रसरत्नाकर: रसायन खण्ड (सिद्ध नित्यनाथ - पारद भस्म एवं रसायन कल्प सटीक)

५२ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [उपदेशः लोहचूर्णं समं पिष्ट्वा तल्लेपं केशरञ्जनम् । केशरञ्जनार्थं चूर्णादियोगः । चूर्णं सिन्दूरमङ्गारं कदलीकन्दसंयुतम् ॥ ३० ॥ लोहपात्रे लोहमुष्ट्या मर्द्यं जम्बीरजैर्द्रवैः । दिनैकं च ततो लेप्यं केशानां रञ्जनं भवेत् ॥ ३१ ॥ केशरञ्जनार्थं कुरण्टकपत्रादियोगः । कुरण्टकस्य पत्राणि नागमुष्ट्या विमर्दयेत् । तल्लेपं त्रिदिनं कुर्याज्जायते केशरञ्जनम् ॥ ३२ ॥ केशरञ्जनार्थमाम्रास्थ्यादियोगः । आम्रास्थि त्रिफला भृङ्गी प्रियङ्गुर्मातुलुङ्गकम् । निशा नीली मृणालानि नागं लोहं च चूर्णितम् ॥ ३३॥ समं कल्कं कान्तपात्रे निम्बतैलेन भावयेत् । मासमात्रं ततस्तेन लेपाद्भवति रञ्जनम् ॥ ३४ ॥ केशरञ्जनार्थे काकमाच्यादियोगः । काकमाचीयबीजानि समाः कृष्णतिलास्तथा । तत्तैलं ग्राहयेद्यन्त्रे तन्नस्यं केशरञ्जनम् ॥ ३५ ॥ केशरञ्जनं घृतम् । गोघृतं भृङ्गजं द्रावं मयूरशिखया सह । मृद्वग्निना पचेत्तेन स्यान्नस्यं केशरञ्जनम् ॥ ३६ ॥ केशरञ्जनार्थं जपापुष्परसनस्यम् । जपापुष्पद्रवं क्षौद्रं कर्षैकं नस्यमाचरेत् । सप्ताहाद्रञ्जयेत्केशान् सर्वनस्येष्वयं विधिः ॥ ३७ ॥ केशरञ्जनार्थं त्रिफलादितैलम् । त्रिफला लोहचूर्णं तु वारिणा पेषयेत्समम् । तत्तुल्येन च तैलेन भृङ्गराजरसेन च ॥ ३८ ॥ पचेत्तैलावशेषं तत्स्निग्धभाण्डे निरोधयेत् । मासैकं भूगतं कुर्यात्तेन शीर्षं प्रलेपयेत् ॥ ३९ ॥

रसरत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ५३ कारवल्या दलैर्वेष्ट्य ततो वस्त्रेण बन्धयेत् । निर्वाते क्षीरभोजी स्यात्क्षालयेत्त्रिफलाजलैः ॥ ४० ॥ नित्यमेवं प्रकर्तव्यं लेपनं दिनसप्तकम् । कपालरञ्जनं ख्यातं यावज्जीवं न संशयः ॥ ४१ ॥ केशरञ्जनार्थे काकतुण्ड्यादियोगः । बीजानि काकतुण्ड्याश्च सिर्यालीबीजसंयुतम् १ । तच्चूर्णं दिनचत्वारि भाव्यं निर्गुण्डिजैर्द्रवैः ॥ ४२ ॥ जपापुष्पद्रवैस्तावत्ततः पातालयन्त्रके । तैलं ग्राह्यं तु तल्लेपात्केशानां रञ्जनं भवेत् ॥ ४३ ॥ वेष्ट्यमेरण्डपत्रैश्च निर्वाते क्षीरभोजनम् । कुर्यात्स्नानं काञ्जिकैश्च नित्यं सप्तदिने कृते ॥ ४४ ॥ यावज्जीवं न संदेहः केशाः स्युर्भ्रमरोपमाः । केशरञ्जनार्थे भृङ्गराजादियोगः । भृङ्गराजं काचमाचीं समांशं जलमण्डवीम् २ ॥ ४५ ॥ संपिष्ट्या ३ पूपिकां कृत्वा तैलमध्ये विपाचयेत् । पक्वां तां पेषयेत्तैलैर्लेपः स्यात्केशरञ्जनम् ॥ ४६ ॥ पूर्ववत्क्रमयोगेन सप्ताहात्तत्फलं भवेत् । केशरञ्जनार्थे त्रिफलादियोगः । अयस्कान्तमये पात्रे रात्रौ लेप्यं फलत्रयम् ॥ ४७ ॥ भृङ्गराजद्रवैः सार्धं प्रातः केशान् प्रलेपयेत् । एवं कुर्यात्त्रिसप्ताहं जायते पूर्ववत्फलम् ॥ ४८ ॥ केशरञ्जनार्थे कृष्णजीरकयोगः । प्रक्षिपेन्माहिषे शृङ्गे कृष्णजीरं तदन्धयेत् । गृहाग्रे कर्दमे क्षित्त्वा षण्मासात्तत्समुद्धरेत् ॥ ४९ ॥ तद्द्रुतं जायते कृष्णं कर्षैकं शिरसि क्षिपेत् । १ 'बीजं समम्' ख. । २ 'जलमण्ड्या' ख. । ३ 'सर्पाक्ष्याऽपूपिकां' ख. ।

५४ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [उपदेशः वेष्टयेत्पूर्वयोगेन कपालरञ्जनं भवेत् ॥ ५० ॥ भ्रमराञ्जनसंकाशं यावज्जीवं न संशयः । केशरञ्जनार्थं नील्यादियोगः । नीलीपत्रं भृङ्गराजं त्रिफला कृष्णमायसम् ॥ ५१ ॥ मदनस्य च बीजानि पुष्पं कोरण्टकस्य च । अर्जुनस्य त्वचं चूर्णं नलिनीमूलकर्दमम् ॥ ५२ ॥ सर्वं तुल्यं क्षिपेद्भाण्डे लोहजे तन्निरोधयेत् । पक्षमेकं क्षिपेद्भूभौ भाण्डात्कल्कं समुद्धरेत् ॥ ५३ ॥ कल्काच्चतुर्गुणं तैलं तैलाच्चतुर्गुणं द्रवम् । भृङ्गत्रिफलजं योज्यं पचेत्तैलावशेषकम् ॥ ५४ ॥ परीक्षार्थं क्षिपेत्पक्षं बलाकाया यदा भवेत् । कृष्णवर्णं तदा सिद्धं पात्रे कृष्णायसे क्षिपेत् ॥ ५५ ॥ मासैकं धारयेत्तस्मिंस्ततः केशान् विलेपयेत् । तिष्ठन्ति मासषट्कं तु भ्रमरस्तोमसंनिभाः ॥ ५६ ॥ केशरञ्जनार्थं सीसकादियोगः । वासापलाशचिञ्चोत्थैर्दण्डैर्वाऽश्वत्थजैर्दृढम् । नागं पात्रगतं चाल्यं यावद्भवति मूर्च्छितम् ॥ ५७ ॥ पलैकं तत्समादाय लोहचूर्णं पलद्वयम् । त्रिपलं त्रिफलाचूर्णं दाडिमस्य फलत्वचः ॥ ५८ ॥ शुष्कं चूर्णं पलैकं तत्सर्वेषां काञ्जिकं समम् । भाण्डे सर्वं पचेत्किंचित् क्षिपेल्लोहभाजने ॥ ५९ ॥ भृङ्गराजकुरण्टोत्थद्रवं दत्त्वाऽऽतपे क्षिपेत् । त्रिसप्ताहं प्रयत्नेन द्रवो देयः पुनः पुनः ॥ ६० ॥ ततस्तं रक्षयेत्तेन लेपात्स्यात्केशरञ्जनम् । उक्तानुक्तेषु लेपेषु वेष्ट्यमेरण्डपत्रकैः ॥ ६१ ॥ शिरो रात्रौ दिवा स्नानं युक्तिरेषा प्रशस्यते ।

५.] रस रत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ५५ केशशुक्लीकरणयोगाः । वज्रीक्षीरेण सप्ताहं भावयेदभयाफलम् । तच्चूर्णयुक्ततैलस्य लेपाच्छुक्ला भवन्ति हि ॥ ६२ ॥ केशाश्च सर्वरोमाणि शङ्खवर्णा भवन्ति वै । सप्ताहं वज्रदुग्धेन सुश्वेतान् भावयेत्तिलान् ॥ ६३ ॥ तेभ्यस्तैलं गृहीत्वा तल्लेपाच्छुक्ला भवन्ति वै । गौरामलकचूर्णं तु वज्रीक्षीरेण सप्तधा ॥ ६४ ॥ भावयेत्तेन लेपेन शुक्लतां यान्ति मूर्धजाः । सिन्दूरं स्फटिकां श्वेतां जलेन सह लेपयेत् ॥ ६५ ॥ तल्लेपेन तु रोमाणि सुशुक्लानि भवन्ति हि । मासैकं मागधीचूर्णं वज्रीक्षीरेण भावयेत् ॥ ६६ ॥ नराश्वगजवाजीनां शुक्लीकरणमुत्तमम् । इन्द्रगोपं तैलिनी च तालकं रजनीद्वयम् ॥ ६७ ॥ मनःशिला च तुल्यांशं चूर्णं स्नुकूपयसा त्र्यहम् । भावयेदर्कजैः क्षीरैस्त्रिदिनं चातपे खरे ॥ ६८ ॥ ततः कूष्माण्डजैर्द्रवैर्भावयेद्दिनसप्तकम् । कूष्माण्डस्य ततो गर्भे क्षित्वा मासात्समुद्धरेत् ॥ ६९ ॥ तैलेन सर्वरोमाणि केशान् संलेपयेत्त्र्यहम् । वेष्टयेदर्कजैः पत्रैः शुक्लवर्णा भवन्ति च ॥ ७० ॥ स्नाने कृते शुष्ककचेषु रात्रौ लेपे कृते पूर्वदलैस्तु वेष्टयम् । दध्ना तिलैः स्नानमतः प्रभाते कुर्यात्त्र्यहं लेपनमित्थमेव ॥७१॥ इति पार्वतीपुत्रश्रीनित्यनाथसिद्धविरचिते रसरत्नाकरे रसायनखण्डे उद्वर्तनकेशरञ्जनाधिकारो नाम पञ्चमोपदेशः ।

५६ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [उपदेशः अथ षष्ठोपदेशः । येषां रामा रमणकुशला रागसक्ताः प्रगल्भाः कामासक्ता हरिणनयनाश्चन्द्रबिम्बाननाश्च । तेषां वक्ष्ये मदनसुखदां वीर्यवृद्धिं प्रभूतां मेत्ताः सिद्धाः शतमपि दृढास्तादृशास्तोषयन्ति ॥ १ वाजीकरो मकरध्वजरसः । वज्रहेमार्कसृताभ्रलोहभस्म क्रमोत्तरम् । सर्वं कन्याद्रवैर्मर्द्यं शाल्मल्याश्च द्रवैस्त्र्यहम् ॥ २ ॥ तद्रुद्धा काचकुप्यन्तर्वालुकायां त्र्यहं पचेत् । तत्कल्कं मुशलीक्वाथैर्वज्रार्कक्षीरसंयुतैः ॥ ३ ॥ दिनैकं मर्दयेत्खल्वे रुद्ध्वाऽन्तर्भूधरे पुटेत् । यामादुद्धृत्य संचूर्ण्य सिताकृष्णात्रिजातकैः ॥ ४ ॥ २ समैः समं विमिश्र्याथ माषैकं भक्षयेत्सदा । मागधी मुशली यष्टी वानरीबीजकं समम् ॥ ५ ॥ चूर्णं सिताज्यगोक्षीरैः पलार्धं पाययेदनु । कामिनीनां सहस्रैकं रममाणो न मुह्यति । सेवनाद्दृढकायः स्याद्रसोऽयं मकरध्वजः ॥ ६ ॥ वाजीकरो मनोदयरसः । शुद्धसूतं समं गन्धं रक्तोत्पलदलद्रवैः । यामं मर्द्यं पुनर्गन्धं सार्धं तत्र विनिक्षिपेत् ॥ ७ ॥ पूर्वद्रवैर्दिनं मर्द्यं रसार्धं गन्धकं पुनः । दत्त्वा तद्दिनं मर्द्यं काचकूप्यां निरोधयेत् ॥ ८ ॥ दिनैकं वालुकायन्त्रे पक्वमुद्धृत्य चूर्णयेत् । भूकूष्माण्डीकषायेण भावयेद्दिनसप्तकम् ॥ ९ ॥ १ 'यस्यां सिद्धौ शतमपि वनितास्तादृशास्तोषयन्ति' ख. । २ 'द्विदिनं' ख. ।

रसरत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ५७ छायायां तत्सितातुल्यं निष्कैकं भक्षयेत्सदा । शणमूलं सबीजं च मुशली शर्करा समम् ॥ १० ॥ गवां क्षीरैः पलार्धं तु अनु रात्रौ सदा पिबेत् । अनन्तं वर्धते वीर्यं रसोऽयं मदनोदयः ॥ ११ ॥ वाजीकरो मदनेश्वररसः । शुद्धसूतसमं गन्धं बदरीचित्रकद्रवैः । मर्द्यं चाङ्गेल्लजैर्द्रवैस्तत्खल्वे दिनत्रयम् ॥ १२ ॥ सद्यो हताजमांसस्य पिण्डे न्यस्तं च सीवयेत् । तत्पिण्डं तिलतैलेन लोहपात्रे शनैः पचेत् ॥ १३ ॥ यावन्मांसं रक्तवर्णं ततः सूतं समुद्धरेत् । त्रिदिनं मुशलीक्वाथैर्भावितं सितया युतम् ॥ १४ ॥ निष्कैकं भक्षयेन्नित्यं रसोऽयं मदनेश्वरः । विदारीकन्दचूर्णं तु क्षीराज्येन पलं पिबेत् ॥ १५ ॥ रमयेत्स्त्रीशतं नित्यं तच्चागादन्धतां व्रजेत् । वाजीकरः कामकलाख्यरसः । मृताभ्रं पारदं स्वर्णं तुल्यं मर्द्यं दिनत्रयम् ॥ १६ ॥ मुशलीत्रिफलाक्वाथैर्वाजिगन्धाकषायकैः । कदलीकन्दजैर्द्रवैस्तद्रोलं चान्धितं पुटेत् ॥ १७ ॥ भूधरे दिनमात्रं तु समुद्धृत्याथ मर्दयेत् । दिनैकं पूर्वजैर्द्रवैस्तद्वद्रुद्धा पुटे पचेत् ॥ १८ ॥ पुनर्मर्द्यं पुनः पाच्यमेवमष्टपुटैः पचेत् । शाल्मलीजातनिर्यासैस्तुल्यं शर्करया सह ॥ १९ ॥ खादेन्निष्कद्वयं नित्यं द्रावयेद्वनिताशतम् । गोक्षीरैर्मर्कटीबीजं पलार्धं पाययेदनु ॥ २० ॥ सर्वाङ्गोद्वर्तनं कुर्यात्सयवैः शाल्मलीद्रवैः । रसः कामकलाख्योऽयं महावीर्यकरो नृणाम् ॥ २१ ॥

५८ आयुर्वेदौयग्रन्थमाला । [उपदेशः वाजीकरः कामदेवरसः । मृतसूतं त्रयो भागा भागैकं हाटकं मृतम् । कदलीकन्दजैर्द्रवैः शाल्मलीजद्रवैर्दिनम् ॥ २२ ॥ गोक्षीरैश्च दिनं मर्द्यं क्षणैकं पाचयेद्घृतैः । तन्मध्ये शर्करां द्राक्षां धात्रीं रम्भाफलं मधु ॥ २३ ॥ गोक्षीरं मुशलीं माषान् कोकिलाक्षस्य बीजकम् । सूताचतुर्गुणं क्षिप्त्वा मर्द्यं शाल्मलिजैर्द्रवैः ॥ २४ ॥ तत्सर्वं दिनमेकं तु कामदेवो रसो भवेत् । निष्कमात्रं सदा भक्ष्यं गवां क्षीरं पिबेदनु ॥ २५ ॥ मैथुने दृढलिङ्गः स्याद्रावयेद्वनिताकुलम् । वाजीकरो रतिकामरसः । प्रारम्भरजसा स्त्रीणां मर्दयेद्वससूतकम् ॥ २६ ॥ . मृतं ताम्रं च तारं च गन्धकं च समं दिनम् । सितामध्वाज्यसंयुक्तं निष्कं भुक्त्वा पिबेत्पयः ॥ २७ ॥ रतिकामरसो नाम कामिनीरमणे हितः । वानरीमूलगोधूमं कोकिलाक्षस्य बीजकम् ॥ २८ ॥ माषांश्चैक्षुरसैः सर्वं लोडितं पाचयेद्घृतैः । तेनैव वटकाः कार्या नित्यं खादेद्द्वयं द्वयम् ॥ २९ ॥ अनुपानमिदं सिद्धं सेवनाद्रमयेच्छतम् । वाजीकरो मदवर्धनरसः । शुद्धसूतसमं गन्धं त्र्यहं कह्लारजैर्द्रवैः ॥ ३० ॥ मर्दितं चान्धितं पच्याद्यामं वालुकयन्त्रके । रक्तागस्त्यद्रवैर्भाव्यं दिनैकं तु सितायुतम् ॥ ३१ ॥ निष्कमात्रं सदा खादेद्रसोऽयं मदवर्धनः । अजस्य वृषणं क्षीरे पक्वं तिलसितायुतम् ॥ ३२ ॥ यथेष्टं भक्षयेच्चानु रमयेत्कामिनीशतम् ।

s also an े! Wait, why are there two slants? Wait, is the second slant an े? Look at the line above: तं समुद्धरेत् । The द्भू of पच्याद्भूधरे has a ू below it! Look at द्भू: द् + भ + ू. The ू of द्भू comes down! Does the ू reach line 7? Line 6: पच्याद्भूधरे Line 7: पिष्ट्वा पञ्चामृतैः खा... Below पच्या: पिष्ट्वा पञ्चा Below द्भू: मृतैः! Below धरे: खा! Below तं: the letter after खा! Wait! In line 6, तं has an anusvara. Then स is above the letter after खा! Does स have anything hanging down? No. So the slant on line 7 is NOT from line 6. Now look at the letters in line 7: Letter after खा: It has a द् shape, with a loop? Wait! Could it be खाद्वेटिकां? Wait, look at the two characters: One has `

६० आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [उपदेशः उद्धृत्य बन्धयेद्वस्त्रे दृढे चैव चतुर्गुणे । क्षुद्रशम्बूकमांसात्तच्छागीरक्तगतं पचेत् ॥ ४५ ॥ दोलायन्त्रे त्र्यहं यावद्देयं रक्तं पुनः पुनः । गुडूच्या गजपिप्पल्या कदल्या कोकिलाक्षकैः ॥ ४६ ॥ गोक्षुरीवानरीमूलजातीमूलस्य च द्रवैः । पाचयेत्तत्कषायैर्वा दोलायन्त्रे दिनत्रयम् ॥ ४७ ॥ ततः क्षीरे सितायुक्ते तद्वत्पच्यादिनावधि । उद्धृत्य मुशलीक्वाथैर्मर्द्यं यामचतुष्टयम् ॥ ४८ ॥ रसः पूर्णेन्दुनामाऽयं खादेन्मांसं सितायुतम् । गोक्षुरो वानरीबीजं गुडूची गजपिप्पली ॥ ४९ ॥ कोकिलाक्षस्य बीजानि मज्जा कार्पासबीजजा । शतावरी च रम्भायाः फलं सर्वं समं भवेत् ॥ ५० ॥ सर्वतुल्या सिता योज्या मधुना लोडितं लिहेत् । पलार्धमनुपानं स्यात्ततः पेयं गवां पयः ॥ ५१ ॥ कामिनीनां सहस्रैकं रमते कामदेववत् । वाजीकरो मदनकामो रसः । पद्मबीजं कसेरुं च कन्दं नालं च कर्णिकाम् ॥ ५२ ॥ मुशली भृङ्गराद् द्राक्षा पक्वं श्लेष्मातकं फलम् । विजया मर्कटी माषाः शणबीजानि वै तिलाः ॥ ५३ ॥ कोकिलाक्षस्य बीजानि भूकूष्माण्डी शतावरी । शृङ्गाटं चिर्भिटं फञ्जीबीजानि चाश्वगन्धिका ॥ ५४ ॥ एतत्सर्वं समं चूर्ण्य पादांशं चाहरेत्पृथक् । पादांशस्याष्टमांशेन शुद्धं सूतं विमिश्रयेत् ॥ ५५ ॥ पारदादष्टमांशं च कर्पूरं तत्र निक्षिपेत् । चातुर्जातकमेकैकं कर्पूराद्विगुणं भवेत् ॥ ५६ ॥ सूततुल्या सिता योज्या मर्द्यं रम्भाद्रवैर्दिनम् । तद्गोलं डामरे यन्त्रे क्रमवृद्धाग्निना पचेत् ॥ ५७ ॥

६.] रसरत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ६१ दिनान्ते चोर्ध्वलग्नं तद्ग्राह्यं रम्भाद्रवैर्दृढम् । मर्दितं सितया तुल्यं माषकं भक्षयेत्सदा ॥ ५८ ॥ रसो मदनकामोऽयं बलवीर्यविवर्धनः । दिव्यरूपो भजेद्रामाः कामाकुलकलान्विताः ॥ ५९ ॥ भागत्रयं तु यत्पूर्वं पृथक्चूर्णं सुरक्षितम् । कुलीरमांसच्छागाण्डचटकाण्डानि वै पृथक् ॥ ६० ॥ प्रत्येकं चूर्णयेत्तुल्यं सर्वतुल्यं गवां पयः । तत्सर्वं चालयन् पच्याद्यावत्पिण्डत्वमागतम् ॥ ६१ ॥ प्रसार्य काष्ठपात्रान्तश्छायाशुष्कं विचूर्णयेत् । अस्य चूर्णस्य कर्पूरं चतुःषष्ठ्यंशकं क्षिपेत् ॥ ६२ ॥ चातुर्जातकचूर्णं तु क्षिपेद्द्वात्रिंशदंशतः । सर्वतुल्या सिता योज्या रक्षयेन्नूतने घटे ॥ ६३ ॥ कर्षद्वयं गवां क्षीरैरनुपानैः सदा पिबेत् । वाजीकरा अभ्रकयोगाः । निष्कैकं मारितं चाभ्रं खादेच्छर्करया समम् ॥ ६४ ॥ शाल्मलीमूलचूर्णं तु भृङ्गराजस्य मूलकम् । पलैकं सितया चानु सेवेत कामिनीशतम् ॥ ६५ ॥ वानरीकोकिलाक्षस्य बीजानि तिलमाषकाः । वासागोक्षुरयोर्मूलं सर्वं चूर्णं समं भवेत् ॥ ६६ ॥ चूर्णतुल्यं मृतं चाभ्रं सर्वतुल्या तु शर्करा । एतत्कर्षं गवां क्षीरैः पिबेत् कामाङ्गनायकः ॥ ६७ ॥ तैलेन पक्वं चटकं खादेत्पूर्वं तु भोजनात् । भोजनान्ते पिबेत्क्षीरं रामाणां रमयेच्छतम् ॥ ६८ ॥ अश्वगन्धाशतावर्योः शाल्मल्याश्चित्रकस्य च । मूलं मुशलिजं कन्दं कोकिलाक्षस्य बीजकम् ॥ ६९ ॥ ६

६२ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [उपदेशः विदारीपद्मिनीकन्दं वानरीबीजकं समम् । एतच्चूर्णं मृताभ्रं तु तुल्यं शर्करया समम् ॥ ७० ॥ पलार्धं पाययेत्क्षीरैः खादेत्कुक्कुटमांसकम् । क्षीरपानं ततः कृत्वा रमयेत्कामिनीशतम् ॥ ७१ ॥ वाजीकरो धात्रीलोहः । धात्रीफलस्य चूर्णं तु भावयेत्तत्फलद्रवैः । एकविंशतिवारान् वै शोष्यं पेष्यं पुनः पुनः ॥ ७२ ॥ तत्पादांशं मृतं लोहं मध्वाज्यशर्करान्वितम् । पलैकं भक्षयेन्नित्यं सिताक्षीरं पिबेदनु ॥ ७३ ॥ धात्रीलोहप्रभावेन रमयेत् कामिनीशतम् । वाजीकरः पुनर्नवादियोगः । पुनर्नवा नागबला वाजिगन्धा शतावरी ॥ ७४ ॥ गोक्षुरं मुशलीकन्दं मृतं सूतं समं समम् । चूर्णं मध्वाज्यसंयुक्तं निष्कं भुक्त्वा पिबेत्पयः ॥ ७५ ॥ तण्डुलं वानरीबीजं चूर्णयेत्सितया समम् । आलोडयेद्गवां क्षीरैस्तेन पच्यादपूपिकाम् ॥ ७६ ॥ तां घृतैर्भक्षयेच्चानु रमयेत्कामिनीकुलम् । वाजीकरो वटकः । वानरीबीजचूर्णं तु त्वग्वर्ज्यं माषचूर्णकम् ॥ ७७ ॥ नालिकेरोदकैर्भाव्यं यामान्ते पेषयेत्ततः । विंशत्यंशेन पिष्टस्य मृतमभ्रं विमिश्रयेत् ॥ ७८ ॥ तद्घृतैर्वटकं पक्त्वा मध्वाज्याभ्यां तु भक्षयेत् । क्षीरं सितां चानुपिबेद्रामाणां रमते शतम् ॥ ७९ ॥ वाजीकरो वालुकामत्स्ययोगः । वालुकासंभवं मत्स्यं सुपक्वं भक्षयेद्घृतैः । षण्ढोऽपि जायते कामी वीर्यस्तम्भः प्रजायते ॥ ८० ॥ १ 'धात्रीफलं' ख. ।

६.] रसरत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ६३ वाजीकरो नाभिलेपः । ऊर्णनाभिं समं क्षौद्रैः पिष्ट्वा नाभिं प्रलेपयेत् । मुच्यते बद्धषण्ढोऽपि क्षीरैर्वह्निं पिबेदनु ॥ ८१ ॥ स्वयमग्निरसं चात्र त्रिनिष्कं भक्षयेत्सदा । वाजीकरो माषयोगः । घृताक्ता दलिता माषा क्षीरेण सह पाचिताः ॥ ८२ ॥ सिताज्यसंयुता भक्ष्या वीर्यवृद्धिकरा बलम् । क्षणे क्षणे भजेद्रामां यथा पारावतो ध्रुवम् ॥ ८३ ॥ मदनानन्दमोदकः । सम्यग्जारितमभ्रकं कट्फलं कुष्ठाश्वगन्धामृता मेथी मोचरसो विदारि मुशली गोकण्टकेक्षूरकौ । रम्भाकन्दशतावरी ह्यजमुदा मापास्तिला धान्यकं यष्टी नागबला कंचोरमदनं जातिफलं सैन्धवम् ॥ ८४॥ भार्गीकर्कटशृङ्गिमृङ्गत्रिकटु द्वौ जीरकौ चित्रकं चातुर्जातपुनर्नवागजकणाद्राक्षाशणं वासकः । शाल्मल्याङ्घ्रि फलत्रिकं कपिभवं बीजं समं चूर्णये- च्चूर्णांशा विजया सिता द्विगुणिता मध्वाज्यमिश्रंतु तत्॥ कर्षार्धां गुलिकां विलेहमथवा कृत्वा सदा सेवये- त्पेया क्षीरसिताऽनु वीर्यकरणे स्तम्भेऽप्यलं कामिनाम् । श्यामावश्यकरः समाधिसुखदः सङ्गेऽङ्गनाद्रावकः क्षीणे पुष्टिकरः क्षयक्षयकरो नानामयध्वंसकः ॥ ८६ ॥ कासश्वासमहातिसारशमनो मन्दाग्निसंदीपनो ह्यर्शांसि ग्रहणीप्रमेहनिचयश्लेष्मातिसारप्रणुत् । नित्यानन्दकवेर्विशेषकवितावाचाविलासोद्भवं दत्ते सर्वगुणं महास्थिरदशां ध्यानावसाने भृशम्॥८७॥

१ 'कसेरुदमनं' ख. ।

६४ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [उपदेशः अभ्यासेन निहन्ति मृत्युपलितं कामेश्वरो वत्सरा- त्सर्वेषां हितकारको निगदितः श्रीनित्यनाथेन वै वृद्धानामपि कामवर्धनकरः प्रौढाङ्गनासंगमे सिद्धोऽयं धैनवस्त्वमोघसुखदो भूपैः सदा सेव्यताम्८८ इत्येतदुक्तं बहुवीर्यवर्धनं रात्रौ सदा क्षीरसितासमन्वितम् । भुक्तोत्तरं सेवितमाशु कामिनां विदग्धरामाकुलवश्यकारकम् ॥ इति पार्वतीपुत्रश्रीनित्यनाथसिद्धविरचिते श्रीरसरत्नाकरे रसायनखण्डे वीर्यवर्धनं नाम षष्ठ उपदेशः ॥ अथ सप्तमोपदेशः । वीर्यं स्थिरं योनिमुखेषु येषां स्थूलं दृढं दीर्घतमं च लिङ्गम् । तेषां प्रगल्भाः प्रमदाश्च सर्वा भवन्ति तृप्ताः सुरतप्रसङ्गे ॥ १॥१ वीर्यस्तम्भकरी ब्रह्माण्डगुटिका । नागवल्लीदलद्रावैः सप्ताहं शुद्धपारदम् । मर्दयेत्तप्तखल्वे तु क्षालयेत्काञ्जिकैस्ततः ॥ २ ॥ तत्क्षिपेद्विषकन्दस्य गर्भे निष्कचतुष्टयम् । विषेण तन्मुखं रुद्धा स्थूलवाराहमांसके ॥ ३ ॥ पिण्डं गर्भे निरुन्ध्याथ मुखं सूत्रेण सीवयेत् । सन्ध्याकाले बलिं दत्त्वा कुक्कुटं मदिरायुतम् ॥ ४ ॥ ततश्चूल्यां लोहपात्रे तैले धत्तूरसंभवे । तं विंशतिपले पच्यात्सपिण्डं मन्दवह्निना ॥ ५ ॥ संध्यामारभ्य यत्नेन यावत्सूर्योदयं तथा । हठाज्जागरणं कुर्यादन्यथा तन्न सिध्यति ॥ ६ ॥ प्रातरुद्धृत्य गुटिकां क्षीरभाण्डे विनिक्षिपेत् । तत्क्षीरं शुष्यति क्षिप्रमेतत्प्रत्ययमद्भुतम् ॥ ७ ॥ १ 'मम दृष्टप्रत्ययकरो' ख. ।

रसरत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ६५ दृष्ट्वा तां धारयेद्वक्त्रे वीर्यस्तम्भकरीं रतौ । क्षीरं पीत्वा रमेद्रामाः कामाकुलकलान्विताः ॥ ८ ॥ मुखाद्भ्रस्तं यदा प्राप्ता तदा वीर्यं पतत्यलम् । ब्रह्माण्डगुटिका नाम शोषयन्ती महोदधिम् ॥ ९ ॥ वीर्यस्तम्भकरो लिङ्गलेपः । दग्धमङ्कोलमूलं तु कर्पूरं कुङ्कुमं तथा । रोचना सहदेवी च समं सर्वं प्रपेषयेत् ॥ १० ॥ विषमुष्टिकतैलेन लिप्तलिङ्गो ह्यनेन वै । नरो नारीसहस्रैकं गच्छन् वीर्यं न मुञ्चति ॥ ११ ॥ वीर्यस्तम्भकरो दीपः । श्वेतार्कतूलजां वर्तिं कृत्वा मूकरमेदसा । यावज्ज्वलति दीपोऽयं तावद्वीर्यं स्थिरं नृणाम् ॥ १२ ॥ वीर्यस्तम्भकरी इन्द्रवारुणिकामूलाया वटीः । इन्द्रवारुणिकामूलं पुष्ये नग्नः समुद्धरेत् । त्र्यूषणैश्च गवां क्षीरैः पिष्ट्वा कुर्याद्वटीं दृढाम् ॥ १३ ॥ छायाशुष्का स्थिता वक्त्रे वीर्यस्तम्भकरी नृणाम् । वरमङ्कोलतैलेन नाभिलेपोऽपि वीर्यधृक् ॥ १४ ॥ वीर्यस्तम्भार्थं रक्तापामार्गमूलयोगः । रक्तापामार्गमूलं तु सोमवारेऽभिमन्त्रयेत् । भौमे प्रातः समुद्धृत्य बन्धेत्कट्यां च वीर्यधृक् ॥ १५॥ वीर्यस्तम्भकरः पादलेपः । चटकानङ्गुलीतैलैः पादाधः संप्रलेपयेत् । न मुञ्चति नरो वीर्यं शय्यां पादेन न स्पृशेत् ॥ १६ ॥ वीर्यस्तम्भार्थे कट्यां सर्पास्थिधारणयोगः । डुण्डुभो नाम यः सर्पः कृष्णवर्णस्तमाहरेत् । तस्यास्थि धारयेत्कट्यां नरो वीर्यं न मुञ्चति ॥ १७ ॥

६६ आयुर्वेदियग्रन्थमाला । [उपदेश० तन्मुक्ते मुञ्चते वीर्यं सिद्धयोग उदाहृतः । वीर्यस्तम्भकरो नाभिलेपः । सहदेवीयमूलं तु तत्समं पद्मकेशरम् ॥ १८ ॥ पिष्ट्वा मध्वाज्यसंयुक्तो लेपो नाभौ तु वीर्यधृक् । वीर्यस्तम्भकरी कोकिलाक्षादिवटी । श्वेतस्य कोकिलाक्षस्य बीजं मूलं समाहरेत् ॥ १९ ॥ पिष्टं तण्डुलसंभूतं बदरीणां फलं समम् । जलैः पिष्ट्वा वटी धार्या वीर्यस्तम्भकरी मुखे ॥ २० ॥ वीर्यस्तम्भकरो नाभिलेपः । नागवल्लीपयःपिष्टं लज्जामूलं प्रलेपयेत् । तन्नाभौ वीर्यधृक् पुंसां मूलं वा तुलसीभवम् ॥ २१ वीर्यस्तम्भकरो दीपः । मूलेन श्वेतगुञ्जाया वर्तिं कृत्वा प्रदीपयेत् । दीपं सूकरतैलेन वीर्यस्तम्भकरं नृणाम् ॥ २२ ॥ वीर्यस्तम्भकरी वटिका । बीजमीश्वरलिङ्ग्यास्तु मृतं वृश्चिककण्टकम् । सर्वं पूगफलस्यान्तः क्षिप्त्वा वेष्ट्यं त्रिलोहकैः ॥ २३ ॥ जिह्वोपरि स्थिते तस्मिन्नरो वीर्यं न मुञ्चति । वीर्यस्तम्भार्थं श्लेष्मातकादियोगः । श्लेष्मातस्य कुरण्टस्य बीजं फण्याः समाहरेत् ॥ २४ अजाक्षीरेण तं पिष्ट्वा कर्षं भुक्त्वा तु वीर्यधृक् । वीर्यस्तम्भार्थं सूरणादियोगः । शूरणं तुलसीमूलं ताम्बूलैः सह भक्षयेत् ॥ २५ ॥ न मुञ्चति नरो वीर्यं कर्षैकेन पृथक्पृथक् । वीर्यस्तम्भार्थे मार्जारनखादिबन्धनम् । नखास्थीनि समादाय मार्जारस्य सितस्य वै ॥ २६ ॥ १ 'तुम्बरतैलेन' ख. । २ 'तुलसीं फलीं' ख. ।

रसरत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ६७ श्वेतापराजितामूलं नीलीमूलं श्मशानजम् । सर्वं बद्ध्वा कटौ वीर्यं चिरकालं न मुञ्चति ॥ २७ ॥ वीर्यस्तम्भकरः पादलेपः । भूलता सिक्थकं तुल्यं लिम्पेत्तैलैः कुसुम्भजैः । पादौ वीर्यधरो भूयात्पद्भ्यां शय्यां न संस्पृशेत् ॥ २८ ॥ नवनीतेन वा लेप्यं चटकाण्डं च पूर्ववत् । इन्द्रवारुणिकामूलं उन्मत्ताजस्य मूत्रतः ॥ २९ ॥ भावयेत्तेन लेपेन नरो वीर्यं न मुञ्चति । वीर्यस्तम्भकरो लिङ्गलेपः । दाडिमस्य त्वचश्चूर्णं फलं भल्लातकाक्षयोः ॥ ३० ॥ पिष्ट्वा तत्कटुतैलेन लेपः स्यात्पूर्ववत्फलम् । कर्पूरं टङ्कणं मृतं मुनिपुष्परसं मधु ॥ ३१ ॥ मर्दयित्वा लिपेत्तेन लिङ्गं यावत्समन्ततः । जलैः प्रक्षालयेल्लिङ्गं भजेद्रामां यथोचिताम् ॥ ३२ ॥ वीर्यं स्तम्भयते पुंसां याममात्रं न संशयः । वीर्यस्तम्भार्थे कट्यां पारदगुटिकाधारणम् । कृष्णधत्तूरतैलेन पारदं घर्षयेद्दिनम् ॥ ३३ ॥ त्रिलोहैर्वेष्टितं बद्धं तत्कट्यां वीर्यधारकम् । वीर्यस्तम्भार्थे पारदादियोगः । सूतं स्वर्णं व्योमसत्त्वं तारं ताम्रं च रोचनम् ॥ ३४ ॥ बीजं वै शरपुङ्खायाः कृष्णधत्तूरबीजकम् । सर्वं मर्द्यं वटक्षीरैः कुबेराक्षस्य बीजके ॥ ३५ ॥ तत्क्षिप्त्वा धारयेद्वक्त्रे वीर्यस्तम्भकरं चिरम् । वीर्यस्तम्भार्थे हस्ते मुद्रिकाधारणम् । कृकलासस्य पुच्छाग्रं मुद्रिकाकारतां कृतम् ॥ ३६ ॥ ऊर्णनाभस्य जालेन वेष्टयित्वाऽथ धारयेत् । वामहस्ते कनिष्ठायां नरो वीर्यं न मुञ्चति ॥ ३७ ॥

६८ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ उपदेशः वीर्यस्तम्भार्थं स्थलमीनयोगः । स्थलमीनं समादाय शुष्कं चूर्णेन लेपयेत् । उल्लिप्तं रक्षयेत्किंचिद्वक्रे धार्यश्च वीर्यधृक् ॥ ३८ ॥ जसलमेरोः पत्तने अमरचण्डेश्वरो नाम देवतायतनं, तस्याग्रे वालुकामध्ये स्थलमीनास्तिष्ठन्ति, ते च वालुकामीनाः कथ्यन्ते ॥ वनिताद्रावणार्थे जलौकायोगाः । शुद्धसूते विनिक्षिप्य स्वर्णं वा नागमेव वा । अष्टमांशेन तत्सर्वं मर्दयेत्तप्तखल्वके ॥ ३९ ॥ शाल्मल्याश्चैव पञ्चाङ्गरसं तत्र विनिक्षिपेत् । श्लेष्मान्तस्य फलं पक्वं कोकिलाक्षस्य बीजकम् ॥ ४० ॥ तिलपिण्याकचूर्णं तु दत्त्वा तावद्विमर्दयेत् । जलौका जायते यावत्ततः कर्पूरटङ्कणम् ॥ ४१ ॥ कपिकच्छुकरोमाणि बाकुचीतैलकं पटु । मागधीं च जलैः पिष्ट्वा तत्सर्वं तप्तखल्वके ॥ ४२ ॥ क्षिपेत्पूर्वजलौकां च त्रिसप्ताहं विमर्दयेत् । सा योज्या कामकाले तु नारीणां योनिगह्वरे ॥ ४३ ॥ मद्दर्पहरा तासां मदविह्वलकारका । बाल्ये षडङ्गुला योज्या यौवने सा नवाङ्गुला ॥ ४४ ॥ द्वादशाङ्गुलिका योज्या प्रगल्भानां जलौकिका । यो वा तां धारयेन्मूर्ध्नि वीर्यं तस्य स्थिरं भवेत् ॥ ४५॥ पारदादष्टमांशेन सुवर्णं नागमेव वा । योजयेत्तप्तखल्वे तु शाल्मलीत्वङ्रिजद्रवैः ॥ ४६ ॥ मुनिपत्ररसैर्नीलीमूलद्रावैश्च मर्दयेत् । श्लेष्मातकफलं पक्वं कोकिलाक्षस्य बीजकम् ॥ ४७ ॥

७.] रसरत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ६९ मज्जा सुपक्वा बिल्वस्य क्षिपेत्तत्रैव मर्दयेत् । जलौका जायते यावत्ततस्सात्समुद्धरेत् ॥ ४८ ॥ त्रिसप्ताहं तप्तखल्वे कर्पूराद्यैश्च पूर्ववत् । मर्दयेच्च फलं तद्द्वज्जायते नात्र संशयः ॥ ४९ ॥ रसादष्टमभागं तु सुवर्णं नागमेव वा । योज्यं च त्रिफला भृङ्गी शुण्ठी छागपयो.घृतम् ॥५०॥ क्षौद्रं गोमूत्रकं चैव सर्वं सप्तदिनावधि । मर्दयेत्तद्वदच्छिन्नं जलौका यावता भवेत् ॥ ५१ ॥ कर्पूराद्यैः पुनर्मर्द्यं तप्तखल्वे तु पूर्ववत् । पूर्ववज्जायते सिद्धिस्तद्द्वयोगे न संशयः ॥ ५२ ॥ त्रिदिनं मर्दयेत्खल्वे सूतं निष्कचतुष्टयम् । त्रिफलायास्तु निर्यासं स्तोकं स्तोकं विनिक्षिपेत् ॥५३॥ पयश्चैव महाशृङ्गया दातव्यं मर्दनक्षमम् । जलौका मर्दनाद्ध्येयं जायते सुखदा नृणाम् ॥ ५४ ॥ रामाणां मदमत्तानां द्राविकाऽग्नौ घृतं यथा । पूर्ववत्क्रमयोगेन वीर्यस्तम्भकरी भवेत् ॥ ५५ ॥ लिङ्गवर्धनाः कतिपययोगाः । पारदं मरिचं कुष्ठं तगरं कण्टकारिका । अश्वगन्धातिलक्षौद्रैस्सैन्धवश्वेतसर्षपाः ॥ ५६ ॥ अपामार्गो यवा माषाः पिप्पली च समं जलैः । पिष्ट्वा विमर्दयेत्तेन लिङ्गं मासमहर्निशम् ॥ ५७ ॥ वर्धते हस्तमात्रं तत्स्थौल्येन मुशलोपमम् । वराहवसा क्षौद्रैर्लिङ्गं मासं विलेपयेत् ॥ ५८ ॥ अतिदीर्घं दृढं स्थूलं जायते नात्र संशयः । अश्वगन्धा वचा कुष्ठं बृहती च शतावरी ॥ ५९ ॥ पाचयेत्तिलतैलेन मर्दयेत्तेन पूर्ववत् । लिङ्गं स्थूलं दृढं दीर्घं मासमात्रात्प्रजायते ॥ ६० ॥

७० आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [उपदेशः जम्बूसूकरजं तैलं महाराष्ट्री च टङ्कणम् । मधुना सह लेपोऽयं मासाल्लिङ्गस्य वृद्धिकृत् ॥ ६१ ॥ मिश्रितं मुशलीचूर्णं माहिषैर्नवनीतकैः । तद्भाण्डं धान्यराशौ च स्थितं सप्तदिनैर्हरेत् ॥ ६२ ॥ तेन प्रलेपयेल्लिङ्गं वर्धते मासमात्रतः । पिप्पली मरिचं क्षीरं सिता तुल्यं विमर्दयेत् ॥ ६३ ॥ मासैकं वृद्धिकृल्लिङ्गे नात्र कार्या विचारणा । माहिषं गोघृतं तुल्यं सैन्धवं च समं समम् ॥ ६४ ॥ अनेन लेपयेल्लिङ्गं स्थूलं स्यान्मासमात्रतः । अश्वगन्धापामार्गौ च सारिवाऽक्षफलं तिलाः ॥ ६५ ॥ सर्षपेन्द्रयवं तुल्यमजाक्षीरेण पेषयेत् । तेन लिङ्गं तु मासैकं मर्दनाद्वृद्धिमाप्नुयात् ॥ ६६ ॥ मांसीमक्षफलं कुष्ठमश्वगन्धां शतावरीम् । तैले पक्त्वा प्रलेपोऽयं मासाल्लिङ्गस्य वृद्धिकृत् ॥ ६७ ॥ रोहीतमत्स्यजं पित्तं जलौका लाङ्गली समम् । अनेन लेपयेल्लिङ्गं स्यान्मासान्मुशलोपमम् ॥ ६८ ॥ निशा सिताऽश्वगन्धा च पारदं मर्दयेत्समम् । अनेन मर्दयेल्लिङ्गं योनिकर्णस्तनांस्तथा । वर्धन्ते मासमात्रेण नात्र कार्या विचारणा ॥ ६९ ॥ ‘ॐ नमो भगवते उड्डामरेश्वराय सर प्रसर २ कुरु कुरु ठ ठः ।' अनेन मन्त्रेण सर्वे वर्धनयोगाः सप्ताभिमन्त्रिताः सिद्धा भवन्ति ॥ जाम्बूमार्जारयोः पित्तं यवागूमर्दितं दिहेत् । मासैकाद्वर्धते लिङ्गं स्तनौ कर्णौ च मर्दनात् ॥ ७० ॥ १ 'शैवालं' क. ।

८.] रसरत्नाकरस्य रसायनखण्डः । ७१ 'ॐ नमो भगवते उड्डामरेश्वराय सर प्रसर प्रसर निकल निकल निकालय निकालय स्वाहा ठः ठः ॥' गृहगोधा शुनो जिह्वा स्त्रीजरायुः समं समम् । पिष्ट्वा धार्यं ताम्रपात्रे सप्ताहात्तं पुनः पचेत् ॥ ७१ ॥ तिलतैलेन तत्तैलमर्दनाद्वर्धते खलु । लिङ्गं स्तनौ च कर्णौ च हस्तौ पादौ न संशयः॥ ७२ ॥ 'ॐ नमो भगवते उड्डामरेश्वराय सर सर हिलि हिलि स्वाहा ठः ठः ॥' अतितरसुखसाध्यैर्योगराजैः प्रसिद्धैः सततसुरतयोग्यं स्तम्भनं वर्धनं च । निपुणरसिकरामारञ्जकं मोहकं स्या- द्वदितमिह समस्तं भोगिनां सौख्यहेतुः ॥ ७३ ॥ इति पार्वतीपुत्रश्रीनित्यनाथसिद्धविरचिते रसरत्नाकरे रसायनखण्डे वीर्यस्तम्भनलिङ्गवर्धनं नाम सप्तमोपदेशः ॥ अथाष्टमोपदेशः । श्रीशैले देहसिद्धिः प्रभवति सहसा वृक्षमृत्कन्दतोयै- स्तच्छास्त्रं शम्भुनोक्तं प्रगहनमखिलं वीक्षितं यत्तु सारम् । व्याहत्यानेकयुक्त्या सकलसुखकरं दृष्टसिद्धं तु यद्य- तद्वक्ष्ये साधकानामनुभवपथगं भुक्तये मुक्तये च ॥ १ ॥ मल्लिकार्जुनदेवस्य पुरतो गजसंनिभा । शिला तिष्ठति या रात्रौ स्रवते गुग्गुलुं सदा ॥ २ ॥ पालाशचाडुना ग्राह्यं क्षिपेदलाबुपात्रके । तद्गुग्गुलुसमं गन्धं निष्कैकं भक्षयेत्सदा ॥ ३ ॥ मासान्मृत्युजरां हन्ति जीवेदाचन्द्रतारकम् । तद्गुग्गुलुं द्रुते ताम्रे कोटिभागेन योजयेत् ॥ ४ ॥