वेणीसंहारम् (भट्ट नारायण - संस्कृत मूल एवं सान्वय हिन्दी व्याख्या)

१८६ वेणीसंहारं नाटकं सुन्दरकः—सुणादु देवो। 'अरे दुज्जोहणप्पमुहा कुरुबलसेणापहुणो अविणअगोकण्णधार कण्ण, तुम्हेहिं मह परोक्खं बहुहिं महारहेहिं पडि- वारिअ एआई कम पुत्तओ अहिम्मणू व्वावादिदो अह उण तुह्माण पेक्ख- न्ताणं एव्व एदं कुमालविससेणं सुमरिदव्वसेस करोमि त्ति भणिअ सगव्वं आप्फालिदं णेण वज्जणिग्घादभीसणजीआरवं गण्डोवम्। सामिणा वि सज्जकिदं कालपुट्ठम्। (शृणोतु देवः । अरे, दुर्योधनप्रमुखाः कुरुबलसेनाप्रभवः अविनयनौकर्णधारकणं, युष्माभिर्मम परोक्षं बहुभिर्महारथैः परिवृत्यैकाकी मम पुत्रकोऽभिमन्युर्व्यापादितः अहं पुनर्युष्माकं प्रेक्षमाणानामेवैतं कुमारवृषसेनं स्मर्तव्यशेषं करोमि' इति भणित्वा सगर्वमास्फालितमनेन वज्रनिर्घातघोषभीषणजीवारवं गाण्डी- वम् । स्वामिनापि सज्जीकृतं कालपृष्ठम् । दुर्योधनः—(सावहित्यम् ) ततस्ततः । सुन्दरकः—तदो अ देव, पडिसिद्धभीमसेणसमलकम्मारम्भेण गण्डी- विणा विरइदा अङ्कराअविससेणरहकूलंकसाओ दुवे बाणनदीओ । तेहिं वि दुवेहि अण्णोण्यदंसिदसिक्खाविसेसहि आभजुत्तो सो दुराआरो मज्झमपण्डवो (ततश्च देव, प्रतिषिद्धभीमसेनसमरकर्मारम्भेण गाण्डीविना विर- परिवृत्य = मिलित्वा । व्यापादितः=हतः । स्मर्तव्यशेषं = स्मर्तव्यः स्मरणं शेषः यस्य तादृशं करोमि । भावे तव्यप्रत्ययः । स्मरणमात्रमेवावशिष्टं स्यात्, मया हननादिति भावः । गाण्डीवम् = अर्जुनधनुः । कालपृष्ठं = कर्णस्य धनुः । 'अथ कर्णस्य कालपृष्ठं शरासनम्' । 'कपिव्दजस्य गाण्डीवगाण्डिवौ पुन्नपुंसकौ, इत्यमरः । सुन्दरक—सुनिए, महाराज ! 'अरे दुर्योधनप्रभृति कौरवसेनानायको और असभ्यता रूपी जलयान के कर्णधार कर्ण ! तुम सब बहुत से महारथियोंने मिलकर मेरी अनुपस्थिति में असहाय मेरे पुत्र अभिमन्यु का वध किया है और मैं तुम लोगों के समक्ष ही कुमार वृषसेन को स्मृतिमात्र शेष रक्खूँगा (अर्थात् उसकी जीवन-लीला समाप्त कर दूँगा)। इस प्रकार कहकर अहङ्कार के साथ गाण्डीव धनुष को, जिसकी प्रत्यञ्चा का शब्द वज्रपात के सदृश है, चढ़ाया । महाराज कर्ण ने भी 'कालपृष्ठ' नामक धनुष को खींचा । दुर्योधन—(आकृति छिपाकर) तो फिर क्या हुआ ? सुन्दरक—इसके अनन्तर महाराज ! भीमसेन के युद्ध को रोककर अर्जुन ने कर्ण और वृषसेन के रथरूपी तट को काटकर गिराने वाली दो बाणों की नदियाँ निर्माण कर

चतुर्थोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् १८७ चिते अङ्गराजवृषसेनरथकूलंकषे द्वे बाणनद्यौ । ताभ्यामपि द्वाभ्यामन्योन्यदर्शित- शिक्षाविशेषाभ्यामभियुक्तः स दुराचारो मध्यमपाण्डवः ।) दुर्योधनः—ततस्ततः । सुन्दरकः—तदो अ देव, गण्डीविणा ताररसिदजीआणिग्घोसमेत्तवि- ण्णादबाणवरिसेण तह आअरिद पत्तिहिं जह ण णहत्तलं ण सामी ण रहो ण धरणी ण कुमालो ण केदुवंसो ण वलाइँ ण सारही ण तुरङ्गमा ण दिसाओ ण वीरलोओ अ लक्खीअदि । (ततश्च देव, गाण्डीविना ताररसित- ज्यानिर्घोषमात्रविज्ञातवाणवर्षेण तथा चरितं पत्रिभिर्यथा न नभस्तलं न स्वामी न रथो न धरणी न कुमारो न केतुवंशो न बलानि न सारथिनं तुरङ्गमा न दिशो न वीरलोकश्च लक्ष्यते ।) दुर्योधनः—(सविस्मयम् ।) अङ्गराजवृषसेनरथकूलंकषे = कर्णवृषसेनरथावेव कूले कषे ते कर्षन्तः 'सर्वकूला- भ्रकरीषेषु कष' इति खच्प्रत्ययः । 'अरुर्वि'ति मुमागमः । बाणनद्यौ = बाणा एव नदी ते । ताभ्यां = कर्णवृषसेनाभ्याम् । ताररसितज्यानिर्घोषमात्रविज्ञातवाणवर्षेण = तारेण उच्चै रसिता शब्दिता या ज्या धनुर्गुणः तस्या निर्घोषमात्रेण विज्ञातः बाणवर्षः येन तेन, ज्याशब्दमात्रेणैव बाणवर्षणं ज्ञायते बाणवर्षणानामतिशीघ्रतया करणादिति भावः । गाण्डीविना कर्त्रा, पत्रिभिः = शरैः 'कलम्बमार्गगणशराः पत्री रोप इषुद्वयोर्'त्यमरः । तथा, चरितं = कृतम्, यथा, नभस्तलम् = आकाशमण्डलम्, स्वामी = कर्णः, धरणी=पृथ्वी, केतुः = ध्वजम्, सर्वाणि बाणेर्व्याप्तत्वान्न दृष्टानीति भावः । दीं । उन दोनों (कर्ण और वृषसेन) के साथ, जो एक दूसरे से अपनी-अपनी शिक्षा की कला का प्रदर्शन कर रहे थे, वह मझला पाण्डुकुमार भीमसेन भिड़ गया ! दुर्योधन—तो फिर••••••। सुन्दरक—इसके उपरान्त महाराज ! गाण्डीवधारी [अर्जुन] ने बाणों की वर्षा से,- जो केवल धनुष की प्रत्यञ्चा के गगनभेदी टङ्कार से प्रतीत हो रही थी, इस प्रकार बाणों के द्वारा कौशल प्रदर्शन किया कि आकाशमण्डल, स्वामी कर्ण, रथ, भूमि, कुमार वृषसेन, पताकादण्ड, सैन्य, सारथी, घोड़े दिशायें और सैनिक-वर्ग इनमें से कोई भी दृष्टि में नहीं आता था । दुर्योधन—(विस्मित होकर) उसके उपरान्त क्या हुआ ?

१८८ वेणीसंहारं नाटकं सुन्दरकः—तदो अ देव, अदिक्कन्ते सरवरिसे क्खणमेत्तं सिंहणादे पण्डववले विमुक्काक्कन्दे कोरवबले उत्थिदो महन्तो कलअलो हा हदो कुमालविससेणा हा हदो त्ति । ( ततश्च देव, अतिक्रान्ते शरवर्षे क्षणमात्रं ससिं- हनादे पाण्डवबले विमुक्ताक्रन्दे कौरवबल उत्थितो महान् कलकलो हा हतः कुमार- वृषसेनो हा हत इति । ) दुर्योधनः—( सवाष्पावरोधम् ) ततस्ततः । सुन्दरकः—तदो देव, महन्तीए वेलाए पेक्खिअ हदसारहितुरङ्गं लूणादवत्तकेदुवंसं सगाप्पब्भट्टं विअ सुलकुमालं एक्केण उज्जेव मम्म- भेदिणा सिलीमुहेण भिण्णभदेहं रहमज्झे परिट्ठिदं कुमालं आअदो । ( ततो देव, महत्या वेलया प्रेक्ष्य हतसारथितुरङ्गं लूनातपत्रकेतुवंशं स्वर्गप्रभ्रष्टमिव सुरकुमार- मेकेनैव मर्मभेदिना शिलीमुखेन भिन्नदेहं रथमध्ये परिस्थितं कुमारमागतः । ) दुर्योधनः—( सास्रम् । ) अहह कुमारवृषसेन, अलमतः परं श्रुत्वा । हा वत्स वृषसेन, हा मदङ्कदुर्ललित, हा गदायुद्धप्रिय, हा राधेयकुलप्ररोह, ससिंहनादे, पाण्डवबले, सतीत्यन्वयः । विमुक्ताक्रन्दे, कौरवबले सतीत्यन्वयः । वेलया = समयेन, अस्य प्रेक्ष्येत्यनेनान्वयः सुरकुमारं = देवपुत्रम्, इव, शिली- मुखेन = बाणेन, कुमारं = वृषसेनम्, प्रेक्ष्य = दृष्ट्वा, आगतोऽहमित्यन्वयः । वृषसेनवधश्रवणाद् विलपति दुर्योधनः— अहहेति । मदङ्कदुर्ललित = मम अङ्के क्रोडे दुर्ललितः यः, तत्सम्बोधने, कृच्छ्रविलासिर इत्यर्थः । सुन्दरक—इसके अनन्तर महाराज बाणवर्षा के समाप्त होने पर क्षणभर में ही सिंह- गर्जन करती हुई पाण्डव-सेना में और रोती हुई कौरव सेना में 'हाय ! कुमार वृषसेन मारा गया, हाय मारा गया' इस प्रकार का महान् कलकल होने लगा । दुर्योधन—( अश्रु रोककर ) तो फिर क्या हुआ ? सुन्दरक—तो फिर महाराज ! कुमार के घोड़े और सारथी मरे हुए पड़े थे । उनके ध्वजा और छाते का दण्ड खण्डित कर दिया गया था । वे स्वर्गच्युत देवकुमार की भाँति एक ही मर्मभेदी बाण से जर्जरित कलेवर होकर रथ के बीच में बैठे हुए थे । बहुत देर तक मैं वहाँ उसे देखकर चला आया । दुर्योधन—( आँसू भरकर ) हाय ! कुमार वृषसेन, इसके बाद सुनने की आवश्यकता नहीं । हाय बेटा वृषसेन ! हाय मेरी गोदी के प्यारे ! हाय गदायुद्ध के

चतुर्थोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् १८९ हा प्रियदर्शन, हा दुःशासननिर्विशेष, हा सर्वगुरुवत्सल, प्रयच्छ मे प्रति- वचनम् । पर्याप्तेनेत्रमचिरोदितचन्द्रकान्त- मुद्भिद्यमाननवयौवनरम्यशोभम् । प्राणापहारपरिवर्तितदृष्टि दृष्टं कर्णेन तत्कथमिवाननपङ्कजं ते ॥ १० ॥ सूतः—आयुष्मन्, अलमत्यन्तदुःखावेगेन । दुर्योधनः—सूत, पुण्यवन्तो हि दुःखभाजो भवन्ति । अस्माकं पुनः— प्रत्यक्षं हतबन्धूनामेतत्परिभवाग्निना । अन्वयः—ते, पर्याप्तेनेत्रम्, अचिरोदितचन्द्रकान्तम्, उद्भिद्यमाननवयौवनरम्य- शोभम्, प्राणापहारपरिवर्तितदृष्टि, तव, आननपङ्कजम्, कथमिव, कर्णेन, दृष्टम्॥१०॥ पर्याप्तेति—ते = तव वृषसेनस्य, पर्याप्तेनेत्रं = पर्याप्तं नेत्रं यस्मिन् तत्, दीर्घ- नेत्रमित्यर्थः । पर्याप्तेनेत्रमित्यादि दृष्टमित्यन्तम् आननपङ्कजेन्वेति । अचिरोदित- चन्द्रकान्तं = त्वरितोदितेन्दुसदृशसुन्दरम, उद्भिद्यमाननवयौवनरम्यशोभम् = उद्भि- द्यमानं प्रादुर्भूयमानम् यन्नवयौवनं ( तरुणता ) तेन रम्या शोभा यस्य तत्, प्राणा- पहारपरिवर्तितदृष्टि = प्राणविनाशविपरीतदर्शनम्, आननपङ्कजं = पङ्कजं कमलमिव , आननं मुखम्, 'उपमितं व्याघ्रादिभिरि'ति समासः । कथमिव कर्णेन दृष्टम् तदा कर्णस्य कीदृशी व्यथाऽभूदिति भावः । अत्र चतुर्थचरणे लुप्तोपमालङ्कारः । वसन्त- तिलका छन्दः ॥ १० ॥ अन्वयः—प्रत्यक्षम्, हतबन्धूनाम्, ( अस्माकम् ), हृदयम्, परिभवाग्निना, अत्यर्थम, दह्यते, ( अतः ) कुतः, दुःखम्, कुतः, व्यथा ॥ ११ ॥ प्रत्यक्षं = समक्षं न तु परोक्षम्, हतबन्धूनां = व्यापादितबान्धवानाम्, अस्माकं प्रेमी ! हाय कर्णवंश के अङ्कुर ! हाय दुश्शासन के सदृश प्रिय ! हाय सब बड़े लोगों के दुलारे ! मुझे उत्तर दो । विशाललोचन, बालचन्द्रमा के सदृश रम्य, उमंगते हुए अभिनव यौवन की छटा से सुशोभित और प्राणान्त होनेके कारण विकृत दृष्टिसे युक्त तुम्हारे मुखकमलको कर्णने किस प्रकार से देखा अर्थात् इस तरह के हृदयविदारक दृश्य को किस प्रकार देखा होगा ॥१०॥ सूत—श्रीमन् ! अधिक दुःखावेश में पड़ने की आवश्यकता नहीं । दुर्योधन—सूत ! भाग्यवान् लोग ही दुःख के भागी होते हैं । हम लोगों का तो— जिनके कुटुम्बियों का वध हो गया है ऐसे व्यक्तियों का हृदय तो अपमान की ज्वाला से,

१६० वेणीसंहारं नाटकं

हृदयं दह्यतेऽत्यर्थं कुतो दुःखं कुतो व्यथा ॥ ११ ॥
(इति मोहमुपगतः ।)
सूतः—समाश्वसितु समाश्वसितु महाराजः । (इति पटान्तेन वीजयति ।)
दुर्योधनः—(लब्धसंज्ञः ।) भद्र सुन्दरक, ततो वयस्येन किं प्रतिपन्न-
मङ्गराजेन ।
सुन्दरकः —तदो अ देव, तथाविधस्स पुत्तस्सदसणेण संगलिदं अस्सु-
जादं उज्झिअ अणवेक्खिदवरप्पहरणालोएण सामिणा अभिजुत्तो धणं-
जओ । तं अ सुतवहामरसुरिद्दोविदपवककम तह परिवक्कमन्तं पेक्खिअ
णउलसहदेवपञ्चालप्पमुहेहि अन्तरिदो धणंजअस्स रहवरो । (ततश्च देव,
तथाविधस्य पुत्रस्य दर्शनेन संगलितमश्रुजातमुज्झित्वाऽनपेक्षितपरप्रहरणेन स्वामि-
-------------------------------------------------------------
हृदयम् = अन्तःकरणम् , परिभवाग्निना = परिभव एवाग्निः तेन, अत्यर्थं दह्यते =
भस्मसात्क्रियते, वेदान्तिमते अन्तःकरणस्य दुःखसमवायित्वेन अन्तःकरणरूपाधारस्य
दाहे सति आधारस्याभावेन आधेयदुःखस्याभावादुक्तं—‘कुतो दुःखं कुतो व्यथे’ति ।
यद्यपि ‘पीडा बाधा व्यथा दुःखमामनस्य प्रसृतिजम्’ इति कोशे व्यथादुःखयोः
पर्यायत्वेनोक्तेः पुनरुक्त्या कुतो दुःखं कुतो व्येत्युभयग्रहणमयुक्तं तथापि व्यथाशब्दः
शारीरिकदुःखे उपचर्यते । अत्र द्वितीयचरणे रूपकमलङ्कारः । पथ्यावक्त्रं
छन्दः ॥ ११ ॥
पटान्तेन = वस्त्रान्तेन, वीजयति = व्यजनक्रियां करोति ।
वयस्येन = मित्रेण, अङ्गराजेन, किम् प्रतिपन्नं = कृतम् ।
तथाविधस्य = मृत्युमुखं प्राप्तस्य, सङ्गलितं = प्रच्युतम्, उज्झित्वा = पृथक्कृत्य,
-------------------------------------------------------------
प्रत्यक्षरूप से ही जला करता है फिर उन्हें दुःख और वेदना कहाँ अर्थात् दुःख और सुख
का सम्बन्ध तो अन्तःकरण से हुआ करता है यदि अन्तःकरण ही जल गया तो दुःख और
सुख की प्रतीति किसको होगी ? ॥ ११ ॥
(चेतनारहित हो जाता है)
सूत—धैर्य धरें, महाराज धैर्य धरें । (वस्त्राञ्चल से पंखा करता है)
दुर्योधन—(चैतन्य होकर) भाई सुन्दरक ! तो फिर मित्र कर्ण ने क्या किया ?
सुन्दरक—इसके अनन्तर महाराज ! इस प्रकार की दुर्दशा में पड़े हुए पुत्र के देखने
से झरते हुए अश्रुजलों को रोककर शत्रुओं के प्रहार की उपेक्षा करके स्वामी कर्ण ने अर्जुन
को आक्रान्त कर लिया । और उन्हें [कर्ण को] पुत्रवध के क्रोध से उदीप्त पराक्रम के

नाभियुक्तो धनञ्जयः । तं च सुतवधामर्षोद्दीपितपराक्रमं तथा परिक्रामन्तं प्रेक्ष्य नकु- लसहदेवपाञ्चालप्रभृतिभिरन्तरितो धनञ्जयस्य रथवरः । ) दुर्योधनः - ततस्ततः । सुन्दरकः — तदा देव, सल्लेन भणिदम्- अङ्गराअ, हदतुरङ्गमो भग्ग- कूबरो दे रहो ण जोग्गो भीमाज्जुणेहि सह आजुज्झिदुम्' त्ति पडिवट्टिदो रहो ओदारिदो सामी सन्दणादो बहुप्पआरं अ समस्सासिदो । तदो अ सामिणा सुइरं विलपिअ परिअणावणीदं अण्णं रहं पेक्खिअ दीह नि·ससिअ मइ दिट्ठी विणिक्खित्तिदा । सुन्दरअ एहि त्ति भणिदं अ । तदो अहं उवगदो सामिसमीवम् । तदो अवणिअ सीसट्ठाणादो पट्टिअं सरीरसंगलिदेहिं सोणिअहिं लित्तमुहं वाणं कडुअ आहिंलिहिअ प्पेसिदो देवस्स सन्देसो ( इति पट्टिकामर्पयति । ) ( ततो देव, शल्येन भणितम्— अङ्गराज, हततुरङ्गमो भग्नकूबरस्ते रथो न योग्यो भीमार्जुनयोः सहायोद्धुम्'— इति परिवर्तितो रथोऽवतारितः स्वामी स्यन्दनाद्वहुप्रकारं च समाश्वासितः । ततश्च स्वामिना सुचिरं विलप्य परिजनोपनीतमन्यं रथं प्रेक्ष्य दीर्घं निःश्वस्य मयि अनपेक्षितपरप्रहरणेन = अनपेक्षितं परप्रहरणं शत्रुकृतप्रहारो येन, तेन, स्वामिना = अङ्गराजेन, अभियुक्तः = युद्धार्थं लक्ष्यीकृतः । कूबरः = युगन्धरः, रथस्य युगकाष्ठबन्धनस्थानम्, स्यन्दनात् = रथात्, स्वामी = अङ्गराजः, अवतारितः = उत्तारितः इत्यन्वयः । परिजनोपनीतम् = आत्मीयजना- नीतम्, अन्यं, रथम्, प्रेक्ष्य = दृष्ट्वा, दीर्घं निःश्वस्य = उच्चैः श्वासं गृहीत्वा । दीर्घ- -साथ जीवन की आशा छोड़कर उस प्रकार का परिक्रमण करते हुए देखकर नकुल, सहदेव और पाञ्चालनरेश प्रभृति वीरों ने अर्जुन के रथ को ढक दिया । दुर्योधन — अच्छा तो फिर......? सुन्दरक—फिर महाराज ! शल्य ने कहा, 'अङ्गनरेश ! आपका रथ जिसके घोड़े मार डाले गये हैं और जिसका कूबर ( गोल, कुछ लम्बा काठ जिसमें पहिये के अरे लगे होते हैं ) टूट गया है, भीम और अर्जुन के साथ युद्ध करने योग्य नहीं रह गया' इस प्रकार कहकर रथ घुमा लिया, स्वामी [कर्ण] को रथ से उतार लिया और उसने अनेक प्रकार से धैर्य बंधाया । इसके अनन्तर स्वामी ने अधिक समय तक विलाप करके सेवकों से लाये गये अन्य रथ को देखकर तथा दीर्घ निःश्वास लेकर मुझ पर दृष्टि डाली । सुन्दरक ! यहाँ -आओ, यह भी उन्होंने कहा । फिर मैं स्वामी के समीप उपस्थित हुआ । पुनः उन्होंने

दृष्टिविनिक्षिप्ता। सुन्दरक, एहीति भणितं च। ततोऽहमुपगतः स्वामिसमीपम्। ततोऽपनीय शीर्षस्थानात्पट्टिकां शरीरसंग्लितैः शोणितविन्दुभिर्लिप्तमुखं वाणं कृत्वाऽ- भिलिख्य प्रेषितो देवस्य संदेशः।) (दुर्योधनो गृहीत्वा वाचयति।) यथा—स्वस्तिमहाराजदुर्योधन समराङ्गणात्कर्ण एतदस्तं कण्ठे गाढ- मालिङ्ग्य विज्ञापयति— अस्त्रग्रामविधौ कृतौ न समरेष्वस्यास्ति तुल्यं पुमान् भ्रातृभ्योऽपि ममाधिकोऽयममुना जेयाः पृथासूनवः। निःश्वासेन दुःखं व्यज्यत इति भावः। मयि = सुन्दरके, दृष्टिः = नेत्रम्, विनिक्षिप्ता= निपातिता दत्तेत्यर्थः। भणितमित्यस्य कर्म—एहीति। शीर्षस्थानात् = मस्तकात्, पट्टिकां = मस्तकवेठनवस्त्रम्, अपनीय = अधोनिपात्य, शरीरसंग्लितैः = देहप्रसूतैः, बाणं = शरम्, लिप्तमुखं = लिप्तं मुखं यस्य तादृशं, कृत्वा, अभिलिख्य पट्टिकायामिति शेषः। देवस्य = भवतः, संदेशः = बोधयितुमिष्टवचनम्, प्रेषितः = प्रहितः। कर्णेन पत्रं लिखित्वा प्रेषितमिति भावः। महाराजदुर्योधनमित्यस्य आलिङ्ग्येत्यत्र विज्ञापयतीत्यत्र चान्वयः। अन्वयः—समरेषु, अस्त्रग्रामविधौ, कृती, अस्य, तुल्यः, पुमान्, न, अस्ति, अयम्, मम, भ्रातृभ्यः, अपि, अधिकः, (अतः) अमुना, पृथासूनवः जेयाः, इति, अहम्, यत्, सम्भावितः, मया, दुःशासनारिः, न च, हतः, (अतः) स्वयमेव, त्वम्, भुजयोः, वीर्येण, बाष्पेण, वा, तम्, दुःखप्रतिकारम्, एहि ॥ १२ ॥ यदर्थं त्वयाहं सम्मानितः तन्मया नाकारीत्याह = अस्त्रग्रामविधौ कृतीति । समरेषु, अस्त्रग्रामविधौ = आयुधसमूहसञ्चालने, कृती = निपुणः, अस्य = कर्णस्य, तुल्यः = सदृशः पुमान्, न अस्ति। एतादृशवीरोऽन्यो नास्तीति भावः। अयं = कर्णः, भ्रातृभ्यः, अपि, अधिकः = बलवान्, अमुना = कर्णेन, पृथासूनवः = पृथापुत्राः शिर से पट्टी खोलकर शरीर से निकलते हुए रक्तविन्दुयों से बाण के मुख को लिप्त कर सन्देश लिखा और महाराज के समीप प्रेषित कर दिया। (ऐसा कहकर पत्रिका देता है ओर दुर्योधन उसे लेकर पढ़ता है) — स्वस्ति, कण्ठ से आलिङ्गनपूर्वक कर्ण समरभूमि से महाराज दुर्योधन को सूचित करता है— 'युद्धस्थल के बीच शस्त्रास्त्र प्रयोग में इसके समान निपुण कोई नहीं है। यह मेरे आताभों से बढ़कर है। यह कुन्ती के पुत्रों पर विजय प्राप्त करेगा'—इस प्रकार की

चतुर्थोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् १९३ यत्संभावित इत्यहं न च हतो दुःशासनारिर्मया । तं दुःखप्रतिकारमेहि भुजयोर्वीर्येण बाष्पेण वा ॥ १२ ॥ दुर्योधनः- वयस्य कर्ण, किमिदं भ्रातृशतवधदुःखितं मामपरेण वाक्श- ल्येन घट्टयसि । भद्र सुन्दरक, अथेदानों किमारम्भोऽङ्गराजः । सुन्दरकः- देव, अज्ज वि आरम्भो पुच्छीअदि । अवणीदसरोरावरगो अप्पवहकिदणिच्चओ पुणोवि पत्थेण सद्ध समरं मग्गदि । (देव, अद्या- प्यायम्भः पृच्छयते । अपनीतशरीरावरण आत्मवधकृतनिश्चयः पुनरपि पार्थेन सह समरं मार्गयते । ) दुर्योधनः- (आवेगादासनादुत्तिष्ठन् ।) सूत, रथमुपनय । सुन्दरक, पाण्डवा इत्यर्थः । जेयाः = जेतुं योग्याः, अनेन पाण्डवोपरि विजयः स्यादिति भावः । इति = पूर्वोक्तप्रकारेण, अहम्, यत्, सम्भावितः = आशाविषयः कृतः, त्वयेति शेषः । एतादृशसम्भावनाविषयेणापि, मया, दुःशासनारिः = दुःशासनशत्रुः भीमः, न च, हतः, भीमाद् दुःशासनत्राणं कर्तव्यं भीमवधश्च कर्तव्यो मया तदुभयं न कृतमित्या- शयः । अतः स्वयमेवेत्यध्याहारः, तथा च त्वं स्वयमेव, भुजयोः, वीर्येण = पराक्रमेण, बाष्पेण = नेत्रजलेन, दुःखप्रतिकारं = दुःखविनाशोपायम्, एहि = प्राप्नुहि, युद्ध्वा रुदित्वा वा दुःखप्रतीकारं कुर्वित्यर्थः । तत्राशक्तः सन् मरणायोद्यत इति गूढाभिप्रायः । शार्दूलविक्रीडितं छन्दः ॥ १२ ॥ वाक्शल्येन = वाक् शल्यः शङ्कुरिव तेन, 'वा पुंसि शल्यं शङ्कुरि'त्यमरः । शल्यः 'बर्धी' इति प्रसिद्धः शस्त्रविशेषः । घट्टयसि = पीडयसि । अपनीतशरीरावरणः = अपनीतं त्यक्तं शरीरावरणं कवचं येन सः, अत एव आत्मवधकृतनिश्चयः = आत्मवधे कृतो निश्चयो येन सः । मानिनां मानधनत्वात्, दुःशासनस्य वधेन मानस्य हानान्मरणार्थमुद्यत इत्यर्थः । धारणा मेरे विषय में तो आपकी थी। (परन्तु) मैंने दुश्शासन के शत्रु का वध नहीं किया । उस दुःख की प्रतिक्रिया भुजाओं के पराक्रम से अथवा अश्रु की वर्षा से कीजिये । दुर्योधन - मित्र कर्ण ! यह क्यों सौ भाइयों के वध से व्यथित मुझे एक दूसरे प्रकार के वचनबाण से विद्ध कर रहे हो ? भाई सुन्दरक ! अब कर्ण ने क्या करना विचारा है ? सुन्दरक-महाराज ! अब भी आरम्भ की बात पूछ रहे हैं ? शरीर-कवच को दूर करके अपने वध का हृदय से निश्चय करके फिर भी अर्जुन के साथ युद्ध का अवसर देख रहे हैं । दुर्योधन-(वेग के साथ आसन से उठता हुआ) सारथे ! रथ उपस्थित करो । १३ वे०

१९४ | वेणीसंहारं नाटकं

त्वमपि मद्रचनात्त्वरिततरं गत्वा वयस्यमङ्गराजं प्रतिबोधय । अलमति- साहसेन । अभिन्न एवायमावयोः संकल्पः न खलु भवानेको जीवितपरि- त्यागाकाङ्क्षी, किंतु— हत्वा पार्थान्सलिलमशिवं बन्धुवर्गाय दत्त्वा मुक्त्वा वाष्पं सह कतिपयैर्मन्त्रिभिश्चारिभिश्च । मुक्त्वाऽन्योन्यं सुचिरमपुनर्भावि गाढोपगूढं

जीवितपरित्यागाकाङ्क्षी = प्राणपरित्यागेच्छुः । अन्वयः—पार्थान्, हत्वा, अशिवम् सलिलम्, बन्धुवर्गाय, दत्त्वा कतिपयैः, मन्त्रिभिः, अरिभिः, च, सह, वाष्पम् मुक्त्वा, अपुनर्भावि, गाढापगूढम्, अन्योन्यम्, सुचिरम्, कृत्वा, दुःखितौ, निवृत्तौ, च, ( आवाम् ), इमाम् हततनुम्, संत्य- क्ष्यावः ॥ १३ ॥ पार्थान् = पाण्डवान्, हत्वा = व्यापाद्य, अशिवम् = अमङ्गलम्, सलिलं = जलं मरणोत्तरं देयं तिलाञ्जलिमित्यर्थः । बन्धुवर्गाय = समरे हताय बान्धवसमूहाय दत्त्वा, कतिपयैः = कियद्भिः, मन्त्रिभिः = अमात्यैः, मदीयदुःखेन मन्त्रिणामपि दुःखि- त्वादिति भावः । अरिभिः = शत्रुभिः, आवयोरिव तेषामपि बन्धुनाशाद् दुःखेनाश्रु- मोचनमिति भावः । च शब्दः समुच्चयद्योतकः । सह = साकम्, वाष्पम् = अश्रु मुक्त्वा = त्यक्त्वा, अपुनर्भावि = पुनर्भवितुं शीलमस्य पुनर्भावि न पुनर्भावीत्य- पुनर्भावि, गाढोपगूढं = गाढम् अतिशयं यथा स्यात्तथा उपगूढम् = आलिङ्गनम्, जन्मान्तरे उभयोरेकत्र जन्मनोऽनिश्चितत्वात् पुनरालिङ्गनं न सम्भवत्यत उक्तम्— अपुनर्भावीति । अन्योन्यं = परस्परम्, सुचिरं = बहुकालम् कृत्वा, दुःखितौ बन्धु- नाशेनेति भावः । निवृत्तौ = सन्तुष्टौ, पार्थहननेन कृतकृत्यत्वादिति भावः । हततनुं =

सुन्दरक ! तुम भी मेरी आज्ञा से शीघ्र ही जाकर मित्र कर्ण को सूचित कर दो—अधिक साहस की आवश्यकता नहीं। हम लोगों का यह सङ्कल्प एक है। आप अकेले ही जीवन के परित्याग की इच्छा नहीं करते हैं किन्तु— पृथा के पुत्रों का वध करके, अमाङ्गलिक जल कुटुम्बियों को देकर दो-चार बचे हुए मन्त्रियों और शत्रुओं के साथ आँसू बहाकर, परस्पर भविष्य में दुष्प्राप्य गाढ आलिङ्गन करके और दुःखपूर्वक अथवा कार्य की पूर्ति करते हुए इस नश्वर शरीर का परित्याग करेंगे अर्थात् पाण्डवों का संहार करके युद्ध में प्राण परित्याग किए हुए कुटुम्बियों को तिलाञ्जलि प्रदान करके जीवित शत्रु तथा मन्त्रियों के साथ खूब रो कर आपस में एक

[चतुर्थोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् १९५ संत्यक्ष्यावो हततनुमिमां दुःखितौ निर्वृतौ च ॥ १३ ॥ अथवा शोकं प्रति मया न किञ्चित्सन्देष्टव्यम् । वृषसेनो न ते पुत्रो न मे दुःशासनोऽनुजः । त्वां बोधयामि किमंहं त्वं मां संस्थापयिष्यसि ॥ १४ ॥ सुन्दरकः—जं देवो आणवेदि [ इति निष्क्रान्तः ] ( यद्देव आज्ञापयति । ) दुर्योधनः—तूर्णमेव रथमुपस्थापय । सूतः—( कर्णं दत्त्वा । ) देव, ह्रेपासंबलितो नेमिध्वनिः श्रूयते । तथा तर्कयामि नूनं परिजनोपनीतो रथः । मृतप्रायशरीरम् सन्त्यक्ष्यावः=हास्यावः, यावामिति शेषः । मन्दाक्रान्ता छन्दः ॥१३॥ अथेति शोकविषयकसन्देशो न प्रेषितव्य इत्यर्थः । तस्य स्वयमेवागतत्वादित्याशयः । अन्वयः - ते, वृषसेनः, पुत्र, न, किम् मे, दुःशासनः, अनुजः, न ( किम् ) अहम् त्वया, किम्, बोधयामि, त्वम्, माम्, किम्, संस्थापयिष्यसि ॥ १४ ॥ वृषसेन इति । ते = तव, वृषसेनः = त्वत्पुत्रः पुत्रः, 'न, किमिति शेषः पुत्र एवेति भावः । मे = मम दुशासनः, अनुजः = कनिष्ठभ्राता, न, अनुज एवेति भावः । त्वां = कर्णम्, किम् बोधयामि = आश्वासयामि, न किमपीत्यर्थः त्वं = कर्णः, माम्, किम्, संस्थापयिष्यसि = धैर्यं धारयिष्यसि, तथा चावां मिलित्वैव शत्रुविजयं करि- ष्यावः अत एव कथयिष्यति = तूर्णमेव रथमुपस्थापयेति अनुष्टुप् छन्दः ॥ १४ ॥ ह्रेपासंबलितः=अश्वशब्दयुक्तः, नेमिध्वनिः-चक्रप्रान्तशब्दः श्रूयते, तर्कयामि= दूसरे के साथ प्रेमालिङ्गन करके इस शरीर को त्याग करेंगे क्योंकि इसका कोई ठिकाना नहीं है । हम लोगों का कार्य भी इस तरह पूरा हो जाता है ॥ १३ ॥ अथवा शोकग्रस्त के प्रति मुझे कुछ भी संदेश नहीं भेजना है ? तुम्हारा पुत्र क्या वृषसेन नहीं है ? और मेरा क्या कनिष्ठ भ्राता दुःशासन नहीं है ? मैं तुम्हें क्या धैर्यप्रदान करूँ और तुम मुझे क्या सान्त्वना दोगे ? अथवा—वृषसेन तुम्हारा ही पुत्र नहीं था मेरा भी पुत्र था । दुःशासन मेरा ही भाई नहीं था किन्तु आपका भी भाई था दोनों का दुःख बराबर है अतः मैं क्या तुम्हें समझाऊँ और तुम मुझे क्या समझाओगे ? ॥ १४ ॥ सुन्दरक—अच्छा, जो महाराज की आज्ञा ( चल पड़ता है ) दुर्योधन—शीघ्र ही रथ उपस्थित करो । सूत—( कान लगाकर ) महाराज ! हिनहिनाहट के साथ रथचक्र की ध्वनि सुनाई पड़ रही है अतः अनुमान करता हूँ कि अवश्य भृत्यों ने रथ को लाया होगा ।

१९६ | वेणीसंहारं नाटकं

दुर्योधनः— सूत, गच्छ त्वं सज्जीकुरु ।
सूतः— यदाज्ञापयति देवः । ( इति निष्क्रम्य पुनः प्रविशति । )
दुर्योधनः— ( विलोक्य । ) किमिति नारूढोऽसि ।
सूतः— एष खलु तातोऽम्बा च सञ्जयाधिष्ठितं रथमारुह्य देवस्य समी-
पमुपगतौ ।
दुर्योधनः— किं नाम तातोऽम्बा च संप्राप्तौ । कष्टमतिवीभत्समारब्धं
दैवेन । सूत, गच्छ त्वं स्यन्दनं तूर्णमुपहरः । अहमपि तातदर्शनं परिहरन्ने-
कान्ते तिष्ठामि ।
सूतः— देव, त्वदेकशेषबान्धवावेतौ कथमिव न समाश्वासयसि ।
दुर्योधनः— सूत, कथमिव समाश्वासयामि विमुखभागधेयः पश्य—
अनुमिनोमि, नूनं = निश्चयम्, 'नूनं तर्केऽर्थनिश्चये' इत्यमरः । परिजनोपनीतः =
स्वजनानीतः ।
सज्जीकुरु = असज्जं सज्जं संनद्धं कुरु, 'कृभ्वस्तियोगे' इति च्विप्रत्ययः । 'वस्य
च्चावि' तीत्वम् ।
तातः धृतराष्ट्रः, अम्बा = गान्धारी ।
अतिवीभत्सम् = अत्यनुचितम् दैवेन = भाग्येन । यदि पितरावागच्छेतां तदा
समरगमनं विघ्नं स्यादित्यभिप्रायः ।
त्वदेकशेषबान्धवौ = त्वम् एकः शेषोऽवशिष्टः बान्धवः ययोः तौ, एतौ = माता-
पितरौ, नाश्वासयिष्यसि = सान्त्वयिष्यसि ।
दुर्योधन— जाओ, सुसज्जित कर लो ।
सूत— अच्छा, जो महाराज की आज्ञा ( यह कहकर चला जाता है और फिर प्रवेश
करता है )
दुर्योधन— आरूढ होकर क्यों नहीं आए हो ।
सूत— यह पिताजी और माताजी संजयके साथ रथ पर बैठकर महाराज के पास आ
गये ।
दुर्योधन— क्या माता जी और पिताजी आ पहुँचे ? दैव ने घोर कष्ट उपस्थित कर
दिया है । सूत ! तुम जाओ, शीघ्र ही रथ लाओ । मैं भी पिता जी और माता जी का
दर्शन न करके एकान्त स्थान में जाकर रहता हूँ ( रहूँगा ) ।
सूत— महाराज ! इन दोनों के परिवार में अब एक आप ही शेष रह गए हैं आप
क्यों नहीं धैर्य बँधाते ?
दुर्योधन— सूत ! किस प्रकार धैर्य बंधाऊँ । मेरा विधाता ही विपरीत हैं, देखिए—

चतुर्थोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् १६७

अद्यैवावां रणमुपगतौ तातमम्बां च दृष्ट्वा
घ्रातस्ताभ्यां शिरसि विनतोऽहं च दुःशासनश्च ।
तस्मिन्वाले प्रसभमरिणा प्रापिते तामवस्थां
पार्श्वं पित्रोरपगतघृणः किन्नु वक्ष्यामि गत्वा ॥ १५ ॥
तथाप्यवश्य वन्दनीयौ गुरू । ( इति निष्क्रान्तौ )
इति चतुर्थोऽङ्कः ।
अन्वयः- आवाम्, अद्यैव, तातम्, अम्बाम्, च, दृष्ट्वा, रणम्, उपगतौ, ताभ्याम्,
विनतः, अहम्, च, दुःशासनः, च, शिरसि घ्रातः, अरिणा, ताम्, अवस्थाम्, तस्मिन्,
वाले, प्रसभम्, प्रापिते, ( सति ) पित्रोः, पार्श्वम्, गत्वा, अपगतघृणः, किन्नु,
वक्ष्यामि ॥ १५ ॥
अद्यैवावामिति । आवां = दुर्योधनदुःशासनौ, अद्यैव, तातं = पितरम्, अम्बां =
गान्धारीम्, च दृष्ट्वा, रणं = संग्रामम्, उपगतौ = प्राप्तौ, ताभ्यां = मातापितृभ्याम्,
विनतः = नम्रः, अहं, दुःशासनश्च शिरसि = मस्तकावच्छेदेन, अवच्छेदे सप्तमी ।
घ्रातः, अरिणा = भीमेन, ताम् = हृद्दिदारणपूर्वकमरणरूपाम्, अवस्थां = दशाम्,
तस्मिन् = दुःशासने, बाले, प्रसभं = बलात् प्रापिते, सति, पित्रोः = मातापित्रोः,
पार्श्व = समीपम्, गत्वा, अपगतघृणः = निर्लज्जः, सन् किं नु वक्ष्यामि = दुःशासन-
विनाशन एकोऽहं गतः किं कथयिष्यामीत्यर्थः । मन्दाक्रान्ता छन्दः ॥ १५ ॥
इति प्रबोधिनीव्याख्यायां चतुर्थोऽङ्कः ।
आज ही हम दोनों [ दुर्योधन और दुश्शासन ] माता-पिता का दर्शन करके युद्ध में
गये थे । और उन लोगों के द्वारा प्रणत होते समय मेरा और दुश्शासन का शिर सूँघा
गया था । हठात् शत्रु ने उस बालक को [ दुश्शासन को ] उस दशा में पहुँचा दिया
[ वध कर डाला ] फिर निर्लज्ज होकर माता-पिता के समीप जाकर क्या कहूँगा । अर्थात्
बच्चे का वध कर कौन सा मुख लेकर उनके समीप जाऊँ ॥ १५ ॥
तो भी गुरुजनों को प्रणाम अवश्य करना चाहिए ।
( यह कह कर चले जाते हैं )
चतुर्थ अङ्क समाप्त ॥

अथ पञ्चमोऽङ्कः ( ततः प्रविशति रथयानेन गान्धारी संजयः धृतराष्ट्रश्च ।) धृतराष्ट्रः—वत्स संजय, कथय कथय कस्मिन्नुद्देशे कुरुकुलकाननैक- शेषप्रवालो वत्सो मे दुर्योधनस्तिष्ठति । कच्चिज्जीवति वा न वा । गान्धारी—जाद, जइ सच्चं जीववि मे वच्छो ता कधेहि कस्सि देसे वट्टदि । ( जात, यदि सत्यं जीवति मे वत्सस्तत्कथय कस्मिन्देशे वर्तते ।) संजयः—नन्वेष महाराज एक एवं न्यग्रोधच्छायायामुपविष्टस्तिष्ठति । गान्धारी—(सकरुणम् ।) जाद, एआइ त्ति भणासि । किं णु वखु सम्पंदं भादुसदं से पास्से भविस्सदि । ( जात, एकाकीति भणसि किं नु खलु साम्प्रतं भ्रातृशतमस्य पार्श्वे भविष्यति ।) करोति दृष्टं तमसां विनाशं ददाति तुष्टश्च समीहितं तत् । मदीयविज्ञानसमृद्धिबीजं भजाम्यहं श्रीगुरुपादयुग्मम् ॥ १ ॥ गान्धारी = दुर्योधनस्य माता, उद्देशे = स्थाने, कुरुकुलकाननैकशेषप्रवालः = कुरुकुलं काननं वनम् इव तस्मिन् एकशेषः एकमात्रमवशिष्टः प्रवालः अङ्कुरः सः, वत्सः = पुत्रः ‘वत्सः पुत्रादिर्वर्षयोः । तर्णके नोरसि क्लीबम्'इति मेदिनी । कच्चिदिति - कच्चिदितीष्टप्रश्ने प्रयुज्यते । 'कच्चित्कामप्रवेदने' इत्यमरः । इष्टप्रश्नः कामप्रवेदनम् । जात इति-जात इति पुत्रस्थानीयस्य पुत्रस्य वा सम्बोधने प्रयुज्यते । न्यग्रोधच्छायायां = वटच्छायायाम् 'न्यग्रोधो बहुपादष्टः' इत्यमरः । सञ्जयेन यदुक्तम् एक एव तिष्ठतीति तत्र गान्धारी आह एकाकीति किं भणसि, भ्रातृशतस्य विनाशात् कथं सद्वितीयस्तिष्ठत्विति भावः । ( रथ पर बैठकर संजय के साथ धृतराष्ट्र और गान्धारी का प्रवेश ) धृतराष्ट्र-बेटा संजय ! कहो कहो, वत्स दुर्योधन, जो कुरुवंशरूपी अरण्यानी का एकमात्र बिरवा शेष रह गया है, किस स्थान पर है ? जीवित है अथवा नहीं। गान्धारी-सुत [ संजय ] ! यदि सत्य ही मेरा बछवा जीवित है तो बतलाओ, वह किस स्थान में है ? संजय-यह महाराज [ सामने ] अकेले ही वट की छाया में बैठे हुए हैं। गान्धारी-(करुणा के साथ) पुत्र ! क्या कहते हो "अकेले ?" क्यों सौ भाई उसके समीप होंगे ? [ कैसे सम्भव हैं ] ।

पञ्चमोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् १६६ संजयः—तात, अम्ब, अवतरतं स्वैरं रथात् । ( उभाववतरणं नाटयतः । ) ( ततः प्रविशति सब्रीडमुपविष्टो दुर्योधनः । ) संजयः — ( उपसृत्य । ) विजयतां महाराजः । नन्वेष तातोऽम्बया सह प्राप्तः । किं न पश्यति महाराजः । ( दुर्योधनो वैलक्ष्यं नाटयति । ) धृतराष्ट्रः - शल्यानि व्यपनीय कङ्कवदनैरुन्मोचिते कङ्कटे बद्धेषु व्रणपट्टकेषु शनकैः कर्णे कृतापाश्रयः । अवतरनम् = अवतीर्णौ भवतम् युवाम् । स्वैरम् = शनैः । सब्रीडम् = सलज्जम् । वैलक्ष्यं = लज्जाम् ! अन्वयः - कङ्कटे उन्मोचिते. कङ्कवदनैः शल्यानि व्यपनीय, व्रणपट्टकेषु, शनकैः बद्धेषु कर्णे. कृतोपाश्रयः निर्जितशत्रूवान् नरपतीन्, लीलया, दूरात्, आलोकयन्, भवान्, पापेन मया ( हे ) पुत्रक, (त्वया) वेदना, सह्या, इति, न, पृष्टः ॥ १ ॥ शल्यानीति । कङ्कटे = कवचे, उन्मोचिते = शरीराद्विसारिते, कंकवदनैः=कङ्कस्य लोहपृष्ठनामकपक्षिविशेषस्य वदनं मुखमिव मुखं येषां तैः शल्यनिष्कासकयन्त्र- विशेषैः, शल्यानि = बाणाग्रशकलानि, व्यपनीय = निःसार्य उद्धृत्येत्यर्थः । व्रण- पट्टकेषु = व्रणजन्यपीडानाशकौषधिलिप्तवस्त्रेषु, पट्टी इति प्रसिद्धः । शनकैः = स्थिरेण, 'अव्ययसर्वनाम्नामि' त्यव्ययत्वादकच् प्रत्ययः । बद्धेषु, सत्सु । कर्णे=राधा- संजय-पिता जी और माता जी ! रथ से धीरे-धीरे उतरिये । ( दोनों रथ से उतरने का अभिनय करते हैं ) ( पुनः लज्जा में पड़े हुए दुर्योधन का प्रवेश ) संजय-( समीप जाकर ) महाराज की विजय हो । यह पिता जी माता जी के साथ आए हुए हैं । क्या महाराज नहीं देख रहे हैं ? ( दुर्योधन लज्जित हो जाता है ) धृतराष्ट्र - कवच को अङ्गों से हटा देने पर कङ्क [ गीध ] नामक पक्षी के मुखसदृश मुख वाले यन्त्रों से बाण की गाँसियों को निकाल कर छतों ( घाव ) पर सावधानी से पट्टी बाँध

२०० वेणीसंहारं नाटकं दूरान्निर्जितशत्रवान्नरपतीनालोकयंल्लीलया, सह्या पुत्रक वेदनेति न मया पापेन पृष्टो भवान् ॥ १ ॥ ( धृतराष्ट्र गान्धारी च स्पर्शेनोपेत्यालिङ्गतः । ) गान्धारी—बच्च, अदिगाढप्पहारवेअणापज्जा उलस्य अम्हेसु सण्णि- हिदेसु वि ण प्पसरदि दे वाणी । ( वत्स, अतिगाढप्रहारवेदनापर्याकुलस्यास्मासु संनिहितेष्वपि न प्रसरति ते वाणी । ) धृतराष्ट्रः—वत्स दुर्योधन, किमश्रुतपूर्वः संप्रति मय्यप्ययमव्याहारः । सुते, कृतापाश्रयः = कृतः अपाश्रयः आधारः येन सः, अपशब्देन यतो दुष्टाश्रयः कृतः अतस्त्वेदृशी दशा सञ्जातेति ध्वनितम् । निर्जितशात्रवान् = विजितशत्रून्, 'शात्रव' इति स्वार्थेऽण् प्रत्ययः । लीलया = तिरस्कारेण, आलोकयन् = पश्यन्, भवान्, अस्य पृष्ट इत्यनेनान्वयः पापेन = पापवता, सुतशतवधहेतुत्वेन पापवत्त्वम् । मया = धृतराष्ट्रेण, न पृष्टः किं न पृष्ट ? इत्याह— सह्येति । पुत्रक = हे अनुकम्पितपुत्र, दुःखित्वादनुकम्पार्ह इति भावः । वेदना = दुःखम् सह्या = ह्य = सहनयोग्या इति । पृष्ट इत्यस्येदं मुख्यं कर्म भवच्छब्दश्च गौणकर्म, गौणे कर्मणि दुहादेरित्यभियुक्तोक्त्या गौणकर्मणि प्रत्ययाद् भवच्छन्दात्प्रथमा । सति सहायकादौ तव दुःखन्निवृत्तावपि मम पुत्रवधजन्यदुःखस्य मत्त्वान्न मया सह्य किन्तु त्वयैवेति भावः । अत्र यदुक्तं युद्धादित्यादि तत्वमित्यन्तं तद्युक्तं दुःखन्निवृत्तिकारणोपन्यासवैयर्थ्यात्तेरिति मैथिलाः । शार्दूलविक्रीडितं छन्दः ॥ १ ॥ अतिगाढप्रहारवेदनापर्याकुलस्य = अतिगाढं भृशं यः प्रहारः तेन या वेदना दुःखं तया तथा समन्तात् आकुलस्य, ते = दुर्योधनस्य, अस्मासु, सन्निहितेषु = समीप- स्थेषु, अपि, वाणी न प्रसरति = बहिरागच्छति । अव्याहारः = अनुक्तिः, अवचनमित्यर्थः । 'व्याहार उक्तिलपितम्'त्यमरः । चुकने पर कर्ण पर अवलम्बित होकर अर्थात् कर्ण का आश्रय लेकर शत्रुओं पर विजय प्राप्त करनेवाले राजाओं को प्रेमपूर्वक नेत्रों से देखते हुए 'हे बेटा ! क्या व्यथा सहन करने योग्य है ? इस प्रकार मुझ पापी से पूछे नहीं गए ॥ १ ॥ ( धृतराष्ट्र और गान्धारी, टटोलते टटोलते समीप आकर [दुर्योधन का] आलिङ्गन करते हैं ।] गान्धारी — अत्यधिक आघात की व्यथा से व्याकुल तुम्हारे मुख से हमलोगों के समीप में रहने पर भी शब्द नहीं निकल रहा है । धृतराष्ट्र — पुत्र दुर्योधन ! क्या मेरे होते हुए भी यह आज अभूतपूर्व मौन !

पञ्चमोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् २०१

गान्धारी-वच्छ जइ तुमं वि अम्हे णालवसि ता किं सपंदं वच्छो
दुस्सासणो आलवदि अह दुम्मरिसणो वा अण्णो वा । ( इति रोदिति । )
( वत्स, यदि त्वमप्यस्मान्नालपसि तत्किं सांप्रतं वत्सो दुःशासन आलपत्यथ दुर्मर्षणो
वान्ये वा । )
दुर्योधनः-
जातोऽहमप्रतिकृतानुजनाशदर्शी
तातस्य बाष्पपयसां तव चाम्ब हेतुः ।
दुर्जातमत्र विमले भरतान्वये वः
किं मां सुतक्षयकरं सुत इत्यवैषि ॥ २ ॥
गान्धारी-जाद, अलं परिदेविदेण । तुमं वि दाव एक्का इमस्स
अन्धजुअलस्स मग्गोवदेसणो । ता चिरं जीव । किं मे रज्जेण जएण
------------------------------------------------------------------------------------------
दुर्मर्षणः = दुःशासनानुजः । तेषामभावेन त्वयैवालपनीया वयमिति भावः ।
अन्वयः- अहम् अप्रतिकृतानुजनाशदर्शी, पापः, ( हे ) अम्ब ! तव, तातस्य,
च, बाष्पपयसाम्, हेतुः ( अस्मि ) अत्र, विमले, अपि, भरतान्वये, दुर्जातम्, वः,
सुतक्षयकरम्, माम् किम्, सुत, इति, अवैषि ॥ २ ॥
जात इति । अहं = दुर्योधनः, अप्रतिकृतानुजनशदर्शी = अप्रतिकृतं प्रतिक्रियार-
हितम् अनुजानां कनिष्ठभ्रातृणांक्षयं द्रष्टुं शीलम् अस्य सः, अत एव पापः = दुराचारी,
(हे) अम्ब = मातः, तव, तातस्य = पितुः, च बाष्पपयसाम् = अश्रुजलानाम्, हेतुः =
कारणम्, अस्मीति शेषः । अत्र = अस्मिन्, विमले = विशुद्धे, अपि भरतान्वये =
भरतकुले, दुर्जातं = दुष्टोत्पन्नम्, वः = युष्माकं, सुतक्षयकरं = पुत्रक्षयकारणम् मां =
दुर्योधनम्, किम्, किमिति प्रश्ने । सुतः, पुत्रः, इति, अवैषि = जानासि, त्वमिति
शेषः । नाहं पुत्रयोग्य इति भावः । वसन्ततिलका छन्दः । २ ॥
गान्धारी-बेटा ! यदि तुम भी हम लोगों से भाषण न करोगे तो क्या अब पुत्र
दुश्शासन अथवा दुर्मर्षण अथवा और कोई अन्य वार्तालाप करेगा ?
दुर्योधन-
मातः ! प्रतिकार न करके भाइयों का नाश देखता हुआ मैं पिता के और आपके
अश्रुजलवर्षण का कारण हुआ । इस निष्कलङ्क भरतवंश में आप लोगों का मैं दुष्ट पुत्र हूँ,
पुत्रों का नाश करने वाले मुझको क्या आप लोग पुत्र करके मानते हैं ॥ २ ॥
गान्धारी-पुत्र ! अब अधिक विलाप करने की आवश्यकता नहीं । तुम्ही एक इन

२०२ वेणीसंहारं नाटकं

गा। (जात, अलं परिदेवितेन । त्वमपि तावदेकोऽस्यान्ययुगलस्य मार्गोपदेशक
तच्चिरं जीव । किं मे राज्येन जयेन वा ।)
दुर्योधनः -
मात: ! किमप्यसदृशं कृपणं वचस्ते
सुक्षत्रिया क्व भवती क्व च दीनतैषा ।
निर्वत्सले ! सुतशतस्य विपत्तिमेतां
त्वं नानुचिन्तयसि रक्षसि मामयोग्यम् ॥ ३ ॥
परिदेवितेन विलापेन, भावे क्तः । 'विलाप परिदेवनमि'त्यमरः । अन्धयुग-
लस्य = अन्धद्वयस्य मातापित्रोरित्यर्थः ।
अन्वयः-(हे) मातः, ते, किमपि, असदृशम्, कृपणम्, वचः, सुक्षत्रिया,
भवती, क्व, एषा, दीनता, च, क्व, (हे) निर्वत्सले, सुतशतस्य, एताम्, विपत्तिम्,
त्वम्, न, अनुचिन्तयसि, अयोग्यम्, माम्, रक्षसि ॥ ३ ॥
दुःखेन कातरहृदयां मातरं प्रत्याह - मातः किमपीति ।
हे मातः ! ते = तव, किमपि = अवाच्यम्, असदृशम् = अयोग्यम्, कृपणं =
कातरम्, वचः = पूर्वोक्तं वाक्यम् । अस्तीति शेषः । सुक्षत्रिया = उत्तमक्षत्रियकुलो-
त्पन्ना, भवती = माता क्व, एषा दीनता = कातर्यम्, च क्व । उभयमत्यन्तं विरुद्ध-
मिति भावः । निर्वत्सले = वात्सल्यरहिते, हे स्नेहशून्ये इत्यर्थः । निर्वत्सल इत्यत्र
वत्सल इति भावप्रधाननिर्देशः, तथा च वत्सकः वात्सल्यम् स निर्गतः यस्याः ।
एकोनशतपुत्रवधे तत्प्रतीकारार्थमुद्यतं मां युद्धान्निवर्तयन्त्या वात्सल्यशून्यत्वं तवेति
भावः । एतां = मरणरूभाम्, अनुचिन्तयसि = शोचसि, अयोग्यं = पुत्रधर्मशून्यम्,
मां = दुर्योधनम्, रक्षसि । वसन्ततिलका छन्दः ॥ ३ ॥
दोनों अन्धों के पथप्रदर्शक (लकड़ी) हो । अतः दीर्घजीवी होओ । मुझे राज्य से अथवा
विजय-लाभ से क्या प्रयोजन ?
दुर्योधन-
मातः ! यह कायरतापूर्ण वचन आपके मुख से निकलने योग्य नहीं ? कहाँ उच्च क्षत्रिय-
वंश की पुत्री तथा राजमहिषी और यह दैन्य [कातर] वचन कहाँ [अर्थात् वीरपुत्री,
वीरपत्नी और वीरमाता के मुख से इस प्रकार की कायरता से पूर्ण वाक्य कभी नहीं
निकलने चाहिए] अयि पुत्रस्नेहविह्वले ! अपने सौ पुत्रों की विपत्ति का अनुस्मरण नहीं
कर रही हो और मुझ अयोग्य की रक्षा चाहती हो ॥ ३ ॥

पञ्चमोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् २०३

नूनं विचेष्टितमिदं सुतशोकस्य ।
संजयः—महाराज, किं वाऽयं लोकवादो वितथः 'न घटस्य कूपपतनेः
रज्जुस्तत्रैव प्रक्षेपव्या' इति ।
दुर्योधनः—अपुष्कलमिदम् । उपक्रियमाणाभावे किमुपकरणेन ॥
( इति रोदिति ।)
धृतराष्ट्रः—( दुर्योधनं परिष्वज्य ।) वत्स, समाश्वसिहि । समाश्वासय-
चास्मानिमामर्तिदीनां मातरं च ।
दुर्योधनः—तात, दुर्लभः समाश्वास इदानीं युष्माकम् । किंतु—
कुन्त्या सह युवामद्य मया निहतपुत्रया ।
नूनमिति—सुतशोकवशादिदं कथयसि त्वमिति भावः ।
लोकवादः = लौकिकोक्तिः, आभाणकमित्यर्थः । वितथः = असत्यः किम् ।
आभाणकमेवाह—न घटस्येति । अधिकस्य विनाशे सति विनाशावशिष्टस्यापि
विनाशकरणमयुक्तमिति भावः ।
अपुष्कलम् = अपर्याप्तम्, अयुक्तमित्यर्थः । इदं = पूर्वोक्ताभाणकम्, उपक्रिय-
माणाभावे = उपकारविषयस्याभावे, उपकरणेन = साधनेन किम्, व्यर्थमित्यर्थः ।
परिष्वज्य—आलिङ्ग्य ।
अन्वयः—अद्य, मया, निहतपुत्रया, कुन्त्या, सह, शोकेऽपि, विराजमानौ, युवाम्,
तनयान्, अनुशोचतम् ॥ ४ ॥
कुन्त्येति, अद्य, मया = दुर्योधनेन, निहतपुत्रया = निहताः पुत्राः यस्याः तया,
साकाङ्क्षत्वेऽपि शरैः शातितपत्र इतिवत्समासः । कुन्त्या = युधिष्ठिरमात्रा, सह,
अवश्य पुत्रशोक का यह कार्य है।
संजय—महाराज ! 'घड़े के कुएँ में गिर जाने पर रस्सी वहीं नहीं फेंक देनी चाहिए'
यह लोकोक्ति असत्य है क्या ?
दुर्योधन—यह युक्त नहीं । उपयोग में लानेवाला नहीं होगा तो उपयोगी वस्तुओंकी
क्या उपयोगिता ? ( यह कहकर रोता है )
धृतराष्ट्र—( दुर्योधन का आलिङ्गन करके ) पुत्र ! धैर्य धारण करो। हम लोगों को
और अपनी असहाय माता को भी धैर्य बँधाओ ।
दुर्योधन—पिता जी इस समय आप लोगोंको धैर्य बँधाना टेढ़ी-खीर [ कठिन ]'है।
आज मैं कुन्ती के पुत्रों का वध कर डालता हूँ फिर आप दोनों शोक में भी उसके
साथ बैठकर अपने मृतक पुत्रों के लिए शोक मनाइए [ अर्थात् अबतक तो उसके कोई पुत्र

२०४ वेणीसंहारं नाटकं विराजमानौ शोकेऽपि तनयाननुशोचतम् ॥ ४ ॥ गान्धारी — जाद, एदं एव्व सम्पदं प्पभूदं जं तुमं वि दाव एक्को णाणु सोचिदव्वो । ता जाद, प्पसीद । एसो दे सीसञ्जली । णिवट्टीअदु सम- रब्वावारादो । अपच्छिमं करेहि पिदुणो वअणम् । ( जात, एतदेव सांप्रतं प्रभूतं यत्त्वमपि तावदेको नानुशोचितव्यः । तज्जात, प्रसीद । एष ते शीर्षाञ्जलिः । निवर्त्यतां समरव्यापारात् । अपश्चिमं कुरु पितुर्वचनम् । ) धृतराष्ट्रः—वत्स, शृणु वचनं तवाम्बाया मम च निहताशेषबन्धु- वर्गस्य । पश्य— दायादा न ययोर्बलेन गणितास्तौ द्रोणभीष्मौ हतौ शोकेऽपि = दुःखे सत्यपि, विराजमानौ = शोभमानौ ( सन्तौ ) अथवा दुःखेऽपि स्थितौ कुन्त्या अपि पुत्रविनाशादिति भावः । युवाम् = मातापितरौ, तनयान् = पुत्रान्, अनुशोचतं = चिन्तयतम् । यथा कुन्तीपुत्रेण तव पुत्रा हतास्तथैव त्वत्पुत्रेण मया कुन्तीपुत्रा हता भविष्यन्तीति भावः । अत्र सहोक्तिरलङ्कारः । अनुष्टुप् छंदः ॥ एतदेव, प्रभूतं = प्रचुरम्, अत्यन्तमित्यर्थः । साम्प्रतं = युक्तम्, 'युक्तं द्वे साम्प्रतं स्थान' इत्यमरः । युक्तमित्याह — यत्त्वमपीति । शीर्षाञ्जलिः = प्रणामः, अनुनय इत्यर्थः । विनय इति यावत् । पितुर्वचनम्, अपश्चिमं = अनुलङ्घ्यम्, कुरु । अन्वयः—ययोः, बलेन, दायादाः, न, गणिताः, तौ, द्रोणभीष्मौ, हतौ, कर्णस्य आत्मजम्, ( कर्णस्य ) अग्रत शमयतः फाल्गुनात्, जगत्, भीतम्, मे वत्सानाम्, निधनेन रिपु अधुना, त्वयि, शेषप्रतिज्ञः, ( अतः ) वैरिषु, मानम्, मुञ्च, ( हे ) तात, इमो, अन्धौ, पितरौ, पालय ॥ ५ ॥ शत्रुपराजयं न कर्तुं शक्नोपित्वमित्याह — दायादा इति । मरे नहीं हैं आपके बहुत से पुत्र मर चुके हैं इससे वह आप लोगों को देखकर प्रसन्न होती है। अब उसके पुत्रों का आज वध करके आप लोगों के समान ही उसे दुःखी बना देता हूँ फिर आप लोग उसके साथ अपने पुत्रों के लिए शोक कीजिए ] ॥ ४ ॥ गान्धारी—पुत्र, इस समय यही अतुलसम्पत्ति है जो कि तुम्हारे एक के विषय में अनुताप नहीं करना है। अतः पुत्र ! प्रसन्न हो । यह तुम्हारे शिर पर मैं हाथ रखती हूँ । [ अर्थात् तुम्हें मेरी सौगन्ध ] युद्ध से विमुख हो जाओ । पिता के निर्देश [ आज्ञा ] की अवहेलना न करो ? धृतराष्ट्र—बेटा ! मेरी और अपने माता की, जिनके सम्पूर्ण परिवार का सत्यानाश हो गया, बात सुनो देखो— जिन दो (भीष्म और द्रोण) के आधार पर तुमने शत्रुओं (पाण्डवों) को तृण समा

पञ्चमोऽङ्कः ] प्रबोधिनी-प्रकाश-द्वयोपेतम् २०५ कर्णस्यात्मजमग्रतः शमयतो भीतं जगत्फाल्गुनात् । वत्सानां निधनेन मे त्वयि रिपुः शेषप्रतिज्ञोऽधुना मानं वैरिषु मुञ्च तात पितरावन्धाविमौ पालय ॥ ५ ॥ दुर्योधनः—समयात्प्रतिनिबृत्य किं मया कर्तव्यम् । गान्धारी—जाद, जं पिदा द विउरो वा भणदि । ( जात, यत्पिता ते विदुरो वा भणति । ) संजयः—देव, एवमिदम् ! ययोः = द्रोणभीष्मयोः, बलेन = शक्त्या, दायादाः = बान्धवाः, युधिष्ठिरादयः, 'दायादौ सुतबान्धवौ' इत्यमरः । न, गणिताः, तिरस्कृता इत्यर्थः । तौ द्रोणभीष्मौ हतौ । तथा च तव युद्धावतरणं न युक्तं सहायकाभावादित्याशयः । कर्णबलेन जयः स्यादित्यपि न सम्भवतीत्याह—कर्णस्येति । आत्मजं पुत्रम्, वृषसेनम्, अग्रतः, कर्णस्येत्यस्यात्राप्यन्वयः । तथा च कर्णस्याग्र एव, शमग्रतः = विनाशयतः, फाल्गु- नात् = अर्जुनात्, जगत्, भीतं = त्रस्तम्, येन कर्णेन स्वपुत्ररक्षणमपि नाकारि, तस्य = साहाय्येन जयासंभव इति भावः, मे=मम, वत्सानाम् = एकोनशतसंख्याक पुत्राणाम् निधनेन = मरणेन, रिपुः = भीमः, अधुना, त्वयि, शेषप्रतिज्ञः अस्तीति शेषः । भीमस्य प्रतिज्ञाऽऽसीद्यद् धृतराष्ट्रस्य पुत्रशतं हनिष्यामीति तत्रान्येषां पुत्राणां वधेन त्वमेव प्रतिज्ञाविषयाऽवशिष्टोऽसि तादृशफाल्गुनसाहाय्येन भीमस्य प्रतिज्ञापूर्तौ न कोऽपि संशयः, तथा च तव संग्रामावतरणं न युक्तमिति भावः । ( अतः ) वैरिषु, मानम् = अहङ्कारम्, मुञ्च = त्यज, ( हे ) तात, इमौ अन्धौ = नेत्रविहीनौ, पितरौ पालय । यद्यपि मातुः गान्धार्या नेत्रे आस्तां तथापि पत्युरान्ध्येन गान्धार्यापि पाति- व्रत्यरक्षणार्थं नेत्रे वस्त्रेण आच्छाने अकारिषताम्, अत उच्यते-पितरावन्धाविति । शार्दूलविक्रीडितं छन्दः ॥ ५ ॥ प्रतिनिबृत्य = परावृत्य सङ्ग्रामं त्यक्त्वेत्यर्थः । भी नहीं समझा वे द्रोणाचार्य और भीष्म मार डाले गए। सब लोगों के नेत्र के सामने कर्णपुत्र वृषसेन की हत्या करते हुए अर्जुन से संसार कम्पित हो गया मेरे पुत्रों के संहार से यह शत्रु केवल तुम्हारे लिए अवशिष्ट प्रतिज्ञ है (अर्थात् शत्रु ने अपनी सम्पूर्ण प्रतिज्ञायें पूर्ण कर लीं। केवल तुम्हारे विषय में की गई प्रतिज्ञा अवशिष्ट है) शत्रुविषयक अभिमान का परित्याग करो और अपने इन नेत्रविहीन माता-पिता का पालन करो ॥ ५ ॥ दुर्योधन—युद्ध से विमुख होकर मुझे क्या करना होगा ? गान्धारी—जो तुम्हारे पिता और विदुर कहें। संजय—महाराज ! ऐसा करना चाहिए।