कबीर सागर (11 भाग संपूर्ण)
Kabir Sagar (11 Parts Complete)
कबीर साहेब / खेमराज श्रीकृष्णदास द्वारा
स्रोत: खेमराज श्रीकृष्णदास प्रकाशन, बम्बई - कबीर सागर सम्पूर्ण ११ भाग · खेमराज श्रीकृष्णदास (उद्गम)
( ३० )
बोधसागर
मियाजीआबकानीपनाहक दर्गाहमें, पिशाबकानीपनाहकनाहीं । कहर कोडुरि मिहरदिलमें धरो, यो बन्दगी करत कबूल साई ॥ पांचबिसमिलकरो पाकरोजा धरो, गुस्सेका गला तूका भाई । कहैं कबीर यह सत्यका शब्द है,विहिस्तकी राहकं सहज नाई॥ जैनके मांहि तो खेन पैदा हुआ, खेनका रोग तो जाय नाहीं । कण बिना तूसडा कूटते हैं सदा,कर्ममें लीन नहिं सांच पाई ॥ दयाको कहै अरु सदा निर्दई रहै, तोडि सर्जीव नरजीव पूजै । कहैं कबीर यों जन्मका आँधला, सांच अरु झूठ नाहिं सूझे ॥ खेनके रोगते श्वांस बैठे नहीं, श्वांस बैठे बिना कहां साता । नामनिज औषधीनिकट न्यारीरही,छाडि निजऔषधी कर्मराता ॥ आपप्रकाश बिन कहा नहीं ऊपजे, कालके चक्रमें खाय फेरा । कहैं कबीर यों जैनमें खेन हैं, नाम निर्वाण नहिं निकट हेरा ॥ कौड़ियां कौड़ियां जोड़ी करि एकठी, खाय खचै नहीं मूलपापी । धरै घरमाहिं फिर व्याज बाढो करै, रैन दिन माहिले बुरीथापी ॥ दोयगा सर्प अरु भूत भर्मत फिरै, खाय खचै नहीं मूल भाई । कहैं कबीर जब ज्वाब कैसे भरे, यमराज के घेसले खूब खाई ॥ शब्द उपदेश मैं सबनकं कहत हूं, समुझिकरिआपनासूखलीजे । राग अरु द्वेषकूरूरिसब छोडिके, आपने जीवका भला कीजे ॥ आय सतसंगमें कुबुधिको दूरिकरि,सुबुधि सन्तोषउरमाहिंधारो । कहैं कबीर यह शब्द निर्दोष है, आपने जीवका काज सारो ॥ टेरि पुकारि सब जीवसों कहत हौं, सत्यका शब्द तुम गुनलोई । गुरुदेव करतूत गुरु देवही पाइये, शिष्यकरतूतसो शिष्य होई ॥ शिष्य दुर्बुद्धि गुरुदेव क्या दोषहै, शिष्य अवधूत गुरुवार वैसा । करै करतूति सो आपनी पाइहै, शिष्यगुरुदेवका काम कैसा ॥ शब्द सांचा कहूं गुप्तका कामना, सांचके शब्दको लाज कैसी ।
आत्मबोध
(३१)
आप अरु बाप गुरुदेव अरु शिष्य है, करै करतूतसो पायतैसी॥ सांचके खेलकूँ सांच मीठा लगै, कपटके खेलकूँ सांच खारा । कहैं कबीर ये एकठे ना रहे, दिवस अरु रैन प्रकाश न्यारा ॥ आपने आपने सांचसो खेलना, कपटका खेल नाहीं काम आवे। कपटके खेलसो काम कोई नासरै, अंतकी बेरदुख प्राणपावे ॥ बाहिरा भीतरा साफ दिलको करो, मैलको धोय रसराम पीजै । दास कबीर यों कहत पुकारिके, कपटकी कोथली दूरि कीजै ॥ सांच करणी करै सांच मुखऊचरे, दम्भ अरु कपटको दूरिडारे । शील अरु सांच संतोष हृदयधरै, कामअरुकोधमदलोभमारै ॥ कनकअरु कामिनी त्यागि साई भजै, रामतेजे जनाराम गावै । कहैं कबी जनपार तेही लहै, कालकी चोट फिर नाहिं खावै ॥ सांच करनी करै दम्भकूँ परहरै, सांच करतूतको संत गावै । सांच करनी रहै सांच मुखते कहै, सांच दर्गाहमें दाद पावै ॥ दया अरु शील संतोष सांचे गहै, झूठ दर्गाहमें दाद नाहीं । कहैं कबीर जन्म झूठहै जर्दरू, सांचके बीच है आप साई ॥ सांच करनी बिना काज सीझे नहीं, झूठप्रपंच सो जीव राजी । मानमस्तान अरु खानहै लूनकी, कालकी चोट यों स्वायताजी॥ शब्द चर्चा नहीं ज्ञानहै घेसला, देखि शैली करो पेट मोटा । कहैं कबीर यों जानि जड़होयरहो, सुमिरिसतनाममतखायखोटा॥ मिलै जो साधुतहाँ बोलना खूबहै, होय बकवाद तहाँ ज्ञान टूटै । साधुके बोलने प्रेम सुख होत है, मूढके बोलने काल कूटै ॥ रैनदिन चित्तकी वृत्तिकूँ घेरिये, युक्ति जाने तिको युक्त योगी । कहैं कबीर मनपवन कूँ फेरिकरि, सदाआनन्दरस नामभोगी ॥ सबकपटकूँ दूरिकरि सांचकरणीकरौ, कपटकरतूतिनिहिं पारपावे। कपटकरतूतसो काज कोई नासरै, सांचकरतूतसो काज थावे ॥
(३२)
बोधसागर
सांचकरतूतितहांआप हाजिर खड़ा, कपटकरतूततहां आपनाहीं । कहैं कबीर सब संतजन कहत हैं, वेद कितेबहु देख माहीं ॥ नामनिर्गुण कहैं रहत हैं गुणमई, सुखसूं कहत नहिलाज आवै । कामअरुकोधघटमाहियोधासबल, ज्ञानअरुध्याननहिरहनपावै ॥ जासुके झूपडे लाय लागेसहीं, झूपडा मांहि क्या रहै भाई । कोधसी अग्नि तहाँ देखु प्रकटभई, कहैंकबीर यह कैसी कमाई ॥ कहतभी खूब जो रहित रजमारहै, कहतभी खूब जो सांचबोलै । कहतभी खूब सबत्यागि साईभजे, कहतभी खूब मनमैल खोलै ॥ रहत रजमाविना नफा नाही कछु, कहा आकाशका शब्दबोला । कहैं कबीर सुनु शब्द सांचाकहूं, कहा जो प्याजकाछोतछोला ॥ सांचके शब्दको सुनत निंदाकरे, झूठके शब्दसूं प्यार होता । झूठ अरु सांचएकठे क्यों रहें, जमीं आस्मान नहीं एकहोता ॥ प्रवृत्तिप्रपंचसब जमींका खेलहै, गुणातीतअवधूतका खेलनाई । कहैं कबीर कोइ रीझभावेखीझिहै, कहांगे सांच नहिं झूठ भाई ॥ सांचके शब्दमें पक्ष कोई नारहै, पक्षतो सांचका शब्द कैसा । सांचके शब्दमें पाप लागे नहीं, झूठके शब्दमें पाप वैसा ॥ साधुकी चालतो सांच सबकहतहैं, झूठतो साधुकीचाल नाही । कहैं कबीर यह खेल आकाशका, साधुपद दूरकहूं निकटनाहीं ॥ सांचका शब्द तो एकही बहुत है, बारही बार नहीं बकनाजी ॥ पाषाणके बीचमें तीरलागेनहीं, यों मूढसों बहुत नहीं झकनाजी । रैनदिन होत घनघोर वर्षाघणी, चीकटे घडे नहिं पुनगलागै । कहैं कबीर तहाँ कर्मकी जोड है, जीवजड होरहा कहां जागै ॥ पाषाणके बीचमें तीर बेधेनहीं, बाहनेहार क्या दोष भाई । सुनतही सुनत सबअवधि पूरीभई, इन्द्रियाद्वार मनजहरखाई ॥ कर्मसत्राहकी कडीसजडी जड़ी, ज्ञानगोली तहाँ नाहिं लागै ।
आत्मबोध
( ३३ )
कहैं कबीर तहाँ कर्मकी जाड है, जीवघोर निद्रापड़ा कहाँ जागे ॥ आपनी २ बीज अंकूर है, करै करतृति सो पाय तैसी । बोई है आम तो आम्बफल खाइहै, बोई है बबूलतो सूलबैसी ॥ पापअरु पुण्य दोउबीज अंकूर हैं, वाहिसो बीजफल हाथआवै । कहैं कबीर ये संतका शब्द है, करै करतूतसो नाहिं जावै ॥ सदगति जीवको भलीमति ऊपजे, दुर्गतीजीवकी बुरी आवै । सदगति जीव सुखसार साई भजे, दुर्गतिजीवमिलिजहरखावै ॥ सदगतिजीव सतसंगजनबन्दगी, दुर्गतिजीव विषधार पैसा । कहैं कबीर ये बीज अंकूर है, बाहि है बीज फलखाय तैसा ॥ बुराभी आपना आपही करत है, भला भी आपना आप सारै । आपही आपको पारले ऊतरे, आपही आपको बोरि मारै ॥ आपही उलझिकरि बहेविषधारमें, आपहीसुलझिहरिनामलगौ । कहैं कबीर ये भाव सब आपना, आपही सोयकरि आपजागै ॥ जीव अज्ञान सबअंध चेतै नहीं, बहे विषधारमें खाय गोता । पाप करनी करै नाम उरना धरै, पापके बीचसों फिरै रोता ॥ यार आशनासूं प्रीतिअतिकरत है, रामके जनोंकी करतहांसी । कहैं कबीर नर ऊबरे कौनविधि, मारिहैं काल गलडार फांसी ॥ मोहके वृक्षमें जीव सब मगन है, देत हैं अंड तहाँ हर्ष माने । काल अकराल तहाँ रैनदिनतकतहै, चलतहै चक्रतहैं सकलभाने ॥ राव अरुंरकसबएकनाके चले, नहिंपावअरुपलककी खबरजाने । कहैं कबीर सोइ संतजन ऊबरे, रैन दिन रामही नाम गावे ॥ मोहिके माँहि सब जीव मस्तान हैं, खान अरुपानमें मगन हुआ । नारिसूंपुरुषअरु पुरुषसूंनारिहै, अरसअरु परसमिलि नाहिंजुआ ॥ नारिके रैनदिन ध्यान है पुरुषका, पुरुषको ध्यान है नारिकेरा । कहैं कबीर यों जीवसबउलझिया, कहौ क्यों छूटि है भर्म फेरा ॥
बो० सा० ९/
( ३४ )
बोधसागर
नारिकी बासना पुरुषकी मारिहैं, पुरुषकी बासना नारि खोवै । सुरतिमनपवनकोसमिति साईभजे, जन्मअरुमरनतबनाहिहोवै ॥ शीलअरुसांच संतोषकीसेहजले, क्षमा अरुदया दिलमाहिं धारे । नारि अरु पुरुषका काम कैसारहा, कहैं कबीर सो आप तारे ॥ जन्मअरुमरनतोभजनविनुनामिटे, कछुबांटकरिखायतोहाथ आवै । रावअरुरङ्ग सबएक गैले चले, विना हरिभजन सबवाद जावै ॥ बेगही चेतले बावरे मूर्खा, जीवते जीव कछु हाथ कीजै । कहैं कबीर नरचेत सोवै कहाँ, होयगा ढोड़ तब प्राण छीजै ॥ देह तो देख मिल जायगी खेहमें, देहसों काज कछु कीजियेरे । रामका भजन अरु जनोंकी बन्दगी, देहधरि लाहडालीजियेरे ॥ चालती घोड़ियाकाज कछुकीजिये, कौड़ियासाथकछुनाहिंजाई । प्राणके छूटते पलकमें पारकी, कहैं कबीर सुनुचित्त लाई ॥ बीचउजाड़के पुरुषसक भूलिया, सो भर्माता भर्माता कूपपाया । कूपके माहितहाँ नीर तिन देखिये, तिसनीरकेऊपर लीलछाया ॥ पीवना होय तो पीयले बावरे, यों विनशिहै नीर थिर रहै नाहीं । कहैं कबीर फिर नीरनहिं पायहौ, बहुरि बे बानके बीच जाई ॥ दौयदरियावके बीचएककाज है, तासुके बीच एक पुरुष ठाढ़ा । एक दरिआवमें सही सो झूलिहै, करो कोइ बन्दगी करो जाड़ा ॥ जाड़ितो जन्म अनेकके जीवको, बन्दगीकरतसोइ पुरुष पूरा । कहैं कबीर कोइ ब्रह्मदरियावमें, रहत भवसिन्धुते सदा दूरा ॥ घड़ीघड़ीनरकहत पुकारिके, पलकही पलक नरआव छीजै । चेतरेचेत अब अंध सोवै कहाँ, नामभजि नामभजि काज कीजै ॥ आगिलगायाअरुपाछिलाथिरनहीं, बहुरिउपजे सोइ फेरजासी । दास कबीर यों कहे पुकारि करि, नामभजनाम नहिं कालखासी ॥ अंधचेते नहीं अवधि सारीगई, शीसपर कालका हुआ डेरा ।
आत्मबोध
( ३५ )
पलटा साजका कोईनासरा, गिर्दसे कोट सब आइघेरा ॥ नहीं श्रवणसुने अरु नैनभी झरत है, चालता पाँवमें परत आटी। कहैं कबीरकोइकान मानै नहीं, जरा जब योगनी गद्दा माटी ॥ चेतरेचेत अबमूठ क्यासोरहा, सठसब अवस्था जाय बीती। आययमराज जबचहुँदिशिचेरिहै, होयगी तोहिमें बहुत फजीती ॥ देखऔसान यह फेरिपावैनहीं, सुमिरि हरिनामसबतज अनिती। कहैं कबीर संसारकुल स्वार्थी, नहीं परमार्थी छाड़ प्रीती ॥ चेतरेचेत अब अंध सोवै कहा, खोजगुरु ज्ञानमनजागमेरा। तात अरुमातसुनबन्धुयुवतीसखा, कहोकालकीचोटमेंकौनतेरा ॥ येमिलेसब स्वार्थी नाहिंपरमार्थी, तासुके बीचतैं किया डेरा। सबठगोंकावासहै झूठविश्वासहै, काटिमोहफांसीगहोनाममेरा ॥ कहैं कबीर निजनामको सुमिरिले, बहुरि नहिंहोय संसार फेरा। संतसब कहतहैं अंध चेतैनहीं, मोहके महलमें जीव सोवै ॥ देखहीरो जन्म फिरि पावै नही, काँचके राचने काह खोवै। वस्तुनहिं पाइहै बहुरिपछताइहै, सीखसुनि लेहु सतमान मेरी ॥ कहैं कबीरजबकालचपेटिहै, होय छिन एकमें खाक ढेरी। भर्माता भर्माताहाथहीरा चढा, सोकौडियामाहि नै काहि दीधौ ॥ देखहीरोजन्म फिरि पावै नहीं, बड़ीनिधि पायकैतै कहाकीधौ। विनशिहैं पलकमें आशनाहींकछु, रामभजुरामभजुकाज सीजै ॥ कहैं कबीर नरखायखोटामति, मोहके जालमें कहा छीजै। देखनिर्मौलको हाथहीरोचढ़्यो, चेतरे अंध अब कहाँ सोवै ॥ भजोभगवानअरुकरोजनबन्दगी, कौडियारुयालकणिकाहिखोवै। सुखसारहृदयधरोछारको परहरो, सुरतिसुरझाय जौ मुक्तिपावै ॥ कहैं कबीर नर चूक अवसानको, दावँको खोय करि कहाँ रोवै। खतामत खायतू चेतरे बावरे, शीस आई जरा नाम लीजै ॥
( ३६ )
बोधसागर
सत्यकाशन्दसब संतजन कहतहैं, काटिभ्रमजाल भजिरामजीतै॥ देहतो देख मिलजायगी खेहमें, ये मिले सब स्वार्थीसगी नाही । कहैं कबीर जब काल गढ़ घेरि हैं, तब आपने आपने पंथजाही ॥ देह तो देत है तोहिचिंताघणी, सुमिरिहरिनामअबचेत अंधा । करतबहुय नयहविनशिहैपलकमें, यादकरिपीवयमकाटिफन्द । दुःखको रूप अरुराशि औगुन भरी, यादकरहकसुखकहाभूल्यो । कहैं कबीर यादेहसोतरक करि सदा सुख सिन्दुके माहि झूलो॥ देह दुख रूप सुख लेश मात्र नहीं, देहसुखरूपजोनाहिलागै । जन्म अरु मरनकी त्रासतबहींमिटै, काल कांटासबैदूरिभागै ॥ धारि इस कामकोकरहरिबन्दगी, सुवाविषधारमें जीव सारा । कहैं कबीर कोइ कोटिमें ऊबरा, परसि निर्वाण पदहुआन्यारा ॥ गर्भ बासके बीचमें देख रक्षा करी, आबकी बून्दसो पिंडकीया । अन्न पानी सब भस्म हो जातहै, प्राण सूक्ष्म तहांराखिलीया ॥ उबत दशमास तहां पोना ले दिया, कौलकेबोलकरिजन्मपाया । कहैं कबीर नर फूलि संसारमें, बिसरि कर्ताको जहर खाया ॥ दीद बरदीद प्रतीत आवै नहीं, दूरिकी आशा विश्वास भारी । कथा अरु कबित श्लोक रसरी बड़ी, कथैबहुभांतिबूझेअनारी ॥ हृदय सूझे नहीं सन्धि बूझे नहीं, निकटकीबात ले दूर डारी । तत्त्वको छाडिनःतत्त्वको सब कथै, भर्ममें पड़े सब भेष धारी ॥ जटाधारी घने यती योगी बने, पहिर मुद्रा लिये कानफारी । एक मौनी रहै एकत्रक त्यागीरहै, एक दराडी रहै एकब्रह्मचारी ॥ एक नागा रहै सर्व लज्या तजै, एक छेद वजूदको नाथडारी । एक बांधिपगधैघरु निरत करता रहै, स्वांगकेने करे भर्मभारी ॥ एक आकाशद्रष्टा रहै मौनी रहै, एकउर्द्धबाहु रहै नखधारी । एक भोगी रहै भोग भोगत रहै, एक बजरकछोटी कसिकाम जारी॥
आत्मबोध
( ३७ )
एक पग बांधिके अद्द झूलत रहै, एक ठादेश्वरी कष्ट कारी । एकगर्भमरते रहे पञ्चाग्निपतारहे, एक बैठिजलसेज आसनआरी ॥ कहाँ लौं कहूँ बहु रूपकोपेखनो, आप आपनपौ सवनेपिसारी । एक अन्न भोजन तजै दूबरंगनरहै, एकदूध भोजनकरै दूधाहारी ॥ एक लूनछोड़िके भये अलूनिया, एक बैठिके गुफामैलायतारी । एकतिलकमालादियेटोपचोलालिये, एकगुदढीपहरिकरिडिम्भधारी । एक पूजिकै मूर्तीगर्भ भारिधरी, एक शंखधुनिआरतीजोति वारी । सेव कीन्ही सहीदेवचीन्हानही, आत्माछोड़िभये जड़के पुजारी ॥ पूजिपाषान अभिमान अंधाफिरै, सतचेतनसूं बीच यारी । योगी पण्डित बडे सर्वगीता पढे, भर्मकी भीति नहिं टरतटारी ॥ कहै कबीर कोइ सन्त जन जौहरी, मेटि यमफन्द उठे संभारी । इतने विटम्ब सो वस्तु न्यारी रही, ज्ञानकीसुरतिसोल्योविचारी ॥ अगमकोगमकरोध्यानहृदयधरो, चढशून्यकीशिखरकरजिकिरभाई । फिक्रकोत्यागिनिजनामसो लागिकरि, सुषुप्ता ताँत तूतू बजाई ॥ गगनअरुधरनिबिचरुयाल अद्वुतरचा, गैवकीकलासतगुरुलखाई । कहै कबीर अब भोग पूरन भाया, ज्ञानके मौज वैराग पाई ॥ दौडदौडरेबालकाखबरिकरदर्बारमें, अलमस्तअवधूतफकीरआया । जाकेछाप अरुतिलकगलमालमस्तकवना, सत्तकी एकआवाज आया । खोलिपटदेखले जगमगीजोतिहै, नादअरु बिन्दुगठजीतकाया । कहै कबीर सर्वांग अविगत मिला, भर्मको छाड़िगुरुज्ञानपाया ॥ उलटि यंत्र धरो शिखरआसनकरो, देखसो देव दर्गाह माहीं । जहाँ तेल बाती बिनाअधरदीपकबलै, युक्तिकी जोतसो घटैनाहीं ॥ जहाँ तालतांतीबिना रागरमतासुना, पावैबिन निरत झंकारखाहीं । हाथबिनपांवबिनशीसमस्तकबिना, हुकुमहथियारबिन फौजधाई ॥ जहाँ जत्रतेजी नहीं गैद छाजे नहीं, युद्धमंडा तहाँ घाव नाहीं ।
( ३८ )
बोधसागर
पातबिन पेड बिन वागडम्बररहे, पालिबिनसर्वहिलोलखाहीं ॥ नीरबिनकमलतहैफूलिनर्मलरहै, पोखबिनभैवरगुंजार खाही । नैवबिनमहलकेदशोछाजाबना, रूपबिन देव जहाँ मौज पाई ॥ कहैं कबीर कोइनिरतिलोनिरखियो, पपिलके पंथमें गयंदजाई । दरसबिनदीदपरतीति आवै नहीं, पार की कहैं नब झूठ झाई ॥ हकार सकार झनकार लागि रहै, बैठमनतख्त जहाँ तत्त पाई । रूपबिन रेख जहाँ राग रमतासुना, तालमृदंगपर टेर खाई ॥ अजरअरुअमरका अगम बासाबसे, नादअरुबिन्दकीखबरपाई । सोधि अस्थूलरहमान जबभैटिया, नामकी छापजबजायखाई ॥ जहाँ फूहिरि परबोकै अमीझरबोकै, प्रेमकी पुरीसो घटैनाई । आपकी तापधरि काललागै नहीं, कालकौमारि जंजालखाई ॥ शून्यकी ध्वजा जहाँ फरकखाबोकै, सेतही गगन गुंजारखाई । अगम अरु निगमका खूबछाजा बना, रूपबिनदेवजहाँगमपाई ॥ अखंड अपार जहाँ तारलागारहै, तारमें मिलै सो पार होई । भर्मको छेकि परब्रह्मको भैटिकरि, सुरतिको कोटिब्रह्मांड मोई ॥ कोटके कंगुरे ज्योति झलमलकरै, माझरी शून्यमें फरकखाई । दासकबीर निर्वानपद परसिया, मिटिगया झूठ झकझोर आई ॥ सतकबीरका सेतही घर रहै, श्वेतही शून्यमें रमै भाई । जहाँ यती औ सतीतो निरतकरबोकै, प्रेमरस पीवे सोघटै नाई ॥ ताल मृदंग अनहद लागा रहे, सुषुम्नासाधि संतोष पाई । विहंगमशब्दजहाँ फरक खावो करै, शब्दकीखोजकोइसंतलाई ॥ जहानकी टेक अस्मान लागी रहै, सहजमें भैवरगुंजार खाई । उलटिकरिपवनतहाँ गगनलागीरहै, लूमझरलाल आकाशलाई ॥ देखिधरिध्यान जहाँ इंद्र गवनीकरै, अमीका कुंड हिलोलखाई । शब्दका चांदना अगम लागारहै, उठै झनकार ब्रह्माण्डमाई ॥
आत्मबोध
( ३९ )
दासकबीर लौलीन लंका चढे, पलककी दरसमें झलक पाई ॥ शून्यकी शिखरपर जिकर ऐसी, घटा चंघोर संजोर बाजे । शब्दकी आवाज जहांगाजबानीकहै, भँवर गुँजारनिशिदिनगाजे ॥ हीरा अरु लाल अवेध मोती पड़े, श्वेतही शून्यजहाँ सन्तजूझै । कहैं कबीर ये पन्थहै अगमका, सोहंगमें सुरति सतलोक सूझै ॥ वाहवाहसिदकेजाऊँमैमुर्शिदकेकदमोंपर, एकहीस्वात्ममेंनिहालमनकिया है । पीरमेराखासामैं सुरीदहुंताका, करिकेमिहरदस्तपंजाशिरदिया है ॥ ज्ञानकेकमानबानमारतेहैंतानि२सोइजनजानैजाकीसुरतिकरिवारवारहुआहै । अकिलकीगिलोलकरनिजमनठहरायदेस, वैतोरहमानयारमुवाहैनजियाहै । साईसर्वज्ञहराओर वेकैववेऐब, कहैंकबीर वैतोसाहिबमहबूबमियाहै ॥ बदन विकशत खुशालआनंदमें, अधरमेंमधुरसुस्कात बानी । सतडोलैनहीं झूठबोलैनहीं, सुरति औ सुमतिसोसत्यज्ञानी ॥ कहतहुँ मैं ज्ञान उपदेश सबनसुँ, देत उपदेश दिलदई जानी । ज्ञानकेपूर है रहनिके सूर है, दयाकी भक्तिदिलमाहिं ठानी ॥ और सो तोडिलैएकसोरत रहै, ऐसे जन जगतमें बिरलाप्रानी । ठगवटपार संसार भरपूर है, संत इसकी चाल कहाकागजानी ॥ चञ्चल चपल चित्त रङ्ग हैं चीकने, बातमें दूरस दिलकपटजानी । पेटमें कतरनी दया जिनके नहीं, कहतमें सुध मन बगध्यानी ॥ जीवकी दुर्मती भर्म छूटे नहीं, जन्म जन्मात्र पड़े नर्कखानी । कौवा कुबुधि सुबुधि पावै नहीं, कठिन कठोरविकरालबानी ॥ अग्निके पुञ्ज है शील शीतल नहीं, विष अमृत लिये एकसानी । कहा भयोसाखीकटो दृष्टि उभरी नहीं, सत्कीचालविनुधूरधानी ॥ सत सुकृतकी साँची रहनी सही, कागबुग अधमकीकौनबानी । कहैं कबीरकोइबिरलाजनसुघइहै, सदाशब्दध्यानसुनैनिशानी ॥ छाडिघोखादियाआपनिश्रयकिया, आदिअरुअंतसाहबएकजानी ।
( ४० )
बोधसागर
सुरतिके थाकते निरतभी थाकिया, निरतके थाकते शेषकंपा ॥ शेषके कंपते धरनिभी धसमसी, धरनिके धसमसे मेरुडोला । मेरुके डोलता शब्दसायर मिला, उर्द्धमें शब्द घनघोर गाजा ॥ बखत बखतीमिली कर्मयारी जुरी, बांधिपाताल आकाशफेरा । सत कबीर तहां ब्रह्म चौरी रचा, सत साहब तहां लिया फेरा ॥ अथर दरियाव दरगाहकुछअजबहै, निर्मली ज्योतिजहांखूबसाई । ज्योतिके ओट यम चोट लागे नहीं, तत झँकार ब्रह्माण्डमाहीं॥ ज्ञानका बाग जहांगैवका चांदना, वेद कितेबकी गम्म नाहीं । खुल गयेचश्मजवहश्मसब पशमहै, दीनअरुदुनीका कामनाहीं ॥ कहैं कबीर यह भेद बिरलालहै, झलमलैज्योतिजहांझूलेझाई ।
इति आत्मबोध रेखता प्रथम भाग समाप्त
जैनधर्मबोध ग्रन्थ
जैनधर्मबोधप्रारंभः
भारतपथिक कबीरपंथी-
स्वामी श्रीयुगलानन्दद्वारा संशोधित
खेमराज श्रीकृष्णदास बम्बई प्रकाशन
This image shows a blank page with a light beige or off-white background. There are very faint, illegible impressions of text scattered across the page, which appear to be bleed-through from the reverse side. A small, dark, irregular smudge is visible in the bottom left corner. The overall texture of the paper is slightly grainy.
सत्यनाम
श्री कबीर साहिब
A faint, light-colored illustration of a seated figure, possibly a deity or a person in traditional attire, centered on the page. The figure is depicted in a meditative or formal pose, wearing a long robe and a headpiece. The background is plain and light-colored.
सत्यमुकृत, आदिअदली, अजर, अचिन्त, पुरुष मुनीन्द्र, करुणामय, कबीर, सुरति योग संतायन, धनी धर्मदास चूरामणिनाम, सुदर्शन नाम, कु- लपति नाम, प्रमोध गुरुवालापीर, केवल नाम, अमोल नाम, सुरतिसनेही नाम, हक्क नाम, पाकनाम, प्रकट नाम, धीरज नाम, उग्र नाम, दयानामकी दया वंश- व्यालीसकी दया ।
अथ श्रीबोधसागरे
अष्टाविंशतिस्तरंगः ।
अथ जैनधर्मबोधप्रारम्भ ।
★
दोहा-तीर्थकर जहँ देवकह, गुरुजतिहैं जो जैन । जैनेश्वर मुख भाख जो, ग्रन्थ है केवल बैन ॥
उत्पत्ति कथावर्णन
भागकट षट जैन मत, तामैं द्वे विधि कीन । तीनकाल औ सर्पिणी, उपसर्पिणी है तीन ॥
( ४६ )
बोधसागर
आदि काल तिहुँ प्रथमके, तामें उत्पति होय । नामजुगलिया नारि नर, प्रकटहोय द्वै दोय ॥ जगत अनादि निधन कहै, तासु न कबहुँ नाश । बीजते रचना सकल हो, यह जगत स्वयमप्रकाश ॥ याको कर्तानाहिं कोई, यह जग आपे आप । कर्म प्रेरि करवाव सब, कर्महि रचना थाप ॥ ईश बसे वैकुंठमें, अलग कर्मते सोय । निर्विकार निलैप सो, नाम निरञ्जन होय ॥
चौपाई
सो प्रभु करे करावे नाहीं । जिवस्वच्छन्दनिजवशमें आही ॥ जीव जनतु जग नाना जाती । जेते जड चैतन ते पांती ॥ कर्म जनित फल भोगें सारे । आतम सबके न्यारे न्यारे ॥ जस कछु कर्म करै जो कोई । उग्र छुद्रता के वश होई ॥ विश्वमाहिं जड़ चेतन केते । जेते जीव आतमा तेते ॥ निर्विकार जो ईश्वर होई । जग विकार ताते नहिं कोई ॥ सो नहिं कर्मके बंधन पड़ता । राग द्वेष ता हृदय न बर्ता ॥ नहिं उपजाव न पालै कोई । नहिं संहार सृष्टि कर सोई ॥ सकल विकारते सो प्रभु न्यारा । जीव कर्म निजु भोग निहारा ॥ यहि षट्कालमेंदुख सुखठाटा । तीनमें वृद्धि तीनमें घाटा ॥ तीन काल सुख स्वर्ग समाना । उगै धरनि कल्पद्वुम नाना ॥ पाम रहित मानुष तब सारे । नर सुर दूनों संग विहारे ॥ द्वै द्वै प्रकट होय तब सोई । नाम जुगलिया तिनको होई ॥ आयू परम दीर्घ रह जाको । सब सुख छाय रहा महिताको ॥ कर्म कृपा कछु सो नहिं जाना । राव रंक सब एक समाना ॥ सदा काल यक सम उजियारा । कल्पद्वुमकी ज्योति अपारा ॥
जनधर्मबोध
( ४७ )
दिन औ राति कोइ जाने । रवि शशि उड्डुगण सकल डुराने॥ चन्द सूर नूर प्रचण्डा । पारिजात आमा नौ खंडा ॥ दरदर पर सुरतरु वर लागे । सकल नारि नर सुखमें पागे ॥
पूरबी बोल-छन्द बरवै
दमक देव डुम बमकै महि शशि सूर । गममि रहल चहुँ ओरवा चमकै नूर ॥ पूरन धरनि अकसवा जोति अपार । यक समान दिन रतिया नहिँ अँधियार ॥ छपे सुरतरुकी जोतिया लगनमें मन्द । एक न दीख नखतिया नहिँ रवि चन्द ॥ नर तिय सकल जुगलिया सब निस पाप । पुण्य पाप कछु नाहीं कर्म न थाप ॥ तब नहिँ बोध बिचरवा नहिँ गुरु शिष्य । कतहुँ न वरणाश्रम वासव सम दिष्य ॥ कतहुँ उग्र न सदवों रंक न राव । नर सुर विचर धरनिया कछु न बराव ॥ हिल मिल दोउ दल रहते जनु सँग भाय । भोग भूरि कल्पडुम काम पुराय ॥ महि सुख छाय स्वरगवा छबि सरसाय । हीरा लाल कि स्वनियां कविको गाय ॥ नहिँ कछु वेदन बानी नहिँ श्रुति छंद । धर्म न कछु अधरमवा सहजानन्द ॥
इति
अथ चौथा कालवर्णन
सोरठा-लागत चौथा काल, सुरतरुजबही लोप हो । नर गह न्यारी चाल, कृत चली कृतकाल तिहि ॥
नं. ९ कबीरसागर - ३
( ४८ )
बोधसागर
चौपाई
चौथा काल लगे जब आई । तबसे रात्रि द्यौस बिलगाई ॥ कल्पवृक्ष तब जाहि लुपाई । चन्द्र सूर तारे दरशाई ॥ जिहि औसर निशदिन बिलगाना । भिन्नभाव तब जगको जाना ॥ तब मानुष ऊपरको देखे । चकिंत होय सब कहैं विशेषे ॥ यह क्या हमरी नजरमें आयो । जो हम काहू देखि न पायो ॥ तब कुलकर ब्यौरा कहि देही । चन्द्र सूर तारे हैं येही ॥ कुलकर सोई नाम धरावै । जो मानुष कुलको बिलगावै ॥ जाति वर्ण कुल न्यारा करही । तिहि अनुसार धर्म आचरही ॥ राजनीति सब भाषै ओई । खेती कर्म सिखावै सोई ॥ जब मानुष सुरतरु नहि राखै । कुलकर तबहि कूसानी भाषै ॥ तबते कृतक रही सब लोगू । अन्न उपायके भोजन भोगू ॥ जबहि देव दुम गयो दुगई । ईश्व उगी मानुष सुखदाई ॥ भांति भांतिके ऊख गन्ना । जिवको दुख दरिद्र सबभन्ना ॥ कल्पवृक्षके बदले ईखा । प्रथमहि जाको मानुष चीखा ॥ ताकी खेती प्रथमहि चाला । कुलकरकी आज्ञा सबपाली ॥ कुलकर अनुभव ज्ञान गहाई । सब जीवनको राह बताई ॥ कुलकर आदि भूप इक्ष्वाका । प्रथम चली जग जाकीशाका ॥ इक्ष्वाकू कुलकर कहलाये । प्रथम जो नरको ईश्व चुसाये ॥ अर्थ सहित यह नाम कहाया । इक्ष्वाकू जिन ईश्व चुसाया ॥ तिहि अवसर गुणदोष विभागा । पुण्यपाप मानुषको लागा ॥ कर्म दोष गुण तबते पागे । प्रकट करे कुल करके आगे ॥ कछु औगुन जब नरमें पावै । निहि कुलकर धिक वचन सुनावै ॥ सो धिक वचन सुने नर नारी । निजुमनमें अति होहि दुखारी ॥ यतनमें अस लज्जा माना । तजे तुरंत आपनो प्राना ॥
जनधर्मबोध
( ४९ )
अस कहि नर छोडे निजचोला । आज हमें कुलकर धिकबोला ॥ कछु दिस बीते मनुष दिठाई । धिक बोलीसे सो मल जाई ॥ जब धिक वचनसे राह न धरही । बहुरिधिकाधिककुलकर करही ॥ यतनेहु पर जब शर्म न माने । अधिक दंड तब कुलकर ठाने ॥ कमही क्रम औगुन अधिकाई । बेडी बांसके दे ठहराई ॥ झूली फासो दण्ड प्रचंडा । लगा होन पृथ्वी नौ खंडा ॥
इति
अथ वर्णविभाग वर्णन—चौपाई
चौथा काल आनि जब लागा । तबते मानुष जाति विभागा ॥ तीन वर्ण प्रथमहि तब कीने । छत्री वैश्य शूद्र कहि दीने ॥ दोय प्रकार शूद्र पुनि कीना । एक लीन भौ दुतिय मलीना ॥ तबते जाति बरन ठहराई । कुलकर भिन्न २ बिलगाई ॥ दोय प्रकारके लोग कहाये । यक नर यक विद्याधर गाये ॥ मानुष भू गोचरी बखानो । विद्याधर खगोचरी मानो ॥ भूगोचरी भूमि पग डाले । उडि अकाश विद्याधर चाले ॥ जाति वर्ण दोनोमें कीना । नर विद्याधर धर्म धुरीना ॥ नर विद्याधर जैनी सारे । तिरथंकर सेवा चित थारे ॥ पंचम काल लगे जब आई । तब मिथ्यात्र फैल अधिकाई ॥ जबते मिथ्या मत सरसाने । तबते विद्याधर बिलगाने ॥ चौथे काल माहँ परिपाका । प्रकटे तिरसठ पुरुष शलाका ॥ एक सौ उनहत्तर जिव सारा । चौथे काल माहँ औतारा ॥ मुक्तिपात्र कहिये नर जोई । चौथे काल प्रकटे सब सोई ॥ प्रकटे तबहि तिरथंकर देवा । सुर नर मुनि कर जाकी सेवा ॥ सुर सुरपति पृथ्वीपर आवे । तिरथंकरकी अस्तुति गावै ॥
बो० सा० ९