आयुर्वेद प्रकाश (माधव उपाध्याय - रसशास्त्र, पारद शोधन व धातु भस्म निर्माण सटीक)

१३.] आयुर्वेदप्रकाशः । १६७ अथ तासां निन्दामाह— सव्या तत्र शुभा पराः पुनरमूर्दौर्भाग्यदा वर्तुले- ऽप्यन्तर्भेदिनि लग्नकोणिनि पवौ दोषास्त्वकिंचित्कराः । अत्रोक्तानां दोषाणामपवादमाह—वर्तुलेत्यादि । एवंभूते वज्रे अकिंचित्करा निष्फला इत्यर्थः । अथ पवेर्गुणानु- दिशति— अच्छत्वं लघुता तथाऽष्टफलता षट्कोणता तीक्ष्णताऽ- प्येतान् पञ्च गुणान् गृणन्ति गुणिनो देवोपभोग्ये पवौ॥३५ उत्तमे पवौ अच्छत्वमादर्शादिवत्, लघुता तुपवत्, अष्ट- फलकता अष्टफलकता, तीक्ष्णता अन्यमणिभेदकता, एते पञ्च गुणाः । अथोपसंहारव्याजेन खनिं निरूपयति— जातिः प्राक्तु निरूपिता जनिरपि प्रोक्ता खनिस्त्वष्टधा द्वे द्वे तत्र युगे युगे प्रभवतस्तत्रादिमे कोशलः । कालिङ्गस्तदनन्तरे निगदितो वङ्गस्तथा मालवः सौराष्ट्रो मणिपुण्ड्रकस्त्वथ कलौ सोपारवज्राकरौ ३६ आदिमे कृतयुगे, कोशलः कोशलदेशः कालिङ्गदेशश्च; त्रेतायुगे वङ्गदेशः मालवश्च; द्वापरे सौराष्ट्रदेशः मणिपुण्ड्रक- पर्वतश्च; कलौ तु सोपारदेशः वज्राकरो वैरागरश्च 'वैरागड' इति भाषा । अथ मौल्यज्ञानार्थं मानपरिभाषामाह— चत्वारः सितसर्षपाः पनसिका, ते द्वे पुनस्तन्दुल- स्ताभ्यामेव यवो, यवः¹ पुनरयं पिण्डोऽस्ति किंचित्पृथुः । पिण्डो गात्रमिति द्विधा पविवपुः संज्ञाऽस्य संज्ञाभिमां ज्ञात्वा मानमिदं² च तोलनिकया संतोल्य मौल्यं वदेत् ॥३७ १ 'यवः पुनरिति पिण्डशब्दः स्थौल्यवाचकः, अयं वंशयववत्स्थूलः, अ- धिको वा किंचित्' इति रसपद्धतिटीकायां महादेवः । २ 'मानकदण्डतो वत महन्मध्याल्पमौल्यं वदेत्' इति रसपद्धत्यां पाठः ।

र्द्धितमस्य- that'sद्विद्वि. Here, look at द्दैorर्दर्घ: The first letter has a top horizontal, down, loop/curl... it's a द! Underneath or next to it: another द? Wait, look at दinप्रतिदेशमस्ति(line 2): standardद. Here, it's द्+दै->द्दै! Wait, but does it have two slants? Look at the top of the letter: there is one slant? No, look: There is a repha र्above? Wait, let's look at the transliteration of this standard verse in Rasashastra literature! Search memory for the verse:स्याच्चेत्साङ्घ्रियवोपमः पविरथो माने गुरुस्तण्डुलः क्षीयेतास्य मणेरथ द्विगुणितं मौल्यं क्षयेऽयं क्रमः । इत्थं युक्तिबलाद्विचार्य चतुरो मौल्यं मणेरादिशे- ......... वज्रवर्ष्मणि यथा दोषे क्षयं कल्पयेत् ॥४३॥`

What is that missing quarter? Meter is Śārdūlavikrīḍita: --~ ~~- - ~~- --~ --~ - Let's scan line 23-24: इत्

१३.] आयुर्वेदप्रकाशः । १६९ यावत्स्याद्गुणिनस्ततस्त्वगुणिनो वृद्धेश्चतस्रः कला- श्छेत्तव्याः कुशलेन देशसमयद्रव्यात्मविज्ञानिना ॥४४॥ अथ मौल्यप्रयोक्तुर्गुणानाह— कर्मज्ञो लघुपाणिरर्थविमुखः शास्त्रप्रवीणो गुणी निःसंदिग्धमतिर्विदेशविधिविन्मौल्यप्रयोक्ता भवेत् । अज्ञानादविचार्य मौल्यमधमः कुर्यान्मणेः कुत्सितं कुष्ठी सोऽत्र भवेदमुत्र स पुनर्गच्छेन्महारौरवम् ॥४५॥ कर्मज्ञ इत्यादि । लघुपाणिर्येन गृहीत्वा दत्तं गुणाय भवति सः, अर्थविमुखः मध्येऽकापट्यं कृत्वा स्थितो यस्तादृशः, गुणी ऊहापोहविचारचतुरः, निःसंदिग्धमतिः अनेकरत्नग्रहणेन जातमतिः, विदेशविधिवित् देशान्तरस्थभाषामौल्यादिज्ञः । एवं प्रयोक्ता रत्नमौल्यस्य भवेत् । अथैतादृक्चातुर्याभावे प्रयो- क्तुर्दोषमाह—अज्ञानादिति । अमुत्र परलोके, महारौरवं नर- कम् । अथ मुद्रादौ पविविन्यासप्रकारमाह— यत्स्यादङ्गममुष्य निम्नमुदितं सद्भिः शिरस्तत्पवे- र्विस्तीर्णं तु तलं ततः स शिरसा योज्योऽङ्गुलीयादिषु । व्याख्या—यदमुष्य हीरकस्य निम्नमङ्गं गभीरं सद्भिस्त- च्छिद्र उदितं, विस्तीर्णं तु तलमुदितम् । अङ्गुलीयादिषु मुद्रिकादिषु शिरसैव योज्यो न तलेन । परीक्षाप्रकारमाह— वामं वामविलोचनः करतलं विस्तार्य तस्मिन् पविं तर्जन्या परिचालयेदवहितः प्रायस्तलेन स्थितः ॥ ४६ ॥ अवहितः पण्डितः, वामं करतलं विस्तार्य, तस्मिन् पविं त- र्जन्या परिचालयेत् । कीदृशः ? वामविलोचनः वक्रदृष्टिः सन्नेव । प्रायस्तलेन नीचत्वेनावस्थितः । किं विचारणीयं तदाह— १५

१७० आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः जातिर्दोषगुणौ खनिर्गिरिकथे रङ्गापरङ्गौ छवि- र्मौल्यं चेति दशप्रकारमशनेर्जानाति यो लक्षणम् । बाह्याभ्यन्तरतः प्रविष्ट इव स स्याच्छास्त्रतो मण्डली तेषां संसदमाह चार्यविबुधः श्रीमण्डलीं मण्डली ॥४७॥ व्याख्या—कथा इतिहासः, रङ्गः शुक्लादिः, अपरङ्गो नीलादि, छविः कान्तिः, मौल्यं देशदेशीयं, इति दशप्रकारं पवेर्यः लक्षणं जानाति स मण्डलीं प्रविशेत् । क इव ? पवे- र्बाह्याभ्यन्तरतः प्रविष्ट इव । कस्माच्छास्त्रतः । मण्डलीसञ्ज्ञाया अर्थमाह—तेषामिति । तेषां मण्डलिकानां रत्नविदां सभां मण्डलीमाहुः ॥ अथ मण्डलीप्रवेशानर्हान् वक्ति—(१ अथ च मौल्ये कश्चि- द्विशेषार्थमाह—) हीनाङ्गः प्रविशेन्न तां न पतितो नो वाऽन्त्यजो नावला भाण्डाद्यैरिह मौल्यमल्पमधिकं प्रोक्तं न दोषाय तत् । व्युत्क्रम्योत्तममध्यमविपर्य्यासेन यद्यत्तथा स्नेहालुब्धतया तु संसदि पुनः कुष्ठी भवेन्मण्डली ॥४८ स्पष्टम् । अथैकेन मौल्यविचारणा न कार्य्येत्याह— नैको मौल्यविचारणां विरचयेन्नैकः परीक्षेत वा भ्रान्तेः पूरुषधर्मतस्तु २कृतके मुह्यन्ति सुज्ञा मणौ । शाणक्षारविलेखनेन विनुदेत्संदेहमन्ये पुन- र्लिख्यन्ते कुलिशेन हन्त कुलिशं केनापि नो लिख्यते ४९ व्याख्या—भ्रमप्रमादादीनां पुरुषधर्म्माणां सत्त्वात्संदेहे शाणक्षारविलेखनेन पविं विलिखेत् । अन्ये तु मणयः कुलि- शेन लिख्यन्ते । इति हीरकपरीक्षा ॥ १ अयं पाठः प्रक्षिप्त इति भाति । २ कृतके नाम कृत्रिमे मणौ ।

/ahi 8. śukti (शुक्ति) If उरग is #7, then: कम्बु + उरग = कम्बूरग! Then what is after कम्बूरग? Is it कम्बूरगपतिशुक्तयोऽत्र? Wait, look at the letters in the image: क म्बू रो - wait, why रो? Look at: र with ो? No, wait! Is that र? Wait, could it be कम्बूरग? Wait, the letter is रो? Or is it र and गे? Wait! Look at रो: it has र and ो? Wait, look at ग: it is ग! What is before ग? A रो? Wait, could it be कम्बूरोग...? Why would someone print कम्बूरोग? Wait! If the manuscript had कम्बूरग, and the typesetter read र with some mark as रो? Or is it कम्बूरोगेति? Wait, look at `कम्बूरोगति

१७२ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला। [ अध्यायः अथ उरोगतिः सर्पः, तन्मौक्तिकलक्ष्माह— शेषस्यान्वयिनां फणासु फणिनां यन्मौक्तिकं जायते वृत्तं निर्मलमुज्ज्वलं शशिरुचि श्यामच्छवि श्रीकरम्। श्यामच्छवि श्यामाभासं, तत्फलमाह— कङ्कोलाकृति कोटिकोटिसुकृतैः प्राप्नोति चेन्मानवः सः स्याद्वाजिगजाधिपो नृपसमो जातोऽपि नीचे कुले॥ आस्ते सद्मनि चेत्स पन्नगमणिस्तं यातुधानामरा हर्तुं रन्ध्रमवेक्षते ईतरतः¹ कुर्यान्महाशान्तिकम्। अथ शुक्तिजमौक्तिकलक्ष्माह— वज्राघातविघट्टिताङ्गलमुखाद्भ्रष्टाः पुनर्यै द्विजाः क्षारोदन्वति यत्र यत्र पतितास्ते ते भवन्नाकराः॥५६॥ आदायः पृथुबर्बरो जलनिधौ स्यादा²रवाँटस्ततो नाम्ना सिंहलकोर्मिज

१३.] आयुर्वेदप्रकाशः । १७३ तस्या गर्भभवं तु कुङ्कुमनिभं सर्वासु जातिष्वपि श्रेष्ठं भूरिगुणं वदन्ति कृतिनः श्रेयस्करं तद्भवेत् । स्वच्छं ह्लादि लघूदकद्युतियुतं मुक्ताफलं किंचन स्थूलं स्निग्धमतीव निर्मलमिलाभूमौ प्रकाशं सदा ॥६०॥ आम्नायोदितमस्य मौल्यमवनौ तालद्वयीजन्मको राशिर्हेमकृतः कृतस्तदधमं वा मध्यमं जायते । दोषान् पञ्च लघून्, गुरुंश्च चतुरः, षट् चैव दोषेतरान् छायास्त्रित्वमिता गृणन्ति सुधियो मुक्तामणौ ते पुनः ॥ दीर्घं पार्श्वकृशं त्रिवृत्तमपि च त्र्यस्रं ततः कापिलं पञ्चैते खलु मौक्तिकेषु गदिता दोषास्तु साधारणाः । नाम्नैवोदितलक्षणाः पुनरमी विच्छिन्नरुद्योगितां- दौर्भाग्यप्रसुताविनाशलघुताकौलीनताकारिणः ॥६२॥ शुक्तिस्पर्शनमत्स्यनेत्रजठराकारातिरक्ताङ्कताः श्वित्रक्रोश(?)दरिद्रतामृ्तिकरा दोषा बृहन्तस्त्वमी । तेष्वन्त्यौ विशदौ खशुक्तिसदृशस्त्वाद्यो द्वितीयस्ततो मत्स्याक्षच्छविलाञ्छनः पुनरमी शस्ता न मुक्ताफले६३ दीप्तिर्गौरववृत्तताविमलतासुस्निग्धताकान्तताः स्युः षट् शुक्तिमणौ गुणा इति गुणैर्युक्तं पुनर्मौक्तिकम्। यः कण्ठे विभृयात्समस्तजनुषामह्नः समाप्तिं नये- च्छायास्तु त्रिविधा स्मृता मधुसिताश्रीखण्डखण्डश्रियः॥ वृत्तस्थूलगुरूरुकच्छुचि शुभं नीवीं तु तत्प्राप्नुया- त्सत्यं त्वत्र तुलामशन्ति कवयो जातिस्पृशं मौक्तिकम्। गुञ्जा द्वित्रियवाङ्गवेदिह पुनर्माषश्चतुर्भिश्च तैः शाणः शाणयुगात्कलञ्ज उदगान्निष्कस्तदेकादशात् ६५ इति मुक्तोत्पत्तिलक्षणानि ॥ १ 'विच्छिन्नरुग्योगिता' ग. । २ 'त्रासं' ग. ।

१७४ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः अथ रसरत्नसमुच्चयोक्तानि सर्वेषां लक्षणानि गुणाश्च लि- ख्यन्ते । वज्रस्य— वज्रं च षड्रसोपेतं सर्वरोगापहारकम् । सर्वाघशमनं सौख्यं देहदाढ्यं रसायनम् ॥ ६६ ॥ भस्साङ्गं काकपादं च रेखाक्रान्तं तु वर्तुलम् । आधारं मलिनं बिन्दुसंत्रासि स्फुटितं तथा । नीलाभं चिपिटं रूक्षं तद्वज्रं दोषलं त्यजेत् ॥ ६७ ॥ यत्पाषाणतले निकाषनिकरे नोद्धृष्यते निष्ठुरै- र्यच्चान्योपललोहमुद्गरमुखैर्लेखं न यात्याहतम् । यच्चान्यान्निजलीलयैव दलयेद्वज्रेण वा भिद्यते तज्जात्यं कुलिशं वदन्ति कुशलाः स्थाप्यं महार्घं च तत् ६८ अष्टास्रं चाष्टफलकं षट्कोणमतिभासुरम् । अम्बुदेन्द्रधनुर्वारितरं पुंवज्रमुच्यते । पुंस्त्रीनपुंसकं वज्रं योज्यं पुंस्त्रीनपुंसके ॥ ६९ ॥ आयुःप्रदं झटिति सद्गुणदं च वृष्यं दोषत्रयप्रशमनं सकलामयघ्नम् । सूतेन्द्रबन्धरससद्गुणकार्त्स्न्यदायि मृत्युञ्जयं तदमृतोपममेव वज्रम् ॥ ७० ॥ अन्यत्रापि— वज्रं समीरकफपित्तगदान्निहन्त्या- द्वज्रोपमं च कुरुते वपुरुत्तमश्रि । शोषक्षयभ्रमभगन्दरमेहमेदो- पाण्डूदरश्वयथुहारि च षड्रसाढ्यम् ॥ ७१ ॥ अशुद्धं कुरुते वज्रं कुष्ठं पार्श्वव्यथां तथा । पाण्डुं तापं गुरुत्वं च तस्मात्संशोध्य मारयेत् ॥ ७२ ॥

१३.] आयुर्वेदप्रकाशः । १७५ आयुः पुष्टिं बलं वीर्यं वर्णं सौख्यं करोति च । सेवितं सर्वरोगघ्नं मृतं वज्रं न संशयः ॥ ७३ ॥ अथ वज्रशोधनम्— व्याघ्रीकन्दगतं वज्रं दोलायन्त्रेण पाचयेत् । सप्ताहं कोद्रवक्वाथे कुलिशं विमलं भवेत् ॥ ७४ ॥ अन्यत्र दिनान्यप्युक्तानि— कुलत्थकोद्रवक्वाथे दोलायन्त्रे विपाचयेत् । व्याघ्रीकन्दगतं वज्रं त्रिदिनं तद्विशुध्यति ॥ ७५ ॥ व्याघ्री कण्टकारिका । प्रकारान्तरम्— व्याघ्रीकन्दगतं वज्रं मृदा लिप्तं पुटे पचेत् । अहोरात्रात्समुद्धृत्य हयमूत्रेण सेचयेत् । वज्रीक्षीरेण वा सिञ्चेत्कुलिशं विमलं भवेत् ॥ ७६ ॥ प्रकारान्तरम्— गृहीत्वा हि शुभे वज्रं व्याघ्रीकन्दे विनिक्षिपेत् । महिषीविष्ठया लिप्त्वा करीषाग्नौ विपाचयेत् ॥ ७७ ॥ त्रियामं वा चतुर्यामं यामिन्यन्तेऽश्वमूत्रके । सेचयेत्पाचयेदेवं सप्तरात्रेण शुध्यति ॥ ७८ ॥ अथ वज्रमारणम्— त्रिवर्षारूढकार्पासमूलमादाय पेषयेत् । त्रिवर्षनागवल्ल्या वा निजद्रावैः प्रपेषयेत् ॥ ७९ ॥ तद्गोलके क्षिपेद्वज्रं रुद्ध्वा गजपुटे पचेत् । एवं सप्तपुटैर्नूनं कुलिशं मृतिमाप्नुयात् ॥ ८० ॥ इति वज्रभस्म । अथान्यः प्रकारः— त्रिसप्तकृत्वः संतप्तं खरमूत्रेण सेचितम् । मत्कुणैस्तालकं पिष्ट्वा तद्गोले कुलिशं क्षिपेत् ॥ ८१ ॥

१७६ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः प्रध्मातं वाजिमूत्रेण सिक्तं पूर्वक्रमेण वै । भस्मीभवति तद्वज्रं शङ्खशीतांशुसुन्दरम् ॥ ८२ ॥ इति वज्रभस्म । अथान्यः प्रकारः— कांस्यपात्रस्थभेकस्य मूत्रे वज्रं समावपेत् । त्रिसप्तकृत्वः संतप्तं वज्रमेवं मृतं भवेत् ॥ ८३ ॥ इति वज्रभस्म । कांस्यपात्रस्थभेकस्येत्यस्य व्याख्या— कांस्यस्य उत्ताना कटोरिका, तत्रस्थो भेको मण्डूकः, अङ्गुल्या- दिना धर्षितः, पात्रस्य चिकणतया बहिर्गन्तुमशक्तो भीतः सन्मूत्रं सृजति । इति मूत्रग्रहणार्थमयं यत्न इति भावः ॥ अन्यः प्रकारः— मेषशृङ्गं भुजङ्गास्थि कूर्मपृष्ठाम्लवेतसम् । शशदन्तं समं पिष्ट्वा वज्रीक्षीरेण गोलकम् ॥ ८४ ॥ कृत्वा तन्मध्यगं वज्रं म्रियते ध्मातमेव हि । इति वज्रभस्म । अथान्यः सुगमः प्रकारः— हिङ्गुसैन्धवसंयुक्ते क्षिपेत्क्वाथे कुलत्थजे । तप्तं तप्तं पुनर्वज्रं भवेद्भस्म त्रिसप्तधा ॥ ८५ ॥ इति वज्रभस्म । अथ विद्रुमलक्षणगुणाः । पक्वबिम्बीफलच्छायं वृत्तायतमवक्रकम् । स्निग्धमव्रणकं स्थूलं प्रवालं सप्तधा शुभम् ॥ ८६ ॥ आगाररञ्जनाक्रान्तं वक्रं सूक्ष्मं सकोटरम् । रूक्षं कृष्णं लघु श्वेतं प्रवालमशुभं त्यजेत् ॥ ८७ ॥ बालार्ककिरणारक्ता सागरसलिलोद्भवा लता याऽस्ति । न त्यजति निजरुचिं निकषे घृष्टाऽपि सा स्मृता जात्या८८ प्रवालं मधुरं साम्लं कफपित्तादिदोषनुत् । वीर्यकान्तिकरं स्त्रीणां धृते मङ्गलदायकम् ॥ ८९ ॥

१३.] आयुर्वेदप्रकाशः । १७७ क्षयपित्तास्रकासघ्नं दीपनं पाचनं लघु । विषभूतादिशमनं विद्रुमं नेत्ररोगहृत् ॥ ९० ॥ अथ मौक्तिकम्— ह्लादि श्वेतं लघु स्निग्धं रश्मिवन्निर्मलं महत् । ख्यातं तोयप्रभं वृत्तं मौक्तिकं नवधा शुभम् ॥ ९१ ॥ नक्षत्राभं वृत्तमत्यन्तमुक्तं स्निग्धं स्थूलं निर्मलं निर्व्रणं च । न्यस्तं धत्ते गौरवं यत्तुलायां तन्निर्मौल्यं मौक्तिकं सौख्यदायि॥ यदिच्छायं मौक्तिकं व्यङ्गकायं शुक्तिस्पर्शं रक्ततां¹ चाति धत्ते । मत्स्याक्षीकं रूक्षमुत्ताननिम्नं नैतद्धार्यं धीमताऽसौख्यदायि ॥ ९३ ॥ लवणक्षारक्षोदिनि पात्रे गोमूत्रपूरिते क्षिप्तम् । मर्दितमपि शालितुषैर्यद्यविकृतं तत्तु मौक्तिकं जात्यम्॥९४॥ मौक्तिकं सुमधुरं सुशीतलं दृष्टिरोगशमनं विपापहम् । राजयक्ष्मपरिकोपनाशनं क्षीणवीर्यबलपुष्टिवर्धनम् ॥ ९५ ॥ कफपित्तक्षयध्वंसि कासश्वासाग्निमान्द्यनुत् । पुष्टिदं वृष्यमायुष्यं दाहघ्नं मौक्तिकं मतम् ॥ ९६ ॥ अथ माणिक्यं पद्मराग इति च । माणिक्यं मधुरं स्निग्धं वातपित्तविनाशनम् । रत्नप्रयोगप्रज्ञानां रसायनकरं परम् ॥ ९७ ॥ स्निग्धं सुगात्ररचितं दीप्तं स्वच्छं सुरङ्गं च । तज्जात्यं माणिक्यं कल्याणं धारणात्कुरुते ॥ ९८ ॥ यदिच्छायं शर्करिलं कर्कशधूम्रं स्वरागविकलं च । विरूपलघु माणिक्यं न धार्यं दोषावहं त्याज्यम् ॥९९॥ १ 'कृष्णतां' ग. ।

१७८ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला। [ अध्यायः कुशेशयदलाच्छायं स्वच्छं स्निग्धं महत्स्फुटम् । वृत्तायतं समं गात्रं माणिक्यं त्वष्टधा शुभम् ॥ १०० ॥ माणिक्यं दीपनं वृष्यं कफवातक्षयार्तिनुत् । भूतवेतालपापघ्नं कर्मजव्याधिनाशनम् ॥ १०१ ॥ अथ गारुत्मतम् । मरकतं हि विषघ्नं शीतलं मधुरं रसे । अम्लपित्तहरं रुच्यं पुष्टिदं भूतनाशनम् ॥ १०२ ॥ स्वच्छं च गुरु सुच्छायं स्निग्धं गात्रं च मार्दवम् । अव्यङ्गं बहुरङ्गं च शुभं मरकतं मतम् ॥ १०३ ॥ शर्करिलं रूक्षमलिनं लघु हीनकान्तिकल्माषम् । त्रासयुतं विकृताङ्गं मरकतममरोऽपि नोपभुञ्जीत ॥१०४ यच्छैवालशिखण्डिशाद्वलहरित्कां¹थैश्च काकच्छदैः खद्योतेन च बालकोरवपुषा शैरीषपुष्पेण च । छायाभिः सततं दधाति तदिदं निर्दिष्टमष्टात्मकं जात्यं यत्तपनातपैश्च परितो गारुत्मतं रञ्जयेत् ॥१०५॥ अथ वैडूर्यम् । वैडूर्यमुष्णमम्लं च कफमारुतनाशनम् । गुल्मादिदोषशमनं भूमिजं च शुभावहम् ॥ १०६ ॥ एकं वेणुपलाशपेशलरुचा मायूरकण्ठत्विषा मार्जारेक्षणपिङ्गलच्छविजुषा ज्ञेयं त्रिधा छायया । यद्गात्रं गुरुतां दधाति नितरां स्निग्धं तु दोषोज्झितं वैडूर्यं विदलं वदन्ति सुधियः स्वच्छं च तच्छोभनम् ॥ विच्छायं मृच्छिलागर्भं लघु रूक्षं त्वसत्कृतम् । सत्रासं चिपिटं कृष्णं वैडूर्यं दूरतस्त्यजेत् ॥ १०८ ॥ १ 'हरित्काचैश्च' ग. । २ 'नितरां' ग. ।

१३.] आयुर्वेदप्रकाशः । १७९ वैदूर्यं श्यामशुभ्राभं समं स्वच्छं गुरु स्फुटम् । भ्रमच्छुभ्रोत्तरीयेण गर्भितं शुभमीरितम् ॥ १०९ ॥ घृष्टं यदात्मना स्वच्छं स्वच्छायां निकषात्मनि । स्फुटं प्रदर्शयेदेतद्वैदूर्यं जात्यमुच्यते ॥ ११० ॥ वैदूर्यं रक्तपित्तघ्नं प्रजायुर्बलवर्धनम् । पित्तप्रधानरोगघ्नं दीपनं वृष्यमेव च ॥ १११ ॥ अथ गोमेदम् । सुस्वच्छगोजलच्छायं स्निग्धं स्वच्छं समं गुरु । निर्दलं मसृणं दीप्तं गोमेदं शुभमष्टधा ॥ ११२ ॥ गोमेदकोऽम्ल उष्णश्च वातकोपविकारजित् । दीपनः पाचनश्चैव धृतोऽयं पापनाशनः ॥ ११३ ॥ पात्रे यत्र न्यस्ते पयः प्रयात्येव गोजलोज्ज्वलितम् । घर्षेऽप्यहीनकान्ति गोमेदं तं बुधा विदुर्जात्यम् ॥ ११४ ॥ गोमेदं कफपित्तघ्नं क्षयपाण्डुक्षयंकरम् । दीपनं पाचनं रुच्यं त्वच्यं बुद्धिप्रबोधनम् ॥ ११५ ॥ विच्छायं लघु रूक्षाङ्गं चिपिटं पटलाचितम् । निष्प्रभं पीतकाचाभं गोमेदं न शुभावहम् ॥ ११६ ॥ अथेन्द्रनीलम् । एकच्छायं गुरु स्निग्धं स्वच्छं पिण्डितविग्रहम् । मृदुर्मध्ये लसज्ज्योतिः सप्तधा नीलमुत्तमम् ॥ ११७ ॥ श्वासकासहरं वृष्यं त्रिदोषघ्नं सुदीपनम् । विषमज्वरदुर्नार्मपापघ्नं नीलमीरितम् ॥ ११८ ॥ नीलकस्तिक्तकः श्रेष्ठः कफपित्तानिलापहः । यो दधाति शरीरस्य शौरिर्मङ्गलदो भवेत् ॥ ११९ ॥ न निम्नो निर्मलो गात्रे मसृणो गुरुदीप्तिकः । तृणग्राही मृदुन्नीलो दुर्लभो लक्षणान्वितः ॥ १२० ॥

१८० आयुर्वेदremote? आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः सितशोणपीतकृष्णाश्छाया नीले क्रमादिमाः कथिताः । विप्रादिवर्णसिद्धयै धारणमस्यापि वज्रवत्फलवत् ॥ १२१ ॥ अस्त्यानचन्द्रिकास्यन्दसुन्दरीक्षीरपूरितम् । यत्पात्रं रञ्जयत्याशु स जात्यो नील उच्यते ॥ १२२ ॥ अथ पुष्परागम् । सच्छायपीतगुरुगात्रसुरङ्गशुद्धं स्निग्धं च निर्मलमतीव सुवृत्तशीतम् । यत्पुष्परागममलं क्षयनाशकारि पुष्णाति कीर्तिमतिशौर्यसुखायुरर्थान् ॥ १२३ ॥ कृष्णविन्द्वङ्कितं त्र्यक्षं धवलं मलिनं लघु । विच्छायं शर्कराङ्गाभं पुष्परागं सदोषकम् ॥ १२४ ॥ घृष्टो निकषपदे यत्पुष्यति यो रागमधिकमात्मीयम् । एष खलु पुष्परागो जात्यस्तथाऽयं परीक्षकैरुक्तः ॥१२५॥ पुष्परागं गुरु स्निग्धं स्वच्छं स्थूलं समं मृदु । कर्णिकारप्रसूनाभं मसृणं शुभमष्टधा ॥ १२६ ॥ पुष्परागं विषच्छर्दिकफवाताग्निमान्द्यनुत् । कुष्ठार्शोदाहशमनं दीपनं लघु पाचनम् ॥ १२७ ॥ अथ सर्वेषां समुच्चितं लक्ष्म— श्यामः स्यादिन्द्रनीलस्त्वतिमसृणतनुश्चाथ गारुत्मतः स्या- नीलच्छायोऽतिदीप्तोऽप्यथ मिहिरमणिः सूर्यतप्तोऽग्निमुक्स्यात् । चन्द्रांशुस्पर्शतोऽम्भः स्रवति शशिमणिः पुष्परागस्तु पुष्प- प्रख्यः श्रीवज्रमुच्चैर्घनसमभिहतं संविशेल्लोहपिण्डे ॥ १२८ ॥ वैडूर्यं यद्विडालेक्षणरुचि गदितं स्याच्च गोमेदरत्नं गोमूत्राभं विधूमज्वलदनलनिभं पद्মরাगं वदन्ति । मुक्ताशङ्खप्रवालं सरिदधिपतिजं विश्वविख्यातमेत- द्राजावर्तं तु पीतारुणमृदुसुरभिक्षोणिभागोत्थमाहुः१२९

मु () 11: प () 12: त () -> 10, 11, 12 = ~ ~ ~ (N)! 13: नू (-) -> wait, in Y: laghu guru guru ( - -). If 13 is 'नू', that's guru! Wait, look at the word: "शुभमुपतनूते" or "शुभमुत तनुते"? Look at the image: "शुभमुपतनूते" - wait, is that a 'त'? Look at the letters: शु भ मु प त नु (or नू?) ते Wait, between प and नु/नू: Is it 'त'? "पतनूते" or "यतनुते"? Wait, "तनुते" (तान् विस्तारयति / कुरुते). "उपतनूते" - wait, उप + तनुते? तनु विस्तारे, उपतनुते. Wait, in Sragdharā, 10, 11, 12 is N (~~~), 13, 14, 15 is Y (~--). So: 10: शु (wait, no, शुभ: शु is 8, भ is 9! यं is 7!) Let's re-verify: 7: यं (-) 8

'? 'सू' -> then 'र्यां' -> 'शु'. Yes: सू + र् + या + ं = सूर्यां, then शु = सूर्यांशु. Wait, look at "निस्यूतवह्नि-": नि - स्यू - त - व - ह्नि - Is it 'निस्यूत' or 'निस्स्यूत'? It has only one 'स्': 'निस्यूतवह्नि-'.

Line 3: र्जात्यः सोऽयं कथ्यते सूर्यकान्तः ॥ १३८ ॥ Wait, the hyphen at the end of L2 connects to L3: सूर्यांशुस्पर्शान्निस्यूतवह्नि- + र्जात्यः = वह्निर्जात्यः! Yes, exactly! "र्जात्यः सोऽयं कथ्यते सूर्यकान्तः ॥ १३८ ॥"

Line 4: इन्दुकान्तश्चन्द्रकान्तश्चन्द्राश्मा चन्द्रजोपलः । Let's check: इन्दुकान्तश्चन्द्रकान्तश्चन्द्राश्मा चन्द्रजोपलः । All correct.

Line 5: शीतात्मा चन्द्रिकाद्रावः शशिकान्तश्च सप्तधा ॥ १३९ ॥ All correct.

Line 6: चन्द्रकान्तस्तु शिशिरः स्निग्धः पित्तास्रतापनुत् । All correct.

Line 7: `शिवप्रीतिकरः स्वच्छो ग्रहालक्ष्मी

१३.] आयुर्वेदप्रकाशः । १८३ पुष्परागं च संधानैः कुलत्थक्वाथसंयुतैः । तन्दुलीयजलैर्वज्रं नीलं नीलीरसेन च ॥ १४९ ॥ रोचनाद्भिश्च गोमेदं वैदूर्यं त्रिफलाजलैः । धृतान्येतेषु संस्विन्नान्याशु शुध्यन्ति दोलया ॥ १५० ॥ लकुचद्रावसंपिष्टैः शिलातालकगन्धकैः । वज्रं विनाऽन्यरत्नानि म्रियन्तेऽष्टपुटैः खलु ॥ १५१ ॥ इति सर्वरत्नभस्मीकरणम् । अत्र कश्चिद्विशेषः— रत्नादीनामलाभे तु ग्राह्यं तस्योपरत्नकम् । मौक्तिकस्याऽप्यभावे तु मुक्ताशुक्तिं प्रयोजयेत् ॥ १५२ ॥ अत्र गुरुचरणाः— न हन्याद्धीरकादीनि नवरत्नानि बुद्धिमान् । महामौल्यानि तेषां तु वधे रौरवमृच्छति ॥ १५३ ॥ तर्हि ऋषिभिः कथं हननक्रियोक्तेति संदेहनिवृत्त्यर्थं परं- परोपदेशप्राप्तं बीजमस्ति; तद्यथा— वज्रादीनां तु संस्कारे क्रियमाणे पतन्ति ये । गात्रेभ्यः खण्डकाः स्वल्पास्तान् हन्याद्बुद्धिमान् भिषक् ॥ यद्वा तत्खनिजाता ये तज्जातीयाः सुलक्षणाः । स्वल्पमूल्यास्तु तेषां हि वधे नास्तीह पातकम् ॥ इति १५५ अन्यच्च— गुणा यथैव रत्नानामुपरत्नेषु ते तथा । तेषु किंचित्ततो हीना विशेषोऽयमुदाहृतः ॥ १५६ ॥ अथोपरत्नेषु वैक्रान्तोत्पत्तिनामगुणशोधनमारणानि । देव्या हते महादैत्ये महिषासुरसंज्ञके । तद्देहरुधिरोद्भूता विन्दवो यत्र यत्र हि ॥ १५७ ॥ पतिता विन्ध्यकाद्रेस्तु दक्षिणोत्तरतो रणे । वज्राकारास्तु ते जाता वैक्रान्ता इति विश्रुताः ॥ १५८ ॥

१८४ आयुर्वेदौयग्रन्थमाला । [ अध्यायः गौरीमते तु— विकृता वज्रखण्डा ये वैक्रान्ताख्यां भजन्ति ते । जातयः शोधनं हिंसा गुणास्तेषां तु वज्रवत् ॥ १५९ ॥ अन्यच्च— भैरवं गणनाथं च संपूज्य बलिपूर्वकम् । सुमुहूर्ते ततः कार्यं वैक्रान्तग्रहणं बुधैः ॥ १६० ॥ वैक्रान्तः श्वेतपीतादिभेदेनाष्टप्रकारकः । स्वर्णरूप्यादिकरणे स्वस्ववर्णः शुभो मतः ॥ १६१ ॥ वैक्रान्तः कृष्णवर्णो यः षट्कोणो वसुकोणकः । मसृणो गुरुतायुक्तो निर्मलः सर्वसिद्धिदः ॥ १६२ ॥ गुणाः— वैक्रान्तो वज्रसदृशो देहलोहकरो मतः । विषघ्नो रसराजस्य ज्वरकुष्ठक्षयप्रणुत् ॥ १६३ ॥ अन्यत्रापि— वैक्रान्तस्तु त्रिदोषघ्नः षड्रसो देहदार्ढ्यकृत् । पाण्डूदरज्वरश्वासकासयक्ष्मप्रमेहनुत् ॥ १६४ ॥ अशुद्धौ वज्रवैक्रान्तौ किलासं दाहसंततिम् । पाण्डुरोगं पार्श्वपीडां कुरुतौ तौ विशोधयेत् ॥ १६५ ॥ शोधनमारणे— वैक्रान्तो वज्रवच्छोध्यो ध्मातः सिक्तोऽश्वमूत्रके । वज्रवन्मृतिमापन्नो वज्रस्थाने प्रयोजयेत् ॥ १६६ ॥ प्रकारान्तरम्— कुलित्थकाथसंस्विन्नो वैक्रान्तः परिशुध्यति । म्रियतेऽष्टपुटैर्गन्धनिम्बूकद्रवसंयुतः ॥ १६७ ॥

ानि च नृणां भृशम् ॥ १७२ ॥" Wait! Look at the words: "घ्नन्ति" (ghnanti) "पुण्ययशः" (puṇyayaśaḥ) Wait, is it "क्रान्ति" or "कान्ति"? Look at: 'का' with '्' or no '्'? Let's look at 'क्रान्ति': Is there a slant line across the vertical stem of 'क'? Wait, compare 'कृच्छ्र' (line 17) with this 'क': This 'क' has a slant line going down-left! Like 'क्र'! Wait, look at 'क्र' in 'प्रकारस्तु' (line 1): 'प्र' has a slant. 'क्र' in 'वैक्रान्त' has a slant across the loop/stem. Here: it has a slant across the vertical stem: 'क्रान्ति'! Wait, "पुण्ययशःक्रान्ति"? Or "पुण्ययशःकान्ति"? Wait, could it be "कान्ति"? In Sanskrit, it's usually "कान्ति" (lustre, beauty). But sometimes printers print "क्रान्ति" or "कान्ति". Let's look really closely at the letter: The letter has: The 'क' loop on the left and hook on the right. There is a slant line on the stem!

ऐशानी, शेषस्य माणिक्यस्य, शेषा मध्या दिक्, कर्णिकायां न्यसेदित्यर्थः । अथाशक्तस्य ग्रहप्रातिकूल्ये धारणदाने आह— माणिक्यं द्युमणेर्बुधस्य गरुडोद्गारो गुरोः पुष्पकं गोमेदं तमसः प्रवालमवनीसूनोर्विधौर्मौक्तिकम् । नीलं मन्दगतेः कवेस्तु कुलिशं केतोर्विडालाक्षकं रत्नं रत्नविदो वदन्ति विहितं दानेऽथवा धारणे ॥ १७४ द्युमणेः सूर्यस्य, तमसः राहोः, अवनीसूनोर्मङ्गलस्य, मन्द- गतेः शनैश्चरस्य, कवेः शुक्रस्य, विडालाक्षकं विदूरमणिः, एषां प्रातिकूल्ये यथासंभवं दानं धारणं च कार्यम् । अथ मुक्ताफलानां द्रुतिस्तथाऽन्येषामपि रत्नानां द्रुतिप्रकारमाह— मुक्ताफलानि सप्ताहं वेतसाऽम्लेन भावयेत् । जम्बीरोदरमध्ये तु धान्यराशौ निधापयेत् ॥ १७५ ॥ पुटपाकेन तच्चूर्णं द्रवते सलिलं यथा । कुरुते योगराजोऽयं रत्नानां द्रावणं प्रिये ॥ १७६ ॥ इति मुक्तादिरत्नद्रुतयः । अथ सौराष्ट्रीसत्त्वम्— सिताऽसिता च सौराष्ट्री गोपित्तैर्भावयेत्तु ताम् । शतवारं प्रयत्नेन मित्रपञ्चकसंयुताम् । धमनान्मुञ्चते सत्त्वं क्रामकं¹ कोष्ठयन्त्रके ॥ १७७ ॥ अथ सस्यकसत्त्वम्— सस्यकं चूर्णितं भाव्यं दिनं शशकशोणितैः । स्त्रीमूत्रे वाऽथ यामैकं तत्पादांशां निशां क्षिपेत् ॥ १७८ ॥ मर्द्य करञ्जतैलेन यामैकं गोलकं च तत् । अन्धमूषागतं ध्मातं घटिकार्धं दृढाग्निना । इन्द्रगोपकसंकाशं सत्त्वं मुञ्चति शोभनम् ॥ १७९ ॥ इति श्रीसौराष्ट्रदेशोद्भवसारस्वतकुलावतंसोपाध्यायश्रीमाधवविरचिते आयु- र्वेदप्रकाशे त्रयोदशोऽध्यायः ॥ १३ ॥ १ ‘क्रामके’ ग. ।