साहित्यदर्पण (आचार्य विश्वनाथ - वाक्यं रसात्मकं काव्यम् सटीक)

तृतीयः परिच्छेदः । १८३ अथ हास्यः— विकृताकारवाग्वेpaceचेष्टादेः कुहकाद्भवेत् । हास्यो हासस्थायिभावः श्वेतः प्रमथदैवतः ॥ २१४ ॥ विकृताकारवाक्केष्टं यमालोक्य हसेज्जनः । तमंत्रालम्बनं प्राहुस्तच्चेष्टोद्दीपनं मतम् ॥ २१५ ॥ अनुभावोऽक्षिसंकोचवदनस्मेरतादयः । निद्रालस्यावहित्थाद्या अत्र स्युर्व्यभिचारिणः ॥ २१६ ॥ ज्येष्ठानां स्मितहसिते मध्यानां विहसितावहसिते च । नीचानामपघसितं तथातिहसितं तदेष षड्भेदः ॥ २१७ ॥ ईषद्विकासिनयनं स्मितं स्यात्स्पन्दिताधरम् । णालिङ्ग माम् । इत्याकर्ण्य निमीलितार्धनयनं स्मेरं शनैराननं सोत्प्रासं वदनाम्बुजं दृढतरं स्मेरं चुचुम्बे प्रियः॥' हास्यरसमाह—विकृतेति । विकृता आकारा- दयो यस्य तस्मात्कुहकाद् नर्तकात् । एतदुपलक्षणम् । विकृताकारादिनिपक्षक- व्यवसायादपि । 'कुतुकात्' इति पाठे विकृताकारादिजन्यात्कौतुकादित्यर्थः । अत्र हास्यरसे । तच्चेष्टा विकृताकारादिपुरुषचेष्टा । हास्यरसस्थायिभावस्य हासस्य भेदानाह—ज्येष्ठानामिति । उत्तमानामित्यर्थः । तदिति । हास्यमे- त्यर्थः । एष हास्यरसः । स्मितादीनां लक्षणमाह—ईषदिति । तत्र हास्येषु १. हास्य इति । एतन्मयादिभावको विकृताद्यालम्बनको वदनाद्युद्दीपनो गद्गदा- द्यनुभावकः श्रमादिसंचारी हास इति निर्गलितार्थः । अत्राह—'आत्मस्थः परस्थ- श्चेत्यस्य भेदद्वयं मतम् । आत्मस्थो द्रष्टुरुत्पन्नो विलोक्यैवान्यहासकः । हसन्तं परं दृष्ट्वा विभावश्चोपजायते । योऽसौ हास्यरसस्तज्जैः परस्थः परिकीर्तितः ॥' उत्तमानां मध्य- मानां नीचानामित्यर्थः । भेदेषु षट्कमपि दर्शयन्नस्य षड्भेदाः सन्ति इत्याहेत्याह । स्मितं च हसितं प्रोक्तमुत्तमे पुरुषे बुधैः । मध्येष्विह विहसितं चावहसितं तथैव च ॥ नीचेष्वपसितं चातिहसितं परिकीर्तितम् । ईषद्विकसननयनात्पङ्कजेक्षणाच्चित्तैः । उद्दन्तमभने हासे मधुरं निरुच्यते । वक्त्रेणाह्वयेद्विस्फुरदधरोष्ठिः । विहसितमुद्गच्छ- दन्तं रुचिरमितीर्यते । सदृशं मधुरं कान्तं वक्त्रसङ्कुचितम् ॥ अपहसितमपि शब्दं च विदु- दैहिकं बुधैः । विशीर्णमङ्गदैश्च विस्फुटितैर्नेत्रैः ॥ प्रहसनमपि हासो भवतिहीति स्मृतम् । उत्तमतः समुचितलक्षणलक्षितैः । शास्त्रैरेतेन गदितो रासोऽवरस्तथैव । सूक्ष्मैर्लक्षणैर्गाढैर्भाव्यबुद्धेः । द्योतयत्यादि हासो- ऽप्यस्तीति मन्तव्यं ' इति ॥

• १. 'एतत्' C. * 'कुतूहलात् कुहकात्' ग. ३. सर्वैरप्यनुभावैरिति ग. ४. 'इ' रीत्य घ ५. 'षड्भेद' इत्येवं षड्भेदः इति. ६ 'कुहकात्' नास्ति घ।

The provided image is completely blank and contains no text. Please provide an image with visible text to transcribe.

तृतीयः परिच्छेदः । १८४ अनुभावा दैवनिन्दाभूपातक्रन्दितादयः । वैवर्ण्योच्छ्वासनिःश्वासस्तम्भप्रलपनानि च ॥ २२४ ॥ निर्वेदमॊहापस्मारव्याधिग्लानिस्मृतिभ्रमाः । विषादजडतोन्मादचिन्ताद्या व्यभिचारिणः ॥ २२५ ॥ शोच्यं विनष्टबन्धुप्रभृति । यथा मम राघवविलासे— 'विपिने क्व जटानिबन्धनं तव चेदं क्व मनोहरं वपुः । अनयोर्घटनाविधेः स्फुटं ननु खड्गेन शिरीषकर्तनम् ॥' अत्र हि रामवनवासजनितशोकार्त्तस्य दशरथस्य दैवनिन्दा । एवं बन्धुवियोगविभवनाशादावप्युदाहार्यम् । परिपोषस्तु महाभारते स्त्री- पर्वणि द्रष्टव्य । अस्य करुणविप्रलम्भाद्भेदमाह— शोकस्थायितया भिन्नो विप्रलम्भादयं रसः । विप्रलम्भे रतिः स्थायी पुनः संभोगहेतुकः ॥ २२६ ॥ इष्टनाशश्च पुत्रादेर्विच्छेदो मरणं च वित्तादेर्नाशश्च ॥ अनयोर्जटाधारणश्रीरामश- रीरयो घटना योजना । खड्गेन शिरीपकर्तननिवेत्यर्थः । अत्र प्रकरणाद्भाग्यो नायको लभ्यत इति । विवृणोति—अत्रेति । अनुचिताचरणमेव दैवस्य निन्दा सैवानुभावः । बन्धुवियोगो बन्धुमरणम् । तत्र यथा—'गृहिणी सचिवः सखी मिथः प्रियशिष्या ललिते कलाविधौ । करुणाविमुखेन मृत्युना हरता त्वां वद किं न मे हृतम् ॥' अत्रेन्दुमतीमरणजनितशोकार्तस्याजस्य मृत्युनिन्दा । वित्तनाशो यथा—'प्रातर्भदामि वसुधाधिपचक्रवर्ती सोऽहं व्रजामि विपिने जटिलस्तपस्वी । यच्चिन्त्यं तदिह दूरतरं प्रयाति यच्चेतसा न गणितं तदिहाभ्युपैति ॥' अत्र नष्ट- राज्यस्य रामस्य परिदेवनम् ॥ स्थायीभाव इति शेषः । पुनः संभोगो हेतुरनयो

1. यथेति । यथा वा मम—'पाराशर्य्यान्वयी पतत्रि मरुत इत्यादा परेद्विजदी- क्षामपनीयानेकान्तरा स्तूयन्ते एव राज्ञे मुहुः स्तुतिः । अरण्ये पुण्डरीकाक्षि विपन्ना वैदग्ध्यमात्म्कमे विदधतश्च सोऽपि सौन्दर्य्या प्रत्युत्तरं दीयताम् ।' इति । *. 'स्फुटमेवेदम्' ... ... ... 'रन्ध्रोपनिपातिनोऽनर्था इति' पाठान्तरं वा पुस्तके * 'शोकं-' इत्यत्रे '-दुःखम्।' इत्यारम्य पाठस्य स्खलनेन पुस्तके 'भेद- माहानन्दहेतुत्वे हे ननु पूर्वत्र बन्धुवियोगः । तद्दिष्ट विप्रलम्भकेन सह कस्यचिद् विरोधोऽस्तु' ? इत्येव दृश्यते १. विमर्षेति पाठः

१८६ साहित्यदर्पणे अथ रौद्रः— रौद्रः क्रोधस्थायिभावो रक्तो रुद्राधिदैवतः । आलम्बनमरिस्तत्र तच्चेष्टोद्दीपनं मतम् ॥ २२७ ॥ मुष्टिप्रहारपातनविकृतच्छेदावदारणैश्चैव । संग्रामसंभ्रमाद्यैरस्योद्दीप्तिर्भवेत्प्रौढा ॥ २२८ ॥ भ्रूविभङ्गाङ्गुलीनिर्देशबाहुस्फोटनतर्जनाः । आत्मावदानकथनमायुधोत्क्षेपणामि च ॥ २२९ ॥ उग्रतावेगरोमाञ्चस्वेदवेपथवो मदः । अनुभावास्तथाक्षेपक्रूरसंदर्शनादयः ॥ २३० ॥ मोहामर्षाद्यस्तत्र भावाः स्युर्व्यभिचारिणः । यथा— 'कृतमनुमतं दृष्टं वा यैरिदं गुरुपातकं मनुजपशुभिर्निर्मर्यादैर्भवद्भिरुदायुधैः । नरकरिपुणा सार्धं तेषां सभीमकिरीटिना- मयमहमसृङ्मेदोमांसैः करोमि दिशां बलिम् ॥' यस्य स ॥ रौद्ररसमाह—रौद्र इति । तच्चेष्टा रिपुचेष्टा । ता विशिष्याह मुष्टीति । विकृतं विरुद्धाचरणम् । छेदः खङ्गादिना । अवदारणं शूलादिना अस्य रौद्रस्य । 'अवदानं कर्मवृत्तम' इत्यमरः ॥ कृतमिति । द्रोणशिरश्छेदे क्रुद्धस्याश्वत्थाम्नोऽर्जुनं प्रति सवोक्त्योक्तिरियम् । इदं मत्पितृशिरश्छेदरूपं गुरुपातकं तत्कारणं कर्म यैरुद्यतायुधैर्मर्यादाशून्यैरेत एव मनुजपशुभिर्भवद्भिः कृतमनुमतं दृष्टं वा, नरकरिपुणा कृष्णेन सार्धं भीमकिरीटिसहितानां तेषां मेदोमांसैरसृजा दिशां दिग्गवस्थितभूतानां बलिं करोमीत्यर्थः । अयमेतत्क्षणवर्त्येव । अत्राश्वत्थाम्नः क्रोधः स्थायिभावः । तदत्कार्यमुद्दीपनम् । तादृशगर्जनमनुभावः ॥ २३० ॥

1. रौद्र इति । क्रोधस्थायिभावको द्विपदालम्बनकृतोद्दीपनोद्भटो रक्ताङ्गः विवृद्धगर्वादिसञ्चारिणो रौद्र इति ॥
2. कृतमिति । दृढं रौद्रग्मस्य जनकेना वृत्तिर्नास्ति, अतः 'नराकारैरपीर्यावनवद्ध- वेगोन्मदैरे मद्बीजपुण्यांशुकः गग्निमाद्यस्य वृश्वति । अद्य पतन्तु निदयं दानववृन्द- दूतप्रचण्डतुरिदमङ्गे मम परश्वधो भैरवः ॥' इत्युदाहार्यम् । क्या च गगनगङ्गा- परशुरामयोक्तिः । अत्र मटोद्धता वृत्तौ रौद्रस्य परमोन्नतिना परिपुष्यति ॥ १. 'आलम्बनं विरोधी स्याद्' ग २. 'हस्तनिर्देशबाहुप्रस्फुरणाद्यनुभावतः । मोहामर्षाद- न्ततदिग्यभिचारिमाद् ॥' इति ग

तृतीयः परिच्छेदः । १८७ अस्य युद्धवीराङ्गत्वमाह— रक्तास्यनेत्रता चात्र मेदिनी युद्धवीरतः ॥ २३१॥ अथ वीरः— उत्तमप्रकृतिर्वीर उत्साहस्थायिभावकः । महेन्द्रदैवतो हेमवर्णोऽयं समुदाहृतः ॥ २३२ ॥ आलम्बनविभावास्तु विजेतव्यादयो मताः । विजेतव्यादिचेष्टाद्यास्तस्योद्दीपनरूपिणः । अनुभावास्तु तत्र स्युः सहायान्वेषणादयः ॥ २३३ ॥ संचारिणस्तु धृतिमतिगर्वस्मृतितर्कगोमाञ्चाः । स च दानधर्मयुद्धैर्दयया च समन्वितश्चतुर्धा स्यात् ॥ २३४ ॥ सं च वीरो दानवीरो धर्मवीरो युद्धवीरो दयावीरश्चेति चतुर्विधः । तत्र दानवीरो यथा परशुराम —

The provided image is completely blank and contains no text to transcribe.

तृतीयः परिच्छेदः । १९३ पुष्टिस्तु महाभारतादौ द्रष्टव्या । निरहंकाररूपत्वाद्वयावीरादिरेष नो ॥ २४९ ॥ दयावीरादौ हि नागानन्दादौ जीमूतवाहनादेरन्तरा मलयवत्याद्य- नुरागादेरन्ते च विद्याधरचक्रवर्तित्वार्थैर्दर्शनादहंकारोपशमो न दृ- श्यते । शान्तस्तु सर्वाकारेणाहंकारप्रशमैकरूपत्वान्न तत्रान्तर्भावम- र्हति । ततश्च नागानन्दादेः शान्तरसप्रधानत्वमपास्तम् । ननु 'न यत्र दुःखं न सुखं न चिन्ता न द्वेषरागौ न च काचिदिच्छा । रसः स शान्तः कथितो मुनीन्द्रैः सर्वेषु भावेषु समप्रमाणः ॥' इत्येवरूपस्य शान्तस्य मोक्षावस्थायामेवात्मस्वरूपापत्तिलक्षणायां सद्भावात्तत्र संचार्यादीनामभावात्कथं रसत्वमित्युच्यते— युक्तवियुक्तदशायामवस्थितो यः शमः स एव यतः । रसतामेति तदस्मिन्संचार्यादेः स्थितिश्च न विरुद्धा ॥२५०॥ 'बीजीभवेत्' इति पाठेऽपि बीजं वासना तच्छून्यीकृतेत्यर्थः । करटः काकः ॥ इदानीं शान्ते दयाद्यतिशयसम्भवेन दयावीरादिरेवायमित्यत आह—निरहंकाररूप- त्वादिति । आदिना बर्बरीकदेवताविषयरतिप्रभृतीनां ग्रहणम् । एष शान्त- रसः । तथा चाहंकारसर्वस्वितो दयादिरेव दयावीरादिरेवैटकः । तदितरः शान्तरस स्य विशेषः । ततश्चेत्येवविशेषावधारणञ्च । नागानन्दे दयावीरादिप्रधाने ग्रन्थ- शेषे ॥ न यत्रेति । द्वेषो रिपूणामपचिकीर्षा । रागः सुहृदामुपचिकीर्षा । इच्छा विषयसुखतदुपायेच्छा । भावेषु पदार्थेषु लोष्टकाञ्चनादिविभावादिषु सत्सु राग- राहित्येन सममविपं प्रमाणं प्रतीतिर्येन । 'शमप्रधानः' इति पाठस्तु न मनो- रमः, अर्थासङ्गतेः । तादृग्दशायां व्यभिचारिभावादीनामसम्भवात् । शम एव चितिया प्रधानं यत्र सः । आत्मस्वरूपापत्तिलक्षणायां परमात्मस्वरूपलप्राप्ति- रूपायाम् ॥ युक्तवियुक्तेति । विषयेभ्यः प्रत्याहृत्य साक्षात्कर्त्तव्ये वस्तुनि मनो वाय वर्त्तमानश्चिन्तासतानवान् युक्तः । यस्य योगजधर्मसहकृतेन मनसा जिज्ञा- स्यवस्तुसाक्षात्कारो जायते । यश्च भूतेन्द्रियजयी अणिमाद्याः कामसिद्धीर्दूरश्रव- णाद्यैन्द्रियसिद्धीरासादितवान् समाध्या... । यस्य च योगजधर्मस- १. स एवेति । तादृशशम एव स्थायी ... भत इत्यर्थः । १ 'पुष्टि-' इति पङ्क्तिका नास्ति ग पुस्तके, 'देः सकाशाद्भेदामाह' इत्यधिकं पुस्तके ३ 'नागानन्दादौ' इति नास्ति '-वाहनादौ' क-घ ५ आदि- ब्दो नास्ति क घ पुस्तकयोः ६ 'सम' सम्भवितुमर्हति' ग ८ 'नन्दे' घ ९ 'शमप्रधानः' क ख ग १ कान्तरे ११ 'लोष्टकाञ्चनादि' नास्ति पुस्तकान्तरे १२ 'राग-' इति पाठो नास्ति पुस्तकान्तरे साहि० १७

१९२ साहित्यदर्पणे द्राक्पर्यस्तकपालसंपुटमिलद्ब्रह्माण्डभाण्डोदर- भ्राम्यत्पिण्डितचण्डिमा कथमहो नाद्यापि विश्राम्यति॥' अथ शान्तः- शान्तः शमस्थायिभाव उत्तमप्रकृतिर्मतः॥ २४५ ॥ कुन्देन्दुसुन्दरच्छायः श्रीनारायणदैवतः । अनित्यत्वादिनाशेषवस्तुनिःसारता तु या ॥ २४६ ॥ परमात्मस्वरूपं वा तस्यालम्बनमिष्यते । पुण्याश्रमहरिक्षेत्रतीर्थरम्यवनादयः ॥ २४७ ॥ महापुरुषसङ्गाद्यास्तस्योद्दीपनरूपिणः । रोमाञ्चाद्याश्चानुभावास्तथा स्युर्व्यभिचारिणः ॥ २४८ ॥ निर्वेदहर्षस्मरणमतिभूतदयादयः । यथा- 'रथ्यान्तरश्चरतस्तथा धृतजरत्कन्थालवस्याध्वगै सत्रास च सकौतुक च सदय दृष्टस्य तैर्नागरैः । निर्व्याजीकृतचित्सुधारसमुदा निद्रायमाणस्य मे निःशङ्क करट कदा करपुटीभिक्षा विलुण्ठिष्यति ॥' पर्यस्त उत्क्षिप्त कपालसपुट पिधानपात्राकारब्रह्माण्डोपरिभाग तेन द्राग् झटिति मिलत्सगच्छमान ब्रह्माण्ड एव भाण्ड क्षुद्रभृ ग तस्योदरे भ्राम्यन् अतएव पिण्डितो बहुलीकृतश्चण्डिमा महत्त्व यस्य । द्यापि इदानीमपि । जरांवाच्छत्रसु सस्थालीमध्ये जायमान शब्दो बहुलो भवतीत्यभिप्रायणेदम् । अत्र लक्ष्मणस्य विस्मयो धनुष्टङ्कारालम्बनेन तस्यातिदीर्घत्वगुणोद्भापनेन एतादृगुक्त्या अनुभावेनेन व्यक्त आश्चर्य रसतामापद्यते ॥ शान्तरसमाह—शान्त इति । अत्र निर्वेद स्थायिभाव । एतत्पक्षे अवमाननीयत्वमेवालम्बनम् । निर्वेदस्य व्यभिचारित्वेन स्थायित्वायोगात् , शमस्य स्थायित्वेनानुभूयमानत्वाच्च ग्रन्थकृता तदुपेक्षितम् । रोमाञ्चाद्या इत्याद्यपदेन दयादीनामपि ग्रहणम् ॥ रथ्यान्तरिति । कस्यचित्कृ तनिर्वेदस्योक्तिरियम् । रथ्या गृहसमीपदेश , तन्मध्ये चरतो भिक्षार्थ भ्रमत । अध्वगैर्नागरैश्च वीभत्सवेपदर्शनेन त्रास , अनुपादेयकन्थाधारणेन कौतुकम् दीनत्वेन दया । निर्व्याजीकृत कामादिनाशेन निष्प्रतिबन्धीकृतो यश्चित्सुधादा ज्ञानामृतस्य रस आस्वादस्तस्य मुदा तज्जन्यानन्देन निद्रायमाणस्य मुद्रितनेत्रस्य। 1 उपेक्षितमिति । अत्र यद्वक्तव्य तत् 'शमो निरीहावस्थायाम्' इत्यादा- हितम् (१६६ पृ०) ॥

तृतीयः परिच्छेदः । १९३

पुंष्टिषु महाभारतादौ द्रष्टव्यः । निरहङ्काररूपत्वादयावीरादिरेष नो ॥ २४९ ॥ दयावीरादौ हि नागानन्दादौ जीमूतवाहनादेरन्तरा मलयवत्याद्य- नुरागादेरन्ते च विद्याधरचक्रवर्तित्वप्राप्तेर्दर्शनादहंकारोपशमो न दृ- श्यते । शान्तस्तु सर्वाकारेणाहंकारप्रशमैकरूपत्वान्न तत्रान्तर्भावम- र्हति । ततश्च नागानन्दान्डे शान्तरसप्रधानत्वमपास्तम् । ननु 'न यत्र दुःखं न सुखं न चिन्ता न द्वेषरागौ न च काचिदिच्छा । रसः स शान्तः कथितो मुनीन्द्रैः सर्वेषु भावेषु समप्रमाणः ॥' इत्येवंरूपस्य शान्तस्य मोक्षावस्थायामेवात्मस्वरूपापत्तिलक्षणायां प्रादुर्भावात्तत्र सञ्चार्यादीनामभावात्कथं रसत्वमित्युच्यते— युक्तवियुक्तदशायामवस्थितो यः शमः स एव यतः । रसतामेति तदस्मिन्सञ्चार्यादेः स्थितिश्च न विरुद्धा ॥२५०॥

'निर्बीजतः- इति पठेऽपि बीजं वासना तच्छून्यीकृतेत्यर्थः । करटः काकः ॥ ननु शान्ते दयावीरादिसम्भवेन दयावीरादिरेवायमित्यत आह—निरहङ्काररू- पत्वादिति । आदिना धर्मवीरदानवीरादिप्रभृतीनां ग्रहणम् । एष शान्त- रसः । तथा चाहंसात्सान्तो दयाविरेव दयावीरादेर्घटकः । तदितः शान्तरस इति विशेषः । तत्तद्भेदानविशेषाचाराच्च । नागानन्दे दयावीरादिप्रधाने ग्रन्थ- विशेषे ॥ न यत्रेति । द्वेषो रिपूणामपचितीर्षा । रागः सुहृदामुपचितीर्षा । इच्छा दैवाद्विसुखजनकोपचित्सा । भावेषु पदार्थेषु लोष्टकाञ्चनादिष्विमादादिषु सत्सु राग- द्वेषरहितेन समन्विपमं प्रमाणं प्रतीतिर्येन । 'समप्रधानः' इति पाठस्तु न मनो- रमः, अर्थासङ्गतेः । तादृशावस्था व्यभिचारिभावादीनामसम्भवात् । शम एव स्थायितया प्रधाने यत्र सः । आत्मस्वरूपापत्तिलक्षणायाः परमात्मस्वरूपलप्राप्ति- रूपायाम् ॥ युक्तवियुक्तेति । विषयेभ्यः प्रत्याहृत्य साक्षात्कर्त्तव्ये वस्तुनि मनो विधाय वर्त्तमानश्चिन्तासतानवान् युक्तः । यस्य योगजवर्ममत्कृतेन मनसा जिन्ना- सितवस्तुनासाकारो जायते । यश्च भूतेन्द्रियजयी अणिमाद्या कामसिर्द्धीर्दूराध्व- पायान्वेन्द्रियसिद्धीरमान्विन्दान् समाध्यन्दिनो वियुक्तः । यस्य च योगजवर्म्म-

1. स एवेति । तादृशशम एव स्थायिभावो रसतां लभत इत्यर्थः ।

१ 'पुष्टि-' इति पठित्वा नास्ति ग पुस्तके २ 'अन्य दयावीरादेः समानान्देत्याह' इत्यधिकं ग पुस्तके ३ 'न नागान्दान्डे' इति नास्ति घ पुस्तके ४ '-वाहनादौ' ग घ ५ अधि- ष्टव्यो नास्ति ङ पुस्तके ६ 'सर्वेष्वपि' ग ७ 'तत्र स सम्भवितुमर्हति' ग ८ 'नन्दे' ग घ ९ 'समप्रधानः' क ख घ १० 'पदार्थेषु' नास्ति पुस्तकान्तरे ११ 'लोष्टवाथनादि' नास्ति पुस्तकान्तरे १२ 'रागा-' इत्यादि '-सम्भवात्' इत्यन्त पाठो नास्ति पुस्तकान्तरे साहि० १७

१०२ साहित्यदर्पणे द्वापर्णमङ्गाण्यङ्गानि सङ्घातान्भानवो दश । भार्याविनाकृतेन्द्राद्याः कथ्यन्ते नावाणि विशाम्पते । अथ शान्तः— शान्तः शमस्थायिभाव उत्तमप्रकृतिर्मतः ॥ २४५ ॥ कुन्देन्दुसुन्दरच्छायः श्रीनारायणदैवतः । अनित्यत्वादिनाऽशेषवस्तुनिःसारता तु या ॥ २४६ ॥ परमात्मस्वरूपं वा तस्यालम्बनमिष्यते । पुण्याश्रमहरिक्षेत्रतीर्थरम्यावनादयः ॥ २४७ ॥ महापुरुषसङ्गाद्यास्तस्योद्दीपनरूपिणः । रोमाञ्चाद्याश्चानुभावास्तथा स्युर्व्यभिचारिणः ॥ २४८ ॥ निर्वेदहर्षस्मरणमतिभूतदयादयः । यथा— 'रथ्यान्तरं चरन्नथ्या वृत्तमुत्कण्ठयाऽनया' द्रगे सत्रासं च सशङ्कं च सदयं द्रष्टव्य तैर्नागरैः । निर्वाणीकृतचित्तसुधारसमुदा निद्रायमाणस्य मे निःशङ्कं करट कदा दृक्पुटाभित्ता विलुण्ठिष्यति ॥' पर्यन्त उल्लसत् कपालपुट पिधानपात्रावरणप्रारूपोऽङ्कस्तस्य तेन द्राग् झटिति मिलद्गच्छमानं ब्रह्माण्डं एव भाण्डं कुम्भः । व्याहारे श्रामन् व्या- पिण्डितो बहुलाहूतधाण्डमा महत्तमं नमः । प्राग् इदानीमपि । जरांऽच्छन्द गन्थालमध्ये जायमान शब्दो बहुला भवता संनिधौपणदम् । तत्र लक्ष्मण विस्मयो वपुश्छरालम्बनेन तस्यातिदीर्घत्वगुणोद्भापनेन स्ताम्मुक्ता अनुभावने व्यक्त आश्चर्य रसनामापद्यते ॥ शान्तरसमाह—शान्त इति । अत्र निर्वेदः स्थायिभावः । एतत्पक्षे अनभाननीयत्वमेवालम्बनम् । शमस्य व्यभिचारित्वे स्थायित्वायोगात्, शमस्य स्थायित्वेनानुभूयमानत्वाच्च ग्रन्थकृता तदुपेक्षितम् रोमाञ्चाद्या इत्याद्यपदेन दयादीनामपि ग्रहणम् ॥ रथ्यान्तरिति । कस्यचित् तन्निर्वेदस्योक्तिरियम् । रथ्या गृहसमीपदेशः, तन्मध्ये चरतो भिक्षार्थं भ्रमतः अध्वर्गैर्नागरैश्च बाभत्सनेपदर्शनेन त्रासः, अनुपादकन्थाधारणेन कातुरम् दीनत्वेन दया । निर्वाणीकृत कामादिनाशेन निष्प्रतिबन्धङ्करुणो यश्चित्सुधार- ज्ञानामृतस्य रस आस्वादस्तस्य मुदा तज्जन्यानन्देन निद्रायमाणस्य मुदितनेत्रस्य

1. उपेक्षितमिति । अत्र यद्वक्तव्यं तत् 'शमो निरीहावस्थायाम्' इत्यादि- हितम् (१६६ पृ.) ॥

पुष्टिस्तु महाभारतादौ द्रष्टव्यो । निरहंकाररूपत्वाद्वयावीरादिरेष नो ॥ २४९ ॥ दयावीरादौ हि नागानन्दादौ जीमूतवाहनादेरन्तरा मलयवत्याद्य- नुरागादेरन्ते च विद्याधरचक्रवर्तित्वप्राप्तेर्दर्शनादहंकारोपशमो न दृ- श्यते । शान्तस्तु सर्वाकारेणाहंकारप्रशमैकरूपत्वान्न तत्रान्तर्भावम- र्हति । ततश्च नागानन्दादेः शान्तरसप्रधानत्वमपास्तम् । ननु ‘न यत्र दुःखं न सुखं न चिन्ता न द्वेषरागौ न च काचिदिच्छा । रसः स शान्तः कथितो मुनीन्द्रैः सर्वेषु भावेषु समप्रमाणः ॥’ इत्येवंरूपस्य शान्तस्य मोक्षावस्थायानेवात्मस्वरूपापत्तिलक्षणायां प्रादुर्भावात्तत्र संचार्यादीनामभावात्कथं रसत्वमित्युच्यते— युक्तवियुक्तदशायामवस्थितो यः शमः स एव यतः । रसतामेति तदस्मिन्संचार्यादेः स्थितिश्च न विरुद्धा ॥५०॥ ‘निर्वाजीकृत-’ इति पाठेऽपि बीजं वासना तच्छून्यीकृतेत्यर्थः । करट. काक ॥ ननु शान्ते दयाद्यतिशयसम्भवेन दयावीरादिरेवायमित्यत आह—निरहंकार- रूपत्वादिति । आदिना धर्मवीरदेवतादिविषयरतिप्रभृतीना ग्रहणम् । एष शान्त- रस । तथा चाहंकारसवलितो दयादिरेव दयावीरादेर्घटक । तदितः शान्तरस इति विशेष । ततश्चेत्यादिरेवावधारणाच्च । नागानन्दे दयावीरादिप्रधाने ग्रन्थ- विशेषे ॥ न यत्रेति । द्वेषो रिपूणामपचिकीर्षा । राग सुहृदामुपचिकीर्षा । इच्छा द्वैपविरहुस्तदुपायेच्छा । भावेषु पंदार्थेषु लोष्टकौञ्चनादिभिन्नावादिषु सत्सु रोग- द्वेषरहितेन सममविषमं प्रमाण प्रतीतिर्यैन । ‘समप्रधान’ इति पाठस्तु न मनो- रम, अर्थासङ्गतेः । तादृशदशाया व्यभिचारिभावादीनामसम्भवात् । गन एव न्यायितया प्रधानं यत्र न । आत्मस्वरूपापत्तिलक्षणायां परमात्मस्वरूपत्वप्राप्ति- रूपायाम् ॥ युक्तवियुक्तेति । विषयेभ्य प्रत्याहृत्य साक्षात्कर्तव्ये वस्तुनि मनो विधाय वर्तमानाश्चिन्तासन्तानान् युक्ता । यस्य योगजधर्ममहात्म्येन मनसा निजा- त्मन्यनुसन्धानकारो जायते । यश्च भूतेन्द्रियजयी अणिमाद्या दानासिद्धीरीश्वरव- पायाथेन्द्रियनिरीक्षणादितान् समाप्यन्चितो वियुक्त । यस्य च योगजधर्मस-

1. स एवेति । तादृशशम एव न निष्पन्ने रमना लभत इत्यर्थः । १ 'दृष्टेति-' इति दर्शित-पाठे ना हस्त० । २ 'सदा दयावीरादेः स्वरूपभेदोऽयं' इत्यादिः ना-पुस्तके ३ 'नागान्नादौ' इति नास्ति क घ पुस्तकयो । ४. 'रागादौ' इति घ ५ 'अभि- स्पन्दो नास्ति क घ पुस्तकयो ६ सर्वथापि ना ७ 'न च हेयविद्वेषहेति' ग. ८. 'प्रवे' क घ ९ दृक्प्रत्यक्षः क ख घ. १० 'पदार्थेषु' नाहि पुस्तकेऽपि ११ 'विपक्षानुसन्धि' नास्ति पुस्तकान्तरे १२ 'पापा' इत्यादि 'पञ्चेत्यन्यद्' इत्यन्तं पाठो नास्ति पुस्तकान्तरे साहि० १७

The provided image is completely blank and does not contain any text to transcribe.

The provided image is completely blank/empty; there is no text present to transcribe.

The provided image is completely blank and contains no text to transcribe.

तृतीयः परिच्छेदः । १९९

उद्बुद्धमात्रस्थायिभावो यथा— 'हरस्तु किंचित्परिवृत्तधैर्यश्चन्द्रोदयारम्भ इवाम्बुराशिः । उमामुखे विम्बफलाधरोष्ठे व्यापारयामास विलोचनानि ॥' अत्र पार्वतीविषया भगवतो रतिः । ननूक्तं प्रपाणकरसवद्विभावादीनामेकोऽत्राभासो रस इति (८८ पृ०) तत्र संचारिणः पार्थक्याभावात्कथं प्राधान्येनाभिव्यक्तिरित्युच्यते— यथा मरिचखण्डादेरेकीभावे प्रपाणके ॥ २६१ ॥ उद्रेकः कस्यचित्क्वापि तथा संचारिणो रसे । अथ रसाभासभावाभासौ— अनौचित्यप्रवृत्तत्व आभासो रसभावयोः ॥ २६२ ॥ अनौचित्यं चात्र रसानां भरतादिप्रणीतलक्षणानां सामग्रीरहि- तत्वे एकदेशयोगित्वोपलक्षणपरं बोध्यम् । तच्च बालव्युत्पत्तये एकदे- शतो दर्शयते— उपनायकसंस्थायां मुनिगुरुपत्नीगतायां च । बहुनायकविषयायां रतौ तथानुभयनिष्ठायाम् ॥ २६३ ॥ दर्शितत्वात् ॥ हरस्त्विति । परिवृत्तेति वृत्तेत्यर्थः । अत्रेति । उमामुखावलोक- नरूपानुभावमात्रेण व्यक्ता रतिरुद्दीपनविभावादिकृतपरिपोषराहित्येन रसतां नापद्यत इति भावव्यपदेश एवास्योचित इति भावः ॥ अनौचित्येति । रसभावयोरनौचित्येन प्रवृत्तत्वे वर्तमानत्वे सति रसाभासो भावाभासश्चेत्यर्थः ॥ अत्र रसानामनौचित्यमा- ह—अनौचित्यमिति । अनौचित्यपदमित्यर्थः । सामग्रीरहितत्वे विभावादि- समुदायरूपत्वाभावे । एकदेशयोगित्वं यत्किंचिल्लक्षणसंबन्धः, तदुपलक्षणपरं तद्बोधतात्पर्यकम् । तच्च अनौचित्यं च उपनायकेति । अथाग्रे 'दक्षिणाद्याश्च नायका' इत्युक्तम् (१९९ पृ.) तत्र पदलक्षणे (९७ पृ.) 'कुलीन' इत्यनेन सत्कुलजातत्वम् । 'शीलवान्' इत्यनेन सद्‌वृत्तत्वं च नायकस्य लभ्यते । 'नायकास्यान्यपूर्वापि रत्या- समावैर्युक्ता (१०७ पृ.) इत्यनेन नायिकायाश्च सद्‌वृत्तत्वं लभ्यते । नायकस्य विधि- दृगोधिक्ताऽने नायिकायाश्च निषिद्धपुरुषसङ्गमे सद्‌वृत्तत्वं न भवतीति तद्विरुद्धत्वात्क- स्य तयोरनादरभावाचे तेरनौचित्यम् । निषिद्धेनेति उक्तं शृङ्गारतिलके— 'सेदन्निभिरद्विजराजहीनवर्णाभिगम्य प्रमदा न गम्या । व्यप्रान्धः प्रव्रजित चिकित्सिताद्यै धर्मार्थकामोनभवैः ॥' इति । एवं योषितामपि सदन्त्याडय पुरुषा निषिद्धा । एवं च मुनिगुरुपत्नीगतायां चेति चकारेण सदन्त्याडिपूज्यो बोध्यः । उपनायकसंस्थामित्यत्र संबन्ध्याद्यन्यतम उपनायको बोध्यः । अन्यत्र 'बहुनाय- कविषयायाम्' इति 'प्रतिनायकनिष्ठत्वे' इत्यन्योरुदाहरणं व्यर्थं स्यात् । बहुनाय-

२०२ साहित्यदर्पणे रौद्राभासो यथा— 'रक्तोत्फुल्लविशाललोलनयनः कम्पोत्तराङ्गो मुहु- र्मुक्त्वा कर्णमपेतभीर्धृतधनुर्बाणो हरेः पश्यतः । आध्मातः कटूकोक्तिभिः स्वमसकृद्दोर्विक्रमं कीर्तय- न्‍नंसास्फोटपटुर्युधिष्ठिरमसौ हन्तुं प्रवृत्तोऽर्जुनः ॥' भयानकाभासो यथा— अशक्नुवन्सोढमधीरलोचनः सहस्ररश्मेरिव यस्य दर्शनम् । प्रविश्य हेमाद्रिगुहागृहान्तरं निनाय बिभ्यद्दिवसानि कौशिकः ॥' स्त्रीनीचविषयमेव हि भयं रसप्रकृतिः । एवमन्यत्र । भावाभासो लज्जादिके तु वेश्यादिविषये स्यात् ॥ २६६॥ स्पष्टम् । भावस्य शान्तावूदये संधिमिश्रितयोः क्रमात् । भावस्य शान्तिरुदयः संधिः शबलता मता ॥ २६७ ॥ रक्तोत्फुल्लेति । कर्णं सूतपुत्रं प्रतिशरम् । 'हरे' इत्यनादरे षष्ठी । पश्यतः कृष्णमनादृत्येत्यर्थः । आध्मातो दृप्तः । 'कटूकोक्तिभि' इत्यत्र 'अनले' इति रूपकं व्यङ्ग्यम् । स्वं स्वकीयं स्कन्धस्य करेणाघातोऽंसास्फोटस्तत्र पटुः । तस्य रौत्त्यर्थे । अत्र ज्येष्ठभ्रातरि गुरौ रोषोऽनुचितः ॥ अशक्नुवन्निति । यस्य राज्ञः पश्य । कौशिक उल्लूकः । इन्द्रः पेचकश्च । अत्रानौचित्यं दर्शयति—स्त्रीति ॥ भावाभास इति । प्रथमादिपदेन चिन्तादीनां द्वितीयादिपदेनाननुरागिण्यादीनां ग्रहणम् । यथा—'नैवामुयाकरमुखी तरलायताक्षी मा स्मेश्योनतगतिमित्र...

1. भावस्येति । भावस्य शान्तिर्नाशः । स चोत्पत्तिकालप्रविष्ट एव । उत्तर उत्पत्तिः । मदिराद्युत्थानविभूतयोरन्योन्याभिभावनयोग्ययोः समानाधिकरणम्, ... एकदेशवृत्तिरेकविशिष्टेऽन्यविशिष्टत्वम् । शबलता बाध्यबाधकभावापन्नानामुदयादीनां वा संप्लवः व्यामिश्रत्वम् । एकत्रान्यवृत्तिजनकज्ञानगोचरत्वमिति यावत् । औत्सुक्य- द्वाधहर्षः ॥
2. रक्तेति । कौरवेषु कर्णं सूतपुत्रं प्रत्यपगतभीः सन् क्रीता 'अग्नि' इति शेषः । तत्र तदनु प्रवृत्तोऽर्जुनोऽपराधे इति भीतिं प्रवृत्तान् निवारयति । तथा यतः दैवं हरिं पश्यतः—निरीक्षेण पश्यति । अत्र नीचादिरेव मैत्री कृतं दैवेन देवं हरिं, व्योम्नि स्थिते हरौ न प्रतिभूपानं कृतम् । पूर्वमपि तथा सन्न रथोद्धृतैर्महदौर्बल्यं युधिष्ठिरः, न तस्य स्वपित्रे भ्रात्रे अनुज्ञाते हेतूः प्रवृत्तः । अत्र ज्येष्ठभ्रातरि चानादरम् । रौद्ररस- व्यक्तिनिमित्तत्वादननुगुणत्वाविशेषादाभास भावः, तथाहि रौद्रस्याभासोऽयम् ।

तृतीयः परिच्छेदः । २०३ क्रमेण यथा— 'सुतनु जहिहि कोपं पश्य पादानतं मां न खलु तव कदाचित्कोप एवंविधोऽभूत् । इति निगदति नाथे 'तिर्यगामीलिताक्ष्या नयनजलमनल्पं मुक्तमुक्तं न किंचित् ॥' अत्र बाष्पमोचनेनेर्ष्याख्यसंचारिभावस्य शमः । चरणपतनप्रत्याख्यानात्प्रसादपराङ्मुखे निभृतकितवाचारेत्युक्त्वा रुषा परुषीकृते । व्रजति रमणे निःश्वस्योच्चैः मनस्वितहन्तया

२०८ साहित्यदर्पणे अविवक्षितवाच्यस्य भेदावाह— अर्थान्तरं संक्रमिते वाच्येऽत्यन्तं तिरस्कृते । अविवक्षितवाच्योऽपि ध्वनिद्वैविध्यमृच्छति ॥ ३ ॥ अविवक्षितवाच्यो नाम ध्वनिरेकार्थान्तरसंक्रमितवाच्योऽत्यन्ततिरस्कृत- वाच्यश्चेति द्विविधः । यत्र स्वयमनुपयुज्यमानो मुख्योऽर्थः सविशेषा- पेऽर्थान्तरे परिणमति, तत्र मुख्यार्थस्य स्वविशेषरूपार्थान्तरसंक्रमित- त्वादर्थान्तरसंक्रमितवाच्यत्वम् । यथा— कदली कदली, करभः करभः, करिराजकरः करिराजकरः । भुवनत्रितयेऽपि विभर्ति तुलामिदमूरुयुगं न चमूरुदृशः ॥ अत्र द्वितीयकदल्यादिशब्दाः पौनरुक्त्यभिया सामान्यकदल्यादिरूपे मुख्यार्थे बाधिता जाड्यादिगुणविशिष्टकदल्यादिरूपमर्थं बोधयन्ति । जाड्याद्यतिशयश्च व्यङ्ग्यः । अविवक्षितवाच्यस्येति ध्वनेरिति शेषः । यत्रेति । प्रकृतान्वये' इति शेषः । अर्थ मुख्यातावच्छेदकरूपेण स्वविशेषरूपे स्वकीयमुख्यतावच्छेदकव्याप्यधर्मे परिणमति विशेष्यतया भासते । अर्थान्तरे संक्रमितत्वाद् विशेष्यतया भासमानत्वात् । एतेन मुख्यार्थस्य मुख्यातावच्छेदकरूपेण प्रकृतान्वयानुपयोगित्वं बाधनञ्च विशेष्यान्त- रत्वेन बोध इत्येवमुपादानलक्षणेति सूचितम् ॥ कदलीति । 'मणिवन्धादाकनिष्ठं करस्य करभो बहिः' इत्यमरः । चमूरुदृग्हरिणदृक् । जाड्यादिति । जाड्यं शैत्यम् । यद्यपि शैत्यं पयस्येव तथापि तस्य परम्परया कदल्यर्हत्वमवगन्तव्यम् । आदिना वृत्तत्वकर्कशत्वयोर्ग्रहणम् । नच शैत्यादीनामन्यत्रापि सत्त्वात्कथं कदलीत्यादित्या- ग्यत्वमिति वाच्यम् । शैत्यादिविशेषपर्यवसाय निर्वाक्षितत्वात् । जाड्याद्यतिशय श्वेति । व्यङ्गो लक्षणप्रयोजनबोधविषयः सर्वथैव मुख्यार्थेनाभेदं नयत्येव । एवं च कदलीतिशीता करभोऽतिह्रस्वः करिराजगण्डोऽतिकर्कश इति हेतोस्तदृक्- दृश इदमीदृशमूरुयुगं भुवनत्रितयेऽपि तुलां सादृश्यं न बिभर्तीत्यर्थः । यत्र तु कदर- ल्यादौ सादृश्यं संभाव्यते तदतिशैत्यादिनापकृष्टमिति सुतरां भुवनत्रितये दृशं नास्तीति भावः । अत्र व्यतिरेकालंकारो व्यङ्ग्यः । यत्र पुनरिति शब्द इति शेषः ।

1. अर्थान्तरेति । अर्थान्तरे उपयोपिति उद्यतावच्छेदके संक्रमितत्वात्तद्देशीयं वाच्यं यत्र तादृशः ॥
2. अत्यन्तेति । अत्यन्ततिरस्कृतं न चेत्यादि तद्वेदान्त्वप्रविष्टं वाच्यं यत्र तादृशः ।

• १. 'अर्थान्तरं प्रकृते' 'अत्यन्ततिरस्कृतवाच्यौ' इत्याह पदो मन्दबुद्धेर्नहि.

चतुर्थः परिच्छेदः । २०९ यत्र पुनः स्वार्थं सर्वथा परित्यजन्नर्थान्तरे परिणमति, तत्र मुख्या- र्थस्यात्यन्ततिरस्कृतत्वादत्यन्ततिरस्कृतवाच्यत्वम् । यथा- निःश्वासान्ध इवादर्शश्चन्द्रमा न प्रकाशते । अत्रान्धशब्दो मुख्यार्थे बाधितेऽप्रकाशरूपमर्थं बोधयति । अप्रका- शातिशयश्च व्यङ्ग्यः । अन्यत्वाप्रकाशत्वयोः सामान्यविशेषभावभावा- न्नार्थान्तरसङ्क्रमितवाच्यत्वम् । यथा- भम धम्मिअ वीसत्थो, सो सुणओ अज्ज मारिओ देण । गोलाणइकच्छकुडङ्गवासिणा दरिअसीहेण ॥ सर्वथेति । मुख्यादानुद्देश्येन त्यागो नतु दृश्यस्य, एव दूरोक्तिः स्यात् । अर्थान्तरे शब्दादेभिः परिणमति लक्षण्या वर्तते । अत्यन्ततिरस्कृतत्वात् सर्वथा बाधत्वात् ॥ निःश्वासान्ध इति । निःश्वासेनाऽप्रकाश... रूपेत्यर्थः । मुख्यार्थे गृहीतस्य प्रकारस्यापचन्दनादि० । एवं सकलकान्ता०

२०८ साहित्यदर्पणे अविवक्षितवाच्यस्य भेदावाह— अर्थान्तरं संक्रमिते वाच्येऽत्यन्तं तिरस्कृते । अविवक्षितवाच्योऽपि ध्वनिद्वैविध्यमृच्छति ॥ ३ ॥ अविवक्षितवाच्यो नाम ध्वनिरेर्थान्तरसंक्रमितवाच्योऽत्यन्ततिरस्कृत- वाच्यश्चेति द्विविधः । यत्र स्वयमनुपयुज्यमानो मुख्योऽर्थः सविशेष- पेऽर्थान्तरे परिणमति, तत्र मुख्यार्थस्य स्वविशेषरूपार्थान्तरसंक्रमि- त्वादर्थान्तरसक्रमितवाच्यत्वम् । यथा— कदली कदली, करभः करभः, करिराजकरः करिराजकरः । भुवनत्रितयेऽपि विभर्ति तुलामिदमूरुयुगं न चमूरुदृशः ॥ अत्र द्वितीयकदल्यादिशब्दाः पौनरुक्त्यभिया सामान्यकदल्यादि- मुख्यार्थे वाधिता जाड्यादिगुणविशिष्टकदल्यादिरूपमर्थं बोधयन्ति। जाड्याद्यतिशयश्च व्यङ्ग्यः । अविवक्षितवाच्यस्येति ध्वनेरिति शेषः । यत्रेति । प्रकृतान्वये' इति शेषः । स्व- मुख्यतावच्छेदकरूपेण स्वविशेषरूपे स्वकीयमुख्यतावच्छेदकव्याप्यधर्मे परिणमति विशेष्यतया भासते । अर्थान्तरे संक्रमितत्वाद् विशेष्यतया भासमानत्वात् । एतेन मुख्यार्थस्य मुख्यतावच्छेदकरूपेण प्रकृतान्वयानुपयोगित्वे वावस्तस्यैव विशेषणान्त- ररूपेण बोध इतीयमुपादानलक्षणेति सूचितम् ॥ कदलीति । 'मणिबन्धादाकनिष्ठं करस्य करभो बहि ' इत्यमरः । चमूरुमृगविशेषः । जाड्यादिति । जाड्यं शैत्यम् । यद्यपि शैत्य पयस्येव तथापि तस्य परम्परया कदलाङ्गत्वमवगन्तव्यम् । आदिना ह्रस्वत्वकर्कशत्वयोर्ग्रहणम् । नच शैत्यादीनामन्यत्रापि सत्त्वात्कथं कदलीत्यादिव्या- प्यत्वमिति वाच्यम् । शैत्यादिविशेषस्यैवात्र विवक्षितत्वात् । जाड्याद्यतिशय- श्चेति । व्यङ्ग्यो लक्षणप्रयोजनबोधविषयः सर्वत्रैव मुख्यार्थस्याभेद एवान्वयः। एवं च कदल्यातिशीता करभोऽतिह्रस्व करिराजकरोऽतिकर्कश इति हेतोश्चमूरू- दृश इदमीदृशमूरुयुगं भुवनत्रितयेऽपि तुलां सादृश्यं न बिभर्तीत्यर्थः । यत्र तु कद- ल्यादौ सादृश्यं संभाव्यते तदतिशैत्यादिनापहृतमिति सुतरां भुवनत्रितये तुल्यं नास्तीति भावः । अत्र व्यतिरेकालंकारो व्यङ्ग्यः । यत्र पुनरिति शब्द इति शेषः । १. अर्थान्तरेति । अर्थान्तरे उपयोगिनि लक्ष्यतावच्छेदके संक्रमितमाश्रयत्वेन परिणतं वाच्यं यत्र तादृशः ॥ २. अत्यन्तेति । अत्यन्ततिरस्कृतं न केनापि रूपेणान्वयप्रविष्टं वाच्यं यत्र तादृशः ॥ १. 'अविवक्षित-' इत्यादिः '-तिरस्कृतवाच्येत्यार्थो ।' इत्यन्तं पाठो ग-पुस्तके नास्ति