आयुर्वेद प्रकाश (माधव उपाध्याय - रसशास्त्र, पारद शोधन व धातु भस्म निर्माण सटीक)

१.] आयुर्वेदप्रकाशः । ९ अन्यत्राऽपि।— जलैः सोष्णारनालैर्वा क्षालनादुत्थितो भवेत् । अथवा पातनायन्त्रे पातनाडुत्थितो भवेत् ॥६७॥ इति । अथ पातनम् । तच्च त्रिविधं—ऊर्ध्वाधस्तिर्यग्भेदात्; तत्रोर्ध्वपातनं यथा— भागास्त्रयो रसस्यार्कचूर्णस्यैकोऽथ निम्बुकैः ॥ ६८ ॥ एतत्संमर्दयेत्तावद्यावदेति पिण्डताम् । तत्पिण्डं तलभाण्डस्थमूर्ध्वभाण्डे जलं क्षिपेत् ॥ ६९ ॥ कृत्वाऽऽलवालं केनापि दत्त्वा चार्द्रं हि प्लोत कम् । संमुद्रयाग्निमधस्तस्य चतुर्यामं प्रबोधयेत् ॥ ७० ॥ युक्त्योर्ध्वभाण्डसंलग्नं गृह्णीयात्पारदं ततः । ऊर्ध्वपातनमित्युक्तं भिषग्भिः सूतशोधने ॥ ७१ ॥ ससूतभाण्डविवरमन्यद्विलति भाण्डकम् । तथा संधिर्द्वयोः कार्यः पातनात्रययन्त्रके ॥ ७२ ॥ यन्त्रप्रमाणं वदनाङ्कुरोर्ज्ञेयं विचक्षणैः । रसस्य मानानियमात्कथितुं नैव शक्यते ॥ ७३ ॥ अर्कचूर्णस्य ताम्ररजसः ॥ अथान्यन्मतम् ।— मयूरग्रीवताप्याभ्यां नष्टपिष्टीकृतस्य च । यन्त्रे डमरुके कुर्याद्रसेन्द्रस्योर्ध्वपातनम् ॥ ७४ ॥ मयूरग्रीवं तुत्थकं, ताप्यं स्वर्णमाक्षिकं, नष्टपिष्टीकृतस्य 'कुमारिकाद्रवयोगेन' इति शेषः ॥ अथाधःपातनम् । त्रिफलाशिग्रुशिखिभिर्लवणासुरिसंयुतैः । नष्टपिष्टं रसं कृत्वा लेपयेदूर्ध्वभाण्डके ॥ ७५ ॥

१० आयुर्वेदियग्रन्थमाला । [ अध्यायः ऊर्ध्वभाण्डोदरं लिप्त्वाऽधोभाण्डे जलं क्षिपेत् । सन्धिलेपं द्वयोः कृत्वा तद्यन्त्रं भुवि पूरयेत् ॥ ७६ ॥ उपरिष्टात्पुटे दत्ते जले पतति पारदः । अधःपातनमित्युक्तं सिद्धाद्यैः सूतकर्मणि ॥ ७७ ॥ त्रिफलेति व्याख्याता । अधोभाण्डे जलं क्षिपेदिति वच- नात्संपुटपात्रमध्ये जलं प्राप्यते, तच्च संप्रदायविरुद्धं, अतः संपूर्णाम्बुनि पात्रान्तरे भूमौ निखातिते तस्योपरि संपुटं दद्यात्, पश्चात्स संपुटस्याधःपात्रस्य च संधिरोधः कार्य इति तात्पर्यतो ज्ञेयम् । उपरिष्टात्पुटे दत्ते इति पुटं चात्र कौकुटं यथायथरसमात्रापेक्षया वा विंशतिवनोत्पलैरधिकैर्वा निवात- स्थले शनैः शनैर्देयमिति गुरुसंप्रदायः ॥ अथान्यन्मतम् ।— नवनीताभ्रकं सूतं घृष्ट्वा जम्भारम्भसा दिनम् । वानरीशिग्रुशिखिभिर्लवणासुरिसंयुतैः ॥ ७८ ॥ 'नष्टपिष्टं रसं कृत्वा' इत्यादि पूर्ववत् ॥ अथ तिर्यक्पातनम् । घटे रसं विनिक्षिप्य सजलं घटमन्यकम् । तिर्यङ्मुखं द्वयोः कृत्वा संमुखं रोधयेत्सुधीः ॥ ७९ ॥ तथैव चुल्ल्यां संस्थाप्य यत्नतस्तु ततो भिषक् । रसाधो ज्वालयेदग्निं यावत्सूतौ जलं विशेत् ८० ॥ तिर्यक्पातनमित्युक्तं सिद्धैर्नागार्जुनादिभिः । मिश्रितौ चेन्नागवङ्गौ रसे विक्रयहेतुना ॥ ८१ ॥ ताभ्यां स्यात् कृत्रिमो दोषस्तन्मुक्तिः पातनत्रयात् । एवं सुसंस्कृतः सूतः पातनावधि यत्नतः ॥ ८२ ॥ सर्वदोषविनिर्मुक्तो जायते नात्र संशयः ॥ ८३ ॥

१.] आयुर्वेदप्रकाशः । ११ अत्रावसरे केचित्पुनः स्वेदनमिच्छन्ति; यथा— रसं चतुर्गुणे वस्त्रे सरसोनशरावके । नियम्य दोलिकायन्त्रे मध्याग्नौ दिवसं पचेत् ॥ ८४ ॥ सव्योषत्रिफलावह्निकन्याकल्के तुषाम्बुनि । दोषशेषापनुत्त्यर्थमिदं स्वेदनमिष्यते ॥ ८५ ॥ अथ बोधनम् । एवं कदर्थितः सूतः षण्ढत्वमधिगच्छति । तन्मुक्तयेऽस्य क्रियते बोधनं कथ्यते हि तत् ॥ ८६ ॥ वाग्भटोऽपि— मर्दनैर्मूच्छनैः पातैर्मरणान्तो भवेद्रसः । शक्त्युत्कर्षाय बोध्योऽसौ गुरुदर्शितवर्त्मना ॥ ८७ ॥ यथा— विश्वामित्रकपाले वा काचकूप्यामथापि वा । सृष्ट्यम्बुजं विनिक्षिप्य तत्र तन्मज्जनावधि ॥ ८८ ॥ पूरयेत्रिदिनं भूम्यां राजहस्तप्रमाणतः । अनेन सूतराजोऽयं षण्ढभावं विमुञ्चति ॥ ८९ ॥ विश्वामित्रकपालं नारिकेलपात्रं; ‘सृष्ट्यम्बुजं सैन्धववारि’ इत्येके, अपरे तु ‘मूत्रं रजः शुक्रं च’ इत्याहुः । युक्तं तु सृष्ट्य- म्बुजं अरुणायाः षोडशवार्षिकीयाः स्त्रिय आर्तवम् । राजहस्तः सपादकरः ॥ मतान्तरं सुगमं च— कदर्थनेनैव नपुंसकत्वमेवं भवेदस्य रसस्य पश्चात् । वीर्यप्रकर्षाय तु भूर्जपत्रे स्वेद्यो जले सैन्धवचूर्णगर्भे ॥ ९० ॥ १ ‘पातैर्मन्दः शान्तो’ ख. ।

१२ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः मतान्तरम्— लवणेनाम्लपिष्टेन हण्डिकान्तर्गतं रसम् । आच्छाद्याथ जलं किंचित् क्षिप्त्वा शरावेण रोधयेत् ॥९१॥ ऊर्ध्वं लघुपुटो देयः प्राप्तपुंस्त्वो रसो भवेत् ॥ ९२ ॥ मतान्तरम्— एवं कदर्थितः सूतः षण्ढभावं प्रयाति हि । बह्वौषधिकषायेण खेदितः सबलो भवेत् ॥ ९३ ॥ यथा— सर्पाक्षीचिञ्चिकावन्ध्याभृङ्गाब्दैः खेदितो बली । निरस्तषण्ढभावोऽसौ जायते हि रसोत्तमः ॥ ९४ ॥ सर्पाक्षी नागिणी, चिञ्चा अम्लिका, वन्ध्या वांझखखसा, भृङ्गो भृङ्गराजः, अब्दो मुस्ता नागरसंज्ञको ग्राह्यः । एषां रसो ग्राह्यः ॥ अथ नियमनम् । सर्पाक्षी चिञ्चिका वन्ध्याभृङ्गाब्दकनकाम्बुभिः । दिनं संस्वेदितः सूतो नियमात् स्थिरतां व्रजेत् ॥ ९५ ॥ मतान्तरम्— उत्तराशाभवस्थूलरक्तसैन्धवलोष्टकः। तद्गर्भे रन्ध्रकं कृत्वा सूतं तत्र विनिक्षिपेत् ॥ ९६ ॥ ततस्तु चणकक्षारं दत्त्वा चोपरि निम्बुजम् । रसं प्रक्षिप्य दातव्यं तादृक्सैन्धवखण्डकम् ॥ ९७ ॥ गर्तं कृत्वा धरागर्भे दत्त्वा सैन्धवसंपुटम् । धूलिमष्टाङ्गुलां दत्त्वा कारीषं दिनसप्तकम् ॥ ९८ ॥ वह्निं प्रज्वाल्य तद्ग्राह्यं क्षालयेत्काञ्जिकेन च । अयं नियमनो नाम संस्कारो गदितो बुधैः ॥ ९९ ॥

१. ] आयुर्वेदप्रकाशः । १३ अभावे चणकक्षारस्यार्पयेन्नवसादरम् । खर्जिका वा प्रदातव्या नूनमित्याह भास्करः ॥ १०० ॥ अथ संदीपनम् । कासीसं पञ्चलवणं राजिका मरिचानि च । द्विशिग्रुबीजमेकत्र टङ्कणेन समन्वितम् ॥ १०१ ॥ आलोड्य काञ्जिके दोलायन्त्रे पाच्यो दिनैस्त्रिभिः । दीपनं जायते सम्यक् सूतराजस्य जारणे ॥ १०२ ॥ अथवा चित्रकद्रावैः काञ्जिके त्रिदिनं पचेत् । दीपनं जायते तस्य रसराजस्य चोत्तमम् ॥ १०३ ॥ अथानुवासनम् । दीपितं रसराजं तु जम्बीररससंयुक्तम् । दिनैकं धारयेद्धर्मे मृत्पात्रे वा शिलोद्भवे ॥ १०४ ॥ इत्यनुवासनम् ॥ सहस्रनिम्बूफलतोयघृष्टो रसो भवेद्वह्निसमप्रभावः । सव्योषराजीलवणः सचित्रः सरामठो विंशतिवासराणि ॥ १०५ इति रसचिन्तामणावनुवासनम् ॥ एतैरनुवासनान्तैर्नवभिः संस्कारैः शुद्धः सूतोऽष्टमांश अव- शिष्यत इत्याह रसरत्नाकरकृन्नित्यनाथः— स्वेदनादिनवकर्मसंस्कृतः सप्तकञ्चुकविवर्जितो भवेत् । अष्टमांश अवशिष्यते तदा शुद्धसूत इति कथ्यते बुधैः ॥ इति । शुद्धसूतपरीक्षेयमिति भावः। कीदृशः स्वेदनादिनवकर्मभिः संस्कृतः पारदः सप्तकञ्चुकविवर्जितो भवेदत्र दृष्टप्रत्यय- माह—(कञ्चुकविवर्जितस्येयं परीक्षा) यदा अष्टमांश अवशि- ष्यते, सप्तभागाः सप्तकञ्चुकसंबन्धिनो गच्छन्त्यष्टमो भागः पारदस्यावशिष्यते तदा शुद्धसूतः कञ्चुकदोषविनिर्मुक्तो २

१४ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला। [ अध्यायः भवति। सप्तकञ्चुकाः सप्तावरणानि शिवशापाज्जातानि, तद्वि- मुक्ततया शुद्धसूतो बुधैः कथ्यत इति ॥ अथ जारणम् । जारणा हि नाम गालनपातनव्यतिरेकेण घनहेमादिग्रास- पूर्वकपूर्वावस्थाप्रतिपन्नत्वं, फलं चास्य प्रोक्तं स्वयं महेश्वरेण— सर्वपापक्षये जाते प्राप्यते रसजारणा । तत्प्राप्तौ प्राप्तमेव स्याद्विज्ञानं मुक्तिलक्षणम् । मोक्षाभिव्यञ्जकं देवि जारणा साधकस्य तु ॥ १०७ ॥ खल्वस्तु पिण्डिका देवि रसेन्द्रो लिङ्गमुच्यते । मर्दनं चन्दनं चैव ग्रासः पूजाऽभिधीयते ॥ १०८ ॥ यावद्दिनानि देवेशि वह्निस्थो धार्यते रसः । तावद्दशसहस्राणि शिवलोके महीयते ॥ १०९ ॥ दिनमेकं रसेन्द्रस्य यो ददाति हुताशनम् । द्रवन्ति तस्य पापानि कुर्वन्नपि न लिप्यते ॥ ११० ॥ इत्यादि ॥ विपिनौषधिपाकसिद्धमेतद्द्भुततैलाद्यपि दुर्निवारवीर्यम् । किमयं पुनरीश्वराङ्गजन्मा घनजाम्बूनदचन्द्रभानुजीर्णः ॥१११ रसगुणबलिजारणं विनाऽयं न खलु रुजां हरणक्षमो रसेन्द्रः । न जलदकलधौतपाकहीनः स्पृशति रसायनतामिति प्रतिज्ञा ॥ अजारयन्तः पविहेमगन्धं वाञ्छन्ति सूतात् फलमप्युदारम् । क्षेत्रादनुप्तादपि सस्यजातं कृषीवलास्ते भिषजश्च मन्दाः ॥११३ घनरहितबीजजारणसंप्राप्तदलादिसिद्धिकृतकृत्याः । कृपणाः प्राप्य समुद्रं वराटिकालाभसंतुष्टाः ॥ ११४ ॥ अभ्रकजारणमादौ गर्भद्रुतिजारणं च हेम्नोऽन्ते । यो जानाति न वादी वृथैव सोऽर्थक्षयं कुरुते ॥ ११५ ॥ गन्धकजारितसूतस्य फलमुक्तं शिवागमे।—

१. ] आयुर्वेदप्रकाशः । १५ तुल्ये तु गन्धके जीर्णे शुद्धाच्छतगुणो रसः । द्विगुणे गन्धके जीर्णे सर्वथा सर्वकुष्ठहा ॥ ११६ ॥ त्रिगुणे गन्धके जीर्णे सर्वजाड्यविनाशनः¹ । चतुर्गुणे तत्र जीर्णे वलीपलितनाशनः ॥ ११७ ॥ गन्धे पञ्चगुणे जीर्णे क्षयक्षयकरो रसः । षड्गुणे गन्धके जीर्णे सर्वरोगहरो रसः² ॥ अवश्यमित्युवाचेदं देवीं श्रीभैरवः स्वयम् ॥ ११८ ॥ अन्यत्रापि ।— समे गन्धे तु रोगघ्नो द्विगुणे राजयक्ष्मजित् । जीर्णे तु त्रिगुणे गन्धे कामिनीदर्पनाशनः ॥ ११९ ॥ चतुर्गुणे तु तेजस्वी सर्वशास्त्रविशारदः । भवेत्पञ्चगुणे सिद्धः षड्गुणे मृत्युजिद्भवेत् ॥ १२० ॥ 'षड्गुणे रोगघ्न' इत्युक्तं यत्तत्तु मूर्च्छायामेवाधिगन्तव्यं, तत्र गन्धकस्य समग्रजारणाया अभावात् । अत्र तु समे गन्धे इति तृतीयार्थे सप्तमी; ( तेन³ समेन गन्धेन तुल्यगन्धेन जीर्णः पारदो मूर्च्छनाविधिना मृतः, तत्फलं रोगघ्नता ) एवं द्विगुणादिष्वपि व्याख्येयमिति प्रतिभाति ॥ तस्माच्छतगुणो व्योमसत्त्वे जीर्णे तु तत्समे । ताप्यखर्परतालादिसत्त्वे जीर्णे गुणावहः ॥ १२१ ॥ हेम्नि जीर्णे सहस्रैकगुणसंपत्प्रदायकः । वज्रादिजीर्णसूतस्य गुणान् वेत्ति शिवः स्वयम् ॥ १२२ ॥ देव्या रजो भवेद्गन्धो धातुः शुक्लं तथाऽभ्रकम् । आलिङ्गने समर्थौ द्वौ प्रियत्वाच्छिवरेतसः ॥ १२३ ॥ शिवशक्तिसमायोगात् प्राप्यते परमं पदम् । यथा स्याज्जारणौ वह्नी⁴ तथा स्याद्गुणदो रसः ॥ १२४ ॥ १ 'सर्वषाण्ड्यविनाशनः' क. । २ 'भवेत्' ख. । ३ अयं पाठः ख. पुस्तके नोपलभ्यते । ४ 'स्याज्जारणावह्निस्तथा' क. ।

१६ \qquad\qquad आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । \qquad\qquad [ अध्यायः अथादौ गन्धकजारणम् । तत्तु तत्तन्निगदितदेवतापरिचरणसमनन्तरं तत्तच्छोधनप्र- क्रियाभिर्बह्वीभिः संक्षिप्ताभिर्वा शुद्धस्य रसेन्द्रस्य तृणारणिम- णिजन्यवह्विन्यायेन तारतम्यमवलोकमानैः सूक्ष्ममतिभिः ‘पलार्धेनापि संस्कारः कर्तव्यः सूतकस्य च’ इति रसार्णवव- चनाद्व्यावहारिकतोलकद्वयप्रमाणेनापि कश्चन सूतं समादाय, तत्र गन्धको नवनीताख्यः संशोध्य जार्य आषड्गुण- मिति । ततो मारणविधिना हत्वा मात्रयाऽशितः पथ्य- योगेन ‘समे गन्धे तु रोगघ्न’ इत्याद्युक्तफलकारी रसो भवति । अथ यदि रसायनगुणेच्छा चेद्गन्धकजारणोत्तरं हेमाभ्रसत्त्वादि यथाविभवं गन्धकजारणोत्थिते रसे प्रोक्तवि- धिना संशोध्य जार्य मारणविधिना हत्वा मात्रया क्षेत्रीकरण- पूर्वकं पथ्ययोगेन मण्डलावधि षण्मासं वर्षैकं द्विवर्षं त्रिवर्षं वा संसेव्यः । तदा तदुक्तफलमाप्नोति । यावज्जीवं सेव्यो वा संपत्तिश्चेत् । यद्वा यथावकाशं पौनःपुन्येन संसेव्यः । अथ यदि केवलं रोगघ्नेच्छा चेत्स्वेदनादिदीपनान्तैः संस्कारै रसं संशोध्य प्रोक्तविधिना गन्धकेन संमूर्च्छय मात्रया पथ्ययोगेन संसेव्यो यावदारोग्यमिति । अथ रसादौ पाकावलेहगुटिका- चूर्णादौ वा रसयोगे विहिते यथावचनं संशुद्धो मूर्च्छितो गन्धजीर्णो हेमादिजीर्णो वा मृतोऽमृतो वा रसो योज्य इति गुरुसङ्केतः । गन्धकजारणरहितः संशुद्धोऽपि रसो योगेषु न योज्यः, गदहन्तृत्वशक्त्यनुदयात् । हेमादिजीर्णोऽप्यशु- द्धस्तु कुत्रापि न योज्यः, वैगुण्यप्रदत्वात् । एवं सर्व उपरसा धातव उपधातवो रत्नान्युपरत्नानि विषोपविषप्रभृतयश्च १ ‘तरणिमणि-’ क. । २ ‘संशुद्धं’ ख. । ३ चत्वारिंशद्दिनपर्यन्तमित्यर्थः ।

१.] । आयुर्वेदप्रकाशः । १७ शुद्धाः सन्तो मृता अमृता वा यथावचनं योज्या नाशुद्धा इति दिक् ॥ इह खलु पुरुषेण दुःखस्य निरुपाधिद्वेषविषयत्वात्तदभाव- श्चिकीर्षितव्यो भवति, सुखमपि निरुपाधिप्रेमास्पदतया गवे- षणीयं, तदेतत्पुरुषार्थद्वयम् । अत्र स्रक्चन्दनललनादिविषयाणां सत्यपि तत्कारणत्वे (सुखकारणत्वे) नान्तरीयकदुःखसंभेदा- दनर्थपरंपरापरिचितत्वान्मूर्खाणामाकाशोड्रङ्गवदाभासमानत्वा- दनैकान्तिकत्वाद्विरोधिनां युगपद्दृश्यमानत्वादत्यन्ताविरहि- तत्वाच्च परिहरणीयम् । एकान्तात्यन्तः पुनरेतेऽभ्युपायाः खलु हरिहरब्रह्माण इव तुल्या एव संभवन्ति—ज्ञानयोगः, प्राणयोगो, रसयोगश्चेति । ननु, कथमेतेषां तुल्यतेत्यपेक्षायां ब्रूमः—मोक्षोपाये बृहद्वासिष्ठे भुशुण्डोपाख्याने वसिष्ठवा- क्यम्— असाध्यः कस्यचिद्योगः कस्यचिज्ज्ञाननिश्चयः । द्वौ प्रकारौ ततो देवो जगाद परमः शिवः । प्राणानां वा निरोधेन वासनानोदनेन वा ॥ १२५ ॥ इत्यादि तस्मादेतेषां समानत्वमनवद्यम् । तत्राद्ययोः केवलं पक्व- कषायाणामपि कथञ्चन साध्यत्वात्, चरमे पुनर्भोगलोलु- पानामप्यधिकारित्वात्ताभ्यां समीचीनोऽयमिति कस्य न प्रतिभाति । किञ्चास्य भगवन्निर्या॑सकतया सेवकानां स्वसं- भूतसकलधातुत्वापादकस्य भगवतो रसराजस्य गुणसिन्धोः कियन्तो मूर्च्छनाः, ताः प्रसङ्गाल्लिख्यन्ते । अथाव्यभिचरित- व्याधिघातकत्वं मूर्च्छना, तत्प्रकारा बहुविधाः । तत्र १ आकाशोद्रङ्गवद्गन्धर्वनगरवदित्यर्थः । 'कोशाण्डवदाभासमानत्वात्' ख. । 'केशरकस्तूरिकाकोशवदाभासमानत्वात्' क. । २ सुखकारणत्वमिति भावः ।

१८ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः निर्गन्धसगन्धभेदेन द्विविधा भवति मूर्च्छना । निर्गन्धमू- र्च्छना तु विषाद्यौषधिभिरेकरूपा परमयोगिनां संमता । सगन्धा तु बहिर्धूमान्तर्धूमनिर्धूमतस्त्रिविधा । त्रिवि- धाऽपि केवलं गन्धपिष्टि-गन्धबद्ध-गन्धजीर्ण-सगन्धकजली- धातुपिष्टिभेदेन पञ्चधा । धातुपिष्टिश्च कनकरजतशुल्वघनस- त्त्वकालायसभेदैः पञ्चधा । किंच मूर्च्छना जारणा इत्यने- र्थान्तरं प्रायः । सा चेष्टिका-काचकूपी-काचसंपुट-सुवर्णयन्त्र- भेदेनान्तर्धूमबहिर्धूमाभ्यां द्विविधा । तत्र षड्गुणगन्धकजा- रणा साधीयसी निगद्यते—सा तु स्वेदनमर्दनादिसंस्काराव- बद्धस्य रसराजस्य कार्या । बन्धनं तु स्वाभाविकद्रवत्वे सति वह्निनाऽनुड्डीयमानत्वं मूर्तिबद्धत्वं, तत्तु नियमनान्तैः संसा- रैर्भवति । अथ यदि स्वेदनादिसंस्कारान् कर्तुमसमर्थः, तं प्रति सुगमरसशोधनोपाया अप्युक्ताः सन्ति । ते यथा—तत्र पारद- ग्रहणे तत्परीक्षामाहुः । यथा— अन्तःसुनीलो बहिरुज्ज्वलो यो मध्याह्नसूर्यप्रतिमप्रकाशः । योज्योऽथ धूम्रः परिपाण्डुरश्च चित्रो न योज्यो रसकर्मसिद्धयै ॥ इति ॥ शोधनं यथा— राजीरसोनमूषायां रसं क्षिप्त्वा विबन्धयेत् । वस्त्रेण दोलिकायन्त्रे स्वेदयेत्काञ्जिकैर्द्यहम् ॥ १२७ ॥ दिनैकं मर्दयेत्पश्चात् कुमारीसंभवैर्द्रवैः । तथा चित्रकजैः क्वाथैर्मर्दयेदेकवासरम् ॥ १२८ ॥ काकमाचीरसैस्तद्वद्दिनमेकं तु मर्दयेत् । त्रिफलायास्ततः क्वाथै रसो मर्द्यः प्रयत्नतः ॥ १२९ ॥ १ 'पामरयोगिनां' क. । २ 'इत्यर्थान्तरं' क. । ३ 'अनुच्छिद्यमान- त्वम्' ख. ।

१. ] आयुर्वेदप्रकाशः । १९ ततस्तेभ्यः पृथक्कुर्यात् सूतं प्रक्षाल्य काञ्जिकैः । ततः क्षिप्त्वा रसं खल्वे रसादर्धं च सैन्धवम् ॥ १३० ॥ मर्दयेन्निम्बुकरसैर्दिनमेकमनारतम् । ततो राजी रसोनश्च मुख्यश्च नवसागरः ॥ १३१ ॥ एतै रससमैस्तद्वत् सूतो मर्द्यस्तुपाम्बुना । ततः संशोष्य चक्राभं कृत्वा लिप्त्वा च हिङ्गुना ॥ १३२ ॥ द्विस्थालीसंपुटे धृत्वा पूरयेल्लवणेन च । अधःस्थाल्यां ततो मुद्रां दद्याद्दृढतरां बुधः ॥ १३३ ॥ विशोष्याग्निं विधायाधो निषिञ्चेदम्बु चोपरि । ततस्तु दद्यात्तीव्राग्निं तदधः प्रहरत्रयम् ॥ १३४ ॥ एवं निपत्य यात्यूर्ध्वं रसो दोषविवर्जितः । अथोर्ध्वपिठरीमध्ये लग्नो ग्राह्यो रसोत्तमः ॥ १३५॥ इति । एवं रसे गृहीते पुनस्तोलिते हीने सति पुनस्तद्यन्त्रं संमुद्य शेषस्योर्ध्वपातनं कृत्वा रसो ग्राह्य इति गुरुसंप्रदायः । अथा- न्यत्रापि— एतावतस्तु संस्कारान् सूतस्य कर्तुमक्षमैः । तन्मुख्यान् कियतः कृत्वा ग्राह्यो रोगापनुत्तये ॥ १३६ ॥ रसराजलक्ष्म्यां— दग्धोर्णागृहधूमसाररजनीरक्तेष्टिकाकाञ्जिकैः पिष्ट्वा व्योषकुमारिकानलवरानिम्बुद्रवैर्वासराम्¹ ॥ व्योषाद्यम्बुनि दोलया रचितया स्विन्नं सुताम्राङ्घ्रियुक् । पिष्टं भाण्डतलाजलाश्रयगतं सूतं समभ्युद्धरेत् ॥ १३७ ॥ लवणसलिलदोलायन्त्रमध्ये दिनैकं भुजगनयनवन्ध्याभृङ्गकल्रकान्तरस्थः ।

१ 'वा रसम्' क. ।

२० । आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः तदनु दहनतोये काञ्जिके खेदितः स्यात् सपटुमरिचशिग्रुयुक्तः श्रीरसेन्द्रः ॥ १३८ ॥ एतावदप्यशक्तः कर्तुं सूतस्य शोधनं मनुजः । स्वेदनमर्दनमूर्ध्वं पातनमेतत्त्रयं कुर्यात् ॥ १३९ ॥ रसरत्नाकरे शोधनं यथा— अथातः संप्रवक्ष्यामि दोषाष्टकनिवारणम् । इष्टकारजनीचूर्णैः षोडशांशै रसस्य तु ॥ १४० ॥ मर्दयेत्तप्तखल्वे हि जम्बीरोत्थद्रवैर्दिनम् । खल्वं लोहमयं वाऽथ पाषाणोत्थमथापि वा ॥ १४१ ॥ काञ्जिकैः क्षालयेत्सूतं नागदोषं विमुञ्चति । विशालाङ्कोलचूर्णेन वङ्गदोषं विनाशयेत् ॥ १४२ ॥ राजवृक्षो मलं हन्ति चित्रको वह्निदूषणम् । चाञ्चल्यं कृष्णधत्तूरस्त्रिफला विषनाशनम् ॥ १४३ ॥ कटुत्रयं गिरि हन्ति असह्याग्निं त्रिकण्टकः । प्रतिदोषं कलांशेन तत्र चूर्णं सकन्यकम् ॥ १४४ ॥ सुवस्त्रगालितं खल्वे सूतं क्षिप्त्वा यथाक्रमम् । प्रत्येकं प्रत्यहं यत्नात् सप्तरात्रं विमर्दयेत् ॥ १४५ ॥ उद्धृत्य चारनालेन मृद्भाण्डे क्षालयेत्सुधीः । सर्वदोषविनिर्मुक्तः सप्तकञ्चुकवर्जितः । जायते शुद्धसूतोऽयं योजयेद्रसकर्मणि ॥ १४६ ॥ तप्तखल्वलक्षणम् ।— अजाशकृत्तुषाग्निं च खनयित्वा भुवि क्षिपेत् । तस्योपरिस्थितं खल्वं तप्तखल्वमिदं भवेत् ॥ १४७ ॥ अथान्यन्मतम्— भूगर्तेऽजशकृत्तुषानलपुटे संस्थापिते लोहजे खल्वे जम्भजकाञ्जिकेन बलिना सार्धं दशांशेन सः । १ 'विशोधयेत्' क. । २ 'जम्भल' क. । ३ 'रसांशेन' क. ।

१.] आयुर्वेदप्रकाशः । २१ संमर्द्यः परिपात्य यन्त्रविधिना निष्कासितः सप्तधा । शुद्धः पारदमर्दकैर्निगदितो वैद्यैरवैद्यैर्नरैः ॥ १४८ ॥ अथान्यन्मतम्— श्रीखण्डं देवदारुं च काकतुण्डीजयाद्रवम् । कर्कोटीमुसलीकन्याद्रवं दत्त्वा विमर्दयेत् ॥ १४९ ॥ दिनैकं पातयेत्पात्रे तच्छुद्धं विनियोजयेत् । अथान्यत्सिद्धमतम्— कुमार्या च निशाचूर्णैर्दिनैकं मर्दयेद्रसम् ॥ १५० ॥ पातयेत्पातनायन्त्रे शुद्धो भवति पारदः । अथान्यत्सिद्धमतम्— एकेन लशुनेनापि शुद्धो भवति पारदः ॥ १५१ ॥ तप्तखल्वे मासमेकं पिष्टो लवणसंयुतः । अथवा ग्राहयेत्सूतं दरदात्तन्निगद्यते ॥ १५२ ॥ कञ्चुकैर्नागवङ्गाद्यैर्विमुक्तो रसकर्मणि । हिङ्गुलाकृष्टसूतस्तु जीर्णगन्धसमो गुणैः ॥ १५३ ॥ निम्बपत्ररसैः पेष्यं हिङ्गुलं याममात्रकम् । जम्भीराणां द्रवैर्वाऽथ पात्यं पातनयन्त्रके ॥ १५४ ॥ तं सूतं योजयेत्पश्चात्सप्तकञ्चुकवर्जितम् । इत्येवं शुद्धमाख्यातं यथेष्टैकं प्रकारयेत् ॥ १५५ ॥ अन्यत्रापि— अथवा दरदाकृष्टं स्विन्नं लवणाम्बुभिस्तु दोलायाम् । रसमादाय यथेच्छं कर्तव्यस्तेन भेषजो योगः ॥ १५६ ॥ निम्बूरसेन संपिष्टात् प्रहरं दरदाद्दृढम् । ऊर्ध्वपातनयन्त्रेण ग्राह्यो निर्मलो रसः ॥ १५७ ॥ इति सुगमशोधनम् ॥ १ ‘पारदकर्मठैः’ क. । २ ‘पातयेत्पश्चात्’ क. ।

२२ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः अथैवं शोधितस्य मुखकरणमुक्तं तन्त्रान्तरे ।— सास्यो रसः स्यात्पटुशिग्रुतुत्थैः सराजिकैः सोषणकैस्त्रिरात्रम् । पिष्टस्ततः स्विन्नतनुः सुवर्णमुखानयं खादति सर्वधातून् ॥ अन्यन्मतम् ।— अथ पङ्कबिन्दुकीयैश्च रसो मर्द्यस्त्रिवासरम् । लवणाम्लैर्मुखं तस्य जायते ग्रांसलोलुपम् ॥ १५९ ॥ ‘अथवा बिन्दुलीकीटैः’ इत्यपि पाठान्तरम् । शार्ङ्गधरोऽपि— कालकूतो वत्सनाभः शृङ्गीकश्च प्रदीपनः । हालाहलो ब्रह्मपुत्रो हारिद्रः सक्तुकस्तथा ॥ १६० ॥ सौराष्ट्रिक इति प्रोक्ता विषभेदा अमी नव । अर्कसेहुण्डधत्तूरलाङ्गलीकरवीरकाः ॥ १६१ ॥ गुञ्जाहिफेनावित्येताः सप्तोपविषजातयः । एतैर्विमर्दितः सूतश्छिन्नपक्षः प्रजायते ॥ १६२ ॥ मुखं च जायते तस्य धातूंश्च ग्रसतेतराम् । अथवा त्रिकटु क्षारौ राजी लवणपञ्चकम् ॥ १६३ ॥ रसोनो नवसारश्च शिग्रुश्चैकत्र चूर्णितैः । समांशैः पारदादेतैर्जम्बीरोत्थद्रवेण च ॥ १६४ ॥ निम्बुतोयैः काञ्जिकैर्वा सोष्णखल्वे विमर्दयेत् । अहोरात्रत्रयेण स्याद्रसे धातुचरं मुखम् ॥ १६५ ॥ वस्तुतस्तु दीपनस्यैवापरपर्यायो मुखकरणमिति न पृथक् संस्कारः, तत्साधकान्यूनविंशतिकर्माणीति नियमभङ्गात् ॥ अथैवं संशुद्धरसे आदौ गन्धकजारणा । शिवागमे— अजीर्णं तु अबीजं तु सूतकं यस्तु घातयेत् । ब्रह्महा स दुराचारी मम द्रोही महेश्वरि ! ॥ १६६ ॥ १ ‘धातुघस्मरम्’ ख. । २ ‘त्वरन्’ क. ।

१. ] आयुर्वेदप्रकाशः । २३ अन्यत्रापि— गुरुशास्त्रे परित्यज्य विना जारितगन्धकात् । रसं निर्माति दुर्मेधाः शपेत्तं परमेश्वरः ॥ १६७ ॥ तत्र गन्धकजारणा बहिर्धूमान्तर्धूमभेदेन द्विविधा । आद्या यथा—‘तत्र षड्गुणगन्धकजारणक्रिया साधीयसी निगद्यते’ इत्युक्तं प्रागेव ॥ रसगुणबलिजारणं विनाऽयं न खलु रुजां हरणक्षमो रसेन्द्रः ॥ न जलदकलधौतपाकहीनः स्पृशति रसायनतामिति प्रतिज्ञा ॥ १६८ ॥ तन्निमित्तकं सिकतायन्त्रद्वयं कथ्यते । यथा—निरवधिनि- ष्पीडितमृद्वस्त्रादिपरिलिप्तामतिकठिनकाचघटीमग्रे वक्ष्यमाण- प्रकारां रसगर्भिणीमधस्तर्जन्यङ्गुलिप्रमाणितच्छिद्रायामनुरूप- स्थालिकायामारोप्य छिद्रस्य परितो द्वित्र्यङ्गुलिमितेन लवणेन निरन्तरालीकरणपुरःसरं सिकताभिरापूर्य वर्धमानकमारोपणीयः; क्रमतश्च त्रिचतुराणि पञ्चषाणि वा वासराणि ज्वलनज्वालया पचनीयमित्येकं यन्त्रं; हस्तैकमात्रप्रमाणभूगर्भान्तर्निखातां प्रागुक्तकाचघटीं नातिचिपिटमुखीं नात्युच्चमुखीं मषी- भाजनप्रायां खर्परचक्रिकया काचचक्रिकया वा निरुद्धवदन- विवरां मृण्मयीं वा घटीं विधाय करीषैरुपरि पुटो देय इत्य- न्यद्यन्त्रम् । ‘यन्त्रमध्ये तु भूधरः’ इति त्रिविक्रमः । ‘कूर्मयन्त्रे रसे गन्धं षड्गुणं जारयेद्बुधः’ इत्यन्ये । अत्र पक्षे राग- स्तथा न स्यात्, तेनादौ त्रिगुणं जारयित्वा शेषः कच्छपि- कोदरे देयः, तदा रागः साधुः स्यात् । अत्र कज्जलिमन्तरेण केवलगन्धकमपि साम्येन जारयन्ति ॥ १ प्राग्वत्काचघटी’ ख. ।

२४ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः अथ रससिन्दूरादिष्वनुभूतगन्धकजारणाप्रकारमाह ।— कूपीकोटरमागतं रसगुणैर्गन्धैस्तुलायां विभुं विज्ञाय ज्वलनं क्रमेण सिकतायन्त्रे शनैः पाचयेत् । वारंवारमनेन १वृद्धिविधिना गन्धक्षये सिद्धये सिन्दूराद्युदितोऽनुभूय भणितः कर्मक्रमोऽयं मया ॥ अत्र सप्तमृत्कर्पटैः समुद्रां कूपिकां कृत्वा वालुकायन्त्रे प्रहर- चतुष्टयमग्निं दद्यात्, यथाद्रव्यं वा पुनःपुनरेवं पाकं कुर्यात्, कूपिकायन्त्रं दृढं न भवेत्तदा पुनर्नवीनं संपादयेत्, यदि रस- सिन्दूरं स्यात्तदोर्ध्वपातनेन हिङ्गुलवन्निष्कासयेदित्येके । अन्ये- ऽपि गन्धकजारणप्रकारा यत्राध्याये द्रष्टव्याः । आरोटकम्- न्तरेण हिङ्गुलगन्धकाभ्यां पिष्टाभ्यामपि सिन्दूररसः संपाद्यः । आरोटकशब्दस्तु शुद्धपर्यायवाचकः ॥ अन्यच्च— त्रिगुणमिह रसेन्द्रमेकमंशं कनकपयोधरतारपङ्कजानाम् । रसगुणवलिभिर्विधाय पिष्टिं रचय निरन्तरमम्बुभिः कुमार्याः॥ इति कज्जलीकरणम् । आषड्गुणमधरोत्तरसमादिवलिजारणेन योज्योऽयं योगः । पिष्टी पात्या कजलिकार्थं जारणार्थं च । प्रकारोऽयमधोयन्त्रे- णैव सिध्यति, न पुनरूर्ध्वयन्त्रेणेति कज्जली ॥ काचमृत्तिकयोः कुपी हेम्नोऽयस्तारयोरपि । कीलालायःकृतो लेपः खटिकालवणाधिकः ॥ १७० ॥ अनेन यन्त्रद्वितयेन भूरि हेमाभ्रसत्त्वान्यपि जारयन्ति । यथेच्छमच्छैः स्वमनोविचारैर्विचक्षणाः पल्लवयन्तु भूयः ॥१७१ एतन्त्रिनेत्रादिप्रयोगविषयं न

१. ] आयुर्वेदप्रकाशः । २५ अन्तर्धूमविपाचितषड्गुणगन्धेन जारितः सूतः । स भवेत्सहस्रवेधी तारे ताम्रे भुजङ्गे च ॥ १७३ ॥ रसरत्नाकरे ।— जीर्णे शतगुणे गन्धे शतवेधी भवेद्रसः । सहस्रगुणिते जीर्णे सहस्रांशेन वेधयेत् ॥ १७४ ॥ एतत्प्रकारस्तु तत्रैव द्रष्टव्यः; प्राधान्यं षड्गुणस्य सर्वसं- मतम् ॥ अथ षड्गुणगन्धकजारणायां कच्छपयन्त्रं यथा— आकण्ठं कलशं भूमौ निखाय जलसंभृतम् । शरावस्तन्मुखे स्थाप्यो मध्ये छिद्रसमन्वितः ॥ १७५ ॥ नीरावियोगिनीं तत्र छिद्रे काचविलेपिताम् । मृन्मूषां स्थापयेत्तस्यामूर्ध्वाधस्तुल्यगन्धकम् ॥ १७६ ॥ रसं निक्षिप्य तस्योर्ध्वं शरावेण विमुद्रयेत् । वन्योपलानि तस्योर्ध्वं ज्वालयेद्गुरुमार्गतः ॥ १७७ ॥ स्वाङ्गशीतं समुद्धृत्य पुनस्तुर्यांशगन्धकम् । दत्त्वा पूर्वक्रमेणैव जारयेत् षड्गुणं बलिम् ॥ १७८ ॥ इति ॥ अथान्यप्रकारः ।— सूते गन्धं रसैकांशं निक्षिप्य मृदुखल्वके । तावत्संकुट्टयेत्पिण्डं भवेद्वा ताम्रपात्रके ॥ १७९ ॥ तत्तुल्यं गन्धकं दत्त्वा रुद्ध्वा तल्लोहसंपुटे । पुटयेद्भूधरे यन्त्रे यावज्जीर्यति गन्धकः ॥ १८० ॥ एवं पुनः पुनर्गन्धं दद्यादाषड्गुणं बुधः ॥ १८१ ॥ इति ॥ अथ कच्छपयन्त्रेण गन्धकजारणमाह शार्ङ्गधरः— मृत्कुण्डे प्रक्षिपेन्नींर तन्मध्ये च शरावकम् । महत्कुण्डपिधानाभं मध्ये मेखलया युतम् ॥ १८२ ॥ १ 'समगुणे' ख. । ३

२६ आयुर्वेदीयग्रन्थमाला । [ अध्यायः लिप्त्वा च मेखलामध्यं चूर्णेनात्र रसं क्षिपेत् । रसस्योपरि गन्धस्य चूर्णं दद्यात्समांशकम् ॥ १८३ ॥ दत्त्वोपरि शरावं च भस्ममुद्रां प्रदापयेत् । तस्योपरि पुटं दद्याच्चतुर्भिर्गोमयोपलैः ॥ १८४ ॥ एवं पुनः पुनर्गन्धं षड्गुणं जारयेद्बुधः । गन्धे जीर्णे भवेत्सूतस्तीक्ष्णाग्निः सर्वकार्यकृत् ॥१८५॥इति॥ रसरत्नाकरे— संस्थाप्य गोमयं भूमौ पक्कमूषां तथोपरि । तन्मध्ये कटुतुम्बीयुत्थं तैलं दत्त्वा रसं क्षिपेत् ॥ १८६ ॥ काकमाचीद्रवो देयस्तैलतुल्यः पुनःपुनः। गन्धकं व्रीहिमात्रं च क्षिप्त्वा तां च निरोधयेत् ॥१८७॥ (१तत्पृष्ठे श्रावकं देयं पूर्णं वा वह्निखर्परम् । स्वाङ्गशीतलतां ज्ञात्वा जीर्णतैलं च गन्धकम् । काकमाचीद्रवं चाग्निं दत्त्वा दत्त्वा तु जारयेत् ॥ १८८ ॥) मूषाधो गोमयं सान्द्रं दत्त्वा चोर्ध्वं च पावकम् । षड्गुणं गन्धकं जार्य सूतस्यैवं मुखं भवेत् ॥ १८९ ॥ इत्याद्यजारणम् ॥ अथान्त्यं यथा— सूतप्रमाणं सिकताख्ययन्त्रे दत्त्वा बलिं मृद्घटितेऽल्पभाण्डे । तैलावशेषं च रसं निदध्यान्मग्नार्धकायं प्रविलोक्य भूयः १९० आषड्गुणं गन्धकमल्पमल्पं क्षिपेद्रसो जीर्णबलिर्बलीयान् । रसेषु सर्वेषु नियोजितोऽयमसंशयं हन्ति गदं जवेन ॥ १९१ ॥ इति गन्धकजारणम् ॥ १. अयं पाठः ख. पुस्तके नोपलभ्यते.

१. ] आयुर्वेदप्रकाशः । २७ अथ स्वर्णजारणम् । तदुक्तं— गन्धकजारणमादौ कुर्यादथ जारणं सुवर्णस्य । जलधरसत्त्वस्य ततो जारणमथ सर्वलोहानाम् ॥ १९२ ॥ अथ तदुपयोगिविडकथनम् । काञ्चनादिग्रसनतीव्रबुभुक्षा- कराणि द्रव्याणि विडानि कथ्यन्ते । यथा— वज्रकण्टकवज्राग्रं विद्धमष्टाङ्गुलं मृदा । विलिप्य गोविशाल्पाग्नौ पुटितं तत्र शोषितम् ॥ १९३ ॥ त्र्यहं वज्रिबिले क्षिप्तो ग्रासार्थी जायते रसः । ग्रसते गन्धहेमादिवज्रसत्त्वादिकं क्षणात् ॥ १९४ ॥ मूर्च्छाध्यायोक्तषड्गुणवलिजीर्णपिष्टिकोत्थितरसः खल्वेऽ- त्यन्तं बुभुक्षितो घनहेमवज्रसत्त्वादि त्वरितमेव ग्रसतीत्यन्य- प्रकारः। एतद्वयमपि कृत्वा व्यवहरन्त्यन्ये । अथान्ये विडाः— सतुत्थं टङ्कणं सर्जिः पटु ताम्रे त्र्यहोषितम् । काञ्जिकं भावितं तेन गन्धाद्यं चरति क्षणात् ॥ १९५ ॥ बिडे सकाञ्जिके क्षिप्तो रसः स्याद्ग्रासलालसः । ग्रसते सर्वलोहानि सर्वसत्त्वानि वज्रकम् ॥ १९६ ॥ अथान्यप्रकारः ।— शङ्खचूर्णं रविक्षीरैरातपे भावयेद्दिनम् । तद्वज्जम्बीरजद्रावैर्द्दिनैकं धूमसारकम् ॥ १९७ ॥ सौवर्चलमजामूत्रैर्भाव्यं यामचतुष्टयम् । कण्टकारीं च संक्वाथ्य दिनैकं नरमूर्तके ॥ १९८ ॥ खर्जिक्षारं तिन्तिडीकं कासीसं तु शिलाजतु । जम्बीरोत्थद्रवैर्भाव्यं पृथग्यामचतुष्टयम् ॥ १९९ ॥

२८ | आयुर्वेदीयग्रन्थमाला। [अध्यायः निस्तुषं जयपालं च मूलकानां द्रवैर्दिनम् । सैन्धवं टङ्कणं गुञ्जां दिनं शिग्रुजटाम्भसा ॥ २०० ॥ एतत्सर्वं समांशं तु मर्द्यं जम्बीरजद्रवैः । तद्गोलं रक्षयेद्यत्नाद्विडोऽयं वडवानलः ॥ २०१ ॥ अनेन मर्दितः सूतः संस्थितस्तप्तखल्वके । स्वर्णादिसर्वलोहानि सत्त्वानि ग्रसते क्षणात् ॥ २०२ ॥ इति वडवानलो बिडः ॥ मूलकार्द्रकवह्नीनां क्षारं गोमूत्रगालितम् । वस्त्रपूतो द्रवो ग्राह्यो गन्धकं तेन भावयेत् । शतवारं खरे घर्मे विडोऽयं हेमजारणे ॥ २०३ ॥ इति सिद्धलक्ष्मीश्वरतन्त्रोक्तो बिडः ॥ एवं बिडान्तराण्यपि तन्त्रान्तरादनुसर्तव्यानि। इति बिडकथनम्॥ चतुःषष्ट्यंशकं हेमपत्रं मायूरमायुना । विलिप्तं तप्तखल्वस्थे रसे दत्त्वा विमर्दयेत् । दिनं जम्बीरतोयेन ग्रासे ग्रासे त्वयं विधिः ॥ २०४ ॥ शनैः संस्वेदयेद्दर्जे बद्ध्वा सपटुकाञ्जिके । भाण्डके त्रिदिनं सूतं जीर्णस्वर्णं समुद्धरेत् ॥ २०५ ॥ अधिकस्तोलितश्चेत्स्यात्पुनः स्वेद्यः समावधि । द्वात्रिंशत्षोडशाष्टांशक्रमेण वसु जारयेत् ॥ २०६ ॥ रूप्यादिषु च सत्त्वेषु विधिरेवंविधः स्मृतः । चूलिकालवणं गन्धमभावे शिखिपित्ततः ॥ २०७ ॥ इति स्वर्णरूप्यादिसर्वसत्त्वजारणविधिः ॥ अथ तप्तखल्वलक्षणम् ।— अजाशकृत्तुषाग्निं च खातयित्वा भुवि क्षिपेत् । तस्योपरि स्थितो लोहखल्वः स तप्तखल्वकः ॥ २०८ ॥ इति तप्तखल्वलक्षणम् ॥