प्रियदर्शिका नाटिका (सम्राट हर्षवर्धन - चतुरङ्क शास्त्रीय नाटिका सान्वय सटीक)

"? Ah, "हर्ष-" is at the end of line 20! Let's look at the very end of line 20: Is there a word? Wait, between "वदान्यस्य" and line end: Let's count words in line 20:

1. म्बर्याः
2. प्रणेता
3. धीमद्वाणः
4. स्वस्वामिनः
5. सुहृदश्च
6. वदान्यस्य
7. नृपस्य (wait, look at the word: is it "हर्षस्य"? No, "नृपस्य"?) Wait, look at line 20 after वदान्यस्य: There is a word: "हर्षस्य" or "नृपस्य"? Wait, it has two letters with a conjunct: "हर्षस्य"? "ह" then "र्षस्य"? Then "नृपस्योदारचरितस्य"? Wait, let's look at the end of line 20: It says: "नृपस्योदारचरितस्य"! Then line 21: "चरितकाव्याभिसंध्येण" or "हर्षचरित-"? Wait! In line 21: "हर्षचरिताख्यो गद्यप्रबन्ध एव" is in line 21-22: "सोऽयं निबन्धमञ्जरी हर्षचरिताख्यो गद्यप्रबन्ध एव..."!

Line 17: व्योपनिवद्धम् । अस्यां च नाटिकायामुपवर्णितं कथाभूतमङ्गाङ्गत्वमतो विभक्तं सारांशरूपेण Wait: "व्योपनिवद्धम्" or "व्योपनिवद्धम्" (with द्ध / ब्ध: 'व्योपनिवद्धम्' or 'व्योपनिवद्धम्') "अस्यां च नाटिकायामुपवर्णितं कथाभूतमङ्गाङ्गत्वमतो विभक्तं सारांशरूपेण" Wait, look at "कथाभूतमङ्गाङ्गत्वमतो विभक्तं" - wait: कथाभूत - no, look at: 'क' 'था' 'व' 'स्तु' 'अ' 'ङ्गा' 'ङ्ग' 'त' 'या' -> 'कथावस्तु अङ्गाङ्गतया'? Let's zoom into line 17: "अस्यां च नाटिकायामुपवर्णितं कथावस्तु..." Look at the letters: क (ka) था (thā) व (va) स्तु (stu) अ (a) ङ्गा (ṅgā) ङ्ग (ṅga) त (ta) या (yā) वि (vi) भ (bha) क्तं (ktaṃ) YES! "कथावस्त्वङ्गाङ्गतया विभक्तं सारांशरूपे

( ४३ ) एक एव विमर्दिताभिकबलक्रोधवेगो दारुणतरं संप्रहारं कृत्वा शत्रुबलमित्थमथाकुले कृत्वा पात्रप्रहारशतजर्जरितोरुवक्षा युधि निहतस्तथा सर्वमाख्यत् । व्यज्ञापयच्च देव सबन्धुपरिवारे हते विन्ध्यकेतौ शून्योभूते तत्स्थाने हा तात हा मातः इति कृतकृपणप्रलापा विन्ध्यकेतोर्बेशम्युपलब्ध्याभिजात्यानुरूपा कन्यका तदुहितेत्यस्मा- भिरानीता द्वारि तिष्ठति । तां प्रति देवः प्रमाणमिति । तत एतां वासवदत्तायै समर्पय । श्लक्ष्णया च देवी भगिनीबुद्ध्या स्वयेयं सर्वदा द्रष्टव्या विशिष्टकन्योचिते नृत्यगीतादि सर्वं शिक्षयितव्या चेति प्रतीहारीमादिदेश । वासवदत्तापि तामरण्याङ्कध्येत्यारण्यिकाशब्देन व्यपदिश्यै स्वान्तःपुरेऽस्थापयत् । तदनन्तरं वैतालिकेनाभिवन्दितमध् याह्नुरागमः स्नानाथैमुदति- . ष्ठन्नरपतिः । शाह च म्भणदन्तमभ्यन्तरं प्रविश्य कृतयथोचितक्रियाः सत्कृत्य विजयसेनं कलिङ्गोच्छित्तये प्रेषयान इति । द्वितीयाङ्के तावत्प्रथमं राज्ञो विदूषकेण सह प्रवेशः । तत्र गृहीतनतामुपवनारूक्षां स्नप्रियां द्रष्टुं सोत्कण्ठो वत्सराजो वयस्येन वसन्तकेन सहोत्कण्ठाविनोदनार्थं धारागृहो- द्यानं जगाम । अत्रान्तरे अगस्त्याय महर्घ्येदर्थं दातुकामया देव्या शेफालिकाकुसुम- मालां स्रतु गृहीत्वागच्छेदित्याज्ञाप्ता इन्दीवरिका नाम चेटी धारागृहोद्यानदीर्घिकायाः कमलो- न्नयवचित्य लवागच्छेत्यादिश्या आरण्यिकया सार्धं तदेवोद्यानमागतवती । यावच्च धारा- गृहोद्यानधिया स्फुटपङ्कजकान्तिहारिण्या हंसस्वनपुष्पसौगन्ध्यादिना रम्याया दीर्घिकाया दर्शनेन चाह्लादितचित्तो नृपो वसन्तकेन सह संभायमानस्तिष्ठति तावदारण्यिका तत्रा गता प्रत्यक्षचरीवोद्यानदेवता विदूषकेण दृष्टा । राज्ञे निवेदिता च । किंन्वियं नागकन्या भवेदाहोखिन्नृपर्तौ कौमुदीत्यादि वितर्कयन्नृप इन्दीवरिकारण्यकयोर्विम्भालापात्तां विन्ध्य- केतुदुहितेति ज्ञातवान् । अभवच्च तस्यामनुरक्तचित्तः । तदनन्तरं कमलान्व्यवचिन्वती मधुकैराक्रम्यमाणाऽरण्यिका तन्निवारणार्थं स्वसखीमाह्वयत् । तथा तां दृष्ट्वा विदूषको- पदेशाद्राज्ञा तूष्णीमुपगत्य रामवात्सग्यतं च सखीबुद्ध्याऽरण्यिका । वत्सराजोऽपि तां कण्ठे जग्राह स्वोत्तरीयेण भ्रमरान्निवारयितुमारेभे च । राजानं दृष्ट्वा सत्रायसं दूरमपसृता आरण्यिका से रासश्टुं पश्यन्ती स्वगतमाह अय स महाराजौ यस्याहं तातेन दत्ता । स्थाने खलु तातस्य पक्षपातःइति । अत्रान्तरे राक्षीराहाम्पाथैमागतामिन्दीवरिकां दृष्ट्वा राजाव- मन्तकक्ष कदलीगृह प्रविश्य स्थितौ । निर्गते चेन्दीवरिकारण्यके । वत्सराजोप्यारण्यकया हृनचित्तः क उपायः पुनरेतां द्रष्टुमिति चिन्तयन् परिणतप्रायं दिनमं दृष्ट्वा स्ववयस्यो गृहाभ्यन्तरं प्रविवेश । तृतीयाङ्के तावत्प्रथमं 'हजे मनोरमे यः स साङ्कृत्यायन्वार्यपुत्रस्य मम च वृत्तान्तो नाट्येोपनिबद्धस्तस्य नर्तितव्यशेषमद्य तुम्माभिः कौमुदीमहोत्सवे नर्तितव्यमिति देव्या वासवदत्तादाज्ञाया मनोरमायाः प्रवेशः । सा च ह्मः खलु आरण्यकया प्रियसख्या श्लथहृदययाग्यमेव नर्तितव्यथ पुनर्वासवदत्ताभूमिका तया यदि तथा स्थिते ततोमशं देवी कुप्यति । अतस्तामन्विष्योपारम्भ्य इति मनसि कृत्वा धारागृहोध्यान्दीर्घिकाम- गतवती । अपश्यच्च तां कदलीगृहं प्रविशन्तीम् । ततस्तस्या विश्रम्भभाषणाद्दन्मचुरेतु- रकतेयमिति ज्ञात्वा तामुपेत्य समाश्वास्य मदनसन्तप्ताङ्गामातस्त्याः शिशिरोप- चारेण संतापं लघूकर्तुं प्रायत्तत । अत्रान्तर आरण्यिकायां दृढमनुरङ्गेन वत्सराजेन प्रहितो

दरान्तकस्तत्रैवाजगाम। अकथयच्चात्मन सुहृद आरण्यिकाया कृते जातां दुरवस्थां याञ्चा- त्मन सख्यास्तादृशीमवस्थां तस्मै। ततो वसन्तकेनातिलङ्घ्यानुज्ञा से प्रियदर्शी कथमत्रतयो समागमो भविष्यतीत्युक्ता मनोरमा-अद्य राजानमभिमंत्र्यतया साङ्कृत्यायन्या कृतिकुसुमनचरितं नाम नाटकं देव्या पुरतो नर्तितव्यम्। तत्रारण्यिका वासवदत्ता भवि- ष्याति। अहमपि वत्सराज । तयस्तेनैव सर्वं शिक्षयितव्यम् । तदागत्य स्वयमेव स्वां भूमिकां कुर्वाण समागमोत्सवमनुभवतु महाराज । इति तस्य कर्णेऽकथयत्। वसन्त- कोपि हृष्टो यावदेव युवां नेपथ्यग्रहण कुरुथस्तावदेवाहं वयस्य गृहीत्वागच्छामीत्युक्त्वा स्वभर्तुरन्तिकमयात् । मनोरमापि स्वराम्भ्या सह प्रेक्षागृहमगात् । तत प्रवृत्ते गर्भनाटके भर्तुरभिनयातिशयमसद्हमाना कुपिता वासवदत्ता भगवत्याधिक कल्पित साम्यमिति सरोपमुक्त्वा काञ्चनमालासरिता प्रेक्षागृहान्निर्गता। दृष्टा च तया चित्रशालाद्वारे सुप्तौ वसन्तको । ततो राज्ञाप्यत्र भवितव्यमत एत बोधयित्वा पृच्छामीति काञ्चनमालामुक्त्वा तथा कृत्वा तमपृच्छत् । सोपि भूर्वोधैगुम मखलमेव तन्त्रमाबुलीकृतवान् । वासव- दत्तापि बध्यनामथं द्रक्ष्यामि तावदस्य प्रेक्षणीयमिति मनोरमामुक्त्वा भृत्यन्त राजानं गत्वा आरण्यिकां च हस्तेनाकृष्य इन्दीवरिके गृहाणेमामिति दासीमादिश्य राजा पाद- पतनेन प्रसाद्यमानोपि अकृत्वैव प्रसादं गता। ततो वत्सराजोपि शयनीयं गत्वा देव्या प्रसादनोपाय चिन्तयन्नित्यतिशाय निष्क्रान्त । चतुर्थाङ्के प्रवेशके मनोरमा प्रथम देव्या दीर्घरोषतां स्वसख्याया आरण्य- कायाश्च विषमवस्थामधिकृत्यवात्मन उद्वेगम विस्करोति। ततस्तां मिलिता काञ्चनमाल्यै- नकथयत् । अद्य देव्या स्वमात्राद्भारुप्रदाया प्रेषितो लेखाधिगत । तस्मिंश्च लिखित- मासीत्-तव मातृस्थाने स्थिताया मम भगिन्या भर्तुर्दृढवर्मण समधिकं राजनगरं हस्ति- द्वहस्तकेन रुद्धस्य । तत्र युष्मनेन वृत्तान्तं श्रुत्वापि गमर्थस्य ते भर्तुरेवमीदासीन्यमपल- मितुमिति । तद्वाचना प्रभृति दुर्मनायमानैव देवी तिष्ठतीति । तदनन्तरं देव्या सह साङ्कृत्यायन्त्या प्रवेश । तत्र यावत्साङ्कृत्यायनी नेदृशो वत्सराज इत्यादिवचनोपन्यासेन देवीं सान्त्वयति तावत्तस्या एव प्रमादनार्थं वत्सराजोपि तत्रोपस्थित । तत साङ्कृ- त्यायन्त्या अङ्कगतदेवीवदनस्तद्वैधुर्यंवशश्च वत्सराज प्राह-देवि नाहमस्मिन्विषये तदानीम क्षासम्। अनिष्ठान्तरसमुत्थात् मम कल्पितोऽचिन्तस्ये विनयगेने प्रेषितवान् । पतिरत्या- श्चर्यवहानि शास्त्राद्यन्तं वा आन्नाया । अथ श्रो वा वसिद्वहत्थं युद्धे बद्धं हतं वा बोध्य- मीति । तच्छ्रुत्वा वासवदत्ता यावदेवात्मन परितोषं दर्शयति तावदेव निहितकञ्चको रुद्धवेशुरुद्विग्ना विनयप्रयुक्ता गजेन्द्रो विजयसेना लब्धप्रोत्साहक एव्य शाभां प्रवि- पद्य स्थित । नितोट्टिता कञ्चुकिना रुण्णार्थे प्रतिपादितस्य रुडर्मण शृतवृत्तान्तंन पुरं गद्देश । अत्रान्तरे मनोरमा गर्भधममेत्य भर्तृनि आरण्यिका कस्यचिदपराधोने विषं पं गत्वा प्राणसंशये वर्तते इति वासवदत्तार्यै न्यवेदयत् । ततो देव्याज्ञाया तत्रा'नीतारण्डिका नागवैयाद्याद् गृहीतदंशविधेन वत्सराजेन विचिकित्सा स्वय्यागुंरभूत् । तां दृष्ट्वैव सा चिरण्मया मे राजपुत्री प्रियदर्शिका ते `गीतीति विजदुग्रंस्साद्रव्यया आकष्ट । तन्तः स्वभगिनीमनेन प्रीत्युक्ता देवी वासवदत्ता राज्ञो हस्ते प्रियदर्शिकामर्पियन्यी वत्सराज च प्रीतेन परिगृहीतम् । उत्तरतथा परं नटिका भरतवाक्येन कविला ॥

श्रीहर्षदेवविरचिता। ॥ प्रियदर्शिका ॥

॥ प्रथमोऽङ्कः ॥

धूमव्याकुलदृष्टिरिन्दुकिरणैराह्लादिताक्षी पुनः पश्यन्ती वरमुत्सुकानतमुखी भूयो ह्रिया ब्रह्मणः ॥ सेर्ष्या पादनखेन्दुदर्पणगते गङ्गां दधाने हरे स्पर्शादुत्पुलका करग्रहविधौ गौरी शिवायास्तु वः ॥ १ ॥ अपि च । कैलासाद्रावुदस्ते परिचलति गणेषूल्लसत्कौतुकेषु क्रोडं मातुः कुमारे विशति विषमुचि प्रेक्षमाणे सरोषम् । मौलौ पुण्यप्रवाहा सुरसरिदमला राजते यस्य वह्नौ भालः कण्ठे तमो वा त्रिभुवनभयहृद्यश्च भक्तार्तिहारी । ध्येयोयस्य शत्रुर्भवति भगवतो मन्मथो यातिशस्त- स्तस्मै सर्वेश्वराय प्रणतिरातिशयानन्दकन्दाय मेस्तु ॥ १ ॥ अथ तत्रभवान् महाकविः श्रीहर्षदेवः प्रियदर्शिकां नाम नाटिकां रिरचयिषुः प्रारि- प्सितस्य ग्रन्थस्याप्रतिसमाप्त्यर्थं मङ्गलस्यावश्यकर्तव्यतया पूर्वरङ्गप्रधानाङ्गभूतामष्टपदां नान्दीं श्लोकद्वयेन तावदुपनिबध्नाति—धूमेति । गौरी पार्वती वः सामाजिकानां शिवाय कल्याणायस्तु । कीदृशीत्याह—करग्रहविधौ विवाहप्रसङ्गे धूमेन हूयमानशमी- पलाशलाजादिसंस्पर्शाद् वैवाहिकाभिसमुत्थितेन व्याकुले दृष्टी नयने यस्याः सा तथोक्ता । पुनः इन्दुकिरणैः शिवशिरस्थचन्द्रमयूखैः आह्लादिते प्रमुदिते अक्षिणी यस्याः सा तथोक्ता । तथा च उत्सुक्योत्कण्ठिता सती वरं पतिं पश्यन्ती । भूयः ब्रह्मणः पुरोधसश्च- तुर्मुखस्य हिया लज्जया आनतमवनतं मुखं यस्यास्तादृशी । पुनश्च पादयोः नखाः पादनखा इन्दव इव पादनखेन्दवः । ते एव दर्पणानि तानि गते प्रतिबिम्बिते गङ्गां दधाने हरे सेर्ष्या । सपत्नीदर्शनेन जातासूयेत्यर्थः । पुनश्च स्पर्शाद् हरकरस्पर्शादुत्पुलका जातरोमाञ्चा । शार्दू- लविक्रीडितं वृत्तम् । तल्लक्षणं-सूर्याश्वैर्यदिमः सजौ सततगाः शार्दूलविक्रीडितम् ॥ इति ॥ १ ॥ विघ्नबाहुल्यशङ्कया पुनरपि मङ्गलमवतारयति-अपि चेति । कैलासेति । कैलासाद्रौ कैलासपर्वते उदस्ते रावणेनोत्क्षिप्ते परिचलति कम्पमाने सति । गणेषु प्रमथादिषु उल्लसदाविर्भवत्कौतुकं येषां तथा तेषु । कुमारे कार्त्तिकेये मातुः क्रोडं भुजान्तरं विशति सति । विषमुचि शिवस्याभरणभूते सर्पे सरोषं किमिदमिति प्रेक्षमाणे । १ पश्यन्तीव समु०. २ नतमुखी. ३ भूयोद्धिया.

२ | प्रियदर्शिकायां

पादावष्टम्भसीदद्वपुषि दशमुखे याति पातालमूलं क्रुद्धोऽप्याश्लिष्टमूर्तिर्भयघनममया पातु तुष्टः शिवो नः ॥ २ ॥ ( नान्द्यन्ते ) सूत्रधारः—( परिक्रम्य । ) अद्याहं वसन्तोत्सवे सबहुमानमाहूय नानादिग्देशादागतेन राज्ञः श्रीहर्षदेवस्य पादपद्मोपजीविना राजसमूहेनोक्तः । यथास्मत्स्वामिना श्रीहर्षदेवेनापूर्ववस्तुरचनालंकृता प्रियदर्शिका नाम तथा च पादस्य हरचरणस्य अवष्टम्भेन निर्भरनिक्षेपेण सीदत् खिद्यमानं वपुर्यस्य तस्मिन् दशमुखे पातालमूलं याति सति । रावणचेष्टितेन क्रुद्धोपि भयेन घनं दृढं यथा तथा उमया आश्लिष्टमूर्तिरसन् तुष्ट प्रीत शिव व पातु ॥ स्रग्धरा वृत्तम् । लक्षणं—म्र्भनैर्यानां त्रयेण त्रिमुनियुतियुता स्रग्धरा कीर्तितेयम् । इति ॥ २ ॥ श्लोकपादरूपाणि पदत्वान्यु- पगमतदष्टापदैयं नान्दी । तदुक्तं नाट्यप्रदीपे—श्लोकपादं पदं येथिनुचिस्तत्समाश्ररे । परेत्ववान्तरायथेस्वरूपं पदमूपिरे ॥ इति ॥ नान्दीश्रोकस्याद्यक्षयोरादौ भूर्देवताओ मगण प्रयुक्तस्तेन गणशुद्धि । उक्तं च भागतेन । क्षेमं सर्वगुहर्दसे मगणो भूमिदैवतः । इति । नान्द्यां मनाक् काव्यार्थसूचने कर्तव्यमित्युफल्यान्नदिनापि तथा कृतम् । तथाहि प्रथमश्लोके साक्षाद् गौरीशब्देन नाविवाख्याश भूम्यस्यानुलद्विरित्यनेन सरसा रात्रिमु- कण्ठभेन दत्तवृद्धलक्ष्खलत्कथिसिजो विवाह इत्युक्तिरित्येरितेने सरया षङ्कुविना कृतमवगाह्ने मुहुर्मुहुरथ स्निग्धकेनोराधयत्यलाभादयं पश्यन्ती वरमित्यनेन तस्या- यादृच्छिक मन्तराजदर्शनं तदुत्पन्नं सारामायगौहराश्चर्यं दिया प्रदान इत्यनेन रक्तानुरागस्य राज्ञ्या परिजनज्ञानवारीजिहीर्षया गोप्यं रोध्येत्यादिना गर्भनाटके मनोरमायाः स्थाने देवी- विप्रलम्भपूर्वं स्वयमेव भूयता राज्ञा संगतामारुन्धवां दृश देव्या शारुया स्पर्धाकुलतया इत्यनेन नायिकाया द्वितीयाङ्के षष्टवित कमलशनान्मित्यम सूचित रापुरल्लखमित्याद्य- र्थाजाते सूचितम् । द्वितीयश्लोवगतेन च कैलासशखित्यादिना कलिङ्गराजकृते स्तवर्मणो राज्यपरिश्रंश पादावष्टम्भेत्यादिना कलिङ्गनृपस्य य सराजसैनिकामन्तदिसयस्य दुर्ग- प्रवेशस्तद्विनाशाच्च आश्लिष्टमूर्तिरित्यनेन स्वकर्मण पुनद्राज्यप्राप्त्या परितुष्टाया राज्ञ्या राज्ञो हस्ते प्रियदर्शिकासमर्पणमित्यादि प्रबन्द्यार्थे सूचित ॥ नान्द्यन्त इति—नान्दीलक्षणमादिभरते—आशीर्वचनसंयुक्ता श्लोक काव्यार्थ- सूचकः । नान्दीति कथ्यंत तस्यां पदद्विनियमोपि वा । नान्दीपदैद्वादशभिरष्टाभिर्वाप्यल- कृता ॥ इति । एतल्लिक्षितंलाट्यदीपे—नन्दति पाव्यानि यथोदरर्गाः सुशील्या पारिषदाश्च सन्तः । यस्मादल राजनतिवृद्धिर्र्त तस्मादियं सा वथितेह नान्दी ॥ इति । सूत्रं प्रयोगनानुगर्न धारयति सूत्रधार । सङ्के—नाट्यस्य यदनुष्ठान तत्सूत्रं स्यात्स- बीजकम् । रङ्गदैवतमूहारान्तसूत्रधार उदीरित ॥ अनुद्रव्यगुणानेतु प्रदेशि च वस्तु । रङ्गप्रसाधनप्रौढः सूत्रधार इहोच्यते ॥ इति । नाना दिशो येषां ते नानादिशः । ते च ते देशाश्च तेभ्य आगतेन । अभिनूमानं पूर्वं यस्याः सा आदृत्यै । आदृतो या वस्तु वृत्तस्त राज्ञ रच्या घटना तथा अलंकृता । प्रियदर्शिका नामेति । नाटिका राज्ञादीनां १ हर •

प्रथमोऽङ्कः । ३ नाटिका कृतेत्यस्माभिः श्रोत्रपरंपरया श्रुतम्¹ । न तु प्रयोगतो दृष्टा² । तत्तस्यैव राज्ञः सर्वजनहृदयाह्लादिनो बहुमानादस्मासु चानुग्रहबुद्ध्या³ यथावत्प्रयोगेण त्वया नाटयितव्येति । तद्यावन्नेपथ्यरचनां कृत्वा यथा- भिलषितं संपादयामि । ( परितोऽवलोक्य । ) आवर्जितानि सामाजिकमनां-⁴ सीति मे निश्चयः⁵ । कुतः । श्रीहर्षो निपुणः कविः परिषद्प्येषा गुणग्राहिणी लोके हारि च वत्सराजचरितं नाट्ये च दक्षा वयम् । वस्त्वेकैकमपीह वाञ्छितफलप्राप्तेः पदं किं पुन- र्मद्भाग्योपचयादयं समुदितः सर्वो गुणानां गणः ॥ ३ ॥ ( नेपथ्याभिमुखमवलोक्य । ) अये । कथं प्रस्तावनामभ्युद्यते मयि विदितास्मद्- भित्रायोऽङ्गाधिपतेर्दृढव

४ प्रियदर्शिकायां प्रथमोऽङ्कः।

( ततः प्रविशति कञ्चुकी। ) कञ्चुकी—( सशोकाश्रमं नाटयन्। निश्वस्य। ) कष्टं भोः कष्टम्। राज्ञो विपद्बन्धुवियोगदुःखं देशच्युतिर्दुर्गममार्गखेदः। आस्वाद्यतेऽस्याः कटुनिष्फलायाः फलं मयैतच्चिरजीवितायाः॥४॥ ( सशोकं सविस्मयं च। ) तादृशस्यापि नामाप्रतिहतशक्तित्रयस्य रघुदिलीप- नलैतुल्यस्य देवस्य दृढवर्मणो मत्प्रार्थ्यमानाप्यनेन स्वदुहिता वत्सराजायै दत्तेति बद्धानुशयेन वत्सराजे बन्धनान्निस्र्त इति च लब्धरन्ध्रेण सहसागत्य कलिङ्गहतकेन विपत्तिरीदृशी क्रियत इति यत्सत्यमुपपन्नमपि न श्रद्दधे। कथमेकान्तनिष्ठुरमीदृशं च दैवमस्मासु। येन सापि राजपुत्री यथाकथंचिदेना वत्सराज

किं तत्रैव गच्छामि । (निःश्वास्यात्मनोऽवस्थां पश्यन् ।) किमिदं हि राजपुत्र्या विना तत्र गत्वा कथयिष्यामि । अये । कथितं चाद्य मम विन्ध्यकेतुना— “मा भैषीः । जीवति सत्रभवान्महाराजो दृढवर्मा गाढैःप्रहारैर्जर्जरीकृतो बद्धस्तिष्ठति ।” इति । तदधुना स्वामिनमेव गत्वा पादपरिचर्यया जीवित- शेषमात्मनः सफलयिष्यामि । (परिक्रम्योर्ध्वमवलोक्य।) अहो अतिदारुणता शरदातपस्य । यदेवमनेकदुःखसंतापितेनापि मया तीक्ष्णोऽवगम्यते । घनबन्धनमुक्तोऽयं कन्याग्रहणात्परं तुलां प्राप्य । रविरधिगतस्वधामा प्रतपति खलु वत्सराज इव ॥ ५ ॥ (इति निष्क्रान्तः ।) इति विष्कम्भकः । (ततः प्रविशति राजा विदूषकश्च ।) राजा— भृत्यानामविकारिता परिगता दृष्टा मतिर्मन्त्रिणां मित्राण्यप्युपलक्षितानि विदितः पौरानुरागोऽधिकम् । निर्व्यूढा रणसाहसव्यसनिता स्त्रीरत्नमासादितं निर्व्याजादिव धर्मतः किमिव न प्राप्तं मया बन्धनात् ॥ ६ ॥ नगरीम् । कुशाम्बेन राज्ञा निर्मिता कौशाम्बी । जर्जरीकृतं विह्वलतामापादितम् । घन- बन्धनेति । घनानां मेघानां बन्धनमुपरोधस्तस्मान्मुक्तः पक्षे घनं दृढं यत्प्रद्योतकृतं बन्धनं तस्मान्मुक्तः कन्यायास्तदाख्याराशेः ग्रहणान्प्रवेशात्परमनन्तरं तुलां तुलाराशिं प्राप्य । पक्षे कन्यायाः प्रद्योतनयाया वासवदत्ताया ग्रहणात्परपूर्व तुलामुत्कर्षं प्राप्य । अयं रविः । अधिगतं स्वधाम स्वदेशं कौशाम्बीति यावत् । स वत्सराज इव प्रतपति नितरां दहति । पक्षे प्रतापवान्भवति । श्लिष्टोपमा । पथ्यार्यावृत्तम् ॥ ५ ॥ विष्कम्भकः । वृत्तवर्तिष्यमाणानां कथांशानां निदर्शकः । संक्षेपार्थस्तुविष्कम्भो मध्यपात्रप्रयोजितः । एकानेककृतः शुद्धः संकीर्णो नीचमध्यमैः ॥ इति लक्षणं दश- रूपके । शुद्धः केवलमध्यमैः । पात्रैः प्रयोगो भावेत्स्यात्संकीर्णो नीचमध्यमै ॥ आदौ विष्कम्भकं कुर्यान्नाटकेषु महाकविः । अपेक्षितं परित्यज्य नीरसं वस्तुविस्तरम् । इत्यान्यत्र च । भृत्यानामिति । भृत्यानामविकारिता विकृत्यभावः । स्वामि- भक्तिरिति यावत् । परिगता ज्ञाता । मन्त्रिणां मतिः प्रज्ञा दृष्टा । मित्राणि उपलक्षितानि यथार्थतया ज्ञातानि । पौराणां मयि अनुरागोऽपि अधिकं यथा तथा विदितः । रणे साहसं तत्र व्यसनितासोत्कण्ठेव्यूढा अनुष्ठिता । स्त्रीरत्नं वासवदत्तारूपमासादितम् । निर्व्या- जात्रिष्कपटत्वेन फलाभिसन्धिरहितेन वा अनुष्ठितात् धर्मत इव बन्धनान्मया किमिव न प्राप्तम् । सर्वमपि प्राप्तमित्यर्थः । शार्दूलविक्रीडितं वृत्तम् ॥ लक्षणमुक्तम् ॥ ६ ॥ १ अहह राज०; किं कृप०. २ परंतु गाढ०. ३-व्यंग्या. ४ इतजैकश्चन्द. ५ परा.

६ प्रियदर्शिकायां विदूषकः—(सरोषम्।) भो वयस्य॑। कथं तमेव दास्याः पुत्रं बन्धनहतकं प्रशंससि। तदिदानीं विस्मृतम्। यत्तथा नवग्रह इव गजेपतिः खळखळायमानलोहशृङ्खलाबन्धप्रतिस्खलचरण, शून्यंमुखपुष्करपिशुनित- हृदयसंतापो रोषवशोलम्भितदीर्घगुर्हक्करस्फोटितधरणमार्गो रजनीष्वप्य- निद्रासुखमनुभूतोसि। (भो वयस्स। कहं तं एव्व दासीए उत्तं बन्धणहदभं पसंससि। तं दाणिं विसुमरिदं। जं तह णवग्गहो विअ गअवई खळखळायमाणलोह- सिङ्खलाबन्धपडिस्खलन्तचरणो शुण्णमुखपुण्डरीकपिसुणिदहिअअसंतावो रोसवसुम्भिददीह- गुरुउक्करप्फोडिअभरणिमग्गो रअणीसु वि अहिगअबहु असुहुदोसि।) राजा—वसन्तक दुर्जनः खल्वसि। पश्य। दृष्टं चारैकमन्धकारगहनं नो तन्मुखेन्दुद्युतिः। पीडा ते निगलस्वनेन मधुरास्तस्या गिरो न श्रुताः। क्रूरा बन्धनरक्षिणोऽस्य मनसि स्निग्धाः कटाक्षा न ते दोषान्पश्यसि बन्धनस्य न पुन प्रद्योतपुत्र्या गुणान्॥७॥ विदूषकः—(सगर्वम्।) भो। यदि तावद्बन्धनं सुखनिबन्धनं भवति विदूषक -नायकसहायान्यतम। तल्लक्षणम्-कुसुमवसन्ताद्यभिध कर्मवपुर्वेशभाषाद्यै। हास्यकर कलहरतिर्विदूषक स्यात्स्वकर्मश॥ इति। विस्मृतं विमिति शत्रु.। नैतद्विस्मर्तुं शक्यमिति भाव। खळललायमान तथाशब्दं कुर्वन् य लोहशृङ्खलाबन्धस्तेन परिस्खलन्तो चरणौ यस्य स। उभयत्र समानम्। शून्य वन्यमुखपुष्कर मुखकमल तेन पिशुनित सूचितो हृदयसन्तापो येन। पक्षे मुखपुष्कर शुण्डाग्रम्। रोषवशेन कोपाधीनतयोल्लोभावेनेति यावत्। उत्तम्भित्या दर्शितैव वा। गुरुन् स्थूलं करो हस्त शुण्डा च तेन स्फोटितो धरणीमार्गो येन। दृष्टमिति। अन्धकारेण गहन निविडं चारकं कारागृहं त्वया दृष्टम्। मनावष्टितमित्यर्थ। 'चारकं बन्धनालय' इति वैजयन्ती। तस्या वासवदत्ताया मुखेन्दुद्युति वदनचन्द्रकान्ति नो न दृष्टा। निगलस्वनेन शृङ्खलाशब्देन ते पीडा। मधुरास्तस्या गिर भाषितानि न श्रुता। अथ क्रूरा बन्धन रक्षिण कारागृहक्षका तव मनसि स्थिता। न ते तादृशा स्निग्धा स्नेहपूर्णा कटाक्षा नयनप्रान्तविलोकितानि मनसि स्थिता गोचरीभूता। एव बन्धनस्य दोषान् पश्यसि न पुन प्रद्योतपुत्र्या वासवदत्ताया गुणान् पश्यसि। अवधारयसीत्यर्थ। बहुगुण समुदाये अल्पदोषा मज्जन्तीति भाव। शार्दूलविक्रीडितं वृत्तम्। लक्षणमुक्तपूर्वम्॥७॥ १ वृत्त (एव) २ (गजेन्द्रानी) विस्वर (विद्यमेवहि). ३ पुष्यन्ति (तह्रपड) ४ अ०प०- डुस्करपिशुनरुहु० (शुण्णमुखपुक्खरपिटणिज्जन्तहि०) ५ डिरविगतपयनिष्ठूह (अहिगव्वरणि० डिशो) ६ अनुवाचषसि (अणुवाघेओ), निद्रासुखम न अभोसी (णिद्दासह ण पत्तेसि) ७ चारुकं, ८ निगल०धन सुखबन्धन (निअल० सुह०)

; प्रथमोऽङ्कः । ७ तत्कस्मात्त्वं दृढवर्मा बद्ध इति कलिङ्गराजस्योपरि रोषं बध्नासि । ( भो । जइ दाण धम्मव्वणं सुहणिवन्धणं होइ ता कीस तुमं दिढवम्मा बद्वोत्ति कलिङ्गरणो उवरि रोसं बन्धेसि । ) राजा—( विहस्य । ) धिङ्मूर्ख । न खलु सर्वो वत्सराजो य एवं वासवदत्तामवाप्य बन्धनान्निर्यास्यति । तदास्तां तावदियं कथा । विन्ध्य- केतोरुपरि बहून्यहानि विनयसेनस्य प्रेषितस्य । न चाद्यापि तत्सकाशा- त्कश्चिदागतः । तदाहूयतां तावदमात्यो रुमण्वान् । तेन सह किंचि- दाल्पितुमिच्छामि । ( प्रविश्य । ) प्रतीहारी—जयतु जयतु देवः । एष खलु विनयसेनोऽमात्यो रुम- ण्वानपि प्रतीहारभूमिमुपस्थितौ । ( जेदु जेदु देव्वो । एसो क्खु विजयसेणो अमच्चो रुमण्वो वि पडिहारभूमिं उवट्ठिदो । ) राजा—त्वरितं प्रवेशय तौ । प्रतीहारी—यद्देव आज्ञापयति । (जं देवो आणवेदि ।) (इतिनिष्क्रान्ता ।) ( ततः प्रविशति रुमण्वान्विजयसेनश्च ) रुमण्वान्—( विचिन्त्य । ) तत्क्षणमपि निष्क्रान्ताः कृतदोषा इव विनापि दोषेण । प्रविशन्ति शङ्कमाना राजकुलं प्रायशो भृत्याः ॥ ८ ॥ ( उपसृत्य । ) जयतु देवः । राजा—( आसनं निर्दिश्य । ) रुमण्वन् । इत आस्यताम् । रुमण्वान्—( सस्मितमुपविश्य । ) एष खलु जितविन्ध्यकेतुर्विजयसेनः प्रणमति । ( विजयसेनस्तथा करोति । ) राजा—( सादरं परिष्वज्य । ) अपि कुशली भवान् । विजयसेनः—अद्य स्वामिनः प्रसादात् । राजा—विनयसेन उपविश्यताम् । सुखनिवन्धनं सुप्रहृष्टं । तत्क्षणमिति । भृत्या राजसेवकाः तत्क्षणं तस्मिन्नेव क्षणे नृपतिसकाशान्निष्क्रान्ता निर्गता अपि दोषेण विनापि कृतदोषाः कृतापराधा इव शङ्कमाना सभयाः राजकुलं प्रविशन्ति । स्वगतोक्तिः । आर्या छन्दः ॥ ८ ॥ १ उद्वहसि (उच्छहसि). २ दिवसानि ३ आहूयताम०. ४ विन्ध्यकेतोर्विजेता. ५ स्थीयताम्

९ प्रियदर्शिकायां ( विजयसेन उपविशति । ) राजा—विजयसेन कथय विन्ध्यकेतोर्वृत्तान्तम् । विजयसेनः—देव किमपरं कथयामि । यादृशः स्वामिनि कुपिते । राजा—तथापि विस्तरतः श्रोतुमिच्छामि । विजयसेनः—देव श्रूयताम् । इतो वयं देवपादादेशाद्यथादिष्टेन करितुरगपदातिसैन्येन महान्तमप्यध्वानं दिवसत्रयेणोल्लङ्घ्य प्रभातवेला- यामतर्किता एव विन्ध्यकेतोरुपरि निपतिताः स्मः । राजा—ततस्ततः । विजयसेनः—ततः सोऽप्यस्मद्बलतुमुलकलकलावकर्णनेन प्रतिबुद्धः केसरीव विन्ध्यकन्दरान्निर्गत्य विन्ध्यकेतुरनपेक्षितबलवाहनो यथासंनि- हितकतिपयसहायः सहसा स्वनामोद्घोषयन्नस्मानभियोद्धुं प्रवृत्तः । राजा—(हर्षमन्तर्गतमवलोक्य सस्मितम् ।) शोभितं विन्

Here is the complete, line-by-line transcription of the Sanskrit drama page in Unicode Devanagari:

प्रथमोऽङ्कः । ९ सर्वत्रोत्सृष्टसर्वप्रहरणनिवहस्तूर्णमुत्खाय खङ्गं पश्चात्कर्तुं प्रवृत्तः करिकरकदलीकाननच्छेदलीलाम् ॥ ९ ॥ एवं बलं त्रितयमाकुलमेक एव कुर्वन्कृपाणकिरणच्छुरितांसकूटः । शस्त्रप्रहारशतजर्जरितोरुवक्षाः श्रान्तोऽचिराद्विनिहतो युधि विन्ध्यकेतुः ॥ १० ॥ राजा—रुमण्वन् ! सत्पुरुषोचितं मार्गमनुगच्छतो यत्सत्यं व्रीडिता इव वयं विन्ध्यकेतोर्मरणेन । रुमण्वान्—देव त्वद्विधानामेवं गुणैकपक्षपातिनां रिपोरपि गुणाः प्रीतिं जनयन्ति । राजा—विजयसेन अप्यस्ति विन्ध्यकेतोरपत्यं यत्रास्य परितोषस्य फलं दर्शयामि । विजयसेनः—देव इदमपि विज्ञापयामि । एवं सबन्ध

राजा—यशोधरे गच्छ । त्वमेव वासवदत्तायाः समर्पय । वक्तव्या च देवी । भगिनीबुद्ध्या त्वयैव सर्वदा द्रष्टव्या । गीतनृत्तवाद्यादिषु विशिष्टकन्यकोचितं सर्वं शिक्षयितव्या । यदा वरयोग्या भविष्यति तदा मां स्मारयेति । प्रतीहारी—यद्देव आज्ञापयति । (जं देवो आणवेदि ।) (इति निष्क्रान्ता ।) ( नेपथ्ये वैतालिकः । ) लीलामज्जनमङ्गलोपकरणस्नानीयसम्पादिनः सर्वान्तःपुरवारविभ्रमवतीलोकस्य ते संप्रति । आयासस्खलदंशुकव्यवहितच्छायावदातैः स्तनै- रुत्क्षिप्तापरशातकुम्भकलशैवालङ्कृता स्नानभूः ॥ ११ ॥ राजा—( ऊर्ध्वमवलोक्य । ) अये कथं नभोमध्यमध्यास्ते भगवा- न्सहस्रदीधितिः । संप्रति हि । आभात्यर्कांशुतापकथदिव शफरोद्वर्तनैर्दीर्घिकाम्भ- श्

द्वितीयोऽङ्कः । ११ छायाचक्रं तरूणां हरिणशिशुरुपैत्यालवालाम्बुलुब्धः सद्यस्त्यक्त्वा कपोलं विशति मधुकरः कर्णपालीं गजस्य ॥१२॥ रुमण्वन् । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ । प्रविश्याभ्यन्तरमेव वृत्तयथोचितक्रियाः सत्कृत्य विनयसेनेन कलिङ्गोच्छित्तये प्रेषयामः । ( इति निष्क्रान्ताः सर्वे । ) इति प्रथमोऽङ्कः ॥ ॥ द्वितीयोऽङ्कः ॥ ( ततः प्रविशति विदूषकः । ) विदूषकः—ननु भणितोऽस्मीन्दीवरिकया यथा-आर्य उपवासनियम- स्थिता देवी वासवदत्ता स्वस्तिवाचननिमित्तं शब्दयैतेति । तद्यावद्धारा- गृहोद्यानदीर्घिकायां स्नात्वा देवीपार्श्वं गत्वा कुक्कुटवादं करिष्यामि । अन्यथा कथमस्माभिः सदृशा ब्राह्मणा राजकुले प्रतिग्रहं कुर्वन्ति । ( नेपथ्याभिमुखमवलोक्य ) कथमेष प्रियवयस्योऽद्य देव्या विरहोत्कण्ठाविनो- दननिमित्तं धारागृहोद्यानमेव प्रस्थितः । तद्यावद्वयस्येन सहैव गत्वा यथो- दितमनुष्ठास्यामि । ( णं भणिदोम्हि इन्दीवरिआए जह अज्ज उववासाणियमट्ठिदा देवी वासवदत्ता सोत्थिवाअणणिमित्तं सद्दावेदिति । ता जाव धाराघरउज्जाणदीर्धिआए ण्हाइअ देवीपासं गदुअ कुक्कुटवादं करिस्सं । अण्णहा कहं अह्राणं सरिसा बह्मणा राअकुले पडिग्गहं करेन्ति । कहं एसो पिववयस्सो अज्ज देवीए विरहुक्कण्ठाविणोअणा- णिमित्तं धाराघरउज्जाणं एव्व पट्टिदो । ता जाव वअस्सेण सह एव्व गदुअ जहोद्दिदं अणुचिट्ठिस्सं । ) छत्राभावातपनकरं तनोति विस्तारयति । हरिणशिशुः आ समन्तात् लमान् जलस्रवान् आलतीत्यालवालम् । तस्मिन् यदम्बु तत्र लुब्धः सन् तरूणां छायाचक्रमुपैति । मधुकरश्च गजस्य कपोलं सद्यः त्यक्त्वा कर्णपालीं श्रोत्रपुटं विशति । छायार्थ- मित्यर्थः । स्वभावोक्तिः । स्रग्धरा वृत्तम् ॥ १२ ॥ ततः प्रविशतीति । स्वस्तिवाचनं स्वस्तिवाचनार्थं मन्त्रेणायनम् । शब्दायेत आह्वयेदित्यर्थः । कुक्कुटवादं दम्भार्थं वेदमन्त्रानपि उच्चैः पठनम् । कुक्कुटोन्नतवादः स्यात् इति मेदिनी । उत्कण्ठा अभिलाषपूर्वा स्मृतिः । सर्वेन्द्रियसुखास्वादे यत्रास्तीत्या- भिसम्बते । तत्प्राप्तीच्छां ससङ्कल्पा मुद्कण्ठां कवयो विदुः ॥ इति तल्लक्षणम् । तस्या विनोद- नमरण्यनम् । धारागृहं धारायन्त्रोपेतं गृहं धारागृहं धारागृहयुक्तमुद्यानं धारागृहोद्यानम् । १ वृत्ततयोचित ०, २ शब्दापयेत्, ३ यथोदितं ( जहोद्दिदं.)

१२ प्रियदर्शिकायां ( ततः प्रविशति सोत्कण्ठो राजा । ) राजा— क्षामां मङ्गलमात्रमण्डनभृतं मन्दोद्येमालापिनी- मापण्डुच्छविना मुखेन विजितप्रातस्तनेन्दुद्युतिम् । सोत्कण्ठां नियमोपवासविधिना चेतो ममोत्कण्ठते तां द्रष्टुं प्रथमानुरागजनितावस्थामिवाद्य प्रियाम् ॥१॥ विदूषकः—( उपसृत्य । ) स्वस्ति भवते । वर्धतां भगवान् । ( सोत्थि होदे । वड्ढउ भवं । ) राजा—( विलोक्य । ) वसन्तक ! कस्मात्प्रहृष्ट इव लक्ष्यसे । विदूषकः—अर्चति खलु देवी ब्राह्मणम् । ( अच्चदिक्खु देवी बह्मणं । ) राजा—यद्येवं ततः किम् । विदूषकः—( सगर्वम् । ) भोः । ईदृशः खलु ब्राह्मणः । यश्च- तुर्वेदपञ्चवेदषड्वेदब्राह्मणसहस्रपर्याकुले राजकुले प्रथममेहमेव देवीसकाशा- त्स्वस्तिवाचनं लभे । ( भो । ईदिसो क्खु बह्मणो । जो चउव्वेदपञ्चवेदछव्वेद- बम्हणसहस्सपय्याउले राअउले पुढमं अहं एव्व देवीसआसादो सोत्थिवाअणं लहेमि । ) राजा—( विहस्य । ) वेदसंख्ययैवावेदितं ब्राह्मण्यम् । तदागच्छ महाब्राह्मण । धारोगृहोद्यानमेव गच्छावः । विदूषकः—यद्देव आज्ञापयति । ( जं देवो आणवेदि । ) राजा—गच्छाग्रतः । क्षामामिति । नियमार्थं व्रतार्थमुपवासः तस्य विधिस्तदनं तेन हेतुना क्षामां कृशाम् । मङ्गलानि कण्ठसूत्रनासामणिताटङ्कादीन्येव मङ्गलमात्राणि मण्डनानि बिभर्तीति ताम् । मन्दं यथा तथा उद्यमेन प्रयत्नेनालापतीति तथा ताम् । आपाण्डुः छविः कान्तिर्यस्य तेनापाण्डुना मुखेन विजिता प्रातस्तनस्येन्दोर्द्युतिर्यया ताम् । सोत्कण्ठां च । अत एव प्रथमानुरागेण जनिता अवस्था कृशत्वादिलक्षणा यस्यास्तामिव तां तथानुरा- गिणीं प्रियामद्य द्रष्टुं मम चेतः उत्कण्ठते उत्सुकं भवति । उपमास्वभावोक्त्योः संसृष्टि- रलंकारः । शार्दूलविक्रीडितं वृत्तम् ॥ १ ॥ चत्वारो वेदा येषां ते चतुर्वेदाः । एव- मग्रेऽत्र । पञ्चवेदेत्यादि परिहासार्थमुक्तिः । महाब्राह्मणेति उपहासार्थम् । अत्र महच्छब्दो निन्दापरः । तदुक्तं—शैले शैले तथा मद्ये पेये ज्योतिषिके द्विजे । यात्रायां पथि निद्रायां महच्छब्दो न दीयते ॥ इति । १. मन्दोद्यता०. २ प्रथमा०. ३ प्रथममेव लभंते. ४ भाषनं. ५ धाराधरी.

द्वितीयोऽङ्कः । १३ विदूषकः-भो एहि गच्छावः । ( परिक्रम्यावलोक्य च । ) भो वयस्य पश्य पश्य । अविरतपतद्विविधकुसुमसुकुमारशिलातलोत्सङ्गस्य परिमल- निलीनमधुकरभरभग्नबकुलमालतीलतामालकस्य कमलगन्धग्रहणेोद्दाममारुत- पर्यस्तबुद्धबन्धूकबन्धनस्याविरलतमालतरुपिहितातपप्रकाशस्यास्य धारागृ- होद्यानस्य सश्रीकताम् । (भो एहि गच्छह्म। भो वयस्स पेक्ख पेक्ख। अविरदपडन्त- विविधकुसुमसुउमारसिलाअलुच्छङ्गस्स परिमलणिलीणमहुअरभरभग्गबउलमालइल- जालअस्स कमलसन्धगहणोद्दाममारुदपुञ्जन्तेणेरण अविरलतमालतरुपि- हिदादवप्पआसस्स अस्स धाराघरउज्जाणस्स सस्सरीअत्तं ।) राजा - वयस्य साध्वभिहितम् । अत्र हि । वृन्तैः क्षुद्रप्रवालस्थगितमिव तलं भाति शेफालिकानां गन्धः सप्तच्छदानां सपदि गजमदामोदमोहं करोति । एते चोन्निद्रपद्माच्युतबहुलरजःपुञ्जपिङ्गाङ्गरागा गायन्त्यव्यक्तवाचः किमपि मधुलिहो वारुणीपानमत्ताः ॥२॥ विदूषकः-भो वयस्य एतदपि तावत्पश्य पश्य । य एषोऽवि- रलपतत्कुसुमनिकरोऽद्यापि पत्रान्तरगलद्वर्षावसानसलिलबिन्दुरिव लक्ष्यते अविरतं यथा तथा पतन्ति यानि विविधानि कुसुमानि तैः सुकुमारः सुखस्पर्शः मनोहोरो वा शिलातलस्य उत्सङ्गो मध्यप्रदेशो यत्र तत् ०त्सङ्ग तस्य । परिमलेन निलीनाथ ते मधुकराश्च तेषां भरेण भग्नानि बकुलानां मालतीलतानां जातिलतानां जालकानि पुष्पगुच्छा यस्मिंस्तस्य । कमलानां गन्धस्य ग्रहणेन उद्दामो उत्कटो यो मारुतस्तेन पर्यवबुद्धानि विकसितानि बन्धूकानां बन्धूकपुष्पाणां बन्धनानि वृन्तानि यस्मिन् तस्य । अविरलाश्च ते तमालतरवश्च तैः पिहितो निवारित आतपप्रकाशः सूर्य्यालोको यस्मिन् तस्य । वयस्य- वयसा तुल्य वयस्यः । 'नोवयोधर्म' इति यत् । वृन्तैरिति । शेफालिकानां निर्गुण्डीकुसुमानां वृन्तैः बन्धनैः तलं भूमितलं क्षुद्रैः प्रवालैः अभिनवैर्विद्रुमखण्डैः स्थगितमावृतमिव भाति । सप्तच्छदानां गन्धः सपदि तत्क्षणं गजमदस्य य आमोदः परिमलस्तस्य मोहं भ्रान्तिं तनोति जनयति । उन्निद्रेभ्यो विकसितेभ्यः पद्मेभ्यः च्युतः बहुलः रजःपुञ्जः तेन पिङ्गः पीतवर्णः अङ्गरागः अङ्गवर्णो येषां ते । बहलरजःपुञ्ज एव पीतोऽङ्गरागो येषामिति वा । वारुणीपानेन पुष्परसमद्यपानेन मत्ता अत एव अव्यक्तवाचः एते मधुलिहो मधुकराश्च किमपि गायन्ति । उत्प्रेक्षाभ्रान्तिमत्स्वभावोक्तीनां संसृष्टिः । स्रग्धरा वृत्तम् ॥ २ ॥ अविरलेति । अविरलं निरन्तरं यथा तथा पतन्कुसुमनिकरो यस्य सः । अद्यापि पत्रान्तरेभ्यो गलन्तः वर्षावसानसमयसलिलबिन्दवो यस्य स इव लक्ष्यते । तं पश्येति सम्बन्धः । १ बहवो ( पहणुद्दा० ) । २ प्रतिबुद्ध ( पडिबु० ) । ३ पट्टल ४ काण्डविहुरा, ० गन्धवश्च ( णिअरो भग्गव). ६ वसानसमयसादि० ( वसाणसवअ० ) । २

१४ प्रियदर्शिकायां सप्तपर्णपादपः । ( भो वयस्स । एदं पि दाव पेक्ख पेक्ख । जो एसो अविरलपडन्त- कुसुमणिअरो घन वि पतन्तरगलन्तवरिसावसाणसलिलबिन्दू विअ लक्खीअदि सत्तवण्णपाअवो । ) राजा —वयस्य सम्यगुत्प्रेक्षितम् । नह्येव सदृशं जलदसमयस्य । तथाहि । बिभ्राणा मृदुतां शिरीषकुसुमश्रीहारिभिः शाद्वलैः -------- कल्पितकृत्रिमा मरकतक्षोदैरिच क्षालितैः । एषा संप्रति बन्धनाद्विगलितैर्बन्धूकपुष्पोत्करै- रद्यापि क्षितिरिन्द्रगोपकशतैश्छन्नेव संलक्ष्यते ॥ २ ॥ ( ततः प्रविशति चेटी । ) चेटी — आज्ञाप्तास्मि देव्या वासवदत्तया । हञ्जे इन्दीवरिके अद्य मयागस्त्यमहर्षयेऽर्घ्यो दातव्यः । तद्गच्छ त्वम् । शेफालिकाकुसुममालां लघु गृहीत्वागच्छेति । एषाप्यारण्यिका धारागृहोद्यानदीर्घिकायां यावदेव विकसितानि कमलानि नास्ताभिलाषिणा सूर्येण मुकुलाय्यन्ते तावदेव शीघ्रमवचित्यागच्छत्विति । एषा तपस्विनी तां दीर्घिकां न जानाति । तद्गृ- हीत्वा तां गमिष्यामि । ( नेपथ्याभिमुखमवलोक्य । ) ईत इत आरण्यिके एहि । ( आणत्ताह्मि देवीए वासविदत्ताए । हंजे इन्दीवरिए । अज्ज मए भगवतिमहेसिणो अग्घो दादव्वो । ता गच्छ तुमं । सेहालिआकुसुममालं लहु गेण्हिअ आअच्छेति । एसावि आरण्णिआ धाराघरउज्जाणदीहिआए जाव एव्व विआसिआई कमलाई ण अत्थाहिला-

बिभ्राणेति । शिरीषकुसुमानां श्रियं शोभां हरन्तीति तैः शाद्वलैः शाद्वलहरितप्रदेशै मृदुतां कोमलतां बिभ्राणा । क्षालितैः निर्धौतैः मरकतक्षोदै मरकतखण्डैः सदृशत्वादङ्गे शमित- कुट्टिमा इव स्थिता । एषा भूमिः संप्रति बन्धनाद्विगलितैः बन्धूकपुष्पाणामुत्करैः पुञ्जै- रद्यापि इन्द्रगोपकशतैः छन्ना इव लक्ष्यते । शार्दूलविक्रीडितं वृत्तम् ॥ २ ॥ हञ्जे दूति चेटीं प्रति सम्बोधनम् । 'हण्डे हञ्जे हलाह्वाने नीचा चेटीं सखीं प्रति' । इत्यमरः । अगस्त्य महर्षये । अत्र—अभासे भास्वरे कन्यां शेषभूतैस्तिथिर्दिनै । अर्घ्यं दद्यादगस्त्याय गौडदेश- निवासिन ॥ इति ब्रह्मवैवर्ते । भीमपराक्रमोप-यस्तु भाद्रपदस्यान्त उदिते कलशोद्भवे । अर्घ्यं दद्यादगस्त्याय सर्वान्कामांल्लभेत स ॥ इति । पद्मद्वयमुद्धृतं श्रीविष्णुसूरिभिः । अरण्ये भवा आरण्यिका । 'शरण्यान्मनुष्ये' इत्यनेनारण्यशब्दाद्वुन् । 'प्रत्ययस्थात्कात्०' इति इत्त्वम् । मुकुलाय्यन्ते मुकुलवदाचरन्ति मुकुलायन्ते तथा क्रियन्ते । सङ्कोच्यन्ते इत्यर्थः ।

१ सम्यगुत्प्रेक्षितं वयस्येन । अत्र हि बद्धेव २ अर्घ्यं दातव्यम् ३ पुन्ना ने त०, ४ याव- देव सरता० सूर्येण न मुकुलाय्यन्ते कमलानि ( जाव एव्व अरथा० ण मुउडलाविज्जन्ति कमलाई) तावदेवावचित्य, ५ मय, आरण्यि ६ इत एहि आ

यहाँ प्रस्तुत पृष्ठ का पंक्तिबद्ध देवनागरी लिप्यन्तरण है:

द्वितीयोऽङ्कः । १९ सिणा सुहेण मडलाविमन्ति ताव एत्थ लहुअं अवचिणुअ आगच्छिसि । एसा तव- स्सिणी तं दीहिअं ण जाणादि । ता गेण्हिअ णं गमिस्सं । इदो इदो आरणिए एहि ।) ( ततः प्रविशत्यारण्यिका । ) आरण्यिका—( सबाष्पोद्वेगमात्मगतम् । १) तथा नाम तादृशे वंशे उत्पन्न- यान्यजनमाज्ञाप्य स्थितया सांप्रतं परस्य मयाज्ञप्तिः कर्त्तव्येति नास्ति खलु दुष्करं दैवस्य । अथवा ममैवैष दोषो येन जानत्यापि न व्यापादित आत्मा । तत्किं सांप्रतं करिष्यामि । अथवा दुष्करमिदानीं मया चिन्तितम् । वरमेवैतदपि । न पुनरात्मनो महार्घं वंशं प्रकाशयन्त्या मया लघूकृत आत्मा । तत्का गतिः । यथाभणितमनुष्ठास्यामि । ( तह णाम तारिसे बंसे २उ

१६ प्रियदर्शिकायां राजा—ननु मूर्ख पारंगता एव वयं दीर्घिकायाः । एवमने- केन्द्रियसुखातिशयमनुभवन्नपि नोपलक्षयसि । पश्य । श्रोत्रं हंसस्वनोऽयं सुखयति दयितानूपुरैह्लादकारी दृष्टिंप्रीतिं विधत्ते तटतरुविवरालक्षिता सौधपाली । गन्धेनाम्भोरुहाणां परिमलपटुना जायते घ्राणसौख्यं गात्राणां ह्लादमेते विदधति मरुतो वारिसंपर्कशीताः ॥ ४ ॥ तदेहि दीर्घिकातटमुपसर्पावः । ( परिक्रम्यावलोक्य च । ) वयस्य पश्य पश्य । उद्यानदेवताया स्फुटपङ्कजकान्तिहारिणी स्वच्छा । दृष्टिरिव दीर्घिकेयं रमयति मां दर्शनेनैव ॥ ५ ॥ विदूषकः—( सकौतुकम् । ) भो वयस्य पश्य पश्य । कैषा कुसुम- परिमलसुगन्धवेणिमधुकरसविर्विद्रुमलताचरणहस्तपल्लवा उज्ज्वलत्तनुकोमल- [L13