भारतकोश
संग्रह पर लौटें

सात्वत संहिता (पाञ्चरात्र आगम - भगवान् सङ्कर्षण-नारद संवाद सान्वय सटीक)

Satvata Samhita of Pancharatra Agama with Commentary

भगवान् सङ्कर्षण / महर्षि नारद द्वारा

DevanagariHindipublished837 पृष्ठ

द्वादशः परिच्छेदः २६३ विकसित रक्त वर्ण के समान तेजस्वी आत्मज्ञानी, आदिदेव, अभयपाणि तथा तेजोनिधि कपिल का ध्यान करे ॥ २४-२५ ॥ ५. विश्वरूपध्यानकथनम् योऽन्तः सर्वेश्वरो देवः साक्षिभूतो व्यवस्थितः । स्फटिकोपलवद् भावान् स्वशक्त्युत्थान् बिभर्ति च ॥ २६ ॥ अविद्याविष्कृतानां तु भक्तानां सत्पदाप्तये । तमनादिं जगन्नाथं बहिः स्थूलतरात्मनाम् ॥ २७ ॥ द्यावापृथिव्योरन्तःस्थं विश्वरूपमनुस्मरेत् । अनेकवक्त्राङ्घ्रिकरम् अनेकमकराङ्कितम् ॥ २८ ॥ यद्यप्यनेकवदनम् अनेकभुजभूषितम् । तथापि वै त्रयस्त्रिंशद् वदनैर्विविधैर्युतम् ॥ २९ ॥ चतुरभ्यधिकैर्दिव्यैश्चत्वारिंशन्महाभुजैः । ब्रह्मरुद्रेन्द्रदक्षार्कचन्द्रसिद्धास्तथा श्रुतिः ॥ ३० ॥ पौरुषस्य तु वक्त्रस्य चोर्ध्ववक्त्रस्थितास्त्वमी । पिशाचाग्निमरुच्छैलद्वीपगन्धर्ववारिभिः ॥ ३१ ॥ वक्त्रैरूर्ध्वस्थितैर्ध्यायेद् दक्षिणं वदनं विभोः । पातालदिङ्‌महामेघलोकराशिग्रहोत्थितैः ॥ ३२ ॥ वक्त्रैस्तारासमेतैस्तु ध्यायेद् वक्त्रं तु पश्चिमम् । यक्षान्तकाम्बुनागाद्यैर्वसुनक्षत्रयोगणैः ॥ ३३ ॥ वक्त्रैर्वराहवक्त्रोर्ध्वस्थितैर्ध्यायेच्च दक्षिणम् । पद्माद्यं चातुरात्मीयमस्त्राणां दशकं महत् ॥ ३४ ॥ प्रोच्छ्रितं हि सुवर्णाद्यं तल्लाञ्छनचतुष्टयम् । लोकेशास्त्राष्टकं चैव पुस्तकं चाक्षसूत्रकम् ॥ ३५ ॥ दर्वी कमण्डलुहैमश्चाभयं हि वरान्वितम् । दर्भाजिनं ततश्छत्रं सुशुभं चामरं सितम् ॥ ३६ ॥ स्रुक्स्रुवौ चापि कलशौ वेदिर्वह्निसमन्विता । चन्द्रार्कमण्डले पूर्णे नागेन्द्रो मणिदर्पणः ॥ ३७ ॥ पुष्पस्रग् व्यजनं दिव्यं विश्वपत्रलता तथा । स्मर्त्तव्यास्तु भुजेष्वस्य विभोः संस्थानकैः समैः ॥ ३८ ॥ यथोदितक्रमेणैव व्यत्ययो न भवेद् यथा । भाभिर्नानाप्रकाराभिर्देहोत्थाभिरिदं जगत् ॥ ३९ ॥

२६४ सात्वतसंहिता भासयन्तं जगन्नाथं स्मरेद् हृत्कमलादिषु । अथ विश्वरूपध्यानमाह—योऽन्तः सर्वेश्वरो देव इत्यारभ्य स्मरेद् हृत्कमलादि- ष्वित्यन्तम् । प्राङ्मुखस्य पौरुषस्य वक्त्रस्योर्ध्वं ब्रह्मादिश्रुत्यन्तवक्त्राष्टकम्, दक्षिणस्य नारसिंहवक्त्रस्योर्ध्वं पिशाचादि(वारि)पर्यन्तवक्त्रसप्तकम्, पश्चिमस्य कपिलवक्त्र- स्योर्ध्वं पातालादितारान्तवक्त्रसप्तकम्, औत्तरस्य वाराहवक्त्रस्योर्ध्वं यक्षादिगोगणा- न्तवक्त्रसप्तकम्, आहत्य त्रयस्त्रिंशद्वक्त्राणि ज्ञेयानि । तारासमेतैरित्यत्र ताराशब्देन अश्विन्यादिप्रधाननक्षत्राणि, नक्षत्रशब्देन तदन्यानि नक्षत्राणि ज्ञेयानि, अन्यथा पौन- रुक्त्यात् । एवं वारिभिरित्यत्र वारिधिर्विवक्षणीयः । अम्बुशब्देन केवलमुदकं विवक्षणीयम् । नागाद्यैरित्यत्र नागानामाद्यः प्रथमोऽनन्त इत्यर्थः । चातुरात्मीयं वासु- देवादिव्यूहीयमित्यर्थः । पद्माद्यमस्त्राणां दशकं पद्मशङ्खचक्रगदाखड्गलाङ्गुलमुसल- शरशार्ङ्गखेटाख्यमायुधदशकमित्यर्थः । एतेषामायुधानां पूर्वं जाग्रद्व्यूहवासुदेवचतुर्मूर्ति- लाञ्छनत्वेनोक्तत्वाच्चातुरात्मीयत्वं सुस्पष्टम् । लोकेशास्त्राष्टकं तु वज्रशक्त्यादिकं प्रसिद्धमीश्वरादिषु (९।११६-११७) प्रतिपादितं च । विश्वरूपस्थानं तु श्रीपौष्करे— श्वेतद्वीपे कुरुक्षेत्रे हिमवन्ताचलेऽब्जज । वेदिकायामपि तटे विश्वरूपः स्थितः प्रभुः ॥ (३६।३३७) इति ॥ २६-४०॥ अब विश्वरूप का ध्यान कहते हैं—जो सर्वेश्वर सभी के अन्तःकरण में साक्षात् रूप से स्थित है, स्फटिक मणि के समान स्वशक्ति से उठे हुए भावों को धारण करते हैं, अविद्याग्रस्त भक्तों को सन्मार्ग बताने के लिये जो उद्यत रहते हैं, जो स्थूलतर आत्माओं के बाहर हैं और जो द्यावापृथिवी के अन्तराल हैं, ऐसे अनादि जगन्नाथ का विश्वरूप के रूप में स्मरण करे । जो अनेक मुख, अनेक चरण और अनेक हाथों वाले हैं । अनेक मकर चिह्नों से युक्त हैं । यद्यपि उनके अनेक मुख हैं और अनेक भुजाओं से वे भूषित हैं, फिर भी वे मुख्य रूप से विविधाकार तैंतीस मुखों से युक्त है तथा ४४ दिव्य भुजाओं वाले है ॥ २७-३० ॥ उनके पूर्व स्थित पौरुष वक्त्र के ऊपर ब्रह्मा, रुद्र, इन्द्र, दक्ष, अर्क, चन्द्रमा, सिद्ध तथा श्रुति ये आठ देवता स्थित हैं । दक्षिण नारसिंह वक्त्र के ऊपर पिशाच, अग्नि, मरुत्, शैल, द्वीप, गन्धर्व और वारि ये सात देवयोनियाँ स्थित हैं । पश्चिम कपिल वक्त्र के ऊपर पाताल, दिक्, महामेघ, लोक, राशि, ग्रह एवं तारादि सात मण्डल स्थित हैं । उत्तर वाराह वक्त्र के ऊपर यक्ष, अन्तक, अम्बु, नाग, वसु, नक्षत्र और गोगण ये सात स्थित हैं । तारा, नक्षत्रादि मिलाकर कुल ३३ वक्त्र हो जाते हैं । वासुदेवादि चार व्यूह और पद्मादि दश, अस्त्र, वासुदेवादि चतुर्मूर्ति, लाञ्छन, लोकेश, अस्त्राष्टक, वज्रादि, पुस्तक, अक्षसूत्र, दर्वी, कमण्डल, अभय, वर, दर्भ, अजिन, मनोहर छत्र, श्वेत चामर, स्रुक्-स्रुवा, दो कलश, वेदी, वह्नि, पूर्ण चन्द्रार्क मण्डल, नागेन्द्र, मणिदर्पण, पुष्पमाला, दिव्य व्यञ्जन, विश्वपत्र तथा लता—ये सभी भगवान् की भुजाओं में यथास्थान सन्निविष्ट

द्वादशः परिच्छेदः २६५ हैं। अतः इन सभी से समन्वित भगवान् की भुजा का स्मरण करे। जैसा कहा गया है साधक उसी प्रकार स्मरण करे, जिससे व्यत्यय न हो। इस प्रकार जो शरीर से उठी हुई अपनी नाना प्रकार की कान्ति से सारे जगत् को भासित करते हैं ऐसे जगन्नाथ का हृदय-कमल आदि में ध्यान करे ॥ २४-४० ॥ ६. हंसध्यानकथनम् हंसमूर्तिमथात्मानं ज्ञानयज्ञभुजं स्मरेत् ॥ ४० ॥ कुन्देन्दुस्निग्धकान्तिं च हेमतुण्डं महातनुम् । रजस्तमोऽङ्घ्रिं सत्सत्त्वविग्रहं परमेश्वरम् ॥ ४१ ॥ धर्माधर्मेक्षणं ध्यायेदग्नीषोमात्मकेन तु । दक्षिणोत्तरसंस्थेन पक्षयुग्मेन राजितम् ॥ ४२ ॥ बहिस्तमेवोदकस्थं तुहिनाचलसन्निभम् । ध्यात्वाऽर्चयेत् तु विधिवद् हंसविग्रहमच्युतम् ॥ ४३ ॥ अथ हंसध्यानमाह—हंसेति सार्धैस्त्रिभिः । अस्य स्थानं तु श्रीपौष्करे— "सिद्धामरार्चितं विद्धि श्वेतद्वीपे तु हंसराट्" (३६।३१७) इति ॥ ४०-४३ ॥ अब हंस स्वरूप का ध्यान कहते हैं—ज्ञान रूप यज्ञ की भुजा वाले, कुन्द इन्द्र के समान श्वेत कान्ति वाले, स्वर्ण के समान तुण्ड से युक्त एवं रज-तम स्वरूप चरणों वाले, सत्सत्त्व विग्रह वाले, धर्मा-धर्म नेत्रों वाले, दक्षिण-उत्तर अग्निषोमात्मक दो पक्षों से सुशोभित, उदक में निवास करने वाले, हिमालय के समान सर्वत्र श्वेत वर्ण उन परमेश्वर हंस रूप विग्रह वाले अच्युत का विधिवत् ध्यान कर साधक को पूजन करना चाहिये ॥ ४०-४३ ॥ ७. वराहध्यानकथनम् बहिर्द्रव्यमयस्त्वेकः सामान्येनैकलक्षणः । सम्यङ्‌निर्वर्तितः स्वर्गं पूर्वमृच्छति चार्थिनाम् ॥ ४४ ॥ अन्तर्वेद्यां चतुर्था यस्त्वेक एव महामखः । तपोयागजपध्यानस्वरूपः शश्वदेव हि ॥ ४५ ॥ याजिनामपवर्गं तु विदधाति समापनात् । तं यज्ञपुरुषं ब्रह्म वासुदेवमजं हरिम् ॥ ४६ ॥ ध्यायेद् वै सूकारात्मानमञ्जनाद्रिसमप्रभम् । यज्ञाङ्गचिह्निताङ्घ्रिं च महाव्याहृतिदंष्ट्रिणम् ॥ ४७ ॥ भूर्भुवः स्वः शरीरं च शब्दब्रह्मैकमानसम् । निर्णुदन्तं प्रपन्नानामविद्यापङ्कमञ्जसा ॥ ४८ ॥ सा० सं० - 21

२६६ सात्वतसंहिता वैद्येन पोत्रप्रान्तेन त्वक्षयेनामलेन च। अथ वराहध्यानमाह—बहिर्द्रव्यमय इत्यादिभिः । वैद्येन = विद्यामयेन । पोत्र- प्रान्तेन वराहवक्त्राग्रेणेत्यर्थः । एवं यज्ञाङ्गदेहत्वं विष्णुपुराणेऽपि स्पष्टमुक्तम्— पादेषु वेदास्तव यूपदंष्ट्र दन्तेषु यज्ञाश्चितयश्च वक्त्रे । हुताशजिह्वोऽसि तनूरुहाणि दर्भाः प्रभो यज्ञपुमांस्त्वमेव ॥ विलोचने रात्र्यहनी महात्मन् सर्वात्मकं ब्रह्मपदं शिरस्ते । सूक्तान्यशेषाणि सटाकलापो घ्राणं समस्तानि हवींषि देव ॥ स्रुक्तुण्ड सामस्वरधीरनाद प्राग्वंशकायाखिलसत्रसन्धे । पूर्तेष्टधर्मश्रवणोऽसि देव सनातनात्मन् भगवन् प्रसीद ॥ इति । —(१।४।३२-३४) अस्य स्थानं तु श्रीपौष्करे— "सौकरीयेन रूपेण क्षेत्रे तत्संज्ञके तु वै" (३६।३१९) इति ॥ ४४-४९ ॥ बाहर से एकद्रव्यमय, सामान्य रूप से एक लक्षण वाले, जो अर्थी जनों के लिये पूर्व में स्वर्ग का निर्माण कर देते हैं, जो हैं तो एक ही महामख किन्तु अन्तर्वेदी में होतादि चार स्वरूप हो जाते हैं। जो निरन्तर तप, याग, जप, ध्यान स्वरूप वाले हैं, जो समापन होने पर यज्ञ कर्त्ताओं को अपवर्ग प्रदान करते हैं। उन यज्ञ पुरुष, ब्रह्मस्वरूप अज, हरि, वासुदेव, अञ्जन-पहाड़ की तरह कान्तिमान सूकर शरीरधारी भगवान् का ध्यान करे। जिनका पैर यज्ञाङ्ग से चिह्नित है और महाव्याहृतियाँ जिनकी दंष्ट्रा है, भूर्भुवः स्वः जिनका विग्रह है, एक शब्द-ब्रह्म ही जिनका मन है, जो शरणागतों के अविद्या रूप पङ्क को अपने अक्षय एवं अमल वक्त्र के अग्रभाग से अकस्मात् दूर कर देते हैं उन वाराह भगवान् का ध्यान करना चाहिये ॥ ४४-४९ ॥ ८. वडवानलध्यानकथनम् वासनावासितानां च जीवानां भवशान्तये ॥ ४९ ॥ महाविभूतिर्भगवान् पूर्णषाड्गुण्यविग्रहः । स्वकाच्छान्ततराद् ब्रह्मतत्त्वादादाय चाञ्जलिम् ॥ ५० ॥ करोति सेचनं दोषदग्धानां च स्वतेजसा । स्थूलरूपेण तमजं बहिराराधनाविधौ ॥ ५१ ॥ आध्मातं वायुना यद्वन्निर्धूमाङ्गारपर्वतम् । ध्यायेत् तद्वन्महादीपं वाजिवक्त्रमलाच्छनम् ॥ ५२ ॥ बद्धब्रह्माञ्जलिं कस्थं द्रुतकनकलोचनम् । घोणाग्रेणाहरन्तं च त्रैलोक्योत्थं जलेन्धनम् ॥ ५३ ॥

द्वादशः परिच्छेदः २६७ कृत्वा तद् भस्मसात् सम्यक् स्फूक्कुर्वन्तं मुखेन तु । वडवानलध्यानमाह—महाविभूतिरित्यादिभिः । अस्य स्थानं तु श्रीपौष्करे— "अश्वात्मा वडवामुखे" (३६।३१८) इति ॥ ५०-५४ ॥ अब वडवानल का ध्यान कहते हैं—अविद्या वासना वासित जीवों के भवशान्ति के लिये जो महाविभूति भगवान् षाड्गुण्य विग्रह रूप धारण करते हैं । जो अज भवाग्निरूप दोष से दग्ध जीवों के दोष को स्थूल रूप से धारण कर, अपने तेज से एवं ब्रह्मतत्त्व रूप स्वच्छ अन्तरात्मा द्वारा जलाञ्जलि भर कर उससे उस दोष को शान्त कर देते हैं । जिस प्रकार निर्धूम अङ्गार-पर्वत वायु से आध्मात होने पर प्रदीप्त हो जाता है, उसी प्रकार बाहर स्थूल रूप से आराधना करने पर जो अज प्रदीप्त हो जाते हैं, जिन्होंने ब्रह्माञ्जलि बाँध ली है, जिनके सुवर्णमय लोचन द्रवीभूत हो रहे हैं और जो घोण के अग्रभाग से त्रैलोक्य से उत्पन्न जलेन्धन को जला रहे हैं, इस प्रकार (मोह रूप) इन्धन को भस्म कर मुख से जो फूत्कार कर रहे हैं, उस वडवामुख वाले अज का ध्यान करना चाहिये ॥ ५०-५४ ॥ ९. धर्मध्यानकथनम् धर्मसामान्यममल मनादिनिधनं विभुम् ॥ ५४ ॥ दुर्लभं यत् प्रबुद्धानां यत्प्रसादधिया विना । तस्य स्थूलतरं रूपं शृणु तत्प्राप्तये परम् ॥ ५५ ॥ तुहिनाचलसंकाशं सौम्यवक्त्रं चतुर्भुजम् । कामार्थावुद्वहन्तं च शङ्खपद्मच्छलेन तु ॥ ५६ ॥ साधुमार्गे स्थितानां तु संयच्छन्तं धिया च तौ । सिताक्षमालं धर्मं तु वरपाणिमतः स्मरेत् ॥ ५७ ॥ अथ धर्मध्यानमाह—धर्ममिति सार्धैस्त्रिभिः । तौ कामार्थावित्यर्थः, कामार्थावु- द्वहन्तमिति पूर्वोक्तेः । अनेन प्रसिद्धस्यैव धर्मस्य भगवदवतारत्वमिति न भ्रमितव्यम्, तस्य तदुपकरणत्वमात्रात् । तथा च सहस्रनामभाष्ये—"तच्छीलभगवदुपकरत्वाद्वि प्रसिद्धस्यापि धर्मस्य ताच्छील्यमिति, प्रसिद्धोऽपि धर्मोऽस्य सर्वसाधारणोपकरमिति धर्मी" (पृ० ४३५) इति । किञ्च, धर्मात्मा भगवान् विष्णुः प्रादुर्भावं च शाश्वतम् । प्रादुर्भूतं हि वै यास्मान्नराद्यं कृष्णपश्चिमम् ॥ सपञ्चकालषट्कर्ममखधर्मैः समन्वितम् । जपध्यानसमोपेतमेवं यः पाति सर्वदा ॥ चतुर्मूर्तिमयो विप्र नरो नारायणो हरिः । कृष्णासंज्ञश्च भगवान् प्रादुर्भावान्तरं विभोः ॥ —(३६।२०७-२०९) इति,

२६८ सात्वतसंहिता धर्ममूर्तिर्महात्मा वै धर्मारण्ये सुरार्चिते। अनुग्रहपरस्त्वास्ते लोकानां लोकपूजितः ॥ (३६।३३२) इति च श्रीपौष्करे सुस्पष्टं प्रतिपादितम् ॥ ५४-५७ ॥ अब धर्म का ध्यान कहते हैं—जो सामान्य अमल, अनादि, विभु हैं। जिनकी प्रसन्नता के बिना प्रबुद्ध जन भी जिन्हें नहीं प्राप्त कर पाते, उनके स्थूल रूप को उनकी प्राप्ति के लिये, हे सङ्कर्षण ! आप सुनिए। जो हिमालय के समान स्वच्छ हैं, जिनका मुख्य सौम्य है, जिनकी चार भुजायें हैं, जो शङ्ख एवं पद्म के बहाने से काम और अर्थ धारण किये हुए हैं, जो साधुमार्ग में स्थित जनों के अर्थ एवं काम को बुद्धि से नियन्त्रण करते हैं ऐसे वरदपाणि, श्वेत, अक्षमाला धारण करने वाले भगवान् धर्म का स्मरण करना चाहिये ॥ ५४-५७ ॥ १०. हयग्रीवध्यानकथनम् वाङ्‌मयं निखिलं यस्य वस्तुजातमनश्वरम् । शक्तित्वेन स्वभावस्थं चिद्रूपस्यामलद्युतेः ॥ ५८ ॥ वरवाजिमुखं ध्यायेदथ वागीश्वरं विभुम्। सूर्यकान्ताग्निसंकाशमनेकभुजभूषितम् ॥ ५९ ॥ कमलं चाक्षसूत्रं च वेदिं त्रेताग्निभूषिताम्। साज्यधारौ स्रुक्स्रुवौ तु विष्टरं सोमसंयुक्तम् ॥ ६० ॥ दर्भाजिनं मेखलां चाप्यपसव्येषु षट्स्वमी । स्मरेद् वामकरेष्वस्य पुस्तकं शङ्खमेव च ॥ ६१ ॥ दण्डं कमण्डलुं दर्वीमेकस्मिंस्त्रितयं करे । पूर्णं ग्राम्यैस्तथारण्यैश्चरुबीजैस्तु पञ्चमे ॥ ६२ ॥ स्रुङ्‌मूलफलपत्रैस्तु यज्ञद्रव्यैः सदक्षिणैः। सर्वाश्रमोपकरणैर्युक्तं चमसभाजनम् ॥ ६३ ॥ ध्येयमस्य भुजे षष्ठे वृत्तभूतैर्ऋगादिभिः । वेदाङ्गैरुपवेदैस्तु संस्कारैः समखैस्तथा ॥ ६४ ॥ अथ हयग्रीवध्यानमाह—वाङ्‌मयमित्यादिभिः । सोमसंयुक्तं सोमलतान्वित- मित्यर्थः । ग्राम्यारण्यबीजभेदास्त्वीश्वरपारमेश्वरयोर्हविःपाकप्रकरणे प्रतिपादिता द्रष्टव्याः । विष्णुपुराणे च— व्रीहयः सयवा माषा गोधूमा अणवस्तिलाः । प्रियङ्गुसप्तमा ह्येते अष्टमास्तु कुलुत्थकाः ॥ श्यामाकास्त्वथ नीवारा जर्तिलाः सगवेधुकाः । तथा वेणुयवाः प्रोक्तास्तद्वन्मर्कटका मुने ॥

द्वादशः परिच्छेदः २६९ ग्राम्यारण्याः स्मृता होता ओषध्यस्तु चतुर्दश । —(१।६।२४-२६) इति । एतैर्बीजैः पूर्णं पात्रं चतुर्थे, यज्ञद्रव्यैः पूर्णं पात्रं पञ्चमे, आश्रमोपकरणैर्युक्तं चम- सभाजनं षष्ठे हस्ते च ध्येयम् । अस्य स्थानं तु श्रीपौष्करे—‘‘कृष्णाश्वेऽश्वशिरोदेवो क्षितिक्षेत्रे ममार्चिते’’ (३६।३२१) इति ॥ ५८-६४ ॥ अब हयग्रीव का ध्यान कहते हैं—जो चिद्रूप, अमलद्युति, समस्त वाङ्मय रूप, समस्त वस्तुजात रूप, अनश्वर हैं और जिनकी शक्ति से वे अपने स्वभाव में स्थित रहते हैं, उन अश्व के समान मुख वाले विभु वागीश्वर का ध्यान करना चाहिये । जो सूर्यकान्ता अग्नि के समान हैं, जो अनेक भुजाओं से भूषित हैं । कमल, अक्षसूत्र, त्रेताग्नि से भूषित वेदी वाले, साज्य, आधार, स्रुक्-स्रुवा एवं विष्टर, सोमलता, दर्भ, अजिन मेखला अपने ६ दाहिने हाथों में तथा ६ बायें हाथों में पुस्तक, शङ्ख, दण्ड, कमण्डल, दर्वी, तीन हाथों में बीजों से पूर्ण पात्र, चतुर्थ में यज्ञद्रव्यों से पूर्ण पात्र, पञ्चम हाथ में आश्रमोपकरण से युक्त चमस और भाजन बायें षष्ठ हाथ में लिये हुए हैं । इनके छठे हाथ वृत्ति के उपकरण भूत, ऋगादि, वेद, वेदाङ्ग, उपवेद, संस्कार तथा मख से संयुक्त हैं ऐसे हयग्रीव का ध्यान करना चाहिए ॥ ५८-६४ ॥ ११. एकार्णवशायिध्यानकथनम् विकारवसुधाधारे ह्यभावे तु गुणोदधौ । स्वशक्तिभावितं कृत्वा मनःपूर्वं चतुष्टयम् ॥ ६५ ॥ प्रकृत्यन्तं समास्ते यः सर्वज्ञः पुरुषात्मना । निषण्णं भोगिशय्यायां तपनीयरुचिं स्मरेत् ॥ ६६ ॥ देवमर्णवशाय्याख्यं मूर्त्तैश्चक्रादिकैर्वृतम् । लक्ष्म्या संवाह्यमानं च समाक्रान्तं च निद्रया ॥ ६७ ॥ वीज्यमानं हि वै प्रीत्या गीयमानं हि विद्यया । एकार्णवशायिध्यानमाह—विकारेति सार्धैस्त्रिभिः । मनःपूर्वं चतुष्टयं मनोबुद्ध्य- हङ्कारप्रकृतिचतुष्टयमित्यर्थः । अस्य लक्ष्म्यादिशक्तिचतुष्टयान्वितत्वं लक्ष्मीतन्त्रेऽपि प्रतिपादितम्— अवतारो हि यो विष्णो सिन्धुशायीति संज्ञितः । स्थितोऽहं परितस्तस्य चतुर्धा रूपमेयुषी ॥ लक्ष्मीर्निद्रा तथा प्रीतिर्विद्या चेति विभेदिनी । —(८।३०-३१) इति । ननु किमयं चतुर्मुखरूपो भगवदवतारः । यतः श्रीविष्णुपुराणे—

२७० सात्वतसंहिता एकार्णवे तु त्रैलोक्ये ब्रह्मा नारायणात्मकः। भोगिशय्यागतः शेते त्रैलोक्यग्रासबृंहितः॥ (१।३।२४) इति ब्रह्मण एवैकार्णवशायित्वं प्रतिपादितमिति चेन्न, यतो ब्रह्मणोऽप्याधारभूतो- ऽयमर्णवशाय्यवतारः। ब्रह्मणस्तु तदानीं तन्नाभिकमलशायित्वम्। भोगिशय्यागत- वचनं तु "भगवन्नाभिसरोरुहव्यवधानसहम्" (१।३।२४) इति विष्णुचित्तीये प्रति- पादितम्॥ ६५-६८॥ अब एकार्णवशायी का ध्यान कहते हैं—विकार रूप वसुधाधार में तथा गुणसमुद्र में, मन, बुद्धि, अहङ्कार, प्रकृति, को जो सर्वज्ञ अपने पुरुषार्थ से प्रभावित कर सर्पशय्या पर स्थित हैं, जो मूर्त्तिधारी चक्रादि आयुधों से घिरे हुए हैं, लक्ष्मी जिनकी सेवा कर रही हैं, जो स्वयं निद्रा से समाक्रान्त हैं, प्रीति जिन्हें पङ्खा कर रही हैं और विद्या गीत गा रही हैं, ऐसे सुवर्ण विग्रह वाले एकार्णवशायी भगवान् का ध्यान करे॥ ६५-६८॥ १२. कूर्मध्यानकथनम् कूर्मात्मा कूर्मवद् बुद्ध्या ध्यातव्यस्त्वथ लाङ्गलिन्॥ ६८॥ द्रुत्कनकवर्णाभः स्वसामर्थ्याज्जलाश्रयः। शक्त्यादिककलाद्वन्द्वद्वितयाङ्घ्रिः सनातनः॥ ६९॥ शक्त्यादिककलाढ्यश्च प्रोद्गिरंस्तु श्रुतित्रयम्। अथ कूर्मध्यानमाह—कूर्मात्मेति द्वाभ्याम्। अस्य स्थानं तु—"रसातले तु कूर्मात्मा" (३६।३१८) इति पौष्करे दर्शितम्। अयं तु निखिलजगदाधारभूतकूर्मा- वतारः, "भवनधृते" (२३।६४) इति मन्त्रवर्णात्, "द्वन्द्वद्वितयाङ्घ्रिः" (१२।६९) इति ध्यानाच्च। केवलकूर्मवक्त्रावतारश्च विद्यते। तथा च पौष्करे— लवणोदधिपर्यन्ते भूभागे सिद्धसेविते। कूर्मवक्त्रश्च भगवान् संस्थितः शङ्खचक्रधृक्॥—(३६।३२२) इति॥ ६८-७०॥ अब कूर्म का ध्यान कहते हैं—हे लाङ्गलिन्! अब इसके बाद अपनी बुद्धि से कूर्मात्मा का कूर्मवद् ध्यान करे। जिनकी शरीर की आत्मा द्रवीभूत सुवर्ण कान्ति के समान है, अपनी सामर्थ्य से जो जल का आश्रय लिये हुए हैं, शक्त्यादि तथा कलादिक जिनके दो चरण हैं, जो अपने मुख से तीनों श्रुतियों का उद्‌गिररण करते रहते हैं, ऐसे कूर्म भगवान् का ध्यान करना चाहिये॥ ६८-७०॥ १३. वराहध्यानकथनम् अतसीपुष्पसंकाशः शङ्खचक्रगदाधरः॥ ७०॥ मखोपकरणाङ्गश्च निमग्नोद्धरणक्षमः।

स्वशक्तिविभवाधारमिच्छाज्ञानक्रियार्चिषम् ॥ ७१ ॥ नानाविशेषविज्ञानस्फुलिङ्गोर्मिसदोदितम् । दारयन्तं स्थितं हार्दमनूनं मोहमूल्बणम् ॥ ७२ ॥ नदन्नादमनाख्येयं तमजं परमेश्वरम् । वराहध्यानमाह—अतसीपुष्पसंकाश इति त्रिभिः । पूर्वोक्तो वराहस्तु साक्षाद् वराहः, अयं नृवराह इति ध्येयम्, "शङ्खचक्रगदाधरः" (१२।७०) इति ध्यानात्, "कोकामुखे वराहस्तु वाराहे तु नगोत्तमे" (३६।३२४) इति पौष्करे पुनर्वराह- स्थानप्रदर्शनाच्च ॥ ७०-७३ ॥ अब वराह का ध्यान कहते हैं—अतसी पुष्प के समान नीलवर्ण वाले तथा शङ्ख, चक्र एवं गदा धारण किये हुए, जिनके अङ्ग यज्ञ सामग्री से निर्मित हैं, जो डूबे हुए को ऊपर लाने में समर्थ हैं। स्वशक्ति, विभवाधार तथा इच्छा, ज्ञान एवं क्रिया से संयुक्त हैं, अनेक प्रकार के विशेष विज्ञान के स्फुलिङ्ग रूप ऊर्मि से सदा उदीयमान हैं। हृदय में स्थित उल्बण महामोह को उखाड़ कर फेकने में सर्वथा सशक्त हैं, ऐसे वराह भगवान् का ध्यान करना चाहिये ॥ ७०-७३ ॥ १४. नृसिंहध्यानकथनम् निष्प्तकनकाभं च ध्यायेद् देवं नृकेसरिम् ॥ ७३ ॥ ज्वलदग्निस्रफुलिङ्गाभिः स्वदेहोत्थाभिरावृतम् । रथाङ्गशङ्खधातारं बृहन्मूर्तिं सुभीषणम् ॥ ७४ ॥ सत्सत्त्वकरजश्रेणीदीप्तेनोभयपाणिना । संयच्छन्तं धिया सम्यग् भविनां साभयं वरम् ॥ ७५ ॥ अथ श्रीनृसिंहध्यानमाह—निष्प्तेति सार्धद्वाभ्याम् । मूर्तं ब्रह्म साकारं परंब्रह्म- त्यर्थः । ब्रह्ममूर्तिमिति पाठे बृहत्कायमित्यर्थः । सत्सत्त्वकरजश्रेणीदीप्तेनोभयपाणिना साभयं वरं संयच्छन्तं शुद्धसत्त्वमयनखपङ्क्तिरिवाजिताभ्यां कराभ्यामभयवरदमुद्रा- न्वितमित्यर्थः । अस्य स्थानं तु श्रीपौष्करे— नृहरिः कृतशौचे तु उज्जायिन्यामपि द्विज । विशालमूलसंज्ञे तु स्थाने त्वेवं स्थितस्त्रिधा ॥ (३६।२२३) इति । केवलनृसिंहावतारस्थानमपि तत्रैव प्रतिपादितम्— "विन्ध्यारण्ये तु पौष्कर । विज्ञातव्यो मृगेन्द्रात्मा पापहा सर्वदेहिनाम्" (३६।३१८-३१९) इति ॥ ७३-७५ ॥ अब नृसिंह जो अज हैं और अप्रतिम नाद करते रहते हैं, जिनके शरीर की आभा तपाये हुए सुवर्ण की भाँति उद्दीप्त है, जो अपने शरीर से निकली हुई अग्नि को जलती हुई ज्वालाओं से आवृत किए हुए हैं, जो चक्र, शङ्ख धारण किये हुए है, जिनका शरीर अत्यन्त बृहत् तथा भीषण है, जो सत्त्व युक्त, प्रदीप्त

२७२ सात्वतसंहिता नख श्रेणी युक्त, अपने दो हाथों से संसृति मनुष्यों को वर और अभय प्रदान कर रहे हैं, ऐसे नृसिंह भगवान् का ध्यान करना चाहिये ॥ ७३-७५ ॥ १५. अमृताहरणध्यानकथनम् अमृताध्मातमेघाभममृताहरणं विभुम् । पीताम्बरधरं ध्यायेदेकवक्त्रं चतुर्भुजम् ॥ ७६ ॥ श्रोणीतटार्पितकरं शङ्खचक्रविभूषितम् । मध्यतो दक्षिणेनैव वहन्तं गिरिरूपधृक् ॥ ७७ ॥ शुद्धज्ञानानुविद्धं च कर्मसम्भवभीतिहम् । दिशन्तं स्वधिया सम्यग् भक्तानां भक्तवत्सलम् ॥ ७८ ॥ मन्थामथितदुग्धाब्धिं क्षोभयित्वा प्रकाशितम् । अमृतं क्षुत्तृषादीनां प्रतिपक्षमनामयम् ॥ ७९ ॥ शुद्धं चानश्वरं भाव्यं मायाख्यार्णवमध्यगम् । आत्मामृतमनौपम्यम् आहारध्वंसकर्मणा ॥ ८० ॥ अमृताहरणध्यानमाह—अमृतेत्यादिभिः । अस्यं स्थानं तु श्रीपौष्करे— क्षारोदकक्षतिक्षेत्रे सुरासुरनिषेविते । मन्द्राद्रिकरो देवो वर्तते देवपूजितः ॥ तत्रैवामृतजिद् देवः संस्थितः सिद्धसेवितः । कान्तारूपधरश्चैव सुधाकलशधृक् तथा ॥ सिद्धानां च मुनीनां च देवानां मृत्युजित् स्थितः । —(३६।३४४-३४६) इति ॥ ७६-८०॥ अब अमृताहरण का ध्यान कहते हैं—अमृतपूर्ण मेघ के समान गरजते हुए पीताम्बरधारी, एक मुख एवं चार भुजा वाले विभु रूप अमृताहरण का ध्यान करना चाहिये । जो अपने नितम्ब प्रदेश पर बायाँ हाथ स्थापित किये हुए हैं । शङ्ख, चक्र से विभूषित हैं, मन्दराचल का रूप धारण किये हुए है तथा दक्षिण हाथ में अमृत धारण किये हुए है जो अमृत शुद्ध ज्ञान से अनुविद्ध हैं । वह मनुष्यों द्वारा किये गये दुष्कर्म से उत्पन्न भीति को दूर करने वाले हैं । अपने भक्तों को अपनी बुद्धि के अनुसार भक्त वत्सलता स्वरूप अमृत प्रदान कर रहे हैं, उस अमृत रूप दुग्धोदधि को मथानी से मथकर जिन्होनें स्वयं प्रकाशित किया है । वह अमृत भूख प्यास का शत्रु है, अनामय है, शुद्ध है, अनश्वर (नित्य) है, माया नामक समुद्र के मध्य में रहने वाला है, आत्मामृत है, अनुपम है, क्योंकि भूख को सर्वथा सर्वदा के लिये मिटा देता है, ऐसे अमृताहरण विष्णु का ध्यान करना चाहिए ॥ ७६-८० ॥

द्वादशः परिच्छेदः २७३ १६. श्रीपतिध्यानकथनम् ध्यायेत् कनकगर्भाभं देवदेवं श्रियःपतिम् । कमलालयहेतीशविभूषितकरद्वयम् ॥ ८१ ॥ द्वयं देवीपरिणये लीलयैव समर्पयन् । प्रकाशयन्ननादित्वमात्मनः प्रकृतेः सह ॥ ८२ ॥ मत्करैरनुविद्धेयं प्रकृतिः प्राकृतैरहम् । यतोऽहमाश्रयश्चास्या मूर्तेर्मय्येतदात्मिका ॥ ८३ ॥ यामालम्ब्य सुखेनेमं दुस्तरं हि गुणोदधिम् । निस्तरन्त्यचिरेणैव व्यक्तं ध्यानपरायणाः ॥ ८४ ॥ श्रीपतिध्यानमाह—ध्यायेदित्यादिभिः । "प्रकृतिर्जगन्माता लक्ष्मीः" (पृ० ३५१) इति सहस्रनामभाष्ये व्याख्यातम् ॥ ८१-८४ ॥ अब श्रीपति का ध्यान कहते हैं—कनक के समान कान्तिमान् देवाधिदेव श्रीपति लक्ष्मीनारायण का ध्यान करना चाहिये, जिनके दोनों हाथ कमलालय, पद्म और हेतीराट् सुदर्शन चक्र से विभूषित हैं ॥ ८१ ॥ भगवान् श्रीपति ने देवी परिणय काल में इन दोनों को समर्पित करते हुए प्रकृति के साथ अपना अनादित्व प्रकट करते हुए कहा था कि यह प्रकृति हमारे हाथ में अनुविद्ध है तथा प्रकृति तत्त्व से मैं अनुविद्ध हूँ क्योंकि मैं इस श्री की मूर्त्ति का आश्रय हूँ और एतदात्मिका मूर्त्ति मैं हूँ जिस मूर्त्ति का आश्रय ले कर लक्ष्मीनारायण में ध्यान परायण भक्त थोड़े ही काल में इस दुस्तर गुणोदधि को सुख से पार कर लेते हैं, ऐसे श्रीपति का ध्यान करना चाहिए ॥ ८१-८४ ॥ १७. कान्तात्मध्यानकथनम् मदविह्वलनेत्रं च देवमुद्भिन्नयौवनम् । फुल्लरक्ताम्बुजाभासमत्यजन्तं निजां स्मृतिम् ॥ ८५ ॥ त्रैलोक्यविस्मयकरं कान्ताकृतिधरं स्मरेत् । आनन्दामृतसम्पूर्णवदनेनेन्दुकान्तिना ॥ ८६ ॥ कलशाकृतिरूपेण करस्थेन विराजितम् । लीलाकटाक्षवाग्बाणैः सूदयन्तं सुरद्विषः ॥ ८७ ॥ द्विरेफपटलाक्रान्तसहकारलताकरम् । कान्तात्मध्यानमाह—मदविह्वलनेत्रैरिति सार्धैस्त्रिभिः । अस्यावतारस्य लक्ष्मी- नारायणोभयात्मकमुक्तं जगज्जनन्या— यत्तु तन्मोहनं रूपं श्रूयतेऽमृतधारकम् ॥

२७४ सात्वतसंहिता भवद्भावौ तदा तत्र रूपे तुल्योपलक्षितौ । देवैः पुरुषरूपेण स्त्रीरूपेण सुरेतरैः ॥ सह सिद्धं मयीत्येतज्जन्म मे महदद्भुतम् ॥ (८।४८-५०) इति ॥ ८५-८८ ॥ अब कान्तात्मा का ध्यान कहते हैं—जिनके नेत्र मद से विह्वल है, जिनमें यौवन प्रगट हो रहा है, जिनकी कान्ति विकसित कमल के समान हैं, जिन्होंने स्त्री रूप धारण करके भी अपनी स्मृति का त्याग नहीं किया है । ऐसे त्रैलोक्य विस्मयकारी स्त्री रूप धारण करने वाले कान्तात्मा का ध्यान करना चाहिये । जो चन्द्रमण्डल के समान आनन्दामृत से पूर्ण मुख वाले और हाथ में कलश लिये हुए अपने लीला कटाक्षरूपी बाणों से असुरों का वध कर रहे हैं तथा द्विरेफ (भ्रमर से) लिपटी हुई सहकार युक्त लता जिनके हाथ में है ऐसे कान्तात्मा का ध्यान करे ॥ ८५-८८ ॥ १८. राहुजित् ध्यानकथनम् कलामूर्त्त्यभिमानात्मा राहुसंज्ञो विभीषणः ॥ ८८ ॥ मूर्त्तामूर्तेन रूपेण संग्रसत्यनिशं किल । अग्नीषोममयीं मूर्तिं कर्मिणामुपकारिणीम् ॥ ८९ ॥ योऽन्तः प्राणादिरूपेण चन्द्रादित्यात्मना बहिः । स्थितस्तद्विजयेऽध्यक्षः सत्यध्यानरतात्मनाम् ॥ ९० ॥ निष्पन्दं बोधभावेन तं तु व्यक्तं स्मरेद् बहिः । नीलनीरदवर्णाभं पद्मपत्रनिभेक्षणम् ॥ ९१ ॥ मध्याह्नभास्कराकारं द्वादशारकरोद्यतम् । श्रोणीतटनिविष्टेन वामहस्तेन लीलया ॥ ९२ ॥ ध्रियमाणं गदां गुर्वी निषण्णां धरणीतले । राहुजिद्ध्यानमाह—कलामूर्तीत्यादिभिः । अस्यापि क्षीरोदकक्षितिक्षेत्रवासित्व- मेव बोद्धव्यम्, "सिद्धानां च मुनीनां च देवानां मृत्युजित् स्थितः" (३६।३४६) इति पौष्करोक्तेः ॥ ८८-९३ ॥ अब राहुजित् का ध्यान कहते हैं—जो कलामूर्त्ति के अभिमानी देवता है, सबको भयभीत करने वाले हैं, जिनका नाम राहुजित् है, जो मूर्त्त अमूर्त्त दोनों रूपों से संसारी जनों का उपकार करने वाली अग्निमयी एवं सोममयी मूर्त्ति को नित्य ग्रसता रहता है, जो भीतर प्राणादि रूप से तथा बाहर चन्द्रादित्य रूप से स्थित हैं और सत्य ध्यान में निरत रहने वालों के विजय में अध्यक्ष रूप से स्थित है, जो बोध भाव से निष्पन्द (स्थिर) है, जो नीले बादल के समान कृष्णवर्ण की आभा

द्वादशः परिच्छेदः २७५ वाले हैं, जिनके नेत्र कमल के समान विशाल हैं और मध्याह्न भास्कर के समान जो तेजस्वी हैं, जो द्वादश अरों के समान करों से समुद्यत हैं, जो नितम्ब प्रदेश पर स्थित अपने बायें हाथ से पृथ्वी पर रखी हुई गदा को धारण किये हुए हैं, ऐसे राहुजित् भगवान् का ध्यान करना चाहिये ॥ ८८-९३ ॥ १९. कालनेमिघ्नध्यानकथनम् अविद्याख्या च या नेमिः कालचक्रस्य दुर्धरा॥ ९३ ॥ सामाधीयं समाश्रित्य विग्रहं विधुनोति च। जपयज्ञक्रियादीनां तामसेन बलेन च॥ ९४ ॥ ध्यायेत् तत्प्रसरघ्नं च देवं राजोत्पलद्युतिम् । विज्ञानरश्मिभिर्दीप्तं सत्सत्त्वगरुडासनम् ॥ ९५ ॥ नानाश्ररूपभूतात्मसद्विद्याभुजभूषितम् । चक्रं पद्मं गदां बाणमङ्कुशं कुन्तमेव च॥ ९६ ॥ षट्सु दक्षिणहस्तेषु शक्तिं पाशौ च कार्मुकम् । मुसलं मुद्गरं भीमं खेटकं वामबाहुषु ॥ ९७ ॥ कालनेमिघ्नध्यानमाह—अविद्याख्येत्यादिभिः ॥ ९३-९७ ॥ अब कालनेमिघ्न का ध्यान कहते हैं—कालचक्र की दुर्धरा अविद्या नामक नेमि है, जो समिधा का आश्रय लेकर अपने तामस बल से विग्रह को नष्ट करती है। ऐसे जप, यज्ञ, क्रिया के प्रसार को नष्ट करने वाले, कमल के समान प्रकाशक का ध्यान करना चाहिये । जो विज्ञान रश्मियों से उद्दीप्त हैं, सत्सत्त्व गरुडासन पर विराजमान हैं, जो अनेक अस्त्रों से भूतात्मा हैं, सद्विद्या रूप भुजाओं से भूषित हैं, जिनके छः दाहिने हाथों में चक्र, पद्म, गदा, बाण, अङ्कुश और कुन्द तथा ६ बायें हाथों में शक्ति, पाश, कार्मुक, मुसल, मुद्गर, भीम और खेटक है ॥ ९३-९७ ॥ २०. पारिजातहरध्यानकथनम् देव आम्रदलाभश्च स्मर्तव्यः पारिजातजित् । अक्लिष्टकर्मा देवेशस्त्वनेकाद्भुतविक्रमः ॥ ९८ ॥ प्रबन्धप्रतिपन्नानां भक्तानामपि देहिनाम् । यो बोधभूमौ संरूढो ह्यनित्यश्चानुरञ्जकः ॥ ९९ ॥ न्यग्रोधविटपाकारोऽप्यविद्याबन्धलक्षणः । कर्मवृक्षः सुविततो मोहमायाफलावृतः ॥ १०० ॥ तदुत्पाटनसिद्ध्यर्थमनुग्राह्यजनं सदा।

२७६ सात्वतसंहिता आविश्याऽऽस्तेऽशमात्रेण कृपया स जगत्प्रभुः ॥ १०१ ॥ स विवेकात्मना भूत्वा ज्ञानबाहुवितानधृक् । ऐश्वर्यधर्मवैराग्यशमास्यश्चितिशक्तिभृत् ॥ १०२ ॥ आदाय संयमास्त्रौघं नियमास्त्रगुणं तथा । इन्द्रियादिगणं जित्वा कर्मिणां दोषदो हि यः ॥ १०३ ॥ यदस्य सुरजिद्रूपं तद् द्वादशभुजं स्मरेत् । दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्याभरणभूषितम् ॥ १०४ ॥ चतुर्वक्त्रं सुनयनं वामोत्सङ्गार्पितप्रियम् । खड्गं चक्रं गदां बाणं मुसलं च तरूत्तमम् ॥ १०५ ॥ षट्सु दक्षिणहस्तेषु शङ्खमङ्कुशकार्मुके । छत्रं च फणभृत्पाशं विभोर्वामभुजेष्वमी ॥ १०६ ॥ षष्ठेनालिङ्गिता देवी सारविन्देन बाहुना । तदं(श?स)लग्नकरया देव्या तच्चित्तयाऽनिशम् ॥ १०७ ॥ संवीज्यमानं विनयाच्चामरेण सितेन तु । पारिजातहरध्यानमाह—देव आम्रफलाभ इत्यादिभिः । दोषदो दोषच्छेदक इत्यर्थः । “दो अवखण्डने” (१।९४८दि०) इति धातोः । अस्य स्थानं तु पौष्करे— आसाद्य सूकरक्षेत्रं देवो गरुडवाहनः । संस्थितो गरुडारूढः पारिजातकराङ्कितः ॥ सिद्धैः सुरगणैः सार्धं गगने चापि पौष्कर ॥—(३६।३५३-३५४) इति ॥ ९८-१०८ ॥ अब पारिजातहर विष्णु का ध्यान कहते हैं—पारिजात हरण करने वाले, आम्रफल के समान आभा वाले, अक्लिष्ट कर्मा, अनेक अद्भुत कर्म करने वाले देवों के स्वामी का स्मरण करना चाहिये । जो बन्धन में बँधे हुए देहधारी भक्तों के हृदय में उत्पन्न हुए हैं, अनित्य हैं, अनुरञ्जक हैं, न्यग्रोध (= गूलर) के वृक्ष के समान विशाल हैं, जो अविद्या से बाँधने वाले हैं, जो मोहमाया से समाहत करने वाले हैं तथा जो अत्यन्त विस्तृत हैं, उस कर्मवृक्ष को उखाड़कर फेंकने के लिये जो प्रभु हैं और अनुग्राह्यजनों के भीतर कृपापूर्वक प्रविष्ट होकर विवेक स्वरूप से जो स्थित हैं, ज्ञान-बाहुरूप वितान धारण कर ऐश्वर्य, धर्म, वैराग्य, शान्त मुख वाले चिति शक्ति धारण करते हैं, संयमास्त्र समूह तथा नियमास्त्र समूह हाथ में लेकर इन्द्रिय गणों को जीत कर, समस्त दोषों को नष्ट कर देते हैं । जो इनका द्वादश भुजा वाला सुरजित् रूप है, उसका स्मरण करना चाहिये । उनके चार नेत्र हैं, अपने बायें उत्संग में प्रियतमा को बिठाये हुए हैं, अपने छः दक्षिण

द्वादशः परिच्छेदः २७७ हाथों में खेट, चक्र, गदा, बाण, मुसल और पारिजात तथा बायीं भुजा में शङ्ख, अङ्कुश, कार्मुक, इत्र, नागपाश तथा छठी अपनी बलवान् भुजाओं से प्रियतमा का आलिङ्गन किये हुए हैं, जो उनके कन्धे पर हाथ रखकर सर्वदा अपने चित्त में उनका ध्यान करती रहती हैं और श्वेत से चामर लेकर विनयपूर्वक हवा करती रहती हैं ॥ ९८-१०८ ॥ २१. लोकनाथध्यानकथनम् लोकनाथं विशालाक्षं सर्वदेवनमस्कृतम् ॥ १०८ ॥ वरसिंहासनारूढं ध्यायेन्मीलितलोचनम् । पद्मासनेनोपविष्टं पद्मगर्भोपमद्युतिम् ॥ १०९ ॥ करुणाविष्टबुद्धिं च शङ्खपद्मकराङ्कितम् । ज्ञानवैराग्यसद्धर्ममार्गत्रयनिदर्शकम् ॥ ११० ॥ लोकनाथध्यानमाह—लोकनाथमिति सार्धद्वाभ्याम् । अस्य रूपान्तरं बुद्धावतार इति बोध्यम्, लोकेश्वरः शान्ततनुर्बौद्धं यस्यापरं वपुः । नियन्ता बुद्धिधर्माणां हिंसादोषस्य दूषकः ॥—(३६।२२६) इति पौष्करोक्तेः । अस्य स्थानं तु— मगधामण्डले विप्र महाबोधधराश्रितः । संस्थितो लोकनाथात्मा देवदेवो जनार्दनः ॥—(३६।३५९-३६०) इति पौष्करे ॥ १०८-११० ॥ अब लोकनाथ का ध्यान कहते हैं—विशाल नेत्रों वाले, समस्त देवताओं से नमस्कृत, श्रेष्ठ सिंहासन पर बैठे हुए, कमल के समान प्रकाश वाले, करुणा से आविष्ट बुद्धि वाले, हाथ में शङ्ख और पद्म धारण किये हुए, ज्ञान, वैराग्य और सद्धर्म रूप तीनों मार्गों का प्रदर्शन करने वाले भगवान् लोकनाथ का ध्यान करना चाहिये ॥ १०८-११० ॥ २२. दत्तात्रेयध्यानकथनम् संस्मरेदथ दत्ताख्यं ज्ञानमूर्तिमलेपकम् । मनुष्यमुनिदेवानां समाधिनिरतात्मनाम् ॥ १११ ॥ ईषल्लब्धरसानां च ब्रह्ममार्गानुसारिणाम् । स्वप्रभानिकरेणैव भासयन्तं च तत्पथम् ॥ ११२ ॥ मनसा सह वायूनामाकृतिप्रतिषेधकृत् । श्रुतीनां मानसानां चाप्याचाराणां तथैव च ॥ ११३ ॥

२७८ सात्वतसंहिता वर्णानामाश्रमाणां च परिरक्षक एव हि । मानसैकार्णवान्तस्थे निष्कम्पे बुद्धिपादपे ॥ ११४ ॥ अभिमानलताढ्ये चाप्युपरिस्थमनुस्मरेत् । प्रावृङ्गिरिरिव श्यामं तेजसा ज्वलनोपमम् ॥ ११५ ॥ ध्वंसकृद् विघ्नजालस्य निन्द्रालस्यचयस्य यः । उत्कृष्टद्विजरूपेण विकसत्यङ्गरूपिणा ॥ ११६ ॥ स एव द्विभुजो ध्येयो दण्डदर्भक्षसूत्रधृक् । अथ दत्तात्रेयध्यानमाह—संस्मरेदथ दत्ताख्यमित्यादिभिः । संस्मरेदित्यस्य पूर्वे- णैवान्वयः ॥ १११ - ११७ ॥ अब दत्तात्रेय का ध्यान कहते हैं—ज्ञान मूर्ति, संसार से सर्वथा अलिप्त, देवता के मार्ग समाधि में निरन्तर मनुष्य, मुनि मार्ग तथा ब्रह्म मार्ग का अनुसरण करने वाले, ब्रह्म रस को किञ्चिन्मात्रा में प्राप्त करने वाले, मार्ग को अपने प्रभा किरणों से भासित करने वाले, मन के साथ वायु की भी आकृति को रोक देने वाले, श्रुतियों के मानसिक आचारों के वर्णाश्रम धर्मों के एक मात्र परिरक्षक, अभिमान लता से परिपूर्ण, मानस समुद्र के अन्त में स्थित, बुद्धि पादप से परे और उससे भी ऊपर के स्थान में निवास करने वाले भगवान् दत्तात्रेय का स्मरण करना चाहिये । वर्षाकालीन मेघ की तरह श्याम वर्ण वाले, तेज से अग्नि के समान दहकते हुए, विघ्न समूह का विनाश करने वाले, निद्रा एवं आलस्य समूहों के विनाश कर्त्ता, विकसित कमल के समान प्रकाशित रूप से उत्कृष्ट, द्विज रूप से विराजमान उन द्विभुज दत्तात्रेय का ध्यान करना चाहिये जो दण्ड, कुशा और अक्षसूत्र धारण किये हुए हैं ॥ १११-११७ ॥ २३. न्यग्रोधशायीध्यानकथनम् दन्तज्योत्स्नाजिताज्ञानं न्यग्रोधशयनं विभुम् ॥ ११७ ॥ निषण्णमीषदुत्तानं द्विभुजं शिशुरूपिणम् । एवमेव निरस्तास्त्रं शान्तनिद्रारसं स्थितम् ॥ ११८ ॥ अनुज्झितस्वभावं च योगमायाबलेन च । त्यजन्तमाहरन्तं च श्वासोच्छ्वासद्वयेन तु ॥ ११९ ॥ आब्रह्मभुवनं सर्वं कर्म प्राधानिकं हि यत् । न्यग्रोधशयनध्यानमाह—दन्तज्योत्स्नेति त्रिभिः । प्राधानिकं प्राकृतमित्यर्थः । पूर्वोक्त एकार्णवशायी नैमित्तिकप्रलयकर्ता, अयं तु प्राकृतिकप्रलयकर्तेति बोध्यम् । नैमित्तिकप्राकृतिकयोर्लक्षणं तु श्रीविष्णुपुराणे— ब्राह्मो नैमित्तिकस्तत्र यच्छेते जगतः पतिः ।

द्वादशः परिच्छेदः २७९ प्रयाति प्रकृतिं चैव ब्रह्माण्डं प्रकृतो लयः ॥ (१।७।४२) इति ॥ ११७-१२०॥ अब न्यग्रोधशायी का ध्यान कहते हैं—जो अपनी दाँतों की प्रभा से समस्त अज्ञान को दूर करने वाले हैं उन न्यग्रोध के नीचे सोने वाले न्यग्रोधशायी विभु का ध्यान करना चाहिये । कुछ उतान हो कर बैठे हुए हैं, दो भुजा धारण किये हुए, शिशु स्वरूप हैं, अस्त्र रहित हैं, शान्त निद्रा रस का स्वाद ले रहे हैं, योगमाया के बल से अपने स्वभाव का परित्याग नहीं कर पा रहे हैं, जो अपनी श्वास-उच्छ्वास के त्याग एवं ग्रहण के द्वारा ब्रह्म से लेकर भुवन पर्यन्त समस्त प्राधानिक कर्म (प्राकृतिक प्रलय) करते रहते हैं ऐसे न्यग्रोधशायी विष्णु का ध्यान करना चाहिए ॥ ११७-१२० ॥ २४. मत्स्यावतारध्यानकथनम् अपौरुषेण रूपेण संवृतावयवात्मना ॥ १२० ॥ स्वमायाजलमध्यस्थम् अध्यक्षमथ संस्मरेत् । ज्ञानादिगुणवृन्देन पक्षभूतेन भूषितम् ॥ १२१ ॥ स्वोत्थं सन्निःसृतं ब्रह्म एकशृङ्गविराजितम् । कल्पावसानसमये वहन्तं चैव चिन्तयेत् ॥ १२२ ॥ नौरूपां विततां क्षोणीं प्रजापतिगणान्विताम् । मुक्ताफलगणेनैव वपुषा निर्मलेन च ॥ १२३ ॥ अनिमीलितनेत्रः स मीनात्मा भगवानथ । अथ मत्स्यावतारध्यानमाह—अपौरुषेणेति चतुर्भिः । नौरूपां = तरणिरूपा- मित्यर्थः । “स्त्रियां नौस्तरणिस्तरिः” (१।१०।१०) इत्यमरः । तदानीं महालक्ष्मी- रेवैवं नौरूपं बिभर्तीति ज्ञेयम् । तथा च लक्ष्मीतन्त्रे— अवतारो हि यो विष्णोर्नाम्ना मीनधरः शुभः । अनुग्रहक्रमात् तत्र साऽहं नौरूपधारिणी ॥—(८।३३-३४) इति। अस्य स्थानं तु पौष्करे—“मत्स्यात्मा भगवानप्सु” (३६।३१८) इति । मीन- वक्त्रस्थानमप्युक्तं तत्रैव—“नौबन्धनगिरावेव मीनवक्त्रः स्थितः प्रभुः” (३६।३२१) इति ॥ १२०-१२४ ॥ अब मत्स्यावतार का ध्यान कहते हैं—जो अपने अपौरुषेय रूप से अपने रूपावयव को समेट लेते हैं और अपने माया रूप से जल के मध्य में रहने वाले जगत् के अध्यक्ष हैं, उनका स्मरण करे । जो ज्ञानादि गुण समूह रूप अपने पक्ष से विभूषित हैं, जो अपने में उत्पन्न और अपने से ही निकले हुए ब्रह्म रूप एक शृङ्ग से विराज रहे हैं । जो कल्पान्त काल में इस समस्त जगत् को उस शृङ्ग में

२८० सात्वतसंहिता बाँधकर वहन कर रहे हैं। ऐसे मत्स्य भगवान् का चिन्तन करे। प्रजापति गणों से समन्वित इस विस्तृत पृथ्वी को जिन्होंने नाव बना कर मोती के समान अपने निर्मल शरीर से वहन किया है, उन मीनावतार का ध्यान करे ॥ १२०-१२४ ॥ २५. वामनध्यानकथनम् यो नित्यं भवभीतानां बुधानां कृपया स्वयम् ॥ १२४ ॥ हृत्स्थो नियतिदण्डेन मार्ताण्डायुतसन्निभः । जित्वाऽज्ञानबलं भीममिन्द्रियारिगणान्वितम् ॥ १२५ ॥ संयच्छत्यचिराद् ब्रह्मनन्दनं सत्सुखाय च । ध्यायेत् तमेव ह्रस्वाङ्गं श्यामं पद्मदलेक्षणम् ॥ १२६ ॥ अन्तर्निविष्टभुवनं जटावल्कलभूषितम् । छत्रं तद्धामहस्तेऽस्य दण्डमन्यत्र वैष्णवम् ॥ १२७ ॥ वामनध्यानमाह—यो नित्यमित्यादिभिः । अज्ञानं जित्वा अविद्यामपोह्येत्यर्थः । ब्रह्म नन्दयतीति ब्रह्मनन्दनं ज्ञानमित्यर्थः । अस्य स्थानं तु श्रीपौष्करे— कन्दमाले विवैलस्ते कुलकुक्षौ हिमाचले ॥ वामनं खर्वमूर्तिं च वैश्वरूप्येण संस्थितम्। —(३६।३२४-३२५) इति ॥ १२४-१२७ ॥ अब वामन का ध्यान कहते हैं—जो नित्य ही संसार सागर से डरने वाले बुद्धिमानों के हृदय में अपनी कृपा से निवास करते हैं। जो नियति (= भाग्य) रूपी दण्ड से दश हजार सूर्य के समान तेजस्वी हैं, जो भयङ्कर इन्द्रियारि गणान्वित हैं तथा अज्ञान रूप बल को जीतकर स्वल्प काल ही में सज्जनों के सुख के लिये उन्हें ज्ञान प्रदान करते हैं। उन ह्रस्वाङ्ग, वामन स्वरूप, श्याम वर्ण, कमल के समान नेत्र वाले अपने भीतर समस्त प्रश्नों को धारण करने वाले, जटावल्कल से विभूषित, बायें हाथ में छत्र और अन्य हाथ में वैष्णव दण्ड धारण किये हुए हैं, ऐसे भगवान् वामन का ध्यान करना चाहिये ॥ १२४-१२७ ॥ २६. त्रिविक्रमध्यानकथनम् आक्रम्य जाग्रदादित्यः सूर्येन्दुहुतभुकप्रभाम् । तिष्ठत्यनन्तो भगवांस्तुर्याख्याञ्चिद्विभूतिधृक् ॥ १२८ ॥ सम्प्रेरयन्ननिच्छातः स्वपदादमृतप्रभाम् । आह्लादजननीं शक्तिं कर्मिणां भावितात्मनाम् ॥ १२९ ॥ त्रैलोक्यपूरकं ध्यायेत् तमेव हरितद्युतिम् । नानामुद्रास्त्रयुक्तेन भुजवृन्देन भूषितम् ॥ १३० ॥

द्वादशः परिच्छेदः २८१ खेटकेनाङ्घ्रिदण्डेन वहन्तमरिसूदनम् । वहन्तं सद्धैजयन्तीं देवानां च जयार्थिनाम् ॥ १३१ ॥ खड्गचक्रगदादण्डबाणाङ्कुशसमुद्गराः । शक्तिः परशुशैलेन्द्रौ दश दक्षभुजेष्वमी ॥ १३२ ॥ शङ्खतोमरशार्ङ्गं च पाशशूलमहीरुहाः । कुलिशं क्षुरिका चैव लाङ्गलं मुसलं महत् ॥ १३३ ॥ वामहस्तेष्वमी ध्येया अन्ये मुद्रान्विता दश । भयविस्मयहृद् वेणीकण्ठग्रहणलक्षणाः ॥ १३४ ॥ ध्येया मुद्रा विभोः पञ्च सव्ये तु करपञ्चके । वराख्यां भूतिसंज्ञां च युक्ताख्यां साभयां तु वै ॥ १३५ ॥ गोपनीं दक्षहस्तेषु तत्संख्येषु च संस्मरेत् । त्रिविक्रमध्यानमाह—आक्रम्येत्यादिभिः । आह्लादजननीं शक्तिं गङ्गामित्यर्थः । तथा च लक्ष्मीतन्त्रे— त्रैविक्रमाह्वयो विष्णोरवतारः परः स्मृतः ॥ आह्लादजननी गङ्गा तत्पादात् प्रभवम्यहम् ।—(८।३४-३५) इति । अस्य स्थानं तु श्रीपौष्करे— मध्यदेशे तु गङ्गायाः कुरुक्षेत्रे तु पौष्कर ॥ यामुनं कूलमासाद्य प्रादुर्भावान्तरं महत् । स्थितं त्रिविक्रमाख्यं यस्त्रैलोक्याक्रान्तविग्रहः ॥—(३६।३२५-३२६) इति ॥ १२८-१३६ ॥ अब त्रिविक्रम का ध्यान कहते हैं—सूर्य, चन्द्रमा और अग्नि के तेज का आक्रमण कर जो स्वयं जाग्रत् आदित्य हैं जिन अनन्त भगवान् को तूर्य नाम से कहा जाता है । जो चिद्विभूति को धारण किये हुए हैं, जो अपनी अनिच्छा से पुण्यात्मा, संसारी मनुष्यों के कल्याण के लिये शक्ति स्वरूपा आह्लाद की जननी श्री गङ्गा जी को अपने पैर से प्रेरित कर रहे हैं । अपने पैसे समस्त त्रिलोकी को पूर्ण करने वाले कृष्ण वर्ण वाले त्रिविक्रम का ध्यान करना चाहिये जो अनेक प्रकार के मुद्रास्य युक्त भुजाओं से विभूषित है । जिन अरिसूदन को अङ्घ्रिदण्ड रूप खेटक से वहन किया जा रहा है । जो विजय की इच्छा करने वाले देवताओं की वैजयन्ती को वहन कर रहे हैं । जो अपनी बलशाली भुजाओं में खेट, चक्र, गदा, दण्ड, बाण, अङ्कुश, मुद्गर, शक्ति, परशु और शैलेन्द्र (वज्र) इन दश आयुधों को धारण किये हुए हैं । शङ्ख, तोमर, शार्ङ्ग, धनुष, पाश, शूल, महीरुह, कुलिश, क्षुरिका, लाङ्गल और महान मुशल इन दश को अन्य बायें हाथ में धारण किये हुए हैं । सा० सं० - २२

२८२ सात्वतसंहिता इसके अतिरिक्त दश मुद्रायें भी उन्हीं हाथों में रहती हैं, उनका भी ध्यान करना चाहिये। भयङ्कर, विस्मय, हृदययुक्त, वेणी, कण्ठ और ग्रहण लक्षण वाली इन पाँच मुद्राओं का भी ध्यान करे, जो बायें पाँचों हाथों में रहती हैं। वरा नाम वाली, भूति नाम वाली, युक्ता नाम वाली, समया और गोपनी नामक मुद्राएँ उनके दाहिने पाँचों हाथों में रहती हैं। इनका भी ध्यान करे॥ १२८-१३६॥ २७-३०. नर-नारायण-हरि-कृष्णानां ध्यान कथनम् जगत्सूत्रं सहाक्षैस्तु येनोक्तममितात्मनाम्॥ १३६॥ गुणषट्कस्वरूपेण पूर्वोक्ताकृतिभिर्विना। स्मर्त्तव्यः स चतुर्धा वै लाञ्छनास्त्रविवर्जितः॥ १३७॥ सर्वदा परिरक्षन्तु जपपूर्वं चतुष्टयम्। योगक्रियातपोऽन्तं च सद्दिभूत्यपवर्गदम्॥ १३८॥ नराद्यः कृष्णनिष्ठश्च पृथगेकत्र चेच्छया। नरं तत्र प्रवालाभमर्धोन्मीलितलोचनम्॥ १३९॥ अन्तर्निविष्टभावं च शब्दब्रह्मैकमानसम्। पदोपलक्षणं मन्त्रं लपमानमलक्षितम्॥ १४०॥ स्फाटिकेनाक्षसूत्रेण करस्थेन च शोभितम्। गणयन्नक्षसूत्रीयानावर्तान् वामपाणिना॥ १४१॥ अथ नारायणं देवं ध्यायेत् कुमुदपाण्डरम्। बद्धब्रह्माञ्जलिं शान्तं हृत्पद्मार्पितमानसम्॥ १४२॥ युञ्जानं च स्वमात्मानं परस्मिन्नव्यये पदे। कमण्डलुधरं ध्यायेत् काञ्चनाभमतो हरिम्॥ १४३॥ विष्टराविष्टपाणिं च क्रियाकाण्डप्रदर्शकम्। पठन्तमनिशं शास्त्रं पञ्चरात्रपुरस्सरम्॥ १४४॥ कृष्णमिन्दीवरश्याममूर्ध्वबाहुं जटाधरम्। पादेनैकेन तिष्ठन्तमाहरन्तं च मारुतम्॥ १४५॥ एकत्रिषड्द्विषड्रत्राद्यतिकृच्छ्रपरायणम्। पक्षमासोपवासांश्च दिशन्तमनुचिन्तयेत्॥ १४६॥ कृष्णाजिनोत्तरीयाश्च सर्वे काषायधारिणः। ब्रह्मलिङ्गधराः सर्वे सर्वे ब्रह्मपरायणाः॥ १४७॥ मुख्यकर्मपरिक्रान्ताः साधूनां प्रेरणाय च। कालानुकालमाश्रित्य सर्वे सर्वपरायणाः॥ १४८॥