वैयाकरण सिद्धान्त कौमुदी (भट्टोजि दीक्षित - बालमनोरमा व तत्त्वबोधिनी टीका सम्पूर्ण पूर्वार्ध)

(de)? Wait, look at the characters: "चुकूर्दे" -> wait, there is no space between चु and कू. After 'कू', what is that glyph? It looks like 'र्दे'! But wait, is there a danda after it, or is it just "॥ २१ ॥"? Wait, look: "चुकूर्दे ॥ २१ ॥" Wait, why did I see "चुकू । २१ ॥" earlier? Ah, look at the double danda: It has two vertical bars: "॥ २१ ॥". Before the double danda, is there a letter? Wait, look at: "कूर्दते । चुकू" Wait! Let me zoom in to 500% on line 5: "कूर्दते । चुकू" Wait, after 'कू': There is: a letter? No! Wait! Look: कूर्दते (kūrdate) । (danda) चुकू (chukū) - wait, is it चुकू or चुकूदे or चुकू ? Wait! There is a 'र्' over 'कू'? Yes, 'कूर्'! But it's 'चुकू' with a repha: 'चुकूर्'? Wait, look at 'कूर्दते' right before it: क, ू, र्, द, त, े = कूर्दते Then: । Then: च, ु = चु

( २७० ) सिद्धान्तकौमुद्याम्- ।७।२।३ ॥वदेर्व्रजेर्हलन्तस्य चाङ्गस्याचः स्थाने वृद्धिः स्यात्सिचि परस्मैपदेषु ॥ इति प्राप्ते-॥ नेटि ।७।२।४ ॥ इडादौ सिचि प्रागुक्तं न स्यात्॥ मा भवानतीत् । अतिष्टाम् । अतिषुः ॥ १ ॥ चिती संज्ञाने । चेतति । चिचेत । अचेतीत् । अचेतिष्टाम् । अचेतिषुः ॥ २ ॥ च्युतिर् आसेचने । आसेचनमार्द्रीकरणम् । आदीषदर्थेभिव्याप्तौ च । इरँ इत्संज्ञा वाच्या * ॥ च्योतति । चुच्योत ॥ इरितो वा । ३।१।५७ ॥ इरितो धातोश्च्लेरङ् वा स्यात्परस्मैपदे परे । अच्युतत् । अच्योतीत् ॥ ३ श्च्युतिर् क्षरणे । श्च्योतति । चुश्च्योत । अश्च्युतत् । अश्च्योतीत् ॥ ४ ॥ यकाररहितोऽप्ययम् । श्चोतति ॥ ५ ॥ मन्थ विलोडने । विलोडनं प्रतिघातः । मन्थति । ममन्थ । यासुटः 'किदाशिषीति कित्त्वाद् 'अनिदितामिति न- लोपः-मथ्यात् ॥ ६ ॥ कुथि पुथि लुथि मथि हिंसासंक्लेशनयोः । इदित्त्वान्नलोपो न । कुन्ध्यात् । मन्ध्यात् ॥ १० ॥ षिधु गत्याम् । सेधति । सिषेध । सेधिता । असे- धीत् । सात्पदाद्योरिति निषेधे प्राप्ते-॥ उपसर्गात्सुनोतिसुवतिस्यतिस्तौतिस्तोभ- तिस्थासेनयसेधसिचसञ्जस्वञ्जाम् । ८।३।६५ ॥ उपसर्गात्स्थानिमित्तादेषां सस्य षः स्यात् ॥ सदिरप्रतेः।८।३।६६ ॥ प्रतिभिन्नादुपसर्गात्सदेः सस्य षः स्यात् ॥ स्तन्भेः । ८।३।६७ ॥ स्तन्भेः सौत्रस्य सस्य षः स्यात् ॥ योगविभाग उत्तरार्थः ॥ किंच-अप्रतेरिति नानुवर्तते । 'बाहुप्रतिष्टम्भविवृद्धमन्युः' ॥ अवाच्चालम्बनाविदूर्ययोः ।८।३।६८ ॥ अवात्स्तन्भेरेतयोरर्थयोः षत्वं स्यात् ॥ वेश्च स्वनो भोजने ।८।३।६९ ॥ व्यवाभ्यां स्वनतेः सस्य षः स्याद्भोजने ॥ परिनिविभ्यः सेवसितसयसिधुसहसुटुस्तुस्व- ञ्जाम् ।८।३।७० ॥ परिनिविभ्यः परेषांमेषां सस्य षः स्यात् । निषेधति ॥ प्राक्सिता- दड्व्यवायेऽपि ।८।३।६३ ॥ सेवसितेत्यत्र सितशब्दात्प्राग् ये सुनोत्यादयस्तेषामड्व्यवा- येऽपि षत्वं स्यात् ॥ न्यषेधत् । न्यषेधीत् । न्यषेधिष्यत् ॥ स्थादिष्वभ्यासेन चाभ्यासस्य । ८।३।६४ ॥ प्राक् सितात् स्थादिष्वभ्यासेन व्यवायेऽपि षत्वं स्यात् ॥ एषामेव चाभ्यासस्य न तु सुनोत्यादीनाम् ॥ निषिषेध । निषिषिधतुः ॥ सेधतेर्गतौ ।८।३। ११३ ॥ गत्यर्थस्य सेधतेः षत्वं न स्यात् ॥ गङ्गाँ विसेधति ॥ ११ ॥ षिधू शास्त्रे १ चिती इति । संज्ञानं चैतन्यम् ॥ २ इकारस्य "उपदेशेऽजनुनासिकः" इतीत्त्वे, रेफस्य "हलन्त्यम्" इतीत्त्वे च "इदितः" इति नुमापत्तिरित्यभिमानेन वार्तिककृदाह-इर इति । इदिदन्तस्य धातोरेरित्संज्ञेत्यर्थस्य पूर्वमुक्तत्वेन नुमोऽप्राप्तौ विफल एव वार्तिककृतः प्रयास इत्यभिमानपदेन सूचितम् ॥ ३ इति निषेधे प्राप्ते इति । उपलक्षणमिदम्, "अवष्टभ्नाति" इत्यादावप्राप्तस्यैव विधानात् । ४ उत्तरार्थः इति । उत्तरसूत्रे सदेरनुवृत्तिर्माभूत्, 'स्तन्भे

An accurate, line-by-line transcription of the provided page into Unicode Devanagari:

तिङन्ते भ्वादिप्रकरणम् । ( २७१ ) माङ्गल्ये च । शास्त्रं शासनम् ॥ स्वरतिसूतिसूयतिधूञूदितो वा ॥ ७ । २ । ४४ ॥ स्वर- त्यादेरूदितश्च परस्य वलादेरार्धधातुकस्येड्वा स्यात् ॥ झषस्तथोर्धोऽधः । ८।२।४० ॥ झषः परयोस्तथोर्धः स्यान्न तु दधातेः ॥ जश्त्वम् ॥ सिषेद्ध । सिषेविथ । सेद्धा । सेविता । सेत्स्यति । सेधिष्यति । असैत्सीत् ॥ झलो झलि ।८।२।२६ ॥ झलः परस्य सस्य लोपः स्यात् झलि ॥ असैद्धाम् । असैत्सुः ॥ असैत्सीः । असैद्धम् । असैद्ध ॥ असैत्सम् । असैत्स्व । असैत्स्म । पक्षे असेवीत् । असेविष्टामित्यादि ॥ १२ ॥ खादृ भक्षणे । ऋकार इत् । खादति । चखाद ॥ १३ ॥ खद् स्थैर्ये हिंसायां च । चाद्भक्षणे । स्थैर्

क्रियायामित्यर्थः । खर्दति । चखर्द ॥ २४ ॥ अति अदि बन्धने । अन्तति । आनन्त ॥ २५ ॥ अन्दति । आनन्द ॥ २६ ॥ इदि परमैश्वर्ये । इन्दति । इन्दांचकार ॥ २७ ॥ बिदि अवयवे । पवर्गतृतीयादिः । बिन्दति । अवयवं करोतीत्यर्थः । भिदीति पाठान्त- रम् ॥ २८ ॥ गडि वदनैकदेशे । गण्डति । अन्तत्यादयः पञ्चैते न तिङ्विषया इति काश्यपः । अन्ये तु तिङमपीच्छन्ति ॥ २९ ॥ णिदि कुत्सायाम् । निन्दति । प्रणि- न्दति ॥ ३० ॥ टुणदि समृद्धौ ॥ आदिर्ञिटुडवः । १।३।५ ॥ उपदेशे धातोराद्या एते इतः स्युः ॥ नन्दति । इदित्त्वान्नलोपो न । नन्द्यात् ॥ ३१ ॥ चदि आह्लादे । चचन्द ॥ ३२ ॥ त्रदि चेष्टायाम् । तत्रन्द ॥ ३३ ॥ कदि क्रदि क्लदि आह्वाने रोदने च । चकन्द ॥ ३४ ॥ चक्रन्द ॥ ३५ ॥ चक्लन्द ॥

त्रकि ढौकृ त्रौकृ ष्वष्क वस्क मस्क टिकृ टीकृ तिकृ तीकृ रवि लघि गत्यर्थाः ॥ कङ्कते । डुढौके । तुत्रौके ॥ सुब्धातुष्ठिवुष्वष्कतीनां सत्वप्रतिषेधो वक्तव्यः * ॥ ष्वष्कते । पष्वष्के ॥ अत्र तृतीयो दन्त्यादिरित्येके ॥ लघि भोजननिवृत्तावपि ॥ ३४ ॥ अघि वधि मधि गत्याक्षेपे । आक्षेपो निन्दा गतौ गत्यारम्भे चेत्यन्ये । अङ्घते । आ- नङ्घे । वङ्घते । मङ्घते । मवि कैतवे च । ३७ ॥ राघृ लाघृ द्राघृ सामर्थ्ये । राघते ॥ ३८ ॥ लाघते ॥ ३९ ॥ द्राधृ इत्यपि केचित् । द्राघृ आयामे च । आयामो दैर्घ्यम् । द्राघते ॥ ४१ ॥ श्लाघृ कथने श्लाघते ॥ ४२ ॥ * ॥ अथ परस्मैपदिनः पञ्चा- शत् ॥ फक्क नीचैर्गतौ । नीचैर्गतिर्मन्दगमनमसद्व्यवहारश्च । फक्कति । पफक्क ॥ १ ॥ तक हसने । तकति ॥ २ ॥ तकि कृच्छ्रजीवने । तङ्कति ॥ ३ ॥ बुक्क भषणे । भषणं श्वरवः ॥ बुक्कति ॥ ४ ॥ कख हसने । प्रनिकखति ॥ ५ ॥ ओख् राखृ लाखू द्राखृ धाखृ शोषणालमर्थयोः । ओखति । ओखांचकार ॥ १० ॥ शाखृ श्लाखृ व्याप्तौ । शाखति ॥ १२ ॥ उख उखि वख वखि मख मखि णख णखि रख रखि लख लखि इख इखि ईखि वल्ग रगि लगि अगि वगि मगि तगि त्वगि श्रगि श्लगि इगि रिगि लिगि गत्यर्थाः । द्वितीयान्ताः पञ्चदश । तृतीयान्तास्त्रयोदश । इह खान्तेषु रिख त्रख त्रिखि शिखि इत्यपि चतुरः केचित्पठन्ति ॥ अभ्यासस्यासवर्णे । ६।४।७८ ॥ अभ्यासस्य इवर्णोवर्णयोरियङुवङौ स्तोऽसवर्णेऽचि ॥ उवोख । संनिपातपरिभा- षया इजादेरित्याम् ॥ ऊखतुः । ऊखुः । ईह सवर्णदीर्घस्याभ्यासग्रहणेन ग्रहणाद्ध्रस्वः प्राप्तो न भवति सकृत्प्रवृत्तत्वात् । आङ्गत्वाद्धि पर्जन्यवल्लक्षणप्रवृत्त्या ह्रस्वे कृते ततो दीर्घः । १ ननु “ष्वष्कते” इत्यादौ “धात्वादेः” इति सत्वं कुतो नेति शङ्कायामाह-“सुब्धातु” इति । सुब्धातोरुदाहरणम्--“षण्डीयति” इत्यादि ॥ भाष्ये तु “धात्वादेः” इति सूत्रे उपदेशपदसम्बन्धेन तत्रत्यं धातुग्रहणमेतद्वार्तिकस्थसुब्धातुग्रहणं च प्रत्याख्यातम् । यदि तु ष्ठिवुप्रभृतीनामपि यादित्वादेव सिद्धि- रिति विभाव्यते तदा तेषां ग्रहणमप्यनावश्यकम् । इति बोध्यम् ॥ २ उवोखेति । “द्विर्वचनेऽचि” इति निषेधात् पूर्वं द्वित्वे कृते उकारस्य वार्णादङ्गस्य बलीयस्त्वात् सवर्णदीर्घं बाधित्वा गुणे कृते उवङ् । पूर्व- स्यैव विधौ स्थानिवत्त्वेन सवर्णदीर्घे कर्तव्ये न गुणस्य स्थानिवत्त्वम् । उवडि कर्तव्येऽपि न स्थानिवत्त्वम्, असवर्णग्रहणसामर्थ्यात् । एतत्प्रवृत्तिकालेऽचः परस्मिन्नित्यस्य प्रवृत्तौ असवर्णपरत्वाभावेन तद्वैयर्थ्यं स्पष्टमेव ॥ ३ ननु ‘उवोख’ इत्यत्र गुणे (‘ऊखतुः’ इत्यादौ कृते सवर्णदीर्घे) कृते इजादिगुरुमत्त्वेन “इजादेश्च गुरुमतः-” इत्यामा भाव्यमित्याशङ्कायामाह-सन्निपातेति । आमि सति “आमः” इति लुकि धातो र्णल्(लिट्)परत्वव्याघातः स्यादिति भावः ॥ ४ ननूखतुरित्यादौ “अन्तादिवच्च” इति पूर्वस्यान्तवत्त्वेनाऽ- भ्यासत्वाद् “ह्रस्वः” इति ह्रस्वापत्तिरित्याशङ्क्य समाधत्ते-इहेति । ऊखतुरित्यादावित्यर्थः ॥ ह्रस्वाप्रवृत्तौ हेतुमाह-सकृत्प्रवृत्तत्वादिति । “लक्ष्ये लक्षणं सकृदेव प्रवर्तते” इति परिभाषाप्रवृत्तेरिति भावः ॥ ५ प्राक् तत्प्रवृत्तिमेव दर्शयति-आङ्गत्वादिति । आङ्गत्वात् पूर्वं ह्रस्वे कृते ततो दीर्घ इत्यन्वयः ॥ ननु “अकृतकारि खल्वपि शास्त्रमग्निवत्” इति न्यायेन ह्रस्वस्य ह्रस्वो न स्यादत आह-पर्ज्जन्येति । “पर्जन्यवल्लक्षणप्रवृत्तिः” इति परिभाषया ह्रस्वस्यापि ह्रस्व इति भावः ॥ तदुक्तम्-“इको झल्” इति सूत्रे भाष्ये “कृतकारि खल्वपि शास्त्रं पर्जन्यवत्” इति ॥ नच ‘लक्ष्ये लक्षणस्य सकृदेव प्रवृत्तिः’ इत्यत्र न मानमिति वाच्यम्, “समो वा लोपमेके” इति लोपेनैकसकारस्य द्वित्वेन द्विसकारस्य पुनर्द्वित्वेन च त्रिसकारस्य सिद्धौ “समस्सुटि” इति सूत्रस्यैव मानत्वात् ॥ १८

( २७४ ) सिद्धान्तकौमुद्याम्- 'वर्णादाङ्गं बलीय' इति न्यायात् परत्वाच्च । उद्गह्नोति । ववक्षतुः । वद्व्हति । मेखतुः । त्वागि कम्पने च ॥ ४४ ॥ युगि जुगि वुगि वर्जने । युङ्कति ॥ ४७ ॥ घघ हसने वघति जवाव ॥ ४८ ॥ मवि मण्डने । मङ्कति ॥ ४९ ॥ शिधि आघ्राणे । शिङ्कति ॥ ५० ॥ अथ चवर्गान्ताः ॥ तत्रानुदात्तेत एकविंशतिः ॥ वर्च दीप्तौ । वर्चते ॥ १ ॥ ष्टचू सेचने सेवने च । सचते । सेचे । सचिता ॥ २ ॥ लोचृ दर्शने । लोचते । लुलोचे ॥ ३ ॥ शच व्यक्तायां वाचि । शेचे ॥ ४ ॥ श्वच श्वाचि गतौ । श्वचते । श्वञ्चते ॥ ६ ॥ कच बन्धने । कचते ॥ ७ ॥ काचि काचि दीप्तिबन्धनयोः । चकञ्चे । चकाञ्चे ॥ ९ ॥ मच मुचि कल्कने । कल्कनं दम्भः शाठ्यं च । कथनमित्यन्ये । मेचे । मुमुञ्चे ॥ ११ ॥ मचि धारणोच्छ्रायपूजनेषु । ममञ्चे ॥ १२ ॥ पचि व्यक्तीकरणे ॥ पञ्चते ॥ १३ ॥ ष्टुच प्रसादे । स्तोचते । तुष्टुचे ॥ १४ ॥ ऋज गतित्स्थानौर्जनोपार्जनेषु । अर्जते । नुड्विधौ ऋकारैकदेशो रेफो हल्त्वेन गृह्यते । तेन द्विहल्त्वाल्लुट् । आनृजे ॥ १५ ॥ ऋजि भृजी भर्जने । ऋजते । उपसर्गादतीति वृद्धिः । प्रार्ज्जते । ऋञ्जाञ्चक्रे । आर्ज्जिष्ट ॥ १६ ॥ भर्जते ॥ बभृजे । अभर्जिष्ट ॥ १७ ॥ एजृ भ्रेजृ भ्राजृ दीप्तौ । एजाञ्चक्रे ॥ २० ॥ ईज गति- कुत्सनयोः ॥ ईजांचक्रे ॥ २१ ॥ १ ननु ह्रस्वस्य पूर्वं प्रवृत्तौ “आङ्गत्वात्” इति हेतुरुपन्यस्तस्तत्राङ्गस्य बलवत्त्वे किं बीजमिति शङ्कायामाह-वर्णेति “अभ्यासस्यासवर्णे” इति सूत्रमस्यां ज्ञापकम् । न च “इयेष-इयाय” इत्यादाव भ्यास इत्यंशश्चारितार्थ इति वाच्यम्, तत्रापि गुणवृद्धी बाधित्वा “द्विर्वचनेऽचि” इति सूत्रबलात् पूर्वं द्वित्वे पुनः प्राप्ते गुणवृद्धी बाधित्वा ऽन्तरङ्गत्वासवर्णेदीर्घस्यैव प्रवृत्तेः । “इयर्त्ति” इत्याद्यर्थमपि न, तावन्मात्रप्रयोज- नकत्वे “नैकमुदाहरणं योगारम्भं प्रयोजयति” इति भाष्याद् “उः” इत्येव ब्रूयात् पाणिनिः । “ऋत्वोः” इत्यनुवृत्त्या “ऋतेरिवर्णस्येयङ्” इत्यर्थसम्भवात् । अत एव च “आर” इत्यत्र न दोषः । नचार्तेरेव ग्रहणमित्यत्र किं मानम् “ऋवर्णान्ताद्धातोः” इति किं न स्यादिति वाच्यम्, “इणो यण्” इत्येतत्साह- चर्येण वर्णात्मकस्य धातुपाठपठितस्य ग्रहणात् । तेन ऋशब्दे च्व्यन्ते नातिप्रसङ्गः । अधिकं नागेशीये ॥ २ नन्वेतत् सूत्रेणान्तरङ्गपरिभाषाया अनित्यत्वमेव ज्ञाप्यताम्, तावतैव सकलेष्टसिद्धिर्भविष्यतीतीयं परिभाषा व्यर्थेति चेत्तर्ह्याह-परत्वाच्चेति । “परत्वात्” इत्यस्य “परकालप्राप्तिकत्वात्” इत्यर्थः । एवं च- अभ्यासविकारेषु बाध्यबाधकभावाभावेन ह्रस्वहलादिःशेषयोर्युगपत्प्रवृत्तौ, ततः परकालो दीर्घ इत्यन्तरङ्गत्वाद् दीर्घत्वं स्यादिति न वाच्यमिति भावः इति शेखरकृतः ॥ ह्रस्वस्य पूर्वं प्रवृत्तत्वात् विकारकृतलक्ष्यभेदाभावेन पुनर्ह्रस्वो न भविष्यतीति हृदयम् ॥ एतेन “आपाततोऽयं हेतुः, ह्रस्वस्याङ्गत्वेन बहिरङ्गत्वादन्तरङ्गं सवर्णदीर्घं प्रति परत्वोपन्यासस्यायुक्तत्वात्” इति वदन्तस्तत्त्वबोधिनोकाराः परास्ताः ॥ ३ “यं पूर्वो वृत्रहन् सचन्ते” इत्यादौ “सेवन्ते” इत्याद्यर्थस्य शिष्टैर्व्याख्यातत्वेन सेवनार्थोऽप्ययमित्याशये- नाह सेवने चेति ॥ ४ अर्जनं प्राधान्येन, उपार्जनं तु प्रासङ्गिकम् । ५ ननु “आनृज् ए” इति दशायां द्विहल्त्वाभावे “तस्मान्नुड्द्विहलः” इति नुडागमो न स्यादित्याशङ्क्य समाधत्ते-नुड्विधा- विति । ऋग्रहणं “नुड्विधिलादेशाविनामेषु ऋकारग्रहणम्” इति वचनस्य प्रत्याख्यानाय नुडादिविधिषु वर्णैकदेशस्य वर्णत्वेन ग्रहणस्वीकारादिति भावः । ६ भ्राष्ट्रतप्तवालुकाभिः परिपाकविशेषो भर्जनम् ॥

अथ द्विसप्ततिर्ऋज्यन्ताः परस्मैपदिनः ॥ शुच शोके ॥ शोचति ॥ १ ॥ कुच शब्दे तारे । कोचति ॥ २ ॥ कुञ्च क्रुञ्च कौटिल्याल्पीभावयोः । अनिदितामिति नलोपः । कुच्यात् ॥ ३ ॥ क्रुच्यात् ॥ ४ ॥ लुञ्च अपनयने । लुच्यात् ॥ ५ ॥ अञ्चु गतिपूजनयोः । अच्यात् । गतौ नलोपः । पूजायां तु अञ्च्यात् ॥ ६ ॥ वञ्चु चञ्चु तञ्चु त्वञ्चु म्रुञ्चु म्लुञ्चु स्रुञ्चु म्लुचु गत्यर्थाः । वच्यात् । चच्यात् । तच्यात् । त्वच्यात् । अम्रुञ्चीत् । अम्ल- ञ्चीत् ॥ जृस्तम्भुम्रुचुम्लुचुग्रुचुग्लुचुग्लुञ्चुश्विभ्यश्च ।३।१।५८॥ ण्यङ्लिरङ् वा स्यात् ॥ अम्रुचत् । अम्रोचीत् । अम्लचत् । अम्लोचीत् ॥ १४ ॥ ग्रुचु ग्लुचु कुजु खुजु स्तेयकरणे। जुग्रोच । अग्रुचत् । अग्रोचीत् । जुग्लोच । अग्लोचत् । अग्लोचीत् । अक्रो- जीत् । अखोजीत् ॥ १८ ॥ ग्लुञ्चु षस्ज गतौ । अङ् । अग्लुचत् । अग्लुञ्चीत् ॥ १९ ॥ सस्य श्चुत्वेन शः । जश्त्वेन जः । सज्जति । अयमात्मनेपद्यपि । सज्जते ॥ २० ॥ गुजि अव्यक्ते शब्दे । गुञ्जति । गुञ्ज्यात् ॥ २१ ॥ अर्च पूजायाम् । आनर्च ॥ २२ ॥ म्लेच्छ अव्यक्ते शब्दे । अस्फुटेऽपशब्दे चेत्यर्थः । म्लेच्छति । मिम्लेच्छ ॥ २३ ॥ लच्छ लाछि लक्षणे । ललच्छ ॥ २४ ॥ ललाञ्छ ॥ २५ ॥ वाछि इच्छायाम् । वाञ्छति ॥ २६ ॥ आछि आयामे । आच्छति । अत आदेरित्यत्र तपरकरणं स्वाभा- विकह्रस्वपरिग्रहार्थम् । तेन दीर्घाभावान्न नुट् । आञ्छ । तपरकरणं मुखसुखार्थमिति मँते तु नुट् । आनाञ्छ ॥ २७ ॥ ह्रीच्छ लज्जायाम् । जिह्रीच्छ ॥ २८ ॥ हुर्च्छा कौटिल्ये । कौटिल्यमपसरणमिति मैत्रेयः । उपधायां चेति दीर्घः । हूर्च्छति ॥ २९ ॥ मूर्छा मोहसमुच्छ्राययोः । मूर्च्छति ॥ ३० ॥ स्फुर्छा विस्तृतौ । स्फूर्च्छति ॥ ३१ ॥ युच्छ प्रमादे । युच्छति ॥ ३२ ॥ उछि उञ्छे ॥ 'उञ्छः कणश १ कुञ्च्यादिति । कुञ्चेर्नलोपाभावस्य ऋत्विक्सूत्रे निपातनात् क्वापि नलोपो नेति भावः ॥ भाष्य- मते तु चवर्गपञ्चमोपधत्वस्यैव “परेण घाङ्कयोः” इति सूत्रेऽङ्गीकृतत्वान्न नलोपप्राप्तिरिति बोध्यम् । तत्र हि “सडि लत्वसलोपसंयोगादिलोपकुत्वदीर्घत्वानि” इति वार्तिकव्याख्यावसरे “कुञ्चेत्यत्र चोः कुः झलीति कुत्वं प्राप्नोति, सडीति वचनान्न भवति । एतदपि नास्ति प्रयोजनम् । निपातनादेतत्सिद्धम् । किं निपातनम् ? 'ऋत्विग्दधृक्स्रग्दिगुष्णिगञ्चुयुजिक्रुञ्चाम्' इति । इति प्रतिपादितम्। यद्ययं नकारोपधः स्यात् तदा अनुस्वार- परसवर्णयोरसिद्धत्वान् नकार एव कुत्वविधायकशास्त्रदृष्ट्याऽस्तीति कुत्वस्य प्राप्तिरेव नास्तीति कुत्वापादनपर- भाष्यमसङ्गतमेव स्यादिति जोपधोऽयं धातुरिति स्पष्टम् ॥ २ अञ्चु गतिपूजनयोरिति । ननु अञ्चु गति- पूजनयोः” इत्यस्य स्थाने “अञ्चु गतौ” अचि पूजायाम् इत्येव सिद्धे “नाञ्चेः पूजायाम्” इति व्यर्थमिति चेन्न, अव्याकुलं गच्छतीत्यर्थके “अश्वितं गच्छति” इत्यादौ नलोपाभावाय तत्सूत्रस्यावश्यकत्वात् । अव्याकुलगमनेन च तत्र पूजा गम्यते नत्वञ्चतेरेव सोऽर्थ इति “अञ्चोऽनपादाने” इति सूत्रे भाष्यकैयटयोः स्पष्टत्वात् । ३ अयमात्मनेपद्यपीति । “हेतुमत्ति च” इति सूत्रे “यदभिप्रायेषु सज्जते” इति भाष्य- प्रयोगादिति भावः । ४ इति मते त्विति । इदमेव युक्तम्, तपरकरणफलस्य भाष्येऽनुक्तत्वात् ॥ ५ मूर्छा इति । आकारो निष्ठायाम्-“ आदितश्च” इतीणिनषेधार्थः । मूर्त इति ॥ ६ युच्छतीति । अन्तरङ्गत्वात्तकि अलघूपधत्वान्न गुणः । “वर्णादाङ्गं बलीय” इति तु आङ्गवार्णयोर्युगपत्प्राप्तावेव ॥ ७ उञ्छः कणश आदानमिति । आपणादौ पतितकणानामेकशो ग्रहणमुञ्छः । क्षेत्रादौ स्वामित्यक्त- कणिशायर्जनं शिलम् । इत्यर्थः ॥

( २७६ ) सिद्धान्तकौमुद्याम्- आदानं कणिशार्जनं शिलमिति यादवः ॥ उञ्छति । उञ्छांचकार ॥ ३३ ॥ उच्छी विवासे । विवासः समाप्तिः । प्रायेणायं विपूर्वः । व्युच्छति ॥ ३४ ॥ ध्रज ध्रजि धृज धृजि ध्वज ध्वजि गतौ । ध्रजति । ध्रजते । धर्जति । धृजते । ध्वजति । ध्वजते ॥ ४० ॥ कूज अव्यक्ते शब्दे । चुकूज ॥ ४१ ॥ अर्ज भर्ज अर्जने । अर्जति । आनर्ज ॥ ४२ ॥ सर्जति । ससर्ज ॥ ४३ ॥ गर्ज शब्दे । गर्जति ॥ ४४ ॥ तर्ज भर्त्सने । तर्जति ॥ ४५ ॥ कर्ज व्यथने । चकजे ॥ ४६ ॥ खर्ज पूजने च । चखर्ज ॥ ४७ ॥ अज गतिक्षेपणयोः । अजति ॥ अजेर्व्यघञपोः । २।४।५६ ॥ अजेर्वी इत्ययमादेशः स्यादाधधातुकविषये घञपं च वर्जयित्वा ॥ वलादावार्धधातुके वेष्यते * ॥ [L1

ततश्चतुर्णां थलि भारद्वाजनियमप्रापितस्य वमादिषु क्रादिनियमप्रापितस्य चेटो निषेधार्थम् ॥ अचस्तास्वत्थल्यनिटो नित्यम् ।७।२।६१॥ उपदेशेऽजन्तो यो धातुस्तासौ नित्यानिट् ततः परस्य थल इण् न स्यात् ॥ उपदेशेऽत्वतः ।७।२।६२॥ उपदेशे अकारवतस्तासौ नित्यानिटः परस्य थल इण् स्यात् ॥ ऋतो भारद्वाजस्य ।७।२।६३ ॥ तासौ नित्या- निट ऋदन्तादेव थलो नेट् भारद्वाजस्य मतेन । तेनान्यस्य स्यादेव ॥ अयमत्र संग्रहः ॥ अजन्तोऽकारवान्वा यस्तास्यानिट् थलि वेडयम् । ऋदन्त ईदृक्स्यानिट् क्राद्यन्यो लिटि सेड् भवेत् ॥ १ ॥ न चं स्तुद्द्वादीनामपि थलि विकल्पः शङ्क्यः । अचस्तास्वदिति उपदेशेऽत्वत इति च योगद्वयप्रापितस्यैव हि प्रतिषेधस्य भारद्वाजनियमो निवर्तकः । अनन्तरस्येति न्यायात् । विवयिथ

७।४।२५ ॥ अजन्ताङ्गस्य दीर्घः स्याद्यादौ प्रत्यये परे न तु कृत्सार्वधातुकयोः । क्षीयात् । अक्षीर्षात् ॥ ५४ ॥ क्षिज अव्यक्ते शब्दे । कूजिना सहायं पठितुं युक्तः । चिक्षीज ॥५५॥ लज लजि भर्जने ॥ ५७ ॥ लाज लाजि भर्त्सने२ च ॥ ५९ ॥ जज जजि युद्धे ॥ ६१ ॥ तुज हिंसायाम् । तोजति । तुतोज ॥ ६२ ॥ तुजि पालने ॥ ६३ ॥ गज गजि गृज गृजि मुज मुजि शब्दार्थाः ॥ ६९ ॥ गज मदने च ॥ ७० ॥ वज व्रज गतौ । वदव्रजेति वृद्धिः । अव्राजीत् ॥ ७३ ॥ अथ तवर्गीयान्ताः शाडचन्ता अनु- दात्तेतः षट्त्रिंशत् ॥ अट्ट अतिक्रमहिंसयोः । दोपधोऽयम्३ । तोपध४ इत्येके । अट्टते । आनट्टे ॥ १ ॥ वेष्ट वेष्टने । विवेष्टे ॥ २ ॥ चेष्ट चेष्टायाम् । अचेष्टिष्ट ॥ ३ ॥ गोष्ट लोष्ट संघाते । जुगोष्टे ॥ ४ ॥ लुलो

? No, ॥ २७ ॥ चिट परप्रेष्ये ॥ २८ ॥ विट शब्दे ॥ २९ ॥ विट आक्रोशे । Line 20: बशादिः । हिटेत्येके ॥ ३० ॥ or ३१? ॥ ३१ ॥ इट किट कटी गतौ । एटति ॥ ३२ ॥ केटति ॥ ३३ ॥ Line 21: कटति । ईकारः श्रीदितो निष्ठायामितीणिषेधार्थः ॥ ३४ ॥ Wait, line 20-21: इट किट कटी गतौ । एटति ॥ ३२ ॥ केटति ॥ ३३ ॥ कटति । ... ॥ ३४ ॥ Yes! 32, 33, 34! Then: Line 21: ॥ केचित्तु^८ इदितं मत्वा नुमि Line 22: कृते कण्टतीत्यादि वदन्ति । अन्ते च इ ई इति प्रक्षिप्य । अयति । इयाय । इयतुः^९ ।

Let's look at the numbers in line 12: आटतुः । आटुः ॥ ६ ॥ पपाट । पेटतुः । पेटुः ॥ ७ ॥? Wait! In line 12: Between आटुः and पपाट: Is it ॥ ६ ॥ or ॥ ७ ॥?

इयुः । इययिथ । इयेथ । इयाय । इयय । दीर्घस्य ल्विजादेरित्यामि आयांचकारत्याद्युदाह- रन्ति ॥ ३५ ॥ मडि भूषायाम् ॥ ३६ ॥ कुडि वैकल्ये । कुण्डति । कुण्डत इति तु दाहे गतम् ॥ ३७ ॥ मुड मुड मर्दने ॥ ३९ ॥ खुडि अल्पीभावे ॥ ४० ॥ मुडि खण्डने । मुण्डति ॥ ४१ ॥ पुडिँ चेत्येके । पुण्डति ॥ ४२ ॥ रुटि लुटि स्तेये । रुण्टति ॥ ४३ ॥ लुण्टति ॥ ४४ ॥ रूठि लुठि इत्येके ॥ ४५ ॥ रूडि लुडि इत्यपरे ॥ ॥ ४८ ॥ स्फुटिँर् विशरणे । इरित्त्वादङ् । अस्फुटत् । अस्फोटीत् ॥ ४९ ॥ स्फुटि इत्यपि केचित् । इदित्त्वान्नुम् । स्फुण्टति ॥ ५० ॥ पठ व्यक्तायां वाचि । पेठतुः । पेठिथ । अपठीत् । अपाठीत् ॥ ५१ ॥ वठ स्थौल्ये । ववठतुः । ववठिथ ॥ ५२ ॥ मठ मदनिवासयोः ॥ ५३ ॥ कठ कृच्छ्रजीवने ॥ ५४ ॥ रटँ परिभाषणे ॥ ५५ ॥ रठे- त्येके ॥ ५६ ॥ हठ प्लुतिशठत्वयोः । बलात्कार इत्येके । हठति । जहाठ ॥ ५७ ॥ रुठ लुठ उठ उपघाते । ओठति ॥ ६० ॥ ऊठेत्येके । ऊठति । ऊठांचकार ॥ ६१ ॥ पिठ हिंसासंक्लेशनयोः ॥ ६२ ॥ शठ कैतवे चॅ ॥ ६३ ॥ शुठ प्रतिघाते । शोठति ॥ ६४ ॥ शुठीति स्वामी । शुण्ठति ॥ ६५ ॥ कुठि च कुण्ठति ॥ ६६ ॥ लुठि आ- लस्ये प्रतिघाते च ॥ ६७ ॥ शुठि शोषणे ॥ ६८ ॥ रुठिँ लुठिँ गतौ ॥ ७० ॥ चुड्ड भावकरणे । भावकरणमभिप्रायसूचनम् । चुड्डति । चुचुड्ड ॥ ७१ ॥ अड्डू अभियोगे । अड्डति । आनड्ड ॥ ७२ ॥ कड्ड कार्कश्ये । कड्डति ॥ ७३ ॥ चुड्डादयस्त्रयो दोपधाः । तेन क्विपि-चुत् । अत् । कत् इत्यादि ॥ क्रीडू विहारे । चिक्रीड ॥ ७४ ॥ तुडुँ तोडने । तोडति । तुतोड ७५ ॥ तूडू इत्येके ॥ ७६ ॥ हुड्डू ढूढू होडू गतौ । हुड्यात् । ढूढ्यात् । हो- ड्यात् ॥ ७९ ॥ रौड्ड अनादरे ॥ ८० ॥ रोड्ड लोडू उन्मादे ॥ ८२ ॥ अड उद्यमे । अडति । आड । आडतुः । आडुः ॥ ८३ ॥ लड विलासे । लडति ॥ ८४ ॥ लडयोर्लर- योश्चैकत्वस्मरणाल्लुलतीति स्वाम्यादयः ॥ कड मदे । कडति ॥ ८५ ॥ कडि इत्येके क- ण्डति ॥ ८६ ॥ गडिँ वदनैकदेशे । गण्डति ॥ ८७ ॥ इति टवर्ग्यान्ताः ॥ अथ पवर्ग्यान्ताः तत्रानुदात्तेतः स्तोभत्यन्ताश्चतुस्त्रिंशत् ॥ तिपृ तेपृ ष्टिपृ ष्टेपृ क्षरणार्थाः । आद्योऽनुदात्तः । क्षीरस्वामी त्वयं सेडिति बभ्राम । तेपते । तितिपे । क्रादि- १ कुडि । वैकल्यमविवेकः ॥ २ पुडि चेत्येके इति । अत एव “पुण्डरीकम्” इत्यादि सिद्धम् ॥ ३ रट परिभाषणे रठेत्येके इति । अत्र “रठ परिभाषणे” इति द्वितीयटवर्गान्त एव पाठः साधीयान्, पूर्वोत्तरसन्दर्भात् । “रट परिभाषणे” इति प्रथमतवर्गान्तस्तु “अट पट गतौ” इत्यत्र गतः । रठेत्येक इति पाठस्तु केनचिद् विद्रूपेण पश्चाच्छोधित एवेति बोध्यम् ॥ ४ शट कैतवे चेति । चकाराद् हिंसा- संक्लेशनयोः । ५ “रुठि लुठि” अर्थभेदात् पुनः पाठो लुष्ठेरित्याहुः । ६ “अड्डु” “अभि- योगस्त्वभिग्रहः” इत्यमरः । ७ “तुडुँ” तोडनं दारणं हिंसन च ॥ ८ “रोड्ड् लोड्ड्” ‘उन्मादश्चि- त्तविभ्रमः ।’ ९ “गडि” टवर्गीयप्रकरणादिह पाठस्तु युक्तः । अन्तत्यादिषु तु “पञ्चैते न तिङ्विषयाः” इति बोधयितुं प्रसङ्गाल्लिखितः ॥

नियमादिट् । तितिपिषे । तेप्ता । तेप्स्यते ॥ लिङ्‌सिचावात्मनेपदेषु १।२।११ ॥ इ- क्समीपाद्धलः परौ झलादी लिङ्‌सिच्वेत्येतौ कितौ स्तः ॥ कित्त्वान्न गुणः ॥ तिप्सीष्ट । तिप्सीयास्ताम् । तिप्सीरन् । लुङि । झलो झलीति सलोपः । अतिप्त । अति- प्साताम् । अतिप्सत । तेपते । तिनेपे । तितिपे । तितिपाते । तितिषिरे । तिथेपे । तिथे- पाते । तिथेपिरे ॥ तेपृ कम्पने च ॥ ४ ॥ ग्लेपृ दैन्ये । ग्लेपते ॥ ५ ॥ टुवेपृ कम्पने । वेपते ॥ ६ ॥ केपृ गेपृ ग्लेपृ च । चोत्कम्पने गतौ च । सूत्रविभागादिति स्वामी । मै- त्रेयैस्तु चकारमन्तरेण पठित्वा कम्पने इत्यपेक्षत इत्याह । ग्लेपेरर्थभेदात्पुनः पाठः ॥ ८ ॥ मेपृ रेप लेपृ गतौ ॥ ११ ॥ त्रपूष् लज्जायाम् । त्रपते ॥ तॄँफलभजत्रपश्च ६।४। १२२ ॥ एषामत एकारोऽभ्यासलोपश्च स्यात्किति लिटि सेटि थलि च ॥ त्रेपे । त्रेपाते । त्रेपिरे । उदित्त्वाद्विद्वा । त्रपिता । त्रप्ता । त्रपिषीष्ट । त्रप्सीष्ट ॥ १२ ॥ कपि चलने । कम्पते । चकम्पे ॥ १३ ॥ रवि लवि अवि शब्दे । रवते । ललम्बे । आनम्वे ॥ लबि अवस्रंसने च ॥ १६ ॥ कवू वर्णे । चकवे ॥ १७ ॥ क्लीवृ अधाष्ट्र्ये । चिक्लीवे ॥ १८ ॥ क्षीवृ मदे । क्षीवते ॥ १९ ॥ शीभृ कत्थने । शीभते ॥ २० ॥ वीभृ च ॥ २१ ॥ रेभृ शब्दे । रिरेभे ॥ २२ ॥ अँभि-रभी क्वचित्पठ्येते । अम्भते ॥ २३ ॥ रम्भते ॥ २४ ॥ ष्टभि स्कभि प्रतिबन्धे । स्तम्भते । उत्तम्भते ‘ उदः स्थास्तम्भोदिति पूर्वस- वर्णः ॥ विस्तम्भते ‘ स्तन्भेरिति षत्वं तु न भवति । स्नुविधौ निर्दिष्टस्य सौत्रस्यैव तत्र ग्रह- णात् । तद्बीजं तु—‘उदः स्थास्तम्भोरिति पवर्गीयोपधपाठः ‘स्तन्भेरिति तवर्गीयोपधपाठश्चेति माधवः ॥ केचिदस्य टकार औपदेशिक इत्याहुस्तन्मते—ष्टम्भते । टष्टम्भे ॥ २६ ॥ जभि- जृभी गात्रविनामे ॥ रधिजभोरचि । ७ । १ । ६१ ॥ एतयोर्नुमागमः स्यादचि ॥ जम्भते । जजम्भे । जम्भिता । अजम्भिष्ट । जृम्भते । जजृम्भे ॥ २८ ॥ शल्भ कत्थने । शशल्भे ॥ २९ ॥ वल्भ भोजने । दन्त्योष्ठ्यादिः । ववल्भे ॥ ३० ॥ गल्भ धौष्ट्र्यै । गल्भते ॥ ३१ ॥ श्रम्भू प्रमादे । तालव्यादिर्दन्त्यादिश्च । श्रम्भते स्रम्भते ॥ ३३ ॥ ष्टुभु स्तम्भे । स्तो- १ चकारेण पूर्वोत्तराथौवनुकृष्येते तदाह-चादिति । ननु चकारेण पूर्वार्थस्य संग्रहेऽपि उत्तरार्थसंग्रहे न मानमत आह-सूत्रविभागादिति “टुवेपृ” केपृ” गेपृ ” ग्लेपृ ” कम्पने ” इत्येवमेकयोगे कतव्ये योग- विभागस्तन्मर्थ्याच्चकारेण पूर्वोत्तरयोरर्थयोरनुकर्षोपकषीविति स्वामिनो भावः ॥ २ मैत्रेयस्त्विति । वेपतिना सहैषामपाठोऽप्रसिद्धत्वज्ञापनायेति तस्याभिप्रायः ॥ ३ तृफलभजेति । गुणशब्देन भाविताकारत्वाद् विरूपादेशादित्वाद् एकहल्मध्यस्थत्वाभावाच्च यथायथमप्राप्ते विधिरयम् ॥ ४ “कवू ” वर्णश्चात्र चित्ररू- पम् ॥ ५ “क्लीवृ” धृष्टो निर्लज्जः, तस्य भावो धाष्ट्र्यम् । न धाष्ट्र्यम् अधाष्ट्र्यं सलज्जता ॥ ६ अम्भः, अम्भसी, बाह्वादिगणे “अम्भसः सलोपश्च ” आम्भिः इत्यादिसिद्धये आह-अभिरभी इति ॥ ७ “ष्टभि स्कभि ” “प्रतिबन्धः प्रतिष्टम्भः” इत्यमरः । रोध इति यावत् ॥ ८ तद्बीजं त्विति ॥ पूर्वसवर्णप्रवृत्तिषत्वाप्रवृत्त्योर्बीजं त्वित्यर्थः ॥ स्नुष्वविध्योर्नकारनिपातनेन नैवानुस्वारपरसवणौ ‘ बाधकान्येव निपातनानि' इत्यङ्गीकारात् ॥ ९ “जृभी” गात्रविनामे गात्रस्वेदे ॥ १० “शल्भ” कथनं श्लाघा ॥ ११ 'गल्भ' धृष्टो निर्लज्जस्तस्य कर्म ॥ १२ “श्रम्भू” प्रमादोऽविमृष्टकृत्यम् । “प्रमादोऽनवधानता ” इत्यमरः ॥ १३ “ष्टुभु ” स्तम्भो निरोधः ॥

भते । विष्टोभते । तुष्टुभे । व्यष्टोभिष्ट ॥ ३४ ॥ अथ परस्मैपदिनः ॥ गुपू रक्षणे ॥ गुपूधूपविच्छिपणिपनिभ्य आयः ।३।१।२८ ॥ एभ्य आयप्रत्ययः स्यात्स्वार्थे पुग- न्तेति गुणः ॥ सनाद्यन्ता धातवः ३।१।३२ ॥ सनादयः कमेर्णिङन्ताः प्रत्यया अन्ते येषां ते धातुसंज्ञाः स्युः ॥ धातुत्वाल्लडादयः । गोपायति ॥ आयादय आर्धधातुके वा । ३।१।३१ ॥ आर्धधातुकविवक्षायामायादयो वा स्युः ॥ कास्प्रत्ययादाममन्त्रे लिटि । ३।१।३५ ॥ कास्धातोः प्रत्ययान्तेभ्यश्चाम् स्याल्लिटि न तु मन्त्रे ॥ कास्यनेकाज्ग्रहणं क- र्तव्यम् * ॥ सूत्रे प्रत्ययग्रहणमपनीय तत्स्थानेऽनेकाच इति वाच्यमित्यर्थः ॥ आर्धधा- तुके ।६।४।४६ ॥ इत्यधिकृत्य ॥ अतो लोपः ।६।४।४८ ॥ आर्धधातुकौपदेशकाले यद

-like letter? No, it's सृम्भति! Look at the bottom of the first letter: Wait, is there an r-vowel? No, it looks like सम्भति or स्तम्भति? Wait, let's look at the letter: Could it be ऋभु ऋम्भु? No. Let's look at the image very carefully: Line 4: चुवि वक्त्रसंयोगे । चुम्बति ॥ ३५ ॥ सृभु सृम्भु हिंसार्थौ । सर्भति । ससर्भ । सर्भिता । Wait, does line 4 say हिंसार्थौ or हिंसाथौँ? It has a repha and candrabindu: हिंसार्थौँ or हिंसार्थौ ।? It's हिंसार्थौ ।. Wait, what is the word after ससर्भ ।? सर्भिता । Line 5: सृम्भति । ससृम्भ । सृम्भ्यात् ॥ ३७ ॥? Look at line 5: First word: सृम्भति । ससृम्भ । सृम्भ्यात् ॥ ३७ ॥ Wait, is there an ृ under the स? Wait, no, it's सम्भति? Why would there be no ृ

स्यात्कर्तर्ये! Yes, there is a ये with e-matra! Wait, or is it स्यात्कर्तर्यर्थे? No, स्यात्कर्तर्ये लुङि! Wait, why कर्तर्ये? It could be a typo in the book for कर्तरि or कर्तर्यर्थे. In the print it clearly reads स्यात्कर्तर्ये लुङि.

Line 4: परे ॥ काम् इ अ त इति स्थिते ॥ णेरनिटि । ६ । ४ । ५१ ॥ अनिडादावार्धधातुके परे णेलोपः

Line 5: स्यात् । परत्वाद् ‘एरनेकाच इति यणि प्राप्ते-॥ ण्यँल्लोपावियङ्यण्गुणवृद्धिदीर्घेभ्यः पूर्ववि- Wait, is the quote single quote or double? It's ‘एरनेकाच इति.

Line 6: प्रतिषेधेनेति वार्तिकम् ॥ णिल्लोपस्य तु पाचयेतः पाक्तिरित्यादि क्तिजन्तमवकाश इति भावः ।

Line 7: वस्तुतस्त्वनितीति वचनसामर्थ्यादार्धधातुकमात्रमस्य विषयः । तथा चेयडादेरपवाद एवायम् ।

Line 8: इयङ्—अततक्ष

वस्तुतोऽङ्गस्यावयवो योऽभ्यास¹ इति वर्णनात् ॥ ऊर्णौ दीर्घोऽर्थापयतौ द्वयं स्यादिति मन्महे ॥ चकास्तौ तूभयमिदं न स्यात्स्याच्च व्यवस्थया ॥ ²णेर्विशेष्यं सन्निहितं लघुनीत्यङ्गमेव वा ॥ इति³ व्याख्याविकल्पस्य कैयटेनैव वर्णनात् ॥ णेर्गलोपेऽपि संन्वत्स्वङ्गिनामपि सिद्धये ॥⁴ अथ क्रम्यन्तास्त्रिंशत्परस्मैपदिनः ॥ अण रण वण भण मण कण क्वण व्रण भ्रण ध्वण शब्दार्थाः । अणति । रणति । वणति । वकारादित्वादेत्त्वाभ्यासलोपौ न । वव्रणतुः । वव्रणिथ ॥ १० ॥ धणिरपि कैश्चित्पठ्यते । धणति ॥ ओणॄ अपनयने । ओणति । ओणाञ्चकार ॥ ११ ॥⁵ शोणॄ वर्णगत्योः । शोणति । शुशोण ॥ १२ ॥ श्रोणॄ संघाते । श्रोणति ॥ १३ ॥ ड्लोणॄ च । शोणादयस्त्रयोऽमी तालव्योष्माण्मादयः ॥ १४ ॥ पैणृ गतिप्रेरणश्लेषणेषु । प्रैणृ इति क्वचित्पठ्यते । पिपैण ॥ १५ ॥ भ्रण शब्दे । उपदेशे नो॑¹¹ऽयम् । ' रषाभ्यामिति णत्वम् । भ्रणति । नोपदेशफलं तु यङ्लुकि—दन्ध्र॑न्ति ॥ १६ ॥ वणेत्यपि केचित् । वेणतुः । वेणिथ ॥ १७ ॥ कनी दीप्तिकौन्तिगतिषु । चकान ॥ १८ ॥ ष्टन वन शब्दे । स्तनति । वनति ॥ २० ॥ वन षण संभक्तौ । वनेरर्थभेदात्पुनः पाठः । सनति । ससान । सेनतुः ॥ ये विभाषा । ६ । ४ । ४३ ॥ जनसनखनामान्त्वं वा स्याद्यादौ क्ङिति ॥ सायात् । सन्यात्

१ इदं च “अजजागरत्” इत्यादौ सन्वद्भावापादनसमाधानपरभाष्यविरुद्धमत आह—वस्तुत इति । ऊर्णौ दीर्घ इति । तेन “और्णूनवत्” इति सिद्धम् ॥ अर्थापयताविति । तेन “आर्तीथपत्” इति सिद्धम् ॥ चकास्ताविति । तेन “अचीचकासत्” अचचका- सत्” इति सिद्धम् ॥ न स्यादिति । चङ्परलघोरभावादिति भावः ॥ स्यादिति । अभ्यासस्य लघुपरत्वेन विशेषादिति भावः ॥ २ ननु कथमुभयार्थलाभ इत्यत आह—णेर्विशेष्यमिति । “संनि- हितम्” इति हेतुगर्भविशेषणम् । “लघौ नि” इत्येतद् णेर्विशेष्यं भवति, संनिहितत्वात् । श्रुतानुमितयोः श्रुतसंबन्धो बलीयान् इति परिभाषाप्रवृत्तेरिति भावः । अङ्गमेव वेति । “चङ्परे” इत्यस्याङ्गविशेषणत्वे ऽ- ङ्गस्य प्रत्ययनिमित्तत्वेनैव निरुपविशेष्यलाभ इति भावः ॥ अयं च पक्षो भाष्य इत्युक्तप्रायम् ॥ ३ ननु स्वकपोलकल्पितत्वेनानादरणीयता स्यादिति तत्र प्रमाणमाह—इति व्याख्येति ॥ ४ “चङ्परे” इत्यस्यावृत्तिं विधाय अग्लोपिविशेषणतयापि संयोजितस्य फलमाचष्टे—णेरिति । अगितामिति । ‘कमुप्रभृ- तीनामित्यर्थः ॥ सिद्धये इति “दीर्घस्सन्वद्भावयोः” इति, “कृतः” इति चादावन्ते च शेषः ॥ ५ “ओणॄ” अपनयनं दूरीकरणम् ॥ ६ “शोणॄ” वर्णश्चात्र रक्त एव । “शोणः” कृशानौ स्योनाके लोहिताश्वे नदे पुमान् । त्रिषु कोकनदच्छाद्ये” इति कोशात् । स्योनाकः—“टैण्टू” “अरळू” इति भाषया प्रसिद्धः । कोकनदं रक्तोत्पलम्, तद्वत् छाया यस्येति ॥ ७ गतिर्गमनम् ॥ ८ “श्रोणॄ” “संघातः समूहः । “संघातः पुंसि घाते च संहतौ नरकान्तरे” इति मेदिनी ॥ ९ “पैणृ” प्रेरणं प्रेषणं भृत्यादीनाम् ॥ १० श्लेषणं सम्बन्धः ॥ ११ उपदेशे नान्तोऽयमिति । अयं पाठः पूर्वोपस्थितत्वाद् “रण” धातावेव वक्तुं योग्यः, “षष्टिवर्गस्तवर्गजः” इत्यभियुक्तोक्तेस्तत्रापि समत्वात् ॥ रषाभ्यामिति णत्वमिति । “रषाभ्यां परस्य नस्य णत्वम्” इत्यर्थकेन “अट्कु- प्वाङ्—” इति सूत्रेणेत्यर्थः । “रषाभ्यां नो णः समानपदे” इत्यस्य तु न प्राप्तिः, अटा व्यवधानादिति बोध्यम् ॥ १२ दन्ध्रन्तीति । नुगतोऽनुनासिकान्तस्य” इति अभ्यासस्य नुक् ॥ परनकारस्य तु णत्व- स्यासिद्धत्वात् “नश्चापदान्तस्य” इत्यनुस्वारे परसवर्णे च कृते तस्यासिद्धत्वान्न णत्वमिति प्रक्रिया ॥ १३ “कनी” दीप्तिस्तेजः, कान्तिः शोभा शरीरादीनाम् ॥ १४ ‘वन’ संभक्तिर्भजनम् ॥

॥ २१ ॥ अम गत्यादिषु । कनी दीप्तिकान्तिगतीत्यत्र गतेः परयोः शब्दसंभक्तयोरादिश- ब्देन संग्रहः । अमति । आम ॥ २२ ॥ द्रुम हम्म मीम् गतौ । द्रमति । दद्राम । ह्यन्तेति न वृद्धिः । अद्रमीत् । हम्मति । जहम्म । मीमति । मिमीम । अयं शब्दे च ॥ २३ ॥ चमु छमु जमु क्षमु अदने ॥ ष्ठिवुक्लमुचमां शिति । ७ । ३ । ७५ ॥ एषामचो दीर्घः स्याच्छिति ॥ आँङि चम इति वक्तव्यम् * ॥ आचामति ॥ आङि किम् । चमति । विच- मति । अचमीत् ॥ २९ ॥ जिर्मिं केचित्पठन्ति ॥ जेमति ॥ क्रमु पादविक्षेपे ॥ वा भ्राशब्लाशभ्रमुक्रमुक्लमुत्रसितुटिलषः । ३ । १ । ७० ॥ एभ्यः श्यन्वा स्यात्कर्त्रर्थे सार्वधातुके परे ॥ क्रमः परस्मैपदेषु । ७ । ३।७६ ॥ क्रमेर्दीर्घः स्यात्परस्मैपदपरे शिति ॥ क्राम्यति । क्रामति । चक्राम । क्राम्यतु । क्रामतु । स्नुक्रमोरनात्मनेपदनिमित्ते ७।२। ३६ ॥ अत्रैवेड् । अक्रमीत् ॥ ३० ॥ अथ रेवत्यन्ता अनुदात्तेतः ॥ अय वय पय मय चय तय णय गतौ । अयते ॥ दयायासश्च । ३ । १ । १३७ ॥ दय अय आस् एभ्य आम् स्याल्लिटि । अयांचक्रे । अयेत । अयिषीष्ट ॥ विभाषेटः । ८।३।७९ ॥ इणः परो य इट् ततः परेषां षीध्वंलुट्लिटां धस्य वा मूर्धन्यः स्यात् । अयिषीढ्वम् । अयिषी- ध्वम् । अयिष्ट । अयिढ्वम् । अयिध्वम् ॥ उपसर्गस्यायतौ ।८।२।१९॥ अयतिपर- स्योपसर्गस्य यो रेफस्तस्य लत्वं स्यात् । लायते । पलायते । निस्दुसो रुत्वस्यासिद्धत्वान्न लत्वम् । निरयते । दुरयते । निर्दुरोस्तु-निलयते । दुलयते ॥ प्रत्यय इति त्विणो रूपम् ॥ १ अयं शब्दे चेति । “इमे शब्दे च” इति वक्तव्ये प्रत्येकाभिप्रायेणैकवचनम् ॥ केचित्तु अयमित्यस्य मीम्धातुरित्यर्थ इति व्याचक्षते ॥ २ “चमु” अदनं भक्षणम् ॥ ३ ननु “ष्ठिवुक्लमु” इति दीर्घः, चमतिविचमतीत्यादावपि स्यादत आह-आङि चम इति ॥ ४ जिमिमिति । अत एव जेमनं ब्राह्मणानामित्यादि सिद्धम् ॥ ५ “क्रमु” पादविक्षेपः पादविहरणम् । उकारः क्वित्व “उदितो वा” इतीड्विकल्पार्थः । क्रमित्वा क्रान्त्वा । ६ क्रामत्विति । ननु “क्रमः परस्मैपदेषु” इति सूत्रे “परस्मैपदेषु” इत्युपादानाद्यत्र “क्रामतु” इत्यादौ परस्मैपदपरत्वं तत्रैव स्यादिति-चेल्लोके-“उत्क्राम” इत्यत्र न स्यात् “न लुमता” इति निषेधादिति चेन्न, “क्रमः” इति सूत्रेऽनुवृत्तस्याङ्गस्य परस्मैपदपर- शिन्निरूपितस्यैव ग्रहणात् । लुमता लुप्ते प्रत्यये यदङ्गं तस्य कार्य एव निषेधप्रवृत्तेः ॥ ७ स्नुक्रमोरिति । “स्नुक्रमोः” इति प्रथमार्थे षष्ठी । “अनात्मनेपदनिमित्ते” इति प्रसज्यप्रतिषेधः । तथा च “स्नुक्रमी यत्रात्मनेपदनिमित्ते न भवतस्तत्र प्रत्यासत्त्या ताभ्यां परस्यार्धधातुकस्येट्” इत्यर्थः ॥ ८ उदात्तत्वादिटि सिद्धे नियमोऽयम् । तदाह-अत्रैवेति ॥ ९ श्रुतत्वाद् “अयतो” इत्युपसर्गविशेष- णमत आह-अयतिपरस्येति । तेन “निलयते” प् लायते ” पलायते ” इत्यादौ सर्वत्र लत्वसिद्धिः । रेफविशेषणत्वे तु “निलयते ” इत्यत्र श्रुतिकृतान्यवधान एव स्यादिति भावः ॥ १० प् लायते इति । “अचः परस्मिन्” इति स्थानिवत्त्वादयतिपरत्वम्” इति स्पष्टं भाष्ये ॥ ११ प्रादिषु पठितयो- र्निर्दुर्दुसोश्च सान्तत्वे फलभेदमाह-निस्दुसोरित्यादिना ॥ १२ ननु प्रतिपूर्वादयधातोः । पचाद्यचि घञर्थे के वा “उपसर्गस्य” इति लत्वे च “प्रत्यय” इति रूपे “प्रत्ययः परश्च” इत्यादिनिर्देशानुपपत्तिरत आह-प्रत्यय इति त्विति । “इण् गतौ” इत्यस्माद् “एरच्” इत्यचि गुणे यणि च रूपमिति भावः । प्रत्यय इति तु न, अनभिधानादिति कैयटः ॥

there is a small ७! Footnote 7: ७ “क्ष्मायी” विधूननं कम्पनम् ॥ And in line 7: पुनः प्रस- Above पुनः there is a small ८! Footnote 8: ८ ननु "प्याय् ए" इति दशायां... And in line 16: तेवृ देवृ देवने । Above देवने there is a small ९! Footnote 9: ९ "तेवृ देवृ" देवनं क्रीडा ॥ And in line 17: अयं सोपदेशोऽ Above अयं there is a small १०! Footnote 10: १० अयमिति । षेवृ धातुः ॥ तद्भाष्येति । सोपदेशत्वं भाष्यविरुद्धम् । ...

Now let's check line 1 again: कथम् ' उदयति विततोर्ध्वरश्मिरज्जाविति माघः ? Wait, what is after माघः ? Is it इट्किट्कटि? Let's look at the footnote 2: २ समाधत्ते-इट्कटीति ॥ (or इट्कटिति or इटकटीति?) Let's read line 1 again carefully: `... माघः ? इटँकिटँकटँ इ

षीति न्यासकारादयः ॥ तद्भाष्यविरुद्धम् । गेवते । जिगेवे । जिग्लेवे । पिपेवे । मेवते । म्लेवते ॥ ३३ ॥ शेवृ खेत्रृ केवृ इत्यप्येके ॥ ३६ ॥ रेवृ प्लवगतौ । प्लवगतिः प्लुतगतिः । रेवते ॥ ३७ ॥ अथाव्यन्ताः परस्मैपदिनः । मव्य बन्धने । ममव्ये॑ ॥ १ ॥ सूर्क्ष्य ईर्क्ष्य ईर्ष्या ईर्ष्यार्थाः ॥ ४ ॥ ह्य गतौ । अहर्यात् । यान्तत्वान्न वृद्धिः ॥ ५ ॥ शुच्य अभिषवे । अवयवानां शिथिलीकरणं सुरायाः सन्धानं वाऽभिषवः स्नानं च । शु- शुच्य ॥ ६ ॥ बुच्य इत्येके ॥ ७ ॥ हर्य गतिकान्त्योः । जहर्य ॥ ८ ॥ अल भूषणप- र्याप्तिवारणेषु । अलति । आल ॥ अतो ल्रान्तस्य । ७ । २ । २ ॥ लेतिँ लुप्तषष्ठीकम् । अतः समीपौ यौ ल्रौ तदन्तस्याङ्गस्यातो वृद्धिः स्यात्परस्मैपदपरे सिचि ॥ "नेटि"ति निषेधस्य 'अतो हलादेरिति विकल्पस्य चापवादः ॥ मा भवानालीत् ॥ अयं स्वरितेदित्येके । तन्मते, अलते इत्याद्यपि ॥ ९ ॥ ज्रिफला विशरणे । तृर्पलेत्येत्त्वम् । फेलतुः । फेलुः । अफालीत् ॥ ॥ १० ॥ मील श्मील स्मील क्ष्मील निमेषणे । निमेषणं संकोचः । द्वितीयस्तालव्यादिः । तृतीयो दन्त्यादिः ॥ १४ ॥ पील प्रतिष्टम्भे । प्रतिष्टम्भो रोधनम् ॥ १५ ॥ नील वर्णे । निनील ॥ १६ ॥ शील समाधौ । शीलति ॥ १७ ॥ कील बन्धने ॥ १८ ॥ कूल आवरणे ॥ १९ ॥ शूल रुजायां संगोषे च ॥ २० ॥ तूल निष्कर्षे । निष्कर्षो निष्को- १ मव्य बन्धने । रज्ज्वादिकरणकगत्यादिरोधहेतुसंयोगानुकूलव्यापारो बन्धनम् ॥ २ ममव्येति । अत्र "यस्य हलः" इति यशब्दस्य लोपो न, तत्र "यस्य" इति संघातस्य ग्रहणात् । आशिषि-मव्या- त् । अत्र "हलो यमां यमि लोपः" इति वा यलोपः ॥ ३ "सूर्क्ष्य" इत्यादि । अनिष्टानुपैक्षणमीर्ष्या परोत्कर्षगोचरो द्वेष इति वा । लिटि सुषूर्य्य षोपदेशत्वात्तुस्तस्य षः ॥ ४ शिथिलीकरणमिति । “सोममभिषुणोति" इत्यादौ तथा दर्शनात् । सुराया इति। तत्प्रकरणे-“सन्धानं स्यादभिषवः” इत्यमरोक्तेः । स्नानमिति । " वाराङ्गीनमभिषुण्वते " इत्यादौ तथा दर्शनात् ॥ ५ यद्यवयववचनेनान्तशब्देन बहुव्रीहिः, अङ्गं चान्यपदार्थस्तर्ह्यन्तग्रहणमनर्थकं विशेषणेनैव तदन्तविधेः सिद्धत्वात्, अन्तशब्दस्य पूर्वनिपातापत्तिश्च अथ “ओदकान्तादावनान्तात् प्रियं प्रोथ (पान्थ) मनुव्रजेत्” इत्यादौ दृष्टेन समीपवाचिनाऽन्तशब्देन षष्ठीसमासः “रेफलकारयोः समीपभूतस्यातो वृद्धिः” इति, तर्हि लपरिगणिप्रभृतिष्वपि स्यात् अथ “लूं च तदन्तश्च” इति कर्मधारयस्तर्हि अन्तशब्दस्य विशेषणत्वात् पूर्वनिपातः स्यादत आह-लुप्तषष्ठीकमिति ॥ ६ ननु यदि येन नाप्राप्तिन्यायेन “अतो ल्रान्तस्य” इति सूत्रम् “अतो हलादेः” इति विकल्पस्यैव बाधकं स्यात् तर्हि “मा भवानालीत्” इत्यत्राहलादित्वेन विकल्पाप्राप्तौ “नेटि” इति निषेधो दुर्वारः, अथ पुरस्तादपवाद- न्यायेन “अतो ल्र” इति सूत्रं “नेटि” इत्यस्य बाधकं तर्हि “अफालीत्” इत्यादौ “अतो हलादेः” इति विकल्पो दुर्वार इत्याशङ्क्य बाध्यसामान्यचिन्तापक्षाश्रयेण समाधत्ते-नेटीति । स्वविषये प्राप्तं सर्वे बाध्यते बाध्यसामान्यचिन्तापक्षाश्रयणादिति भावः ॥ ७ तृफलेत्येत्त्वमिति । यद्यपि “अभ्यासे चर्च” इत्यस्या- सिद्धत्वाद् “अतः” इत्येव फलभज्योरेत्त्वाभ्यासलोपौ सिद्धौ तथापि तयोर्ग्रहणंमेत्त्वविधिं प्रति सिद्धत्वज्ञाप- नार्थ तेन बभणतुरित्यादि सिद्धम् ॥ नच “दिव औत् ” इति सूत्र इवाप्रत्ययविधावपि निरनुबन्धकपरिभाषा- प्रवृत्त्या “ फल निष्पत्तौ ” इति धातोरेव ग्रहणं युक्तमिति वाच्यम्, प्रकृतसूत्रस्थचकारेण “ज्रिफला ” इत्य- स्यापि ग्रहणात् ॥ ८ संकोच इति । नेत्रसंकोच इत्यर्थः, तत्रैव प्रचुरप्रयोगात् ॥ ९ “नील” वर्णश्चात्र नील एव । धातुस्वरूपतस्तथैव प्रतीतेः ॥ “ शील ” चित्तवृत्तिनिरोधः समाधिः । समाधीयते चित्तम- नेनेति व्युत्पत्तेः “यत्समत्वं द्वयोरत्न जीवात्मपरमात्मनोः । स नष्टसर्वसंकल्पः समाधिरभिधीयते” ॥