भारतकोश
संग्रह पर लौटें

कबीरपंथी शब्दावली

Kabirpanthi Shabdavali

स्वामी श्री युगलानन्द विहारी द्वारा

स्रोत: Kabirpanthi Shabdavali - Yugalanand Vihari · श्री युगलानन्द विहारी (उद्गम)

Devanagarihipublished968 पृष्ठ

(१३६)

कवीरपंथी—

घाट ॥ ३० ॥ ब्रह्म तेजताली हमाली हुजूर । अग्रपंथ पाया समाया जहूर ॥ सतगुरु शरीकत हकीकत जवाब । कहो कौन लेगा शरमें हिसाब ॥ ३१ ॥ मौले मिहरवान मालिक सुरारि । हीरा हिरम्बर तुही वारपार ॥ सतगुरु दिगम्बर विश्वम्बर दयाल। पलमें निवाजे जो नजरे निहाल ॥ ३२ ॥ अगम ज्ञान लासा खुलासा जो सैल । पपीली न पहुँचे जो लादे है बैल ॥ गरीब- दास छाना है नीर खीर । कुर्बान कुर्बान कायम कवीर ॥ ३३ ॥

इति अर्जनामा गरीबदासजीका ।

अथ अर्ज नामा ॥ ३ ॥

सतगुरु मिहरवान कीजे करम । गाफिल खुदी हूर दिलका भरम ॥ १ ॥ बहुत रोज बीते मैं तेरी शरण । स्याही गई अब सफेदी बरन ॥ २ ॥ सुझे बहुत अंदेशा किया मैं जो फेल । बदी बहुत कीता ओ नेकी निसेल ॥ ३ ॥ क्या मैं कहूं संगी बुरे सोहबती । किया चाहते ये सुझे बे डुरमती ॥ ४ ॥ आजिज मैं तनहा दुसमन जबर । अर्जी कहूं मैं मेरी लीजे खबर ॥ ५ ॥ सतोगुनकी चौकी व अपनी भगत । इतनी नाथ कीजे सो मेरी मदत ॥ ६ ॥ काया कोट माहिं मैं निशिदिन लहुँ । दुशमनकी लशकरसे नाहीं डरूं ॥ ७ ॥ नवे मोरचा खूब कायम कहूं । देशमें जमैयतसे लगाकर रहूं ॥ ८ ॥ तुम्हारी तबजुहसे दुशमन डरे । हटा अपना माने न मुशिकल करे ॥ ९ ॥ निर्भय हरष होय संशय मिटे । सबे रोज दिल बीच रटना रटे ॥ १० ॥ अन्तः करन प्रेम नैना पगे । जगत कर सब स्वाद फीका लगे ॥ ११ ॥ तुम्हारी विरह अग्रिममें निशिदिन जहूं । चौथी अवस्थाको हासिल कहूं ॥ १२ ॥ मेरी अरज होवे दरगह कबूल । दिलकी सुराद

शब्दावली ।

(१३७)

दाद कीजे रसूल ॥ १३ ॥ सदगार सकल सन्त रोशन जमीर सेवक तलबदार दाय़ा कवीर ॥ १४ ॥

इति अर्जनामा गरीबदासजीका ॥ ३ ॥

विनय अष्टपदी ।

प्रभुजी तुम विनु कौन छुडावे ।

महा कठिन यम जाल फाँस है, तासो कौन बचावे ॥ १ ॥ नाना फाँस फँसाय जीवको, आपन रूप छिपावे । पंच कोश होय प्रगट आसे, तेहिको कौन लखावे ॥ २ ॥ आपहि एक अनेक कहाई, त्रिविधि रूप बनावे । सन्निपात होय दुष्ट नष्ट सो, परलय अंत दिखावे ॥ ३ ॥ विषय विकार जगत् अरुझावे, जहाँ तहाँ भटक़ावे । योग ध्यान विगुर्चन भारी, ताहि सुरति अटकावे ॥ ४ ॥ आशा नाम नौका बैठावे, भौकी धार बहावे । तत्त्वमसि कहि ताहि डुबावे, अन्त कोइ नहि पावे ॥ ५ ॥ चारि मुक्ति योनि चौरासी, तेहि मिलि हेतु बढावे । नेम धर्म पूजा औ संयम, बहु विधि लाग लगावे ॥ ६ ॥ भेष अलेख करे को पावे, जीवहिँ चैन न आवे । चारि नेद षट अष्टदशोले, शून्यहिँ शून्य समावे ॥ ७ ॥ काल चक्र बसि उत्पति परलय, जीव दुसह दुख पावे । साहब दया कीन्ह परखाये, रामरहस गुण गावे ॥ ८ ॥

दशाष्टक स्तोत्र ।

नमामि सर्व संत जिनको मनाऊं । चरण रेणु जिनकी मैं शिर- पर चढाऊं ॥ चरण रेणु प्रताप भ्रम नाश जालं सुसंतन कृपाते मिले गुरु दयालं ॥ १ ॥

गुरु चरण शोभा सकेको वर्ण । तरेडनन्त जीवा गुरु चर्ण शरणं ॥ गुरु चर्ण रेणु धरो मोर भालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ २ ॥

(१३८)

कवीरपंथी—

रविचन्द्रऽनंतं गुरु अंगरूपं । गुरु देव देवं शिरो भूप भूषं ॥ कृतं पार भव सिन्धु यमधार तालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ ३ ॥

तीर्थ सर्वे गंगापि गुरु चर्ण माहीं । गुरु कामधेनु कल्पवृक्ष छाहीं ॥ भक्ति ज्ञान वैराग्य फलफूल डालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ ४ ॥

गुरु चर्ण तोयं कटे पाप घोरं । लिये गुरु प्रसादं हटे यन्म जोरं ॥ मिटे ताप भवसिन्धु अमृतं रसालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ ५ ॥

गुरु शम्भु ब्रह्मा गुरु विष्णु रूपं । गुरु आदि ब्रह्म अनादी अनूपं ॥ गुरुकी कृपा होय व्यापे न कालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ ६ ॥

सत्यलोकवासी गुरु मुखविलासी । सो परगटे काशी निर्गुण उपासी ॥ नहीं गर्भ जन्म भये चन्द्रतालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ ७ ॥

गुरु काशी सिधायै पंडित हरायै । भक्ति भाव बोध पथ जगमें चलायै ॥ नरपति पाय लागे खुले अनेक भालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ ८ ॥

बादशाह पीर परचा लेन काजे । जडे गुरु जंजीरा सो तीरा विराजे ॥ मृतक सुत जिलायै कमाली कमालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ ९ ॥

गुरुषोत्तम पुरीमें जलत पण्डा बुझायै । सुने सिद्ध बन्धासो फन्दा छुडायै ॥ बलख ज्ञान करके चितायै नृपालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ १० ॥

थीर किये आसा सिन्धु नीरं हटायै । गुरु दरस दे ज्ञान

शब्दावली

(१३९)

संशय मिटाये ॥ वृक्ष बट प्रगट कर दिखाये विशालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ ११ ॥

सुरनर सुनि नाग सबही गुरु मनावें । नारद सुनि शुक्रदेव गुरुहीकी ध्यावें ॥ गुरु वोइ मित्रं पिता रक्षपालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ १२ ॥

गुरु योग योग्यं तपस्यासुरवतं । सो भवं रोग भग्यं गुरु ध्यान धरतं ॥ गुरुकी कृपा होय व्यापे न कालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ १३ ॥

गुरु लोक प्रकाशं शसि कोटि भानं । पुरुष रूप कांति कहो को बखानं ॥ गुरु लोक पहुँचे हंस चालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ १४ ॥

गुरु मोरि कर्म बहु हंस कीन्हें । सुनो तोहि जाने तबही शर्ण- लीन्हें । दीजे मोहि दीदार लेहु सँभालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ १५ ॥

गुरुऽनन्त तारे सकेको बखानी । समावे चिटी पेट सागरको पानी ॥ निगमनेति भाषे तो मैं कौन वालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ १६ ॥

अहो गुरु मैं हूँ सदा दास तेरे । हृदय वास कीजे गुरु आन मेरे ॥ भक्ति ज्ञान दीजे सुनो प्रणतपालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ १७ ॥

गुरुकी जो महिमा पढे नित्यनेमा । गुरु है कवीरं सो ताहि सो प्रेमा ॥ हरे पाप सब कहे शास्त्र मालं । नमो गुरु दयालं कवीरं कृपालं ॥ १८ ॥

१ लं माला-समूह अर्थात् सब शास्त्र ।

(१४०)

कवीरपंथी-

स्तोत्रदशक ।

नमस्कार बार बार सुन हमार सतगुरुं । तिभिर हरण तमसू दलत शरन पाल सुरवरं ॥ प्रकाशवान् तेज भानु भक्त भूप सरुयतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ररुयतं ॥ १ ॥

अमर लोक अरु अशोक सर्व दुःख नाशतं । तुव निवास सुख विलास, बहु प्रकाश शास्वतं ॥ आदि पुरुष आप हैं, जहाँ अलेख अक्षतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ररुयतं ॥ २ ॥

सर्व गुननिधान कृपासिन्धु नागरं । सो प्रगटे अवनि आय ज्ञान गम्य उजागरं ॥ अनंत रूप ऊपमा सके सो कौन अरुयतं । युगन युगन हो कवीर जरण शरण ररुयतं ॥ ३ ॥

सर्वाजित विद्या रीति सर्व देश जीतियं । तोहि निहार गयो हार गात इंकार वीतियं ॥ काशी वासी पंडित भये निराश झरुयतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ॥ ४ ॥

पादशाद दगा चाह गयन्द लाय गर्जनं । तुम दयाल हो विलास सिंहनाद तर्जनं । तोरि जझौर भये तीर रहे सर्व थकयतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ररुयतं ॥ ५ ॥

रंक राव बलख आदि सकल जीव तारनं । तजि अमीर हो फकीर ज्ञान गम्य धारनं ॥ भक्ति पक्ष शुद्ध लक्ष थके जो स्वाद थकयतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ररुयतं ॥ ६ ॥

पतित बहु परे पाय शरण भक्त वत्सलं । जानि दास भेटि त्रास दीन बास अविचलं ॥ सदा सुख नाहिं दुःख हंस शब्द परसि छकयतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ररुयतं ॥ ७ ॥

विरद रावरो संभारु हो दयाल दुखहरं । ले उबार विघ्न टार अघ निवार सुख करं ॥ भेटो त्रास करत काल सब जिव भरुयतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ररुयतं ॥ ८ ॥

शब्दावली

(१४९)

गंग बारि करे पुकार सुन हमार समरतं ॥ त्राहि त्राहि शरण पाहि सखमाया अत्रतं ॥ अगाध महिमा साधु जाने सुनि देव यरुयतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ररुयतं ॥ ९ ॥

सांझ सवार नेम धार गुण तुम्हार उच्चरं । तुम कवीर हरण पीर करण तीर भव परं ॥ मैं अज्ञान शरण आयो, राख शर्म सरुयतं । युगन युगन हो कवीर चरण शरण ररुयतं ॥ १० ॥

स्तोत्र ।

जय दीन दयाल कृपाल हितं । मद लोभ रू मोह सदा रहितं ॥ अनवद्य अखण्ड अनादि अजं । सुर सन्त कविन्द्र मुनिन्द्र भजं ॥ १ ॥

वगियान वरेष्ट सु ब्रह्म वरं । छर अच्छर आतम पारपरं ॥ सत्यनाम कवीर गंभीर धयं । अणिमा महिमालघिमा सिधयं ॥ २ ॥

शिव सिद्ध सुरेश मुनीश अबे । मिलि माधव संत बंदे जो सबे ॥ गुण ज्ञान निधान विज्ञान अयं । निर्भय निर्मल सुख ब्रह्म स्वयं ॥ ३ ॥

उद्याचल ऊपर सूर दसा । वचनामृत पोषन चन्द्र जसा ॥ अक्ष-पाल कृपाल हमेश वर । हनुमन्त सुधारन काज परं ॥ ४ ॥

सनकादित ज्ञान जैसे गहिरे । सर्वलोकमें नारद ज्यों बिहरे । सर्व योगिन गोरख भीर यती । सत्य धारणसो हरिचन्द्र सती ॥ ५ ॥

गिरजापति नित ज्यों ध्यान धरं । अचलं गिरि सिंधु समं समरं ॥ शुक्रदेव जैसे गुरु ज्ञान गनं । सब दासन पार परं समनं ॥ ६ ॥

वचनं किरनं जन कञ्छ खिलोतव नाम लिये सत्तलोक मिले । वर्णाश्रम गायन वेद धुनी । सबके पर आप बिराज मुनी ॥ ७ ॥

नव खण्ड विहंडन काल कले । ब्रह्मण्ड इकीस जु आप गले ॥ भय टारन हारसो आप आजै । तेहि कारन आतम राम भजै ॥ ८ ॥

उस कारण आप सदा अजयं । जग काम रू क्रोध सबै तजयं ॥ गजराज प्रचण्ड मतंग गजा । जहैं केहरि सावक आप सजा ॥ ९ ॥

(१४२)

कवीरपंथी—

असुरं मद मत्सर जो गजिहैं। तुव सींह आवाज सुनी भजिहैं॥ मन लोलुपता बहु दादुर जे। तेहि भक्षक पत्रग हो अँकजे १०॥

अब दीन दयाल कवीर गुरु। नित्य दीजिये प्रेम जो प्रीति करूं ॥ गुरु सागर नागर आप असे। परकाशक सो जग सूर जसे ॥ ११ ॥

गत रोग न दोष न मान मदं। अचलं अमलं सुखदं शुभदं। सिद्ध साधक हार रहे सगरे। पक्ष धुन्द धरे चकरार गरे ॥ १२ ॥

सुलतान नरेश अडे चरचा। बहुवार अनेक दिये परचा ॥ त्रिय रूप भये हग देखतही। उघरचो हियरा गुरु पेखतही १३॥

नृप साधु गये जग जानत हैं। गुरु ब्रह्म कवीरहि मानत हैं ॥ पवनं नभ तेज पृथ्वी रु जलं। सब खंडि आप सदा अचलं १४

शब्दादिक पंच विषय सबही। तेहि व्यापत नाहिं कदी कबही ॥ शरणागत पालक आप सुनो। अदमाँ पद दायन मान गुनो ॥ १५ ॥

महिमा बहु एक रसाय समं। वरणो कहि बात गुनी बचनं॥ कविता शुद्ध आप कृपा चरणं। जन आतमराम सो है शरणं १६

स्तोत्र सप्तक।

जै जै भवतारण भर्म निवारण हंस उबारण तव शरणं। शब्द विलासी अकह अविनाशी सत्य प्रकाशी भय हरणं ॥ १ ॥

निर्मल दयालं सार कृपालं आप विशालं अभय करणं। सतचित भावन रूप अजावन आतम पावन तेहि शरणं ॥ २ ॥

यह जिव अविनाशी ब्रह्म विलासी जगत प्रकाशी आप भये। आपहिं कीन्हा मति नहिं चीन्हा पंचमभिन्न सुरूप लगे ॥ ३ ॥

गुण आकर संगे चित मन रंगे चाल विहंगे भूल परे। विन रूप गुसाई अदल चलाई शून्य बसाई न्यार भये ॥ ४ ॥

शब्दावली

(१४३)

ते पहुचारी निगम पुकारी गाफिल धारी खार परे निराधार चहचलना वाके शरना भारजु धरनाभार परे ॥ ५ ॥

विनु निज पहिचाने हठ मत ठाने श्वान समाने मुदित फिरे । गुरु दीनो मति थीरा पायो चित थीरा आशा रतधीरा असर सरे ॥ ६ ॥

जो हंस पद न्यारा है निर्धारा अपरुपारा आप रहे ॥ सोई दीजै स्वामी निरभय नामी अनुभव गामी सुरतलहे ॥ ७ ॥

स्तोत्र अष्टक ।

भो कवीर हरण पीर धीर बुद्धि धारणं । सत्य नाम परम धाम सर्वं कर्न कारणं ॥१॥ हंस रूप परम भूप वेद विद्या सारनं । ज्ञान नीति अति अजीत ज्ञान बुद्धि धारणं ॥ २ ॥ सन्त रक्ष साधु पक्ष भक्ति मुक्ति तारनं । गुणातीत भयाभीत सर्वं सृष्टि पारणं ॥३॥ निराधार सत्याधार परम पार पारणं । प्रणतपाल अति दयाल काल जाल टारणं ॥ ४ ॥ दया सिन्धु क्षमा इन्दु श्वेत विन्दु शोभितं । शब्द रूप अति अनूप अमितरूप सारणं ॥ ५ ॥ अकह नाम त्वं अकाम मान हीन पालनं । पाप ताप दहन कृत तिहुँ ताप नाशनं ॥६॥ भावअतीत योग जीत हंसरूप कारणं । सत्यरूप गुरु स्वरूप शरणआगत तारणं ॥ ७ ॥ प्रगट प्रत्यक्ष अक्ष ज्ञानरूप साखिनं । सत्यनाम आदि पुरुष सर्वघट भाखिनं ॥ ८ ॥

साखी ।

सदगुरु पर जु प्रीति अति, सारासार विचार । सत्यनाम हंसा गहे, उतरे भवनिधि पार ॥

स्तोत्र । छन्द शिखरणी ।

विभुं सिन्धुं बुद्धेर्विमलवचसां शान्ति वरदं । निजानंदं स्वा- मिनं भवभयहरं स्वस्तिपददम् ॥ कवीरज्ञानां भू सुखदचरणं

(१४४)

कवीरपंथी-

भ्रातिदलनं । समीडेऽजं त्वाहं बहुजडमतिस्सर्वमुखदम् ॥ १ ॥ प्रभुं निष्ठं शोकं कठिनजनुषो मोहवहता । जनानां मृत्योश्च प्रचुर- रसुगुणं नष्टकुहकम् ॥ मनोमायादूरं सरल हृदयं भक्ति सुलभं । सतां कूर्तं प्रीतिं धूतनरतनुं मूर्तिं सदयम् ॥ २ ॥ स्वयं सिन्धुं नित्यं कलहरहितं मानप्रददं । प्रभो द्वे कंजाक्षं जलजवदनं वारि- जपदम् ॥ कृपासिन्धुं श्रीदे मुनिवरवरं निर्बलबलं । सदा शिष्यै- रुभैर्जगति बहुभिः सेवित इह ॥ ३ ॥ बुधैर्वन्धानिन्धं कुजन- पुरुषैश्चातिविमुखं । गुरुं गभातीतं प्रतिपुगभवं भक्तिसरम् ॥ महामोहं हर्तुं रविमिव भवे धर्मवपुषां । बहुग्रन्थैस्तीव्रैः परिहुत- मनस्संशयरिपुम् ॥ ४ ॥ त्रयस्तापं हन्तुं विधुमिव जनानां च सबलं । निरीहं गंभीरं सदयपुरुषस्थानपरमम् ॥ शुभासक्त्या युक्तं प्रकटयशसे सत्यसुकृतं । महातेजःपुंजं प्रसुलभपदं शुद्ध- मनसैः ॥ ५ ॥ चिदाकारं शुद्धं मुचिसुचिदुखपारखविभो।अजा- काशं शांतं किल भवजयं निर्भयपदम् ॥ महाकायं धीरं कलुष- दहनं चारुवचनं । मनश्चिंतायास्तत्तव पदगतानां च सुमते ॥ ६ ॥ परं शुद्धं धीरं स्वचित्तमहतां पादरजसो । मुद्रामेत्यं रम्यां परम- पदवीलब्धिकरणम् ॥ सुनीन्द्रं त्वं त्रातुं चरण सुगतान् वन्द्य- सकलं । समर्थः सर्वज्ञो भवजलनिधेहीनमनसः ॥ ७ ॥ स्तुति- दिव्या साध्वी भवतु महतां चित्तरमणी । सदेयं वा प्रीत्यै कलुष- दहिनी मोहदमनी ॥ कवीराख्या वाताहतकलिमलानाहिविमला । खलूत्कृष्णा रम्या जनहितकरी कण्ठमधुरा ॥ ८ ॥

नारायण छन्द ।

नमामि सर्वं लायकं, सुभक्तिं मुक्तिं दायकं । गुरुजी सन्त भायकं, सुशुद्धं ज्ञान नायकं ॥ १ ॥ निःकाम आप सुन्दरं, अकाम नाम मन्दरं । विभुं प्रकाश मासिकं, कामादि दुःखनाशिकं ॥ २ ॥

शब्दावली

(१४५)

भय प्रवाह वारणं, आपर पार तारणं । पुरान वेद गावितं, सो पार नाहि पावितं ॥ ३ ॥ सुज्ञान सन्त रूपही, परख प्रकाश भूपही । सुनीश ईश ईशही, हटाये काल पीसही ॥ ४ ॥ यही हमार वीनती, करिये आप गीनती । हुआ बहान जालही, कराल कालकालही ॥५॥ जन्मादि दुःखते अति, अधीर मोर चित्तही । सह्यो न जात मोहिसो, हिये जू पीर होतही ॥६॥ न कोई मोह जक्त मैं, न आश धन्यते कही । सुआश एक आपके, न दूसरी सहाइके ॥७॥ तूही सुजान आपही, मिटाइ देहु तापही । प्रभुजी तोहि छाड़िकै, दुजा न कोइ साथही ॥८॥ गुरु कवीर रंजनं, नमाभि दुःख भंजनं । करो सनाथ मोह आजु, शिशु तुम्हार जानिकै ॥९॥

स्तोत्र ।

कृपालं चित्त नंदनं, अज्ञान भेद खंडनं । सुश्रेष्ठ धर्म मण्डनं, दुःखीत जीव देखिकै ॥ १ ॥ अपार ज्ञान सागरं, प्रशांत चित्त आगरं । न राग द्वेष पासही, सुमुक्ति रूप राजही ॥ २ ॥ अना- थसा विचारिकै, कृपा जु मोहि कीजिये । अज्ञान मोह दाहिकै, चरण वास दीजिये ॥ ३ ॥ अनन्त बन्धनों करि, संयुक्त मोर चित्तही । छूटच्यो न जात मोहिसो, अनेक दुःख देतही ॥ ४ ॥ महा भवान्धि धारमें, विवै तरङ्ग मध्यमें । झकोरि मोरि चित्तको, बूडत हौं ना शुद्धमें ॥५॥ महान मोहि वेगमें, बहतहों जू नाथ मैं । स्वशिष्य बाल जानिकै, जू बाँह झालि लीजिये ॥६॥ आपै जू ऐसी कीजिये, सो पीर मोरि छीजिये । ना आप त्यागि और मैं, शरण चाहि लीजिये ॥७॥ दयाल गुरु आपही, परवाय भवतापही । करो निहाल पालि, तव दास दीन जनही ॥ ८ ॥

स्तोत्र—छन्द तोटक ।

परमं सदयं भवताप हरं, जन पीन महासुख बुन्द ददं । शरणागत पारंपार प्रभुं, गुरुदेवमंजं विमलं च भजे ॥ १ ॥

(१४६)

कवीरपंथो-

मुनि केशव वेष गणेशनुतं, सुरराज विराज नरींद्रनुतं । सनकादि फणीन्द्र कवीन्द्रनुतं, गुरुदेवमजं विमलं० ॥ २ ॥

करुणामय रूपमनंत कलं, पदपंकजरेणु विशुद्धं जनं । पुंज हरं मति शुद्ध करं, गुरुदेवमजं विमलं० ॥ ३ ॥

श्रुति सार विचार इति विभुक्तं, हरिचन्द्रकला संभा विपुलं । कवि वंदित पाद सरोजयुगं, गुरुदेवमजं० ॥ ४ ॥

निज रूप मदं फल मोक्ष ददं, सरलं वरदं सुख सिंधु तरं । कलि काल विकार सो मोह दह, गुरुदेवमजं विमलं० ॥ ५ ॥

यमभीत हरं पर हेत तनुं, कलु साफ हकं रिषु काम दहं । शिव जीव विचार मनो विरतं, गुरुदेवमजं विमलं० ॥ ६ ॥

मद मोह विभंजन सूरपटं, द्विपदं द्विभुजं नररूप शुद्धं । विदुषाहृद मोदकरं वचसा, गुरुदेवमजं विमलं० ॥ ७ ॥

सम दृष्टि सुवाद मनो विरतं, भ्रम जालकवाद वितर्क मतिं । शुभदं पद सार कवीर वरं, गुरुदेव मजं विमलं० ॥ ८ ॥

स्तोत्र अष्टक ।

विभुं व्यापकं शुद्ध धीरं गंभीरं । सदाशिवरूपं प्रकासी निरीहं ॥ अमोल्यं अडोल्यं अशोच्यं प्रखामि जपेहं भजेहं कवीरं नमामि ॥ १ ॥

निहीसो निराकार निर्वाण रूपं । चिदाकाशमाकाश साक्षि- स्वरूपं ॥ अभेद्यं अछेद्यं धनी अंत्रजामि । जपेऽहं भजेऽहं कवीरं नमामि ॥ २ ॥

विषयपंच कोशादिव्यापे न तेही । मदादिक माहि नहिं शोक जेही ॥ ऐसा सु प्रिये गुरु हे मोहि स्वामी ॥ जपेऽहं भजेऽहं कवीरं नमामि ॥ ३ ॥

स्वयं सिंधुराशि क्षमाके प्रकाशी । दयानिधिवासी सबे सुख रासी ॥ सोई धर्मदास गोसाई सुपासी । जपेऽहं भजेऽहं कवीरं नमामि ॥ ४ ॥

शब्दावली

(१४७)

त्रिकालदर्शी घटोज्ञानवर्शी । बडानन्दकशीं मिटावर्तं तर्ही ॥ अखण्डं निर्द्वन्द्वं अयं पद्मगामी । जपेऽहं भजेऽहं कवीरं नमामि ॥६॥

पंचक्षेश इहितं घटो उर्मिदहितं । वेदोक्तं कुवानीं परखीं सर्वं वहितं ॥ यथा सु उतोत्कृष्टहे गुरुनामी । जपेऽहं भजेऽहं कवीरं नमामि ॥ ६ ॥

निजानन्द आपे देखी काल कांपे । माया नहीं व्यापे जपे मूनि जापे ॥ सोई शरणोंमें टरू ठाम ठामी । जपेऽहं भजेऽहं कवीरं नमामि ॥ ७ ॥

अजन्यं अमरणं सदा सिन्धुकर्णं । भवाब्धि महाकाल ताहि सुतर्णं ॥ सोई तवदास धरे ध्यान सामी । जपेऽहं भजेऽहं कवीरं नमामि ॥ ८ ॥

श्लोक ।

इदं स्तोत्रं पठेन्नित्यं श्रद्धाभावेन संस्थितम् । यस्य सर्वफलं भुक्त्वा तस्य मुक्तिर्न संशयः ॥ नमोस्तु ते कव्वीर साधु वृंद नमोस्तु ते । गोस्वामी धर्मदासं च वन्दनं मे पुनः पुनः ॥

अथ कवीरसाप्राज्यस्तोत्र ।

सत्यकवीराय नमः ।

शार्ङ्गलक्ष्मीडितवृत्तम् ।

नित्यानन्दसदात्मबोलरसितं चन्द्रावदातप्रभम् लोकातीतमहोदयं निजजनोद्धारवतारोदयम् ॥ सारासारविवेकपारग इति परीक्षको यो मतस्तस्मै सद्गुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमतकवीराय भो ॥१॥ प्रत्यक्षा प्रमितिर्न चागतिगती; चत्वारि भूतानि च संधिर्भावगतं च कार्य्यमपरो देहान्न जीवस्तु हि ॥ चार्वार्कैर्विरुतं परीक्षयति यो भावं स्वभावात्पृथक् । तस्मै सद्गुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमतक-

(१४८)

कवीरपंथी—

वीराय भो ॥२॥ जैनः प्राह जयं न जीवमितरं पुण्यञ्च पापं तथा द्रव्यं पुद्गलकञ्च कालमितियत्स्वातन्त्र्यता कर्मणि ॥ तद्युक्त्या- नुभवैः परीक्षयति यः किं तन्त्रता कर्मणस्तस्मै सदगुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमत्कवीराय भो ॥३॥ गोरक्षप्रमुखा वदन्ति वपुषः श्वासस्य संशोधनैरात्मानन्दकरोऽत्र भैरवने सिद्धिः ससुज्जूम्रते ॥ तच्चेदं नटवत्परीक्षयति यः कृत्या किमिष्टायुषा तस्मै सदगुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमत्कवीराय भो ॥ ४ ॥

शून्याज्जातमशून्यमेतदसुतः शून्यं भविष्यज्जगद्वाह्याभ्यन्तरभेद- तः परिणता चिद्वासना भासते ॥ इत्थं बौद्धरुतं परीक्षयति यः शून्यस्य साक्षी सकस्तस्मै सदगुरुः ॥ ५ ॥ योगी प्राह यमा- दिभिर्बहुविधैः स्याच्चेतसो निग्रहस्तेनात्मा प्रभुतासुपैति मणितो लोहः सुवर्णायते ॥ इत्युक्तं किमुतं परीक्षयति यो जातः क्वचि- ताभियात्तस्मै स० ॥ ६ ॥ स्वञ्चान्धे इव कर्तुं भोक्तृकलिते नित्ये अजाजे रते मृत्युः कुम्भवदेव सा परिणता सुक्तस्तया यः करी ॥ इत्युक्तं कियते परीक्षयति यः का भोक्तृकर्त्रोर्भिदा तस्मै स० ॥ ७ ॥

मीमांसा सु मिते श्रुतिर्विधिगतासूयाकृतिः स्यान्मुदे आत्मज्ञान गुणेश्वरे च परमं देवाश्च मन्त्रात्मकाः ॥ इत्युक्तं प्रकटं परीक्षयति यः कर्त्ता कथञ्चिक्रियास्तस्मै सदगुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमत्क- वीराय भो ॥ ८ ॥ आत्मानौ च विभू स्वतन्त्रपरतन्त्राभ्यां भिदा संशयाद्भूम्यादेः परमाणवः कृतनयाः कार्यस्य चारंभकाः ॥ काणादेः कथितं परीक्षयति यः कालञ्च किं वा विभोस्तस्मै सदगुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमत्कवीराय भो ॥ ९ ॥

प्रामाण्यादिवसुद्वयार्थविदुषोऽमी संजगौ गौतमं दुःखं ध्वंसकृतं दृशादृशमथो ज्ञानोपमर्दादिति ॥ तत्किं तथ्यमिदं परीक्षयति यो दुःखात्यये किं सुखं तस्मै स० ॥ १० ॥ सत्यं ब्रह्म न चान्यदस्ति

शब्दावली

( १४९ )

किमपि ब्रह्मैव चाहं ममाज्ञानाद्वाति ह्यनादितो जगदिदं रज्यौ भुजङ्गाकृति ॥ इत्थं दण्डिमत परीक्षयति यः स्वण्डव्यतण्डा- त्मकं तस्मै सदगुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमत्कवीराय भो ॥ ११ ॥ नानासूर्तिधरः पृथक्पृथगयं पूज्यश्च पौराणिकाः प्राहुः शंकरशां- करीशिवसुतः सूर्या हरिर्वा विधिः ॥ इत्याख्यानभरं परीक्षयति यः कोऽसावमूर्तिः परस्तस्मै सदगुरुरूपिणे कुरुनमः श्रीमत्कवीराय भो ॥ १२ ॥ शाक्तानां भणितं सुखात्मकचनं शक्तिः स्वधर्मात्मिका तस्या व्यक्तिरिहास्ति कौलकृतयश्चोर्णेः प्रकारैः स्वतः ॥ एत- त्कामकृतं परीक्षयति यो लोकस्य वाचाजुषस्तस्मै सदगुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमत्कवीराय भोः ॥ १३ ॥ यच्चोक्तं यवनैर्जगज्जनिक- रोऽल्लेयास्ति सोऽल्ला परः जीवा नित्यनवाः क्रियाफलजुषः कस्मिंश्चिदेवान्तरे ॥ तच्च नेकतय परीक्षयति यः स्वात्मानबोधो- दयात्तस्मै सदगुरुरूपिणे कुरु नमः श्रीमत्कवीराय भो ॥ १४ ॥ द्वैताद्वैतविभेदकनिराकारप्रकारादिवल्लङ्घ्यालङ्घ्यप्रकाश्यकाशप्र- तिभूप्येवापशेषातिगः ॥ यः कश्चिद्ब्रह्मता भवेद्वि विरतौ साप्ता- ज्यलङ्घ्या स्थिरस्तस्मै स० ॥ १५ ॥ एकोऽनेकसुशक्तिरादिपुरुषो जन्मावसानाजिते बीजं विश्वतरोर्विभुर्विहरतां यः पक्षिणां सन्मुदे ॥ भव्यं स्वातुभवं फलव्यतिरितं यस्मै समभ्यर्पयत्तस्मै स० ॥ १६ ॥

अमरपुरनिवासी पुरुषो योगदक्षश्चरणकमलमस्याभ्यंचतामा- र्यवर्च्यः ॥ य इह गुरुकवीरं तस्य साप्ताज्यकीर्तिस्तवमखिल- कलादचं पूर्णमभ्यरुप्य पूर्णः ॥ १७ ॥

इति कवीरसाप्ताज्यस्तोत्रं सम्पूर्णम् ।

गुरुस्तुतिः

ध्यानात्मानं परमात्मानं दानं ध्यानं योगं ज्ञानम् ॥ तीर्थज्ञानं इष्टध्यानं न गुरोरधिकं न गुरोरधिकम् ॥ ११ ॥ प्राणा देहं गेहं राज्यं

(१५०)

कवीरपंथी—

स्वर्ग भोग्यं मोक्षं भक्तिम् ॥ पुत्रं पित्र्यं वित्तकलत्रं न गुरोरधिकं न गुरोरधिकम् ॥ २ ॥ वानप्रस्थं पतिविधियर्थं पारमहंस्यं भिक्षोश्चरितम् ॥ साधोः सेवा भूसुरभक्तिं न गुरोरधिकं न गुरोरधिकम् ॥ ३ ॥ विष्णोर्भक्तिं पूजनचरितं वैष्णवसेवा मातरि भक्तिम् ॥ विष्णोः पितॄः सेवनयोग्यं न गुरोरधिकं न गुरोरधिकम् ॥ ४ ॥ प्रत्याहारं चेन्द्रियजयतां प्राणायामं न्यासविधानम् ॥ इष्टः पूजा जपतपभक्तिं न गुरोरधिकं न गुरोरधिकम् ॥ ५ ॥ मत्स्यः कूर्मः श्रीवाराहो नरहरिरूपो वामनदेवः ॥ त्रिभुवनसारो महिमापारो न गुरोरधिको न गुरोरधिकः ॥ ६ ॥ श्रीभृगुदेवः श्रीरघुनाथः श्रीयदुनाथो बौद्धसुकल्की ॥ अवतारा दश वेदे प्रोक्ता न गुरोरधिका न गुरोरधिकाः ॥ ७ ॥ गंगा काशी काश्ची द्वारा मायाऽयोध्याऽवन्ती मथुरा ॥ यमुना रेवापुष्करतीर्थं न गुरोर- धिकं न गुरोरधिकम् ॥ ८ ॥ गोकुलगमनं गोपुरमथनं श्रीवृन्दावन मधुपूरटनम् ॥ एतत् सर्वं सुमहत्पुण्यं न गुरोरधिकं न गुरोरधिकम् ९ ॥ तुलसीसेवा हरिहरभक्तिर्गङ्गसागरसंगममुक्तिः ॥ किमपरमधिकं रामे भक्तिर्न गुरोरधिकं न गुरोरधिकम् ॥ १० ॥ काली दुर्गा भुवना बगला श्रीमातंगी धूमा तारा । छिन्ना त्रिपुरा भैरवि कमला न गुरोरधिका न गुरोरधिकाः ॥ एतत् स्तोत्रं पठति च नित्यं मोक्ष- ज्ञानं सोप्यतिधन्यः ॥ ब्रह्माण्डांतर्यद्यहेवं न गुरोरधिकं न गुरोर- धिकम् ॥ १२ ॥

स्तोत्र सर्वमा ।

भूतल काल काल मन पेखि, अभय पद ब्रह्म लखावत कोतो । देखि प्रपंच अनेक लुभावन, जो फिरतो मन ठावन टोतो ॥ आप धनी निर्धार कियो, इतने दिन नाहक ऊसर जोतो । को भवसिन्धु उबारत जीवन, जो कलिनाम कवीर न होतो ॥ १ ॥

शब्दावली

(१५१)

बूडत जो अघ कुंडनमें, यम फन्दन फूँक समूह बधोतो । कर्म अकर्मनके गजरा, शिर पायतलोधर आन खगोतो ॥ ठावन ठान कुठान सबै तजि, कंचन काँच उठाय लयोतो । को भवसिन्धु उबारत जीवन, जो कलि नाम कवीर न हो तो ॥ २ ॥

जो प्रभु स्वर्ग पताल करे सब, जो प्रभु लोक अखंडित छाये ॥ जो प्रभु खान रचे पर चार, वही प्रभु वेद सुवेद बनाये ॥ सो सर्वज्ञ कहे सुखलाल, रमो सबही नर भेद न पाये । सो प्रभु नाम कवीर कहाये, उबारन जीवनको जग आये ॥ ३ ॥

दै निज नाम लखाय हिये, सत शब्द गहे सत लोक सिधाये । जीवनको अपनो करिकै, गुरु ज्ञान अखंडित सो दरसाये ॥ हे प्रभु ब्रह्म अपार अगोचर, को बरने गुरुके गुन पाये । सो प्रभु नाम कवीर कहाये, उबारन जीवनको जग आये ॥ ४ ॥

कवित-काशी है सुवश नगर प्रभुको निवास जहाँ, सन्तन शिरताज वास देखो हग मीरको । भारी अघ पुंज कैंपे देखि दयाको सिन्धु, बरने को लोक शोभा गुनके गँभीरको ॥ कहे सुखलाल शुक्र शोभित प्रकाश जाको, ताहिको निशान शुक्ल अति सुख हीरको । कहे सुने शम्भु गौरा जागे नर नाहिँ बौरा, भागे यम जौरा चौरा परसे कवीरको ॥ ५ ॥

सद्गुरु ब्रह्म कवीरको, जप मन बारम्बार ।

विना तपे फल मिले, परे न यमकी धार ॥

अथ कवीरपञ्चाशिकाप्रारम्भ ।

(कवीरमानुप्रकाश पृ० २८०)

तोटक छन्द ।

जय सत्य कवीर कृपाल घनं । दल दुष्ट हनं पय पुष्ट जनं । योगजीत अतीत पुनीत प्रभु । बपु धारन कारण तारन भू ॥१॥

(१५२)

कवीरपंथी—

सत सुकृत सत्य स्वरूप सदा । जन ध्यावत पावत मुक्ति- पदा ॥ मुक्तामनि ते जिव जो जुगता । मृत्यु लोक ससोक न भव जुगता ॥ २ ॥

हम दीन दुखी किमि त्याग चहौं । करुणामय हो करुणामयहो॥ करुणा तन धारि करी करुणा । करुणामय धौं करुणा वरुणा॥३॥

सुर सिद्ध बखानत खान दया । जिव देखि अनाथ सनाथ किया ॥ जेहि ज्वाल जला यम भक्ष करे । विनु देव दयाल को रक्ष करे ॥ ४ ॥

यम जालिम जीवन जेर कियो । सुधि लेन दयानिधि देर कियो॥ सुख लेश न केत क्लेश भरे । जगदीश परे जगदीस परे॥५॥

जिव काल करालके ज्वाल दहे । तर ऊपर भूपर धाय गहे॥ हम जानि दयाल जो काल भजे । गुण ग्राम प्रनाम सो नाम तजे॥६॥

घटवाह मलाह सलाह कहो । फिरि कैलकी गैलकी सैल न हो ॥ वह सिंह समान शिकार करे । पिय पीव विना कहँ जीव तरे ॥ ७ ॥

हरि केहरि देहरि पार करो । सरकार बडे वर कार करो ॥ भय भंजन रंजन दासनको । खल डाटत काटत कासनको ॥८॥

भवसागर झागर काल बली । तहँ जीवकी उक्ति न युक्ति चली ॥ नहिं एक उपाय बनाय बनी । करु काज गरीब निवा- जगनी ॥ ९ ॥

प्रभु पेखतही जिव शीतल है । क्षणमें भवसिन्धुको पार लहे ॥ करुणा दग कोटिन काल हने । सुर सिन्धु कणा गिरि बिन्दु बने॥१०॥

मति धीर कवीर कवीर भजो । हित नाम प्रिया वित वाम तजो ॥ तपखान किरसान शिलादहके । जरते जिव प्रभु मार- गते वहके ॥ ११ ॥

शब्दावली

(१५३)

तलफै तपतीख सभी तलमें । विनु नाथक नेह नहीं पलमें ॥ निज शिष्य निवाज सुदृष्टि लखो । शिरपै समरत्थ जो हृत्थ रखो ॥ १२ ॥

नर बाल बिहाल निहाल मही । दुख द्रन्द दवारि न देह वही ॥ मनभौ मदमोचन लोचन है । जन रक्षक भक्षक पोचन है ॥ १३ ॥

सब लायक नायक हंसनके । जिव मोषक पोषक अंशनके ॥ सर्वोपर साहब शीवनके । तुम जीवन नाथ हो जीवनके ॥ १४ ॥

प्रभुके भ्रमते जमते बजरे । यहि तत्त शिलापर आनि जरे ॥ तपिया जपिता न पिया परखे । विधि वेदनते हरखे ॥ १५ ॥

जिव काज चले शिरताज सभी । महराज मया सुख साज लभी ॥ भव भार हनो करतार धनी । धरम राय न पाय दुखाय दुनी ॥ १६ ॥

करि नेह विदेह जो देह धृतम् । शब्दावृत जीव भये कृतकृतम् ॥ मृत नायक सायक तीख हते । पद प्रीति प्रतीति सहीत गते ॥ १७ ॥

परमारथि भारथि नाथ सदा । गहते लहते भव पाथ हदा ॥ जन जाय समाय अमान पदा । शुभज्ञान कुरान नसान मदा ॥ १८ ॥

मुनि मानस हंस सुनीन्द्र मता । समता लह पाय पता रमता ॥ तवनाम सुधा वसुधा जो पिया । नक्षुधा युगही युग जीव जिया ॥ १९ ॥

दुखिया हित आय महासुखिया । लखि पीवहि जीव भये सुखिया ॥ कहुँ और न दौर तो पौर परे । शरनी परनी करनी न खरे ॥ २० ॥

पद तीर कवीर शरीर जिते । लहसार भै ब्रह्म अकार तिते ॥ जग योनि जहान महान महा । गुरु देवको भेव न तेब लहा ॥ २१ ॥

कमलापति क्यों कमलापति हो । पद कीरति कीरति कीरति

( १५४ )

कवीरपंथी-

हो ॥ भुगव्याध समाध अगाध गहे । कलयान सिरान न ध्यान लहे ॥ २२ ॥

गुण गाय फणीगणराय निति । नहिं पावत पार अपार गति ॥ लवलौन प्रवीण नवीन जसे । कलि पंक कलंक निशंक नसे ॥ २३ ॥

विषया बन राय भुलाय परे । दुख दौन बिनाकर कौन धरे । कह कौन संदेश अंदेश बडा । मग भूलि गई ठग आनि अडा ॥ २४ ॥

जिन शोककी झोकमें भूलि रहा । करता भरता अम भूलि रहा ॥ तिहुँलोक विलोक लगी अगिनी । यह जामिनि है यमकी भगिनी ॥ २५ ॥

तंक सूरको नूर जहूर हुआ । ममता रजनी दुख दूर हुआ ॥ सगरे पमरे झगरे बगरे । पशुज्ञान गहे डगरे डगरे ॥ २६ ॥

बक चाल सभी न मराल मती । बिन एकरती व न एक रती ॥ जब गर्भमें अर्भक अर्जक करे । तिहि गाढते साहब गाढि धरे ॥ २७ ॥

इत औरहि ढालको ख्याल खिला । बुद्धि खस परे यहि तस शिला ॥ बह औध अचेत सुषोपति सो । कह पाय पराग बनारसको ॥ २८ ॥

निज धामते राम पयान लिया । जगती भगती पद पाय पिया ॥ कितहो झलकी मनसा मलकी । अरु अन्ध अचेतकी भय टलकी ॥ २९ ॥

दुगदानि कि बानि बिहानि इते । मकरन्दको फन्दको जीव जिते ॥ मृत सुंगन बिग बिहार करे । कर्म रेख विशेष न देख परे ॥ ३० ॥

नहिं कोधित अन्धकी गन्ध मिले ॥ जीव दंडक भंडक भीर हिले ॥ गुरु पीर कवीर उजागर है । भव बोहित सो हित सागर है ॥ ३१ ॥

शब्दावली

(१५५)

जग बन्दन भर्म निकन्दन है। शरनी शतलोककी सन्दन है ॥ सतनाम सनेह सुधाम चढे। कलिमां कलिमां कलिमां ह पढे ॥ ३२ ॥

गुण ग्राम निकास कवीर कवी। यश गावत पावत कोटि छबी ॥ धुरधर्मधरा धर धारक हो। भवतारक पंथ प्रचारक हो ॥ ३३ ॥

नर पामर धामर बुद्धि बिना। यम ज्योति पतंगके ढंग बना ॥ जग व्याधि रु आधि असाध करे। चरणाम्बुज चरण चारु हरे ॥ ३४ ॥

भवतारण हेत निकेत कृपा। पयगाम लियो सुखधाम नृपा ॥ सुर भूप स्वरूप अनूप छिपा। रवि सोम जो कोटिक रोम दिपा ॥ ३५ ॥

गुरु गुप्त कियो धुरको बरनन। भव और भया बन तो शरनन ॥ हमरे उसके पुरवास करौ। निजु दासनको अब दास करो ॥ ३६ ॥

बिन कन्तके भवजल जन्त घने। दुःख द्वन्दक फन्दक फन्द फने ॥ जग नाहकी बाँह निबाह लहे। भ्रम भोडर में भेडर भीर बहे ॥ ३७ ॥

दनुजात बलात निपात भये। रणधीर वहीर गहीर गये ॥ जिहि जानत जाम सुधार धरे। मुनिके मन मंदिरमें विहरे ॥ ३८ ॥

मन मत्त मतंग मते यहि गौ। तुहि रावत होय महावत जौ। चित्त चञ्चर वञ्चर वञ्चक है। सम सञ्च विरञ्च न रञ्चक है ॥ ३९ ॥

यम वंकट संकट जीव महा। दमको गमको रमको न रहा ॥ भव सेत अभै पद देत तुही। कलि कण्टक कोटिन कर्म दही ॥ ४० ॥

चटि सेत पपीलन दील। तहाँ लंघेदीन पयोनिधि पीन महा। न वञ्चको हाड न चाड रहो। मन वाक शरीर कवीर कहो ॥ ४१ ॥

गुरु नेइ नदी सन दीस जिन्हैं। सुख वास न आस है त्रास