहः समा- गच्छति स स्वगोलीयः (ग्रहगोलीयः) स. ग्रहोऽस्माकं यत्र प्रत्यक्षोभूतो भवति स एवास्माकं स्पष्टग्रहो भवितुमर्हति । स्वगोलीयस्पष्टग्रहे यावता संस्कारेणास्माकं स्पष्टग्रहो भवति तस्यैव संस्कारस्य नाम 'नतकर्म' ब्रह्मगुप्ततः केऽपि प्राचीना आचार्या एतस्य (नतकर्मणः) नामोल्लेखं न कृतवन्तः । भास्कराचार्येण सिद्धान्त-

( ८ ) शिरोमणेर्गणिताध्यायस्य स्पष्टाधिकारे-एतस्याऽनयन प्रकारोऽभिहितः । 'मुहुः स्फुटातो ग्रहणो रवीन्द्रोस्तिथिस्त्विदं जिष्णुसुतो जगाद' इति भास्करोक्तेर्ज्ञायते यदेतस्याविष्कर्त्ता ब्रह्मगुप्त एवास्ति । भास्कराचार्येण भोग्यखण्डस्पष्टीकरणं यदभिहितं तन्मूलमपि ब्राह्मस्फुटसिद्धान्तस्य ध्यानग्रहोपदेशाध्याये ब्रह्मगुप्तोक्त- मेव, न ह्यन्यैराचार्यैस्तत्सम्बन्धे किमपि लिखितम् । कमलाकरेण तु सिद्धान्त- तत्त्वविवेके भास्करोक्तभोग्यखण्डस्पष्टीकरणस्य खण्डनमेव कृतम् । वस्तुतः कमलाकरोक्तं खण्डनं न समीचीनम् । ब्राह्मस्फुटसिद्धान्ते त्रिप्रश्नाधिकारे दिक्साधने 'पूर्वापरयोर्बिन्दू तुल्यच्छायाग्रयोर्दिगपरायः । पूर्वान्यः क्रान्तिवशात् तन्मध्याच्छङ्कुतल मितरे' इत्यत्र क्रान्तिवशाद्दिक्साधने कथं भेद उत्पद्यते तदर्थं चतुर्वेदाचार्येण कर्णवृत्ताग्रान्तरं यत्साधितं तदेव 'छायानिर्गमनप्रवेशसमयार्क- क्रान्तिजीवान्तरमि' त्याद्युक्त्या श्रीपतिना, तदनु 'तत्कालापम जीवयोस्तुविवराद्रि' त्यादिना भास्करेण च गृहीतम् । मन्दफलानयने वस्तुतो मन्दकर्णानुपातेनैव मन्दफलं सिध्यति । यद्यप्यत्र भास्करेण स्वमतं न प्रतिपादितं तथापि चन्द्रग्रहणे स्फुटरविचन्द्रकर्णसाधने 'मन्दश्रुतिद्वर्क्षिश्रुतिवत् प्रसाध्या' इत्यादिना ब्रह्मगुप्त- स्यैव मतं स्वीकृतमित्यपि ब्रह्मगुप्तोक्तेर्वैलक्षण्यमस्ति । लल्लाचार्येण वलनदृक्- र्मणोरानयनमुक्तमज्ययाकृतमिति ब्रह्मगुप्तोक्तौ 'अत्र ज्याशब्देनोत्क्रमज्या ग्राह्येति' चतुर्वेदाचार्यव्याख्यानमेव लक्ष्यीकृत्य भास्करेण 'ब्रह्मगुप्तकृतिरत्न- सुन्दरी साऽन्यथा तदनुगैर्विचार्यते' इत्युक्तम् । 'युगमन्वन्तरकल्पाः कालपरिच्छेदकाः स्मृतावुक्ताः । यस्मान्न रोमके ते स्मृतिबाह्यो रोमकस्तस्मात् ॥' (ब्राह्मस्फुट सिद्धान्त अध्याय १) इति ब्रह्मगुप्तोक्त्या 'रोमक' इति नाम्ना चायं कस्यचित्पाश्चात्यज्यो- तिर्विदो मूलमादाय रोमकसिद्धान्तो रचित इति स्फुटं भवति । प्राचीनाचार्याणां मध्ये केवलं ब्रह्मगुप्त एव रोमकमतं खण्डयति । वराहमिहिरस्तु रोमक सिद्धान्तमतेनाहर्गणादीनां बहूनामेव सिद्धान्तोक्तविषयाणां साधनं स्वीकरोति । ब्रह्मगुप्तः— ब्रह्मोक्तं ग्रहगणितं महता कालेन यत् खिलीभूतम् । अभिधीयते स्फुटं तज्जिष्णुसुतब्रह्मगुप्तेन ॥ इत्युक्त्या ब्रह्मसिद्धान्तमेव संस्कृतवानिति स्फुटमेव । तदेतेषां मूलरूप एको ब्रह्मसिद्धान्तोऽतिप्राचीन आसीदिति सिद्धयति । ब्रह्मगुप्तस्तु— 'येऽज्ञानपटलरुद्धदृशोऽन्यं ब्राह्माद्वदन्ति सिद्धान्तम् । तेषां युगादिभेदे ये दोषास्तान् प्रवक्ष्यामि ॥'

इत्युक्त्याऽन्यान् सर्वान् सिद्धान्तान्निन्दन्ति । ब्राह्मस्फुटसिद्धान्ते बहुषु स्थलेषु स्थौल्यं त्वस्त्येव तथापि बहवो विषया अत्र निवेशिताः सन्ति, तस्मा- त्सर्वश्रेष्ठो ब्राह्मस्फुटसिद्धान्तोऽस्तीतिकथने न काचिद्विप्रतिपत्तिः प्रतिभाति । अत्रैकोऽध्यायो ‘छन्दश्चित्युत्तराध्यायः’ अस्ति, यत्र लिखितानां श्लोकानां व्याख्यो- पपत्तिश्चाद्यावधि केनापि न कृता तेषु तादृशं काठिन्यमस्ति यदर्थो न मनसि समागच्छति, उपपत्तेश्च कथैव का ?, प्रश्नाध्यायो यादृशोऽत्र ग्रन्थेऽस्ति न तादृशोऽन्येषु सिद्धान्तग्रन्थेषु । अत्र ग्रन्थे मध्यगत्यादीनां पञ्चाध्यायानां प्रश्नाः सोत्तराः पृथक् पृथक् लिखिताः सन्ति । येषामभ्यासेन पाठका अतीव सिद्धान्त- ग्रन्थे निपुणा भवितुमर्हन्ति । सिद्धान्तशिरोमणेर्भू मिकायां ‘जीवासाधनं विनैव यद्भुजज्यानयनं कृतवान् श्रीपतिस्तत्त्वपूर्वमेव स्यात् । यथा तत्प्रकारो विदां विनोदाय प्रदर्श्यते — दोः कोटिभागरहिताभिहताः खनागचन्द्रास्तदीयचरणेन शरार्कदिग्भिः । ते व्यासखण्डगुणिता विहृताः फलं तु ज्याभिर्विनापि भवतो भुजकोटिजीवे ॥ इति केनापि लिखितमस्ति तन्नैव युक्तियुक्तं यतो ज्याभिर्विना भुजकोटि- ज्ययोरानयनं ज्यातश्चापानयनं च सर्वप्रथमं ब्रह्मगुप्तेनैव कृतम् यथा तदुक्त- प्रकारः — भुजकोट्यं शोनगुणा भार्धाशास्तच्चतुर्थभागेनैः । पञ्चद्वीन्दुखचन्द्रैर्विभाजिता व्यासद्लगुणिता ॥ तज्ज्ये परमफलज्या सङ्गुणिता तत्फले विना ज्याभिः । इष्टोच्चनीचवृत्तव्यासार्धं परमफलजीवा ॥१ इष्टज्यातश्चापानयनञ्च इष्टज्यासङ्गुणिताः पञ्चकयमलैकशून्यचन्द्रमसः । इष्टज्यापादयुतव्यासार्ध विभाजिता लब्धम् ॥ नवतिकृतेः प्रोह्यपदं नवतेः संशोध्य शेषभागकलाः । एवं धनुरिष्टाया भवति ज्याया विना ज्याभिः ॥

१. चिरादेव प्रकारोऽयं श्रीपत्युक्तोऽस्तीति ज्योतिर्विदां मध्ये प्रसिद्धोऽस्ति । तथैव ज्यातश्चापानयनमपि । एतदवलम्ब्यैव ग्रहलाघवे करणग्रन्थे गणेशदैवज्ञेन बहवः प्रकारा विलिखिताः ।

एतदनुरूप एव बटेश्वरसिद्धान्ते बटेश्वरेण स्वीयप्रकारोऽभिहितः । सिद्धान्तशेखरे सर्वत्र श्रीपतेः स्वकीयः प्रकारोऽल्पीयानेवास्ति, ब्रह्मगुप्तोक्त- प्रकारा एव छन्दोऽन्तरेण लिखिताः सन्ति¹ वराहोक्त पञ्चसिद्धान्तिकायां त्रयो- दशभिरार्याभिरुक्तो वासिष्ठसिद्धान्तः पैतामहसिद्धान्तश्च वराहोक्त्यैव दूरभ्रष्टा- विति तत्रापि ब्रह्मसिद्धान्तापेक्षया यत्किञ्चित् वासिष्ठसिद्धान्तः सूक्ष्मताभिधायि । तन्त्रपरीक्षाध्याये— लाटात् सूर्यशशाङ्कौ मध्याविन्दूच्च चन्द्रपातौ च । कुजबुधशीघ्रबृहस्पति सितशीघ्रशनैश्चरान् मध्यान् ॥ युगजातवर्ष भगणान् वासिष्ठाद्विजयनन्दिकृत पादात् । मन्दोच्चपरिधिपातस्फुटीकरणाद्यमार्यभटात् ॥ श्रीषेणेन गृहीत्वा रत्नोच्चयरोमकः कृतः पन्थाः । एतानेव गृहीत्वा वसिष्ठो विष्णुचन्द्रेण ॥ इति ब्रह्मगुप्तोक्त्या वसिष्ठसिद्धान्तरचयिता विष्णुचन्द्रनामकः कश्चि- दासीत् । सम्भवतोऽयं विष्णुचन्द्रः प्राचीनं वसिष्ठसिद्धान्तं संस्कृतवानिति 'एतानेव गृहीत्वा वासिष्ठो विष्णुचन्द्रेण' इत्युक्त्या स्फुटं भवति । परमयं ग्रन्थोऽधुना कुत्रापि नोपलभ्यते । एतस्यैव विष्णुचन्द्रस्य मतं यत्र तत्र श्रीषेणार्य- भटाभ्यां सह ब्रह्मगुप्तेन खण्डितम् । १. यथोदाहरणार्थं किञ्चित्प्रोच्यते । सिद्धान्तशेखरस्य सूर्यग्रहणाधिकारे । तिथ्यन्तात् स्थितिखण्डहीन सहितात् प्राग्वत्ततो लम्बनं कुर्यात् प्रग्रहमोक्षयोः स्थितिदलं युक्तं विधायासकृत् । तन्मध्यग्रहणोत्थलम्बनभुवा विश्लेषणानेहसा मर्द्दार्धेनयुतात्तिथेरपि तथा संमीलनोन्मीलने ॥ अधिकमृणयोराद्यं मध्यात्तथाऽन्त्यमिहाल्पकं भवति धनयोश्चाद्यं हीनं यदाऽधिकमन्तिमम् । नमनविवरेणैवं कुर्याद्विहीनमतोऽन्यथा स्थितिदल- मृणस्वस्थे भेदे तदैक्ययुतं पुनः ॥ इति ब्रह्मगुप्तोक्तस्य— प्राग्वल्लम्बनमसकृत् तिथ्यन्तात् स्थितिदलेन हीनयुतात् । अधिकोनं तन्मध्याह्नयोरूनाधिकं धनयोः ॥ यदधिकं स्थित्यर्थं तदाऽन्तरेणान्यथोनमृणमेकम् । अन्यद्धनं तदैक्येनाधिकमेवं विमर्दार्थे ॥ (शेष पृष्ठ ११ पर)

( ११ )

न च श्रीपतिरेव निजपूर्ववर्त्तिनां ग्रन्थकाराणां ग्रन्थेभ्यस्तदुक्तविषयान् छन्दोऽन्तरेण तथैव निबध्य स्वग्रन्थे स्वोक्त्या लिखितवानपितु तत्पूर्ववर्तिनां ग्रन्थकाराणामपि सैव रीतिः । परवर्त्तिनो भास्कराचार्यादयोऽपि न तां रीतिमुञ्च- न्नीति प्रत्यक्षदर्शनादेव स्फुटीभवति ।

यथा भास्कराचार्यः—गणिताध्यायस्य मध्यमाधिकारे सिद्धान्तग्रन्थलक्षणं ज्योतिः शास्त्रस्य वेदाङ्गत्व निरूपणं वेदाङ्गानां नामानि वेदाङ्गेषु ज्योतिः शास्त्रस्य प्राधान्यं तच्च द्विजैरेव पठनीयमिति सर्वं परतोऽपि भचक्रचलनं काल-

ऽस्य सर्वथा सदृशमेव तथा च प्रकारान्तरेण स्फुट स्थिति दल साधनं श्रीपत्युक्तम् । स्थित्यर्धोनयुतात् परिस्फुटतिथेः स्याल्लम्बनं पूर्ववत् तन्मध्यग्रहवेच मध्यमतिथो ततस्तु तिथौ । स्थित्यर्धेन

( १२ )

प्रवृत्तिः। कालमानानां परिभाषाः सर्वाः, ग्रहाणां भगणाः, युगानां मन्वादीनां नामानि मानानि च ब्रह्मणो गतवर्षादेः प्रयोजनाभाव इत्यादि सर्वमपि मध्य- माधिकारोक्तं श्रीपतेः साधनाध्यायोक्तश्लोकानां श्लोकान्तरमात्रमेवाकरोत्। सुधियो ग्रन्थाभ्यन्तरे ग्रन्थकारयोरानुरूप्यमवलोकयन्तु। एवं प्राचीनकृतेरनेकान् विशेषान् प्रवक्तुमेव श्रीपतिः प्रथमं (साधनाध्यायं) ग्रहभगणाध्यायं वा कृतवान्। तत्परं मध्यमाध्यायेसप्तभिः प्रकारैरहर्गणानयनं, कदा प्रभृति वारप्रवृत्ति- रित्यत्र बहूनामाचार्याणां मतानि, तद्दूषणपुरःसरस्वाभिमतवारप्रवृत्तिकथनं, मध्यमग्रहसाधनार्थं बहून्यैव नूतनानि प्रकारान्तराणि, रव्यादीनां सर्वेषामपि ग्रहाणां राश्यादिमन्दोच्चकथनमित्यादयो बहवोऽपि श्रीपतिकृता प्राचीनकृते- र्विशेषा वर्त्तन्ते। ब्राह्मस्फुट सिद्धान्ते बहुभिरेव प्रकारैरहर्गणानयनं लघ्वहर्गणानयनं ब्रह्म- गुप्तेन कृतं, आचार्योक्ताहर्गणानयनस्यानुकरणमेव श्रीपतिना कृतम्। परं सिद्धान्त- शेखरे लघ्वहर्गणानयनस्य चर्चा ग्रन्थकृता न कृता। अहर्गणाद्वारज्ञानार्थमहर्गणः सैकः कार्य इति ब्रह्मगुप्तेन श्रीपतिना च कथितः। परमहर्गणो निरेकोऽपि कर्तव्यो वारज्ञानार्थमिति सिद्धान्तशिरोमणौ ‘अभीष्टवारार्थमहर्गणश्चेत्सैको निरेकस्तिथ- योऽपि तद्वदि’त्यनेन भास्कराचार्यः कथयति। वटेश्वरसिद्धान्तेऽपि बहुभिः प्रकारैरहर्गणानयनं लघ्वहर्गणानयनं च तद्ग्रन्थकृता कृतमस्ति। भास्करा- चार्यस्तु महदहर्गणानयनं ‘कथितकल्पगतोऽर्कसमागण’ इत्यादिना, लध्व- हर्गणानयनं च ‘चैत्र सितादिगतस्थिति संघ’ इत्यादिना कृतम्। यद्यपि लध्व- हर्गणानयने स्थौल्यं वर्त्तते तथाप्येकमपूर्वं वस्तु प्रतिपादितम्। वटेश्वरकृतं लध्व- हर्गणानयनं स्थौल्यरहितं नास्ति, एतदतिरिक्तैः प्राचीनाचार्यैर्नवीनैश्च लध्व- हर्गणानयनं न कृतं प्रत्युत कमलाकरेण भास्करकृतलघ्वहर्गणानयनस्य खण्डनमेव कृतम्। स्फुटगत्यध्याये सर्वैरेवार्यभटब्रह्मगुप्त लल्लाचार्यादिभिर्वृत्त- चतुर्थांशे चतुर्विंशतिः क्रमज्या उत्क्रमज्याश्च तत्त्वाश्विन २२५ कलावृद्ध्या साधिता- स्तत्र आर्यभटस्य लल्लस्य च त्रिज्या=३४३८, ब्रह्मगुप्तस्य खमुनिरद ३२७०मिता त्रिज्या, श्रीपतिना चैतद्विन्ना ३४१५ त्रिज्या गृहीता ब्रह्मगुप्तोक्तभूपरिधिः= ५०००, भास्कराचार्यमतेन पादोनगोक्षधृतिभूमितयोजनानीत्यनेन ग्रहाणां योजनगतिः=११८५८।४५। गतियोजनतिथ्यंशः कुदलस्य यतोमितिरित्यनेन भूव्यासः=१५८१, भूपरिधिः=४९६७ ग्रहाणां भुजान्तरकर्म प्रतिपादितमस्ति, सूर्यसिद्धान्तोक्त भुजान्तरकर्मवदेवास्ति, सिद्धान्तशेखरे, सिद्धान्तशिरोमणावपि भुजान्तरकर्मण उपपादनमाचार्योक्तवदेवास्ति, अन्येऽपि बहवो विषयादर्शनीयाः पठनयोग्याश्चेति। त्रिप्रश्नाधिकारे रवेर्मध्यान्हकालिकनतांशान् ज्ञात्वा तद्वशतो रव्यानय- नार्थं प्रथमतः क्रान्तिज्यासमागच्छति। ततोऽनुपातेन रवेर्भुजांशज्ञानं भवति।

or something, or it'sऋतुचिह्नं रिदं? Wait, what is that dot above ह्न? Let's look at the dot above ह्न: it's an anusvara! Wait, if it has an anusvara, then it's ऋतुचिह्नं. Then what is the mark next to it? Wait, look at: ऋतुचिह्न- is that a repha overह्न? No, ह्नhasहandन. Wait, above ह्न, there is a small vertical tick or a dot? Wait, look at line 16: ऋतुचिन्हैर्ज्ञानं. There it is न्हैर्withैandर्. In line 24: 'ऋतुचिह्न- wait, is thatह्नorन्ह? In line 24, it is हwithनinside:ह्न! And above it, there is a small tick. Wait, could that tick be a quote mark? No, look at the quotes in this book: Line 3: 'क्रान्ति...- single quote before क. Line 8:'आद्येपदे...- single quote before आ. Line 24:'ऋतुचिह्न...- single quote before ऋ. Then what is'afterह्न? Wait, could it be

( १४ ) त्यक्त्वा भास्कराचार्येण ऋतुवर्णनद्वारा पदज्ञानं समीचीनं ज्ञात्वा कृतमिति । चन्द्रग्रहणाध्याये रविचन्द्रभुवां योजनबिम्बानि, रविचन्द्रयोर्योजनात्मककर्ण- स्पष्टीकरणं, भूभा बिम्बानयनं, ग्रासमानाद्यानयनं, परिलेखप्रकाराश्चाचार्यैरुक्ताः, श्रीपतिना भास्कराचार्येण च कथनक्रममादाय विशेषतया तथैवानूदितः । ब्रह्म- गुप्तकृत एव सूर्यग्रहणाधिकारः श्रीपतिना प्रायः श्लोकान्तरैरुक्तः । उदयास्तमया- ध्याये आयनदृक्कर्मसाधनं कृतं परं तन्न समीचीनं श्रीपतिनाऽपि प्राचीनरोक्तं तदानयनं कृत्वा— खनभोधृतिभिः समाहतं प्रथमं दृक्फलमायनाह्वयम् । द्युचराश्रितभोदयासुभिर्विहृतं स्पष्टमिह प्रजायते ॥ इत्यनेन तत्स्फुटीकरणं कृतं, एतदवलोक्य भास्कराचार्येण 'आयनं वल- नमस्फुटेषुणा सङ्गुणमि' त्यादिना तदेव

( १५ ) इन्दूच्चोनार्ककोटिघ्ना गत्यंशा विभवा विधोः । गुणो व्यर्केन्दुदोः कोट्यो रूपपञ्चाप्तयोः क्रमात् ॥ फले शशाङ्कतद्गत्योर्लिप्ताद्ये स्वर्णयोर्वधे । ऋणं चन्द्रे धनं भुक्तौ स्वर्णसाम्यवधेऽन्यथा ॥ इत्यनेनैतादृश एव चन्द्रसंस्कारो मुञ्जालाचार्येण 'लघुमानस'नामके करणग्रन्थे कथितः । परमेतयोः सहशत्वाभावात् -- श्रीपतिना वेधेन दृष्ट्वा ततो भिन्नोऽयं कथित इति प्रतिभाति । श्रीपत्युक्तोऽयं संस्कारो भास्कराचार्येणासकृद्- दृष्ट्वा विवेचितस्तत्र स्वोपलब्धेर्विस्तारपूर्वकं प्रतिपादनार्थमेको 'बीजोपनय' नामको ग्रन्थः ५६ श्लोकात्मकः सिद्धान्तशिरोमणि रचनैकवर्षानन्तरं— मयाय बीजोपनये यदन्ते सूर्योक्तमाद्यं परमं रहस्यम् । प्रकाशये गोप्यमपीह देवं प्रणम्य बीजं जगतां हितार्थ

ब्राह्मस्फुटसिद्धान्तोत्तरार्धे परिकर्मविंशतिः (सङ्कलितम्, व्यवकलितम्, प्रत्युत्पन्नो गुणनम्, भागहारः, वर्गः, वर्गमूलम्, घनः, घनमूनम् । पञ्चजातयः, त्रैराशिकम्, व्यस्तत्रैराशिकम्, पञ्चराशिकम्, सप्तराशिकम्, नवराशिकम्, एका- दशराशिकम्, भाण्डप्रति भाण्डं चेति) कथिताऽस्ति, सर्वत्रैव चतुर्वेदाचार्य्योक्ता उद्देशकाः (उदाहरगानि) सन्ति । सिद्धान्तशेखरेऽपि परिकर्मविंशतिः (अभित्ना- ङ्कानां गुणन-भजन-वर्ग-वर्गमूल-घन-घनमूलानीति षट् ६, भिन्नाङ्कानां योगान्तर- गुणन-भजन-वर्ग-वर्गमूलानीति षट् ६, भाग प्रभाग-भागानुबन्ध-भागापवाहाराख्य- जाति चतुष्टयम् ४, विलोमकर्म १, त्रैराशिकम् १, व्यस्त त्रैगशिकम् १, पञ्च- राशिकम् १, इति ) ब्रह्मगुप्तश्रीपत्युक्त विंशत्यां परिकर्मसु विषयवर्णने महानेव [L1

ि'त्यादेर्विलोमेन परिधितो व्यासानयनवदस्ति,-> wait,'तद्वर्गतो दशगुणात्पदं परिधिरि'त्यादेर्विलोमेन * श्रीपतिनापि 'कालः स्यात्परिवेर्वर्गाद्दिग्भक्ताच्च पदं त्विहे'ति प्रकारानुकूलैव त्रिज्या--> wait, is itस्यात्परिवेर्वर्गाद्orस्यात्परिधेर्वर्गाद्? Look closely at परिधेर्वर्गाद्: the letter has the loop at the top left characteristic of ध, but no top line across it. Yes, it's ध! But wait, does it look like वे? No, look at वinवर्गाद्: वhas a rounded belly on the left with vertical line on right and full top line.धinपरिधेर्has the characteristic curly left horn ofध! So it is परिधेर्वर्गाद्. * तिथियुगाग्नि ३४१५ मिताऽस्तीति स्वीकृता भास्कराचार्येण 'व्यासे भनन्दाग्नि- * हते विभक्ते खबाणसूर्यैः परिधिः सुसूक्ष्मः' इत्यनेन व्यासात्परिध्यानयनं कथ्यते ।`

वलोकनात्स्फुटमस्ति । भास्करेण 'अन्त्यज्योत्पत्तौ' बहवो विशेषाः प्रतिपादिताः सन्ति । स्फुटगतिवासनायां—मन्दफलसाधनेऽपि कर्णानुपातेन यत्फलं तदेव समी- चीनमिति कर्णः कथं न कृत इत्यस्य कारणम्— त्रिज्याभक्तः परिधिः कर्णगुणो बाहुकोटिगुणाकारः । असकृन्मान्दे तत्फलमाद्यसमं नात्रकर्णोऽस्मात् ॥ कथितम् । सिद्धान्तशेखरे— त्रिज्याहृतः श्रुतिगुणः परिधिर्यतोदोः कोट्योर्गुणो मृदुफलानयनेऽसकृत्स्यात् । स्यान्मान्दमाद्यसममेव फलं ततश्च कर्णः कृतो न मृदुकर्मणि तन्त्रकारैः ॥ इति श्रीपत्युक्तश्लोक आचार्यो ( ब्रह्मगुप्तो )क्त श्लोकस्यानुवादरूप एव, भास्कराचार्येणापि— स्वल्पान्तरत्वान्मृदुकर्मणीह कर्णः कृतो नेति वदन्ति केचित् । त्रिज्योद्धृतः कर्णगुणः कृतेऽपि कर्णो स्फुटः स्यात्परिधिर्यतोऽत्र ॥ तेनाद्यतुल्यं फलमेति तस्मात् कर्णः कृतो नेति च केचिदूचुः । नाशङ्कनीयं न चले किमित्थं यतो विचित्रा फलवासनाऽत्र ॥ इह कर्णेन यत्फलमानीयते तदेव समीचीनम् । यन्मन्दकर्मणि कर्णो न कृतस्तत्स्वल्पान्तरादिति कथ्यते । मन्दकर्मणि मन्दकर्णतुल्येन व्यासार्धेन यद्वृत्तं तत्कक्षावृत्तम् । तेन ग्रहो गच्छति । यो मन्दपरिधिः पाठपठितः स त्रिज्यापरिगतः । अतोऽसौ कर्णव्यासार्धे परिणम्यते । यदि त्रिज्यावृत्तेऽयं परिधिस्तदा कर्ण- वृत्ते क इति स्फुटपरिधिः । ततः स्वेनाहृते परिधिना भुजकोटिजीवे भांशैरित्यादिना यत्फलमागच्छति तत्रिज्यया गुणितं कर्णेनभक्तं यल्लब्धं तत्पूर्वफलतुल्यमेव फलमागच्छतीति ब्रह्मगुप्तमतम् । अथ यद्येवं परिधेः कर्णेन स्फुटत्वं तर्हि किं शीघ्रकर्मणि न कृतमित्याशङ्क्य चतुर्वेदः कथयति—ब्रह्मगुप्तेनान्येषां प्रतारण- परमिदमुक्तमिति । तदसत् । चले कर्मणीत्थं किं न कृतमिति नाशङ्कनीयम् । यतः फलवासना विचित्राऽस्तीति । अन्यत्सर्वं पूर्वकथितमेवेति । ग्रहणवासनायां—छादकनिर्णयं कृत्वा राहुकृतं ग्रहणं न भवतीति वराह- मिहिरादीनां मतं प्रतिपाद्य संहितामतमवलम्ब्य तन्निराकृतम् । राहुकृतं ग्रहणद्वयमागोपालाङ्गनादि सिद्धमिदम् । बहुफलमिदमपि सिद्धं जपहोमस्नानफलमत्र ॥

यहाँ पृष्ठ का पंक्ति-दर-पंक्ति पूर्ण एवं शुद्ध प्रतिलेखन प्रस्तुत है:

( १६ ) लोक प्रथेयमिति कथयित्वा राहुकृतं ग्रहणं भवतीत्यत्र स्मृति वाक्यं वेदवाक्यं च प्रतिपादितम् । युक्त्या राहुकृतं ग्रहणं न भवति । परन्तु स्मृतिषु-पुराणेषु वेदेषु च राहुकृतं ग्रहणं प्रतिपादितमस्त्यतोऽत्र द्वयोर्मतयोः समन्वयः— राहुस्तच्छादयति प्रविशति यच्छुक्लपञ्चदश्यन्ते । भूछाया तमसीन्दोर्वरप्रदानात् कमलयोनेः ॥ चन्द्रोऽम्बुमयोऽधःस्थो यदग्निमयभास्करस्य मासान्ते । छादयति शमिततापो राहुश्छादयति तत् सवितुः ॥ आचार्येण कृतः । सिद्धान्तशिरोमणौ गोलाध्याये भास्कराचार्येण भूभाकृतं चन्द्रग्रहणम् । चन्द्रकृतं सूर्यग्रहणं प्रतिपाद्य स्मृतिपुराणादिमतेन साकं समन्वयार्थ— राहुः कुभामण्डलगः शशाङ्कं शशाङ्कगश्छादयतीव बिम्बम्

( २० ) चेति सप्तानां ग्रहाणाम् = २१, चन्द्रादीनां विमण्डलानि = ६ सर्वेषां योगश्चल- वृत्तान्येक पञ्चाशत् सन्तीति, सिद्धान्त शेखरेऽप्येवमेवास्ति यथा- मन्दोच्चनीचवलयानि भवन्ति सप्त शैघ्याणि पञ्च च तथा प्रतिमण्डलानि । दृक्क्षेप दृष्टचपमजानि च खेचराणामकं विनैव खलु षट् च विमण्डलानि ॥ पञ्चाशदेकसहितानि च मण्डलानि पूर्वापरं वलयमुत्तरदक्षिणं च । क्ष्माजं तथा विषुवदुद्धलयाभिधाने पञ्च स्थिराणि कथितान्युडु खेचराणाम् ॥ इति यन्त्राध्याये- सप्तदश कालयन्त्राण्यतो धनुस्तुर्यगोलकं चक्रम् । यष्टिः शङ्कुर्घटिका कपालकं कर्त्तरी पीठम् ॥ सलिलं भ्रमोऽवलम्बः कर्णश्छाया दिनार्धमर्कोऽक्षः । नतकालज्ञानार्थं तेषां संसाधनान्यष्टौ ॥ इत्यने धनुर्यन्त्रम् । तुरीयम् । चक्रयन्त्रम् । यष्टिः, शङ्कुः, घटीयन्त्रम् । कपालयन्त्रम् । कर्त्तरीयन्त्रम् । पीठसंज्ञं यन्त्रम् । सलिलं (जलम्), भ्रमः (शाराः), अवलम्बसूत्रम्, छायाकर्णः, शङ्कुच्छाया, दिनार्धमानम्, सूर्यः, अक्षः (पलांशाः) नतकालज्ञानार्थं सप्तदश काल यन्त्राणि सन्ति, तेषां यन्त्राणां मध्ये सलिलादीन्यष्टौ यन्त्ररचना मूलकानि सन्ति, सिद्धान्तशेखरे 'गोलश्चक्रं कार्मुकं कर्त्तरी च कालज्ञाने यन्त्रमन्यत् कपालम् । पीठं शङ्कुः स्याद् घटी यष्टिसंज्ञं गन्त्री यन्त्राण्यत्र दिक् सम्मितानी' त्युक्त्य १ गोलयन्त्रम्, २ चक्रयन्त्रम्, ३ धनुर्यन्त्रम् । ४ कर्त्तरी नामक- यन्त्रम् । ५ कपाल यन्त्रम् । ६ पीठ (फलक) यन्त्रम्, ७ शङ्कुनामकयन्त्रम् । ८ घटीनामक यन्त्रम्, ९ यष्टि यन्त्रम् । १० गन्त्री (शकट) यन्त्रम् । इति दश- मितानि यन्त्राणि श्रीपत्युक्तानि सन्तीति । शिष्यधीवृद्धिद तन्त्रे द्वादश यन्त्रा- ण्युक्तानि यथा- गोलो भगणश्चक्रं धनुर्घटी शङ्कुकटककर्तर्यः । पीठकपालशलाका द्वादश यन्त्राणि सह यष्ट्या ॥ कर्णच्छाया द्युदलं रविरक्षो लम्बको भ्रमः सलिलम् । स्युर्यन्त्रसाधनानि प्रज्ञा च समुद्यमश्चैवम् ॥ भास्कराचार्येण सिद्धान्त शिरोमणौ दशैव यन्त्राण्युक्तानि । यथा- गोलो नाडीवलयं यष्टिः शङ्कुर्घटी चक्रम् । चापं तुर्यं फलकं धीरेकं पारमार्थिकं यन्त्रम् ॥ इति ।

( २१ ) सूर्य सिद्धान्तोक्त यन्त्राणि— तुङ्गबीजसमायुक्तं गोलयन्त्रं प्रसाधयेत् । गोप्यमेतत्प्रकाशोक्तं सर्वगम्यं भवेदिह ॥ कालसंसाधनार्थाय तथा यन्त्राणि साधयेत् । एकाकी योजयेद्बीजं यन्त्रे विस्मयकारिणि ॥ शङ् कुयष्टिधनुश्चक्रैश्छायायन्त्रैरनेकधा । गुरूपदेशाद्विज्ञेयं कालज्ञानमतन्द्रितैः ॥ तोययन्त्रकपालाद्यैर्मयूरनरवानरैः । ससूत्ररेणुगर्भैश्च सम्यक् कालं प्रसाधयेत् ॥ पारदाराम्बुसूत्राणि शुल्बतैलजलानि च । बीजानि पांसवस्तेषु प्रयोगास्तेऽपि दुर्लभाः ॥ ताम्रपात्रमधश्छिद्रं न्यस्तं कुण्डेऽमलाम्भसि । षष्टिर्मज्जत्यहोरात्रे स्फुटं यन्त्रं कपालकम् ॥ नरयन्त्रं तथा साधु दिवा च विमले रवौ । छाया संसाधनैः प्रोक्तं कालसाधनमुत्तमम् ॥ मानाध्याये— मानानि सौरचान्द्रार्क्षसावनानि ग्रहानयनमेभिः । मानैः पृथक् चतुर्भिः संव्यवहारोऽत्र लोकस्य ॥ इत्यनेन सौरचान्द्रनाक्षत्रसावनमानानि कथितानि, एभिरेव चतुर्भिर्मा- नैर्लोकिानां व्यवहारा भवन्ति। केन केन मानेन के के पदार्था गृह्यन्ते इति सर्वे प्रतिपादिताः सन्ति, ब्राह्मं, दिव्यं, पित्र्यं, प्राजापत्यं, बार्हस्पत्यं, सौरं, सावनं, चान्द्रं, नाक्षत्रमिति नव मानानि सन्ति, एतेषु नवमानेष मनुष्यलोके मान- चतुष्टयानां (सौर चान्द्रार्क्ष सावनानां) प्राधान्यम्, यतस्तैरेव तेषां व्यवहारा दृश्यन्ते । सूर्यसिद्धान्त-सिद्धान्तशेखर-सिद्धान्तशिरोमण्यादिषु सर्वेषु ग्रन्थेषु- मानानां सम्बन्धे समानरूपेणैव सर्वं प्रतिपादितमस्ति । ब्राह्मस्फुटसिद्धान्तेऽ- त्राध्याये भूभादैर्घ्यं भूभामानञ्चापि प्रतिपादितमस्ति । संज्ञाध्याये—संज्ञाकथनकारणम् । सिद्धान्त एक एवास्ति, कस्मिन्नंशे सूर्यसिद्धान्तादयो भिन्नाः सन्तीति प्रतिपाद्य स्वसिद्धान्तोत्तरार्धेऽनुक्रमणिकाः कथिता आचार्येण, नान्येषु-सूर्यसिद्धान्त-सिद्धान्तशेखरादिसिद्धान्तग्रन्थेषु संज्ञा- ध्यायः । अध्यायोपसंहारात्पूर्वमेकः प्रश्न विशेषः—

( २२ ) आग्नेये नैर्ऋत्ये वेष्टदिने संस्थितस्य योऽर्कस्य । शङ्कुच्छाये कथयति वर्षादपि वेत्ति सूर्य सः ॥ कथितोऽस्ति यदुत्तरं कोणाशङ्कोरानयनेन स्फुटमस्ति । संज्ञाध्यायकथनस्य किमपि प्रयोजनं नासीत् ॥ आचार्येण कथमेतस्याध्यायस्योल्लेखः कृत इति न जानीमः । ध्यानग्रहोपदेशाध्याये—चैत्रादौ मासगणानयनम् । चैत्रादौ दिनादिकं निधि ध्रुवसाधनम् । इष्टमासादौ रव्यानयनम् । प्रतिमासं शशिकेन्द्रतिथिध्रुवक्षेपयोग- नयनम् । प्रतिदिनचालनम् । चन्द्रसाधनमौदयिकरविसाधनञ्च । ज्याखण्डकानि केन्द्रज्या साधनञ्च यथा - त्रिंशत् सनवरसेन्दुर्जिनतिथिविषया गृहार्धचापानाम् । अर्धज्याखण्डानि ज्याभुक्तैक्यं स भोग्य फलम् ॥ गतभोग्यखण्डकान्तरदलविकलवधाच्छतैर्नवभिराप्तैः । तद्युतिदलं युतोनं भोग्यादूनाधिकं भोग्यम् ॥ इत्याचार्योक्तभोग्यखण्डस्पष्टीकरणमेव सिद्धान्तशिरोमणेर्ग्रहगणिता- ध्यायस्य स्पष्टाधिकारे 'यातैष्ययोः खण्डकयोर्विशेषः शेषांशनिघ्नः' इत्यादिना भास्कराचार्येण कथितम् । भास्कराचार्येण खार्क-१२० मिता त्रिज्या गृहीता, अत्राचार्येण खतिथि १५० मिता त्रिज्या गृहीता । इत्यतीववैचित्र्यं यत्सर्वत्रैव श्रीपतिनाऽऽचार्यश्लोकोक्तविषया एव छन्दोन्तरेण लिखिताः परं किं कारणं यदपूर्वं भोग्यखण्डस्पष्टीकरणं न लिखितम् । चन्द्रे भुजफलसंस्कारः, तिथौ फलसंस्कारश्च । इत्यादयः सर्वे विषया अपूर्वाः सन्ति । अत्राध्याये ये केचन विषया लिखिताः सन्ति ते सूर्यसिद्धान्ते सिद्धान्तशेखरे, सिद्धान्तशिरोमणौ न सन्ति । अनुगृहीतोऽस्म्यहं श्रीडाक्टर सत्यप्रकाश डी० एस० सी० महोदयानां यैराङ्गलभाषायां कृपया ग्रन्थस्यास्य प्रस्तावना समरचि । सम्पादकमण्डलस्यान्ये सहयोगिनः ज्योतिषाचार्याः श्रीमुकुन्दमिश्राः, श्रीविश्वनाथ झा, श्रीदयाशंकरदीक्षिताः, शास्त्रिणः श्रीओंदत्तशर्माणश्च सर्वे एव मम धन्यवादस्य पात्रतामहंन्ति । एतेषाममूल्यसहयोगेनैवायं महान् ग्रन्थः सुचारु- रूपेण सम्पूर्णतामगच्छत् । 'पद्मश्रीप्रकाशनालयस्य' स्वामिने रमेशचन्द्रशर्मणोऽपि धन्याञ्जलिर्भवतु यस्य महता परिश्रमेण ग्रन्थस्य प्रकाशनं कालेनैवाभवत् । अन्येभ्यः सर्वेभ्योऽपि धन्यवादान् प्रददे, यैरल्पमपि साहाय्यं विधायाहं कृतार्थीकृतोऽस्मि, इति शम् । भृगु-आश्रमः } विदुषामनुचरः ३०-३-६६ } रामस्वरूप शर्मा

श्रीब्रह्मगुप्ताचार्य विरचितः विभिन्नपाठान्तरसहितो ब्राह्मस्फुटसिद्धान्तः

The provided image is completely blank (white) and contains no visible text, diagrams, or manuscript content to transcribe.

Please provide an image that contains the relevant text or page to be transcribed.

CHAPTER I Astronomy in Ancient Nations Brahmagupta's great works like the Khaṇḍakhādyaka and the Brāhma-sphuṭa-siddhānta took astronomy to Arabs through whom it spread to many countries of Europe. Al Beruni records this testimony in his great book on India.. It is doubtful that astronomy had its birth in Greece and China. From remote ages China, India, Greece, Arabia and Egypt developed the entire system in close cooperation. This knowledge must have spread from their common cradle home where man for the first time developed his culture and civilisation. In this chapter we pro- pose to give a review of astronomy as developed in many of these ancient lands, especially Arabia, people of which land came in close contacts with India much before any recorded time. Dawn of Astronomy The earliest man must have been the primitive astro- nomer. The striking spectacles presented to him by the varied appearances of a sky covered with thousands of twinkling and non-twinkling objects of different degrees of brightness, apparently revolving round the Earth, and the daily changing phases of the Moon must have raised strange feelings of the most primitive man also. Then he must have in course of time observed the bright morning and evening stars, and at a considerably late stage the comets and shooting stars and then on occasions eclipses of the Sun and the Moon. These phenomena not only raised feelings of admiration, but in different sections of human society often feelings of superstitious alarm. By and by stars became guides for the traveller by land and sea. In the midst of these observations, one discovered various cycles : cycle of day and night, cycle of seasons and cycle of other details. Then there was a striking observation of the tides in a sea changing with the phases of the Moon.

2 ASTRONOMY IN ANCIENT NATIONS Earliest Discoveries We shall briefly sketch out the order of astronomical discoveries. The first phenomena to be noted must have been the regularly recurring dawn (for this one may refer to the Uṣā Sukta of the Ṛgveda), the sunrise and sunset (which led to prātaḥ and sāyaṁ, i.e. morning and evening prayers of the Vedic times), daylight, twilight and night concerning which we have numerous Vedic hymns. Next it led to the measurement of a day (which was of a short duration in winters and of a long duration in summers). The Vedic Aryans also discovered the variations in the duration of the day along different latitudes, and the time of sunrise in places of different longitudes. In fact the idea of longitudes and latitudes came suffi- ciently afterwards. Man discovered month as related to the varia- tion of light with the Moon's phases. In temperate regions, where probably the first astronomical observations were systematically made, the changing length of the day or the direction of the Sun at rising or setting or the lengths of shadows cast at midday, would show that the Sun's daily path in the sky altered through- out the year, a time interval which was already marked by the changing vegetation. According to Sir W.C. Dampier, "attempts were made to determine the number of months in the cycle of the seasons in Babylonia about 4000 B. C. and in the China soon after. About 2000 B. C. the Babylonian year settled down to one of 360 days or twelve months, the necessary adjustments being made from time to time by the interposition of extra- months." In India, this concept is of even much earlier origin. The old inspired sages like Dīrghatamas discovered for the observing man the Vedic Era and intercalation. I have described this discovery in a special chapter on the subject in my book the Founders of Sciences in Ancient India and a reference may be made to the Āsya Vāmasya Suktam of the Ṛgveda. It is impossible to assign an age to these old traditions. Round the Yajña, developed the science of astronomy, mathematics, anatomy and medicine in this ancient land of ours, which in fact was the common heritage of a large number of people of the modern world. One might also say that a considerable period might have well elapsed before it was noticed that at a particular season of