साम्ब पुराण (श्री एस. एन. खण्डेलवाल हिन्दी व्याख्या सहित)
Samba Purana Hindi
महर्षि वेदव्यास (व्याख्याकार: श्री एस. एन. खण्डेलवाल) द्वारा
स्रोत: Sri Samba Purana with Hindi Commentary by Sri S. N. Khandelwal (उद्गम)
षष्ठि रथ्योत्तरा ज्ञेया व्योमव्याप्य तथा स्थिताः।
| ३१८ | श्रीसाम्बपुराणम् |
|---|
षष्ठि रथ्योत्तरा ज्ञेया व्योमव्याप्य तथा स्थिताः।
अर्चिषो देवदेवस्य व्योमव्यापीति चाक्षरः ॥१९३॥
दश कोट्योऽथ लोकेभ्यो मन्त्राणाञ्जज्ञिरे प्रभो।
तुल्यायते तु विज्ञेया शिवेन परमात्मना ॥१९४॥
भुवने शान्तयः कार्य्या शिवयोनिप्रसूतिजः।
पातालदिशि विन्यस्य वारयंति स्वशक्तितः ॥१९५॥
शरीरं देवदेवस्य गृह्यमेतच्छिवात्मकम्।
ज्ञेयं ध्येयं तथा पूज्यं योज्यं स्यात्पञ्चविंशकम् ॥१९६॥
रथोत्तरा ६० जानना चाहिये, जो आकाश को व्याप्त करके स्थित है। देवदेव सूर्य की किरणें आकाशव्यापी एवं क्षयहीन हैं। लोकमंगलार्थ दस करोड़ मन्त्र उत्पन्न हुये। हे प्रभु! इन्हें परमात्मा शिव के समान जानना चाहिये। भुवनों में शिवयोनि से उत्पन्न शान्ति कार्य पाताल दिक् में विन्यस्त होकर अपनी शक्ति से उसका वरण करता है। देवदेव के इस शिवात्मक शरीर को अत्यन्त गोपनीय जानना चाहिये। वैसे ही वह ध्येय, पूज्य तथा योजनीय है। वह २५ है।।१९३-१९६।।
योज्यमेकरसद्धर्मं प्रोक्तं योगे मनीषिभिः।
एतज्ज्ञात्वा सुखात्सिद्धिं सन्दिग्धा त्वन्यथा भवेत्।
बीजार्थं वपुषो ह्येतत्प्रोक्तं तव पितामह ॥१९७॥
इति श्रीसाम्बपुराणे मण्डलकथनं नाम पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः तृतीयं पटलम्
मनीषीगण योग में एकरसात्मक कर्म का योग करने के लिये कहते हैं। यह जानकर सुख से सिद्धि मिलती है। इसमें संदिग्ध होने पर सिद्धि नहीं मिलती। हे पितामह! शरीर के बीज के लिये आपसे यह सब कहा।।१९७।।
श्रीसाम्ब पुराणोक्त पचपनवें अध्याय में मण्डलकथन नामक तृतीय पटल समाप्त
षट्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
(ज्ञानोत्तरम्)
तत्र तत्त्वानि बीजतत्त्वं वर्णतत्त्वं योनितत्त्वं चेति ॥१॥
निष्कलं सकलं सिद्धाश्चत्वारः पदार्थाः सिद्धाः पञ्चविंशकभावाः॥२॥
अथास्य हृदयं वक्ष्ये गुह्याद्गुह्यतरं विभोः।
ऊर्ध्वं च सप्तस्रोतांसि नालं द्वादशकं तथा ॥३॥
पञ्जिका कर्णिका तस्य मकरः पञ्चधा स्मृतः।
केसरं षोडशन्तस्य पद्मद्वादशभिर्दलैः ॥४॥
सप्तशृङ्गं तथा पारं मेरुमन्दरभूषितम्।
योनयो द्वादशाख्याताः प्रतियन्त्रं प्रतिष्ठिताः ॥५॥
एकाक्षरपरो देवो वर्णेभ्यो बीजवान्प्रभुः।
तत्त्वनिर्मन्थनाज्ज्ञेया कला साध्यर्द्धमात्रिका ॥६॥
बीजबिजादमुं प्राहुः षोडशार्द्धं च यः क्रमात्।
आत्मा सार्धकला तस्य हृदि स्थितस्य सप्तधा ॥७॥
तत्त्व तीन हैं—बीजतत्त्व, वर्णतत्त्व तथा योनितत्त्व। (ये त्रितत्त्व तथा) निष्कल, सकल तथा सिद्ध—ये चार पदार्थ हैं (यहाँ बीजतत्त्व, वर्णतत्त्व तथा योनितत्त्व को एक में ही गिना गया है)। उनमें २५ सिद्ध भाव पदार्थ हैं। अब इनका हृदय कहूँगा, जो विभु का गुप्त से गुप्त तत्त्व है। ऊर्ध्व में सात स्रोत तथा १२ नाल हैं। उसकी पंजिका है—कर्णिका और मकर पाँच प्रकार का कहा गया है। उसके १६ केशर तथा १२ दल विशिष्ट हैं। उसके सात शृङ्ग एवं मेरु तथा मन्दर भूषित हैं। १२ योनि प्रसिद्ध है। वह प्रतियन्त्र में प्रतिष्ठित है। एकाक्षर परदेवता है। वर्णों के निमित्त बीजयुक्त प्रभु विराजित हैं। तत्त्व-निर्मन्थन करके ऊर्ध्वमात्रिका कला उत्पन्न हो सकी है। उसके प्रति बीज से क्रम को षोडशार्ध कहते हैं। उसके हृदयस्थ सात प्रकार की आत्मा है—अर्धकला॥१-७॥
सप्तशृङ्गकृतैश्चैव सप्त तस्य कलात्मकम्।
तत्त्वविद् बीजमेतत्स्यान्रान्यद्वीजमतः परम् ॥८॥
आदौ पञ्चदशं यत्तु संज्ञात्मा तदयन्त्र तत्।
सबिन्दुकाः प्लुता ज्ञेया विसर्गाश्च यथाक्रमम् ॥९॥
ओंकारान्ता अकाराद्या प्रथमे केसरे स्थिताः।
ककारादिहकारान्ता द्वितीये केसरे स्थिताः ॥१०॥
३२० श्रीसाम्बपुराणम्
सप्तशृङ्ग-कृत वह सात कलात्मक है। यह तत्त्व ज्ञान का बीज है। इसके अनन्तर (परे) कोई बीज नहीं है। प्रथम जो १५ है, वह संज्ञारूप है। बिन्दु के साथ प्लुत (दीर्घ) स्वर जानना चाहिये तथा यथाक्रम से विसर्ग जानना चाहिये। प्रथम केसर में अ से ॐ पर्यन्त अवस्थित है। द्वितीय में 'क' से 'ह' पर्यन्त स्थित है।।८-१०।।
अकारादिक्षकारान्ताः पञ्चाशद्यंत्रसंख्यया।
एतद्धृदयपद्मं स्याद्बीजयोनिकृतं प्रभो ॥११॥
ध्यात्वैतन्मुच्यते सर्वो बीजनिर्दग्धकल्मषः।
विधिना दीक्षितश्चास्मिन्मण्डले बीजयोनिजे ॥१२॥
निष्कलं सकलं चैव तथा सकलनिष्कल।
ध्यानं ज्ञेयं च योगश्च सर्वमेतस्य कीर्तितम् ॥१३॥
इति श्रीसाम्बपुराणे ज्ञानोत्तरे षट्पञ्चाशत्तमेऽध्याये तृतीयं पटलम्
•
'अ' से 'क्ष' पर्यन्त ५० यन्त्र संख्या है। हे प्रभु! बीजयोनिकृत यही है—हृदयपद्म। बीजयोनि से उत्पन्न इस मण्डल में यथाविधि दीक्षित सब व्यक्ति बीज के द्वारा पापयुक्त होते हैं तथा ध्यान के फल से मुक्त हो जाते हैं। निष्कल-सकल एवं सकल-निष्कल ध्यान तथा योग को जानना चाहिये।।११-१३।।
श्री साम्बपुराणोक्त ज्ञानोत्तर छप्पनवें अध्याय में तृतीय पटल समाप्त
•
सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
(बीजोत्तरम्)
तत्त्वज्ञानमहं वक्ष्ये बीजान्येतान्यतः परम्।
अनादिनिधनं ज्ञानं गुह्याद्गुह्यतरं च यत्॥१॥
आसीदिदं समग्रं च ततानेतैदजायत।
तस्माद्धर्म वशी कामो जज्ञे व्याहार संप्रति ॥२॥
विवक्षितं त्वहं श्रेष्ठं विवृतं न च संवृतम्।
प्रादुरासीदवर्णेऽस्मात्तस्य संहारमिच्छतः॥३॥
स तमागाच्च जिह्वायां मध्ये प्रकृतिसम्भवः।
इवर्णोवर्णसंहारादुवर्णोऽभून्मनस्ततः ॥४॥
अब तत्त्वज्ञान का वर्णन करता हूँ। तदनन्तर इन बीजों का वर्णन करूँगा। अनादि-निधन ज्ञान गुह्य से भी गुह्यतर है। यह समग्र था, उससे विस्तृत होकर उत्पन्न हुआ (अर्थात् पहले एक में ही निहित था, तदनन्तर उससे विविक्त होकर अनेक रूप में विस्तृत हुआ), उससे धर्म वशीकामना का व्यवहार उत्पन्न होने लगा। बलवान इच्छा का मैंने प्रकाश किया; किन्तु संवृत का नहीं किया। संहार की इच्छा से यह 'अवर्ग' आविर्भूत हुआ। प्रकृति से उत्पन्न होकर उसने जिह्वा में प्रवेश किया। वर्णसंहार से 'इ' वर्ण तथा 'उ' वर्ण उत्पन्न हुआ। तत्पश्चात् मन की उत्पत्ति कही गयी है॥१-४॥
तदन्ते बिन्दुसम्भूतिः सर्वान्तः प्रभु शाश्वतः।
वायोर्निर्धारणात्कण्ठे हकारः सविसर्गकः॥५॥
उसके अन्त में बिन्दु की उत्पत्ति है, जो सबके अन्तर के प्रभु तथा नित्य हैं। वायु-धारणार्थ कण्ठ से विसर्ग के साथ 'ह'कार की उत्पत्ति हुई है॥५॥
अहये चोत्तरे ज्ञेयो वर्णानां सम्भवः स्वयम्।
अवर्णो परयोगे स्यादेकारस्त्वनुलोमतः॥६॥
विलोमतो यकारः स्यात्तधोकारवकारयोः।
तृतीयो योगतो ज्ञेयो व्योकारस्य तु सिद्धये ॥७॥
'अ ह' को उत्तर में जानो (?)। वर्णों की उत्पत्ति अपने-आप होती है। 'अ' वर्ण परयोग से उत्पन्न है, किन्तु 'ए'कार अनुलोम क्रम में एवं विलोम 'ष'कार, 'उ'कार तथा 'व'कार उत्पन्न है। तृतीय योग से व्योकार (वि-उकार) की उत्पत्ति जाननी चाहिये॥६-७॥
३२२ श्रीसाम्बपुराणम्
ह्रस्वदीर्घप्लुता होते न चोङ्कारसमानजाः । ऋकारक्कवरिवलकाराः स्वरा जिह्वाग्रकारिताः ॥८॥
ये ह्रस्व, दीर्घ तथा प्लुतवर्ण हैं। ये ॐकार के समान उत्पन्न नहीं होते। ऋ, ॠ तथा लृ जिह्वा के अग्रभाग से उत्पन्न हैं॥८॥
इष्टावीषत्प्रविष्टो च संहतो च हनुं यदा। जिह्वा मध्यस्थनानाभ्यां हन्वोरन्तरदर्शनात् ॥९॥
ईषत् प्रविष्ट २ इष्ट जब हनु से बाधा प्राप्त होते हैं, तब जिह्वा के मध्यस्थ तथा नाना (?) से लेकर हनु के मध्य में दर्शन मिलता है॥९॥
ताल्वोरेकारसम्भूतिरकाराद्दग्धसिद्धये । आकारैकारयोरादिरीकाराद्धं च पूर्वशः। तथोङ्कारपरा शेषा एतद्विस्तारलक्षणम्। स्पर्शांश्चाथ प्रवक्ष्यन्ते विद्यातत्त्वस्य सिद्धये ॥१०॥
तालु से ‘ए’कार की उत्पत्ति होती है। यह होती है ‘अ’कार की दग्ध-सिद्धि के लिये (?)। ‘आ’ तथा ‘ऐ’ के आदि तथा पूर्व से ‘ई’कार अर्ध है (?)। इसी प्रकार अवशिष्ट ॐकार के पर है (पश्चात् है), यह है विस्तार का लक्षण। अब विद्या तत्त्व की सिद्धि के लिये स्पर्श वर्ण की बात कहूँगा॥१०॥
जिह्वामूले च हन्वोः स्यात्स्पर्शनं कादिके गणे। मध्ये तालुं स्पृशेद्यञ्च वेष्टयित्वा तृतीयकाः ॥११॥
जिह्वा के मूल में तथा हनुद्वय के मध्य में ककारादि वर्णों का स्पर्श होता है। तृतीय वर्ण ‘ट’ वर्ग में तालु का वेष्टन करके स्पर्श करता है॥११॥
मूर्धन्ये देवतानां च चतुर्थे शिवमूलतः। ओष्ठाभ्यां पञ्चमस्याथ तत्त्वस्पर्शः सबीजकः ॥१२॥
मूर्धन्य का देवताओं तथा शिवमूल से चतुर्थ वर्ग (तवर्ग) का स्पर्श होता है। ओष्ठद्वय से पञ्चम वर्ग (पवर्ग) का स्पर्श होता है। यह है—बीजों के साथ तत्त्व का स्पर्श॥१२॥
करवन्द्यापात्तस्याहेकैकावद्ववेत्ततः । दन्तमूल्यो लकारः स्याच्चतुर्थश्चोष्ठदन्तगः ॥१३॥ ऊष्माणश्च गतास्ता वै प्रथमा मध्यमास्तथा । नपुंसका भवन्त्येते नासिकाश्च भवन्ति हि ॥१४॥
सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः ३२३
दाँतों के मूल से लकार तथा चतुर्थ वर्ग (तवर्ग) ओष्ठ तथा दाँतों से उत्पन्न हैं। प्रथम तथा मध्यम (?) ऊष्मवर्ण हैं। ये नपुंसक तथा नासिका से उत्पन्न होते हैं।।१३-१४।।
एते अनादिनिधनस्य सिसृक्षोश्चाव्ययं महत्।
विद्यातन्त्रविवृद्ध्यर्थमेभ्यो योनिं चकार सः॥१५॥
ये सब अनादि निधन सृष्टिकर्त्ता के महत् अव्यय हैं। विद्यातन्त्र की वृद्धि के लिये वे इनसे सृष्टि करते हैं।।१५।।
अ आ इ ई उ ऊ ऋ ॠ ऌ ॡ ए ऐ ओ औ अं अः—षोडशस्वराः। क ख ग घ ङ च छ ज झ ञ ट ठ ड ढ ण त थ द ध न प फ ब भ म—एते स्पर्शाः। य र ल वा अन्तःस्थाः। श ष स हा एते ऊष्माणः। क ख ग घ एते यमाः। नपुंसकाश्च तृतीयेऽध्याये एतत् सिद्धम्।
इति श्रीसाम्बपुराणे सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः बीजोत्तरे चतुर्थपटलं समाप्तम्
मूल में लिखित अ से अः तक १६ स्वरवर्ण हैं। ककार से मकार-पर्यन्त स्पर्श वर्ण हैं। य र ल व अन्तःस्थ वर्ण हैं। श ष स—ऊष्म वर्ण हैं। क ख ग घ—यम वर्ण तथा नपुंसक हैं। तृतीय अध्याय में ये सिद्ध हैं।
श्री साम्बपुराणोक्त सत्तावनवें अध्याय में बीजोत्तर का चतुर्थ पटल समाप्त
द्वितीयान्तश्चतुष्कश्च उत्तमश्च तथैव तु।
अष्टपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
(ज्ञानोत्तरे बीजस्वरप्रसवः)
स्वरावाद्यौ चतुर्थाश्च ऊष्मा च प्रथमं तथा।
चत्वारश्चोत्तरं ज्ञेयास्तृतीयाः स्पर्शसंज्ञकाः ॥१॥
द्वितीयान्तश्चतुष्कश्च उत्तमश्च तथैव तु।
चतुर्थत्रयमेव स्यात्तृतीयो द्वौ तथैव च ॥२॥
द्वितीयाद्यस्य चत्वारस्तृतीयस्यानुनासिकम्।
पञ्चमः प्रथमश्च स्यात्तया स्यादनुनासिकम् ॥३॥
चतुर्थो ह्यष्टकश्चैव योनिः सा हि सुसृष्टये।
चत्वारो स्याद्द्विवर्णाः स्युर्दीपिता बिन्दुभिस्त्रिभिः ॥४॥
आद्यस्वर दो, चतुर्थ वर्णसमूह, ऊष्म वर्णसमूह तथा प्रथम वर्ण—इन चारो को परवर्ती जानना चाहिये। तृतीय वर्ण स्पर्शसंज्ञक हैं। द्वितीयान्त चार हैं, चतुर्थ तीन हैं तथा तृतीय में दो उत्तम हैं। द्वितीय के आद्य चार तथा तृतीय अनुनासिक हैं। इसी प्रकार पञ्चम एवं प्रथम अनुनासिक हैं। चतुर्थ एवं अष्टक सुसृष्टि के योनिरूप हैं और ये चार द्विवर्ण बिन्दुसमूह के साथ दीपित होते हैं॥१-४॥
दीपिनी बीजिनी ह्येषा पावनी स्वरसन्ततिः।
नित्यमेषानुजप्तव्या परं निर्वाणमिच्छता ॥५॥
आहावहवो हवाभवे चारिणी परमशक्तिना।
तन्त्र इति स्थितोभूमिमहाभूत इतरेतरचुम्बचुम्ब-
एषा सिद्धा चत्वारिंशदक्षरा योनिः ॥६॥
इति श्रीसाम्बपुराणे अष्टपञ्चाशत्तमोऽध्यायः ज्ञानोत्तरे बीजस्वरप्रसवे
पञ्चमं पटलम् समाप्तम्
•
ये स्वरसमूह दीपिनी, बीजिनी तथा पावनी हैं। परनिर्वाण के इच्छुक व्यक्ति को इनका नित्य जप करना चाहिये। अहो! इस संसार में परमशक्ति के साथ विचरणशील परस्पर भिन्न महाभूतों का समूह 'तन्त्र' नामक भूमि में स्थित है। इस प्रकार सिद्ध ४० अक्षरात्मिका योनि सिद्ध होती है॥५-६॥
श्रीसाम्बपुराणोक्त ज्ञानोत्तर बीजप्रसव नामक अट्ठावनवें अध्याय का पञ्चम पटल समाप्त
•
एकोनषष्टितमोऽध्यायः
(ज्ञानोत्तरे बीजस्वरप्रसवः)
पञ्चविंशतिभिर्नाम सप्तधा क्रमशस्तथा।
प्रणवादिस्त्रिधा भिन्नं तस्मिन्नेव पदे उभे ॥१॥
प्रणवादिर्नमोऽन्तस्थः प्रसवः सप्तमस्तु सः।
एषामादिपदं यत्स्याद् द्वितीयां चैव योजयेत् ॥२॥
तथा चादिपदैस्तत्त्वं प्रतिलोमो विधीयते।
योनि मुख्यानि यानि स्युः सर्वसृष्टिप्रवृत्तये ॥३॥
इति श्रीसाम्बपुराणे एकोनषष्टितमोऽध्यायः ज्ञानोत्तरे बीजस्वरप्रसवे षष्ठं पटलं समाप्तम्
२५ द्वारा क्रम-क्रम से सात प्रकार के नाम हैं। आदि में प्रणव है। तीन प्रकार से भिन्न रूप उसका उदय पद है। आदि में प्रणव, अन्त में नमः शब्द सप्तम उत्पत्ति है। उसका स्तव करता है। इसमें जो आदि पद है, उसमें द्वितीय का योग करे। इस प्रकार आदि पद द्वारा प्रतिलोम में तत्त्व की उत्पत्ति होती है। समस्त सृष्टि में प्रवृत्ति के कारण ये योनिमुख हैं॥१-३॥
श्री साम्ब पुराणोक्त उनसठवें अध्याय में ज्ञानोत्तर बीजस्वर प्रसव अध्याय का षष्ठ पटल समाप्त
षष्टितमोऽध्यायः
(सोमसूत्रम्)
ध्यातव्य एष यत्लाद्यः सेवते ह्यखिलं जगत्।
आहावहोहवाभवेचारिणि परमशक्तिरात्मातन्त्र इति स्थिते ॥१॥
जो इस वस्तु को धारण कर सकते हैं, वे समस्त जगत् की सेवा करते हैं। 'आहा अहो ह वा भवे चारिणि' परमशक्ति आत्मा है—यह तन्त्र है।
ॐ अं ॐ उं व्योमव्यापिने। अनुषङ्गेण सप्तानां यथासंख्येयन संपुटः। पादांतस्थ-बीजाख्या योनयः। ॐ अं व्योमव्यापिने ॐ इं आं व्योम। ॐ आं ईं ॐ व्योमव्यापिने भूतिवितर चुम्ब चुम्ब। वर्णायाः प्रभृतिः स्यान्मयोक्ता विस्तरतः॥२॥
ऊपर मूल में लिखे ‘ॐ अं’ से लेकर ‘भूतिवितर चुम्ब चुम्ब’ मन्त्र से व्योमव्यापी परमात्मा का ध्यान करे। अनुषङ्ग में सात यथासंख्य सम्पुट होगा। पाद के अन्तस्थ बीजादि योनि है। ‘ॐ अं व्योमव्यापिने’ इत्यादि मूल में अंकित मन्त्रों का विस्तार से वर्णन करता हूँ॥२॥
कालात्मनः प्रसूतिन्ते मन्त्रराजस्य मुक्त्यर्थं वक्ष्यन्तेऽथो यथाशास्त्रविनिश्चयः।
चक्रं त्रिनाभ्यं तत् सर्वं संवत्सरमिति प्रभुः ॥३॥
द्वादशारं तु तन्मनसो प्रत्ययश्चार्द्धमासिकः।
त्रीणि षष्टिशतान्याहुरहोरात्राणि संकरः ॥४॥
कला मुहूर्ता दण्डाश्च निमिषास्तु प्रतिष्ठिताः।
तदर्धंन्नातिविश्वात्माव्यञ्जयच्छब्देहिनाम् ॥५॥
सप्तकः पञ्चभिर्युक्तः परितो बिन्दुभिर्युतः।
पुनः षोडशभिर्नद्धा त्रिनाभीत्युच्यते बुधैः ॥६॥
कालात्मा के प्रसूति को आपके मन्त्रराज को मुक्ति के लिये यथाशास्त्र मैं कहता हूँ। चक्र-त्रिनाभि-पर्यन्त ये सभी संवत्सर हैं। ये प्रभु हैं। द्वादशार है—उनका मन। प्रत्यय है—अर्धमासिक तीन षष्टिशत अहोरात्र। कला, मुहूर्त, दण्ड, निमेष प्रतिष्ठित हैं। वे वर्धित होकर अतिविश्वात्मा शब्ददेहियों का प्रकाशन करते हैं। जो पाँच सप्तक से युक्त, चारो ओर बिन्दुओं के साथ मिलित, पुनः १६ के साथ बद्ध हुआ। उसे पण्डितगण त्रिनाभि कहते हैं॥३-६॥
द्वितीयं सप्तभिः प्रोक्तं परं यच्च प्रभाषते।
षष्टितमोऽध्यायः ३२७
द्वितीयं सप्तभिः प्रोक्तं परं यच्च प्रभाषते। नाभिगर्भे स्थितं सप्तयोनिविष्टभ्यसूचिकाम् ॥७॥ त्रिशतं नवभिः षट्कं वर्णास्ते स्वके स्थिताः। ग्रहनक्षत्रगर्भान्ता योनिविष्टभ्यपूर्विकाम् ॥८॥ त्रिशतं नवति त्रीणि गणना कीर्त्यतेऽधुना। आरेषु शब्दाः पर्याप्तास्तेषु विंशत्प्रतिष्ठिताः ॥९॥ चतुर्विंशतिसंख्याका वर्द्धयंस्तेषु चार्पिताः। भेदाः षोडशप्राप्तैषा द्विधा योनिश्च मध्यमा ॥१०॥
द्वितीय सात के साथ युक्त है। जिसे पर कहा गया, वह नाभिगर्भ में स्थित सप्त योनि को आवृत करके स्थित है। ३९६ वर्ण स्वर में स्थित हैं। वह ग्रह, नक्षत्र में स्थित है। वह योनि को आवृत करके स्थित है। यहाँ ३९३ की गई है और सब शब्दपर्यन्त रहते हैं। उनमें २० प्रतिष्ठित हैं। २४ संख्या वर्धित होकर उसमें अर्पित है। इसके १६ भेद हैं। इनके दो भाग में मध्यम योनि है॥७-१०॥
त्रिंशद्वैष्ट्याः प्रोक्ताः पञ्चानां द्विगुणा पदैः। विद्येश्वरप्रसूत्यर्थं लक्षमध्ये भजेत् तथा ॥११॥
कारिकापरशुशक्तिरेते सप्त हृदये सिद्धाः। ॐ आं ईं ऊं व्योमव्यापिने ॐ— एते पञ्चविद्येश्वरप्रस्तावे सिद्धाः। अ आ इ ई उ ऊ ऋ ॠ ऌ ॡ ए ऐ ओ औ अं अः एतेषां षोडशतत्त्वज्ञाने सिद्धाः। क ख ग घ ङ च छ ज झ ञ ट ठ ड ढ ण त थ द ध न प फ ब भ म य र ल व श ष स ह आकारासि ताः स्पर्शज्ञाने सिद्धाः। त्रयस्त्रिंशत्। आहवप्रतिमध्ये आसनं बोद्धव्यम्। एषा प्रधिप्रथमा सिद्धी। ऊं ऊं ऊं ऊं द्वादशेष्वपि बोद्धव्यः केवलं वर्णभेदः। पृथगेषा भवति अतः प्रसिद्धः प्रकृतकारणात्।
इति श्रीसाम्बपुराणे षष्टितमेऽध्याये ज्ञानोत्तरे सोमसूत्रे सप्तमं पटलम्
जो ३० तथा १२ कहा गया है, पञ्च भाग के द्विगुण पद द्वारा विद्येश्वर की उन्नति के लिये वह लक्ष में भजनीय है। कारिका पशु शक्ति है। यह सब सप्त हृदय में सिद्ध है। 'ॐ आं ईं ॐ व्योमव्यापिने ॐ' इससे पञ्च विश्वेश्वर प्रस्ताव सिद्ध होता है। 'अ' से 'अः' पर्यन्त १६ स्वर तत्त्वज्ञान में सिद्ध है। मूल में लिखित 'क' से लेकर 'ह' पर्यन्त आकार स्पर्श स्थान में सिद्ध हैं। ३३ आहवप्रति में आसन है। इससे प्रधिप्रथमा सिद्ध है। 'ॐ ॐ ॐ ॐ' इन चार को द्वादश में जानना चाहिये। यह केवल वर्णभेद है। यह पृथक् होता है, इसीलिये प्रकृत कारण में प्रसिद्ध है॥११॥
श्री साम्बपुराणोक्त साठवें अध्याय का ज्ञानोत्तर सोमसूत्र नामक सप्तम पटल समाप्त
एकषष्टितमोऽध्यायः
(शरीरसाधनम्)
त्रिनाभ्यसन्तसम्भूतं बीजिनं प्रथमं पदम्।
प्रतिमध्येषु सर्वेषु स्थितं यत् परमं पदम्॥१॥
संपृक्तौ वायव्यैशान्यामोङ्कारेण प्रदीपितौ।
अकारान्तो मकारः स्याद्दिशि सर्वत्र निष्ठितः॥२॥
पूर्ववर्चवदीर्घान्तो नैर्ऋतिं दिशमाश्रितः।
इकारान्तः पकारोऽथ वायवीदिशमाश्रितः॥३॥
एकारान्तो नकारः स्यादैशान्याधिष्ठितो बहिः।
आद्यो वै दक्षिणस्तस्य द्वितीयस्तस्य दक्षिणः॥४॥
नाभि से उत्पन्न बीजधारी का प्रथम पद है। सबमें परमपद उपस्थित है। वायु तथा ईशान कोण में युक्त होकर ॐकार द्वारा प्रदीपित होता है। अकारान्त मकार सभी दिशाओं में अधिष्ठित है। पूर्ववर्च तथा दीर्घान्त नैर्ऋत्य दिशा का आश्रय लेकर स्थित है। इकारान्त पकार वायवी दिक् का आश्रय लेकर स्थित है। 'ए'कारान्त 'न'कार ईशान दिक् के बाहर स्थित है। आद्य निश्चित रूप दक्षिण है। द्वितीय उसके दक्षिण है॥१-४॥
पुनरष्टौ स्थितां बाह्यान्मकारस्तु द्वितीयके।
ऊकारो वा तथा रेफस्तृतीयं पद्ममाश्रितः॥५॥
आकाराद्दीपिताश्चैव पकारो नैर्ऋते पदे।
तस्योत्तरे पकारः स्याद्द्वितीयं पद्ममाश्रितः॥६॥
पुनः आठ बाहर हैं। मकार द्वितीय है। ऊकार अथवा रेफ तृतीय पद का आश्रय करके स्थित है। 'आ' से दीपित होकर मकार नैर्ऋत्य स्थान में अवस्थित है। उसके उत्तर में 'प'कार द्वितीय पद्म का आश्रय लेकर स्थित है॥५-६॥
बिन्दुरेवमधः पूर्वपक्षं च पूरयेच्छुभम्।
पूर्वपक्षो यथा ह्येष तद्वदेवोत्तरो भवेत्॥७॥
भेदस्त्वक्षरयोर्न स्यादक्षरे तस्य निश्चयः॥८॥
इस प्रकार निम्न बिन्दु शुभ पूर्वपक्ष का पूरण करके स्थित है। जिस प्रकार पूर्वपक्ष, उसी प्रकार उत्तर पक्ष होगा। अक्षर का (दोनों का) भेद नहीं होता, अक्षर में उसका निश्चय होता है॥७-८॥
एकषष्टितमोऽध्यायः ३२९
अकचटतपयशवर्गाः। आवह अधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। ॐ उ व य अ मा आ व य इ मा त न र च य अ मा उ व या अ म य ज र आ या अ य अ स अ र व आ व य—षोडशत्वं व्योमव्यापिने व्योम व्योमरूपाय सर्वव्यापि पूर्वपक्षः सिद्धः। प्रथमा अपि।
एनसावास्तु विज्ञेया मध्यमस्य विदिक् स्थिताः ।
इकारान्तो यशौ चापि तज्जारपुरुषः स्मृतौ ॥१९॥
'अ क च त ट प' वर्ण हैं। आवह नीचे से व्योम है। यह ऊपर से 'ॐ उ व' से लेकर 'आ व य' पर्यन्त मूल में अंकित वर्ण के षोडशत्व व्योमव्यापी तथा व्योमरूप पूर्व-पक्ष सिद्ध है। प्रथम भी वही है। मध्यम में विदिक् स्थित पापमुक्त पुरुष को जानना चाहिये। इकारान्त 'ष' तथा 'श'—ये जार पुरुष कहे गये हैं॥१९॥
ऐकारोऽथ स्वरश्चाद्यौ नकारो बिन्दुदीपितः ।
दीर्घान्तः प्रथमस्तस्य पश्चाद्यश्चायतश्च न ॥२०॥
'ऐ'कार तथा स्वर, आदि में बिन्दु-दीपित 'न'कार, उसके दीर्घान्त के पश्चात् जो है, वह है—आयत॥२०॥
थकारश्च यकारः स्यात्प्रवृत्तः स्वर एव च ।
नकार आयतश्चैव विसर्गः सर्वतो मतः ॥२१॥
थकार तथा यकार हैं—प्रकृत स्वर। नकार तथा आयत—इन सब स्थानों में विसर्ग जानना चाहिये॥२१॥
यहवा अधस्ताद् व्योम अयमुपरिष्टात्। भाषा ऐन इशाम्ब यं अ य अ आ ना आ थ अ य अ आ न षोडशो विसर्गः। व्यापिने शिवाय अनन्ताय अनाथाय अनाथो मधुमासः। प्रथमोऽरसिद्धाद्द्वितीया प्रधिः।
मूल में अंकित 'य ह व' से 'अ आ न' पर्यन्त षोडश विसर्गव्यापी, शिव, अनन्त, अनाथ—मधुमास है। प्रथम 'अ' सिद्ध है। द्वितीय प्रधि (चक्र का धार—नेमि) है। रेफान्तस्थ (जिसमें अन्त में रेफ है), प्रकृत्यन्त (प्रकृति के अन्त में) तकार दीर्घयुक्त है।
रेफास्तस्यः प्रकृत्यन्तस्तकारो दीर्घसंयुतः ।
पश्चात्स्याद् ह्रस्व उकारो वकारश्च तथा मतः ॥२२॥
याद्य शान्ताः शाश्वतः स्युर्यश्चैवोङ्कारदीपितः ।
ग ष ठः सस्खविहून्त इकारान्तो द्वितीयकः ॥२३॥
बाद में ह्रस्व है, उसी प्रकार उकार तथा वकार को भी जानना चाहिये। यादि (जिसके आदि में 'य' है), शान्त (जिसके अन्त में 'श' है)—यह नित्य है। जो ॐकार से दीपित
३३० || श्रीसाम्बपुराणम् ||
है। ग-ष-ठ इत्यादि इकारान्त (जिसके अन्त में 'इ' है) द्वितीय है। यह द्वितीय प्रधि है। अ क च ट इत्यादि मूल में अंकित षोडशस्थित ध्रुव शाश्वत योगपीठ के लिये तृतीय प्रधि सिद्ध है॥१२-१३॥
अ क च ट त प य शान्ताः सर्वद्वितीयेनचाहवाराअधस्ताद् व्योम अयमुपरिष्टात् इ श र आ त अ य उ ध र आ व अ यः आशः अ श व आत अ ष उ य अ ग इ य अ ठ अ समा षोडशस्थिताय ध्रुवाय शाश्वताय योगपीठायः सा सिद्धा तृतीया प्रधिः।
साध्यस्थः स्यात् प्रकृत्यन्त आपस्तस्य तथा यतः ।
यन्नित्यं योगिने चेत्वे विज्ञेयाः स्युर्यथोक्तवत् ॥१४॥
साध्यस्थ होगा प्रकृत्यन्त एवं उसका जल भी वहीं होगा। उस नित्य वस्तु को योगी के लिये पूर्वोक्त के समान जानना चाहिये॥१४॥
आद्या यतो यकारः स्यान्नाहताश्वस्वरेण वः ।
अन्तरं च नमस्कारो विसर्गश्चान्त्यतः पदे ॥१५॥
विन्द्वन्तः पूर्वपक्षोत्र विसर्गश्चोत्तरा ध्रुवः ।
वसन्त एष विज्ञेयस्त्वग्रे ग्रीष्मादयः शुभाः ॥१६॥
जो आद्य 'य'कार है, वह आहत अश्वस्वर के समान नहीं है। मध्य में है—नमस्कार एवं अन्त पद में है—विसर्ग। विन्द्वन्त पूर्वपक्ष है। उत्तर में (बाद में) निश्चित विसर्ग है। इसे वसन्त ऋतु जानना चाहिये। पहले शुभ ग्रीष्मादि की बात हो चुकी है॥१५-१६॥
हवो अहवा अधस्ताद् व्योम अयमुपरिष्टात्। इशयः आस्त अ य इ न त प अ म उपज्ञा मम। आ ष य आ सा अ र च आ र अ य षोडशी विसर्गः। स्थिताय परित्यागिने ध्यानहाराय ॐ नमः सिद्धाः चतुर्थी प्रधिः; द्वितीयान्तः माधवो मासः। वसन्तर्तुः।
ह व अ ह व नीचे है। व्योम इसके ऊपर है। इ श य इत्यादि मूल में लिखित वर्ण षोडश विसर्ग हैं। 'स्थिताय' इत्यादि मूल में अंकित मन्त्र चतुर्थ प्रधि हैं। द्वितीयान्त है—माधव मास, वसन्त ऋतु।
विसर्गावांस्तु मः शुक्ले प्रकृत्यन्तः शावयुतः ।
स्वरवंतौ यशौ ज्ञेयौ रेफाद्यन्तौ पयौ स्मृतौ ।
भकारान्तो वकारस्तु प्रसवौ सर्वदैव हि ।
यश्चेञ्ज्ञानस्तथान्यश्च सृष्टो दिष्टः सबिन्दुकः ॥१७॥
अ क च त ट प य शा भवेदधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। अ म इ य आ व अ प अ म अ र अ प र अं भ अ ऐ व ई श आ य अ य इ आ स अ ग इ ॐ नमो नमः सर्वप्रभवे ईशानाय असिद्धा पञ्चमी प्रधिः।
एकषष्टितमोऽध्यायः । ३३१
उकारो दीपितो यः स्याद्रेफादिन्द्रायुधो धनुः।
स्वरवन्तौ यतौ तेन युयुक्त्यनु तथा भवेत्॥१८॥
उकार दीपित मकार होगा, रेफ के पश्चात् इन्द्र का आयुध धनुष। ‘य’ तथा ‘त’ स्वरयुक्त होंगे (?)। ‘प’ तथा ‘च’ स्वरयुक्त तथा कादि रेफान्त-युक्त होंगे। उसके पश्चात् खद्योत तथा जैसे कहा गया हृदय जानना चाहिये।।१७-१८।।
स्वरवन्तौ पचौ कादिरेफान्तश्च यथा युतः।
पश्चात्खद्योतविज्ञेयो हृदयश्च यथोदितः॥१९॥
भवेदधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। य म आ र द ध न अ यः अ त त उ प भः अ सः अ व आ क त र अ य अ उ ध अ र ऋ ह अ दः षोडशो विसर्गः। मूर्धाय तत्पुरुषाय व्यक्ताय अघोरहृदयाय च। अतस्तृतीयोरः शुक्नो मासः सिद्धा षष्ठी प्रधिः।
ऊपर व्योम है। ‘य म आ’ से लेकर ‘ह अ दः’ पर्यन्त (मूल में अंकित) १६ विसर्ग हैं। मस्तकरूप तत्पुरुष व्यक्त है तथा अघोर हृदय के उद्देश्य से तृतीय शुक्र (ज्येष्ठ) मास है। यह षष्ठी प्रधि सिद्ध है।
असौ ययतोऽन्यश्च ह्रस्वो यश्चायतो यतः।
मदमामध्यमेकाराद्गुकारेणैव दीपिताः॥२०॥
अदीर्घश्चैव दीर्घः स्यात्स्वरवन्तौ यशौ ततः।
दकारादियर्तुश्च स्याद्दीर्घो यस्तः स्वरेण च॥२१॥
उकारवान् मकारः स्याद् रेफादिस्तन्मनोन्नतः।
यद्देहान्ते च बिन्दुः स्यात्पक्षे शुक्ले तु पूजितः॥२२॥
यह ‘य य’ एवं अन्य ह्रस्व ‘ष’ आयत है। ‘म द म’, मध्यम ‘ऐ’ ‘गु’कार से दीपित है। अदीर्घ तथा दीर्घ होगा। तत्पश्चात् स्वरयुक्त ‘य’ तथा ‘श’, दकारादि ‘य’ एवं ‘तु’ दीर्घ होगा। ‘य’ तथा ‘त’ स्वरयुक्त होगा। ‘उ’कार-युक्त मकार होगा। रेफादि उसका मनोन्नत होगा। जिसके देह में बिन्दु है, वह शुक्ल पक्ष में पूजित होता है।।२०-२२।।
क च ट त प य शाः चारिणि अधस्ताद् व्योम अयमुपरिष्टात्। आ य अ ष आ च अ म य प द अ व व उ आ इ य अ स उ द य आ य त उ म अ र तः पा य वामदेवगुह्याय सद्योजाताय मूर्त्तये। असिद्धा सप्तमी प्रधिः।
‘क च ट त प’ इत्यादि मूल में अंकित अक्षर वामदेवगुह्य सद्योजात मूर्ति के उद्देश्य से कहे गये हैं। यह है सप्तमी प्रधि।
ऐकारान्तो यकारः स्यादक्षरं परमं पदम्।
नकारो मौन मश्च स्यात्ततो गाभ्यादुकारवान्॥२३॥
३३२ श्रीसाम्बपुराणम्
हीद्यायतश्च यस्तस्मादिकारान्तस्तथैव यत्। आवेद्भिद्धिः पुनर्यश्च गतकान्तः स उत्तमः॥२४॥
ऐकारान्त यकार अक्षय परम पद है। नकार मौन ‘म’ हो जाता है। तदनन्तर उकारयुक्त होगा। जो आयत है, वह रहता है विकारान्त। इस प्रकार पुनः गतकान्त उत्तम है। रेफयुक्त दो प़कारान्त उसके शेष स्वर हैं। ये दोनों ग्रीष्म मास हैं। अन्त में नमः शब्द कहना चाहिये॥२३-२४॥
पकारान्तौ सरेफौ द्वौ तदन्ते स्वर एव च। तावेतौ ग्रैष्मिकौ मासौ नमोऽन्तः सम्प्रवक्ष्यते॥२५॥
चारिणि अधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। ऐं ष ॐ ङ अ न ॐ ङ म अ न अ म ङ ग मा ह य त ह गमाहयः ॐ ङ य स्त ओ र अः षोडशो विसर्गः। ॐ यः ॐ नमो नमो नमः गुह्यातिगुह्याय गोप्तेन शा चतुर्थो चः। शुचिर्मासो ग्रैष्मऋतुः सिद्धा अष्टमी प्रधिः।
चारिणी नीचे है। ऊपर है व्योम। मूल मे अंकित ‘ऐं ष ॐ’ से लेकर ‘ओ र अः’ तक षोडश विसर्ग है। ‘ॐ यः ॐ नमो नमो नमः’ गुह्य से अतिगुह्य रक्षक है ‘न श’ चतुर्थ च। यह है—ज्येष्ठ मास, ग्रीष्म ऋतु तथा अष्टमी प्रधि सिद्ध॥२५॥
हकारान्तो नकारः स्याद्वस्तुत आयतः स्वरः। स्वरवन्तौ यशौ तश्च रेफादीरोयुतश्च यः॥२६॥
हकारान्त नकार वास्तव में आयत स्वर है। स्वरवन्त ‘य श’ तथा ‘त’ है। रेफ के पश्चात् ‘ई र’ होगा ‘य’ से संयुक्त॥२६॥
गोदीर्घार्धः प्रकृत्यन्तः ककारस्तच्च दीर्घवान्। यकारः स्वरवान् जादि यश्चैवोकारदीपितः॥२७॥ हकारान्तस्तथाकारो रेफ उकारवांस्ततः। बिन्दुरित्यपदो ज्ञेयो नभस्यः पूर्वपक्षकृत्॥२८॥
गोदीर्घार्ध प्रकृत्यन्त तथा दीर्घयुक्त ककार, स्वरयुक्त यकार आदि तथा उकार दीपित यकार। हकारान्त ‘आ’कार, तदनन्तर ‘उ’कारयुक्त रेफ। बिन्दु को अपद जानना चाहिये। नभस्य (भाद्रमास) पूर्व पक्षकारक॥२७-२८॥
अ क च ट त प य शा आत्मतन्त्रे। अधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। हे न अ घ आरी अ प अ सारव उप आ ग हे ध स क आत औ प उ जय हे त ऊ त निधनाय सर्वगोधकृता कठोऽतिरूपसिद्धा नवमी प्रधिः।
षोडशर्चपरो दीर्घः पकारः स्यात्पराश्रये स्वरो दीपितः ।
एकषष्टितमोऽध्यायः ३३३
‘अ क च त प य श’ आत्मतन्त्र है। निम्न में व्योम है, यह (आत्मतन्त्र) है ऊपर। मूल में अंकित ‘हे न अ’ से लेकर ‘हे त ऊ त’ यह है निधन का निमित्त अतिरूप सिद्ध नवमी प्रधि।
षोडशर्चपरो दीर्घः पकारः स्यात्पराश्रये स्वरो दीपितः । आद्यश्च चेत्यान्ना स्युश्च शुश्चैकारेण दीपितः ॥१२९॥ व्याख्यातो वै नमस्त्वेष यथावल्लक्षणान्वितः । नमश्चैवोच्यते भूयोः यथा वर्णो यथाक्रमम् ॥१३०॥
१६ अक्षरों के पश्चात् दीर्घ ‘प’कार है। पराश्रय में स्वर दीप्त है। ‘च शु च’ ऐकार द्वारा दीपित है। इस प्रकार उन लक्षणयुक्त ‘नमः’ शब्द व्याख्यात हुआ। अब वर्ण तथा क्रम के अनुसार नमः शब्द की व्याख्या होगी।।२९-३०।।
आत्मतन्त्र अधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। आय अय अय अर आय अयन्तर अप अपय अत अनय एव विसर्गः षोडशः। अजाय परमेश्वरपराय अचेतन अपञ्चमो नभोमासः सिद्धा दशमी प्रधिः।
आत्मतन्त्र नीचे है। व्योम ऊपर है। ‘आय अय’ से लेकर ‘अपय अत अनय’ पर्यन्त षोडश विसर्ग है। अज परमेश्वर का अचेतन अपंचम नभो मास (श्रावण मास) दशमी प्रधि सिद्ध है।
स्वर एवास्तुत वनव्योम्नि स्यात्सानुनासिकः । पुनः सत्यश्च दीर्घश्च पश्चात्स्यादि नकारवान् ॥१३१॥ अयमेवमथाप्रमेय स्वरेफउकारदीपितः । पूर्ववच्च यकारः स्यात्तत्सर्वं पुनरेव तु ॥१३२॥
जो भी हो ‘त व न’ अनुनासिक के साथ व्योम में स्थित है। सत्य तथा दीर्घ है। बाद में ‘इ’ नकारयुक्त है। यही अनन्तर अप्रमेय है। स्वरेफ में ‘उ’कार दीपित है। पहले की तरह ‘म’कार होगा। वे सब (जो पहले कहे गये) पुनः होंगे।।३१-३२।।
अ क च ट त प य शान्ता इति स्थिते। अधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। अव अन उवय इ यन आवय इयन अधर षोडशो विसर्गः। तेन व्योम्नि अव्योम्नि ऊ रूपिन्। अरूपं सिद्धा एकादशी प्रधिः।
अ क च त ट प इत्यादि के रहने के कारण नीचे व्योम है। ये ‘अकचट’ आदि उसके ऊपर हैं। ‘अव अन’ (मूलोक्त) इत्यादि षोडश विसर्ग है। उसके द्वारा व्योम तथा अव्योम में ‘अ ऊ’ रूपवान है। अरूप सिद्ध है एकादश प्रधि।
परेऽपिन्यश्च रेफान्तः स्थश्च स्यात्स्वरवांस्ततः । मकारः प्रथमाश्चेत्युस्तेजश्च विविसर्गवान् ॥१३३॥
रेफान्तस्थ-स्वरयुक्त होगा। मकार प्रथमा होने के कारण तेज विसर्गयुक्त होगा।।३३।।
३३४ श्रीसाम्बपुराणम्
यो योऽन्तस्थः प्रकृत्यन्तो विसर्गश्च पुनश्चतो। नभस्व एष व्याख्यातो वर्षाख्यश्च ऋतुस्त्वयम्। इनस्त्विये अधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। इय अपर अथ अम एत अय एत अपद्रुत षोडशो विसर्गः। यिनः प्रथमः। तेजः ॐ ज्योतिः ऊं षष्ठो वः नभस्यो मासः। वर्षाख्य ऋतुः सिद्धा द्वादशी प्रधिः।
जो जो अन्तस्थ हैं तथा प्रकृति के अन्त में जो विसर्ग है, इन्हें भाद्रमास कहकर व्याख्या की जाती है। यह है—वर्षाकाल। ‘इन’ नीचे है, व्योम ऊपर है। ‘इय’ से लेकर ‘अपर’ (अपद्रुत) पर्यन्त षोडश विसर्ग हैं। ‘ॐ ज्योति’ से लेकर ‘षष्ठो वः’ पर्यन्त भाद्रमास है, वर्षा ऋतु। यह है सिद्ध द्वादशी प्रधि।
इष आदिगकारः स्याद्धूयाच्च तदनन्तरम्।
अश्श्लो लग्न ऐकारं आद्यः स्यात्तदनन्तरम्॥३४॥
धुकारश्च यआद्यश्च तस्मेशाद्यस्तथैव च।
अकाराद्दीपितो नः स्यादश्रैकारेण दीपितः॥३५॥
‘इ ष’ आदि गकार है। उसमें ‘अश्श्ल’ लग्न है। उसमें ऐकार आद्य होगा। धूकार एवं आद्य य, उसी तरह भस्मेशाद्य अकार के पश्चात् दीपित है एवं नकार ऐकार के द्वारा दीपित है॥३४-३५॥
क च ट त प य शा भूतिरधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। अदूर अयम अ अगन अभव अम अ अभय सम अ आन य ऐ षोडशतत्त्वअरूपअनये अधूप अभस्म अनादियं सिद्धा त्रयोदशी प्रधिः।
‘क च ट त प य श’ भूति के निम्न है। व्योम ऊपर है। ‘अदूर अयम’ इत्यादि से लेकर ‘आन य ऐ’ षोडश तत्त्व हैं। ‘अरूप अनग्न अधूप अभस्म अनादिः’ त्रयोदश प्रधि सिद्ध है।
दीर्घा नकाराश्चत्वारो धूकाराश्च तथैव च।
ऊकारान्तः समो ज्ञेयः सोक्षरोभयदीपितः॥३६॥
पुनर्विसर्गरहितो ह्रस्वो वसु विसर्गवान्।
अक्षरश्शोथवक्रान्तो विसर्गेण विभूषितः॥३७॥
दीर्घ नकार तथा उसके धूकार को उकारान्त समान जानना चाहिये। वह उकार उभय दीपित है। अकार विसर्गरहित ‘र’ स्व वसु विसर्गयुक्त है। ‘श’ अक्षर यक्रान्त विसर्ग से विभूषित है॥३६-३७॥
भूरधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। आन आन ऊध ऊध ऊं ऊं रभ ऊभ ऊं आवसः षोडशः। ना ना ना ना धू धू धू धू ऊं भुवः ऊं स्वः आसप्तमो रसः इषो मासः। सिद्धा चतुर्दशी प्रधिः।
एकषष्टितमोऽध्यायः ३३५
नीचे पृथ्वी। व्योम ऊपर। 'आन आन' से लेकर 'ॐ आवसः' पर्यन्त षोडश तत्त्व हैं। 'नाना नाना' से लेकर 'स्व आसप्तमो रसः' पर्यन्त आश्विन मास है। यह चतुर्दश प्रधि सिद्ध है।
ऊर्जस्योर्क आदिः स्यान्नद्रेकारेण दीपितः।
स्वरवन्तौ धनौ भूयो निधौ नः परिकीर्त्तितः॥३८॥
ओंकारान्तो नकारः स्याद्भादिर्भौवस्वरान्वितः।
प्रकृत्यासो मकारश्च शकारो बिन्दुरेव च॥३९॥
उर्ज का अर्क आदि होता है। नद् ऐकार द्वारा दीपित 'ध' तथा 'न' स्वरयुक्त है। और 'नि' तथा 'ध' यह दो 'न' कहकर कीर्तित हो गये। ॐकारान्त 'न'कार का 'भादि' 'भौव' स्वरयुक्त है। प्रकृति के साथ सोमकार तथा शकार बिन्दु है॥३८-३९॥
अ क च ट प यशाः महीरधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। आ इ न अ धः अ म इ न अ ध अ न ल इ न अधः ॐ न अ द भ अ व इ श अवः अ स षोडशतत्त्वं अनिधननिधानोद्भवशिवशः। सिद्धा पञ्चदशी प्रधिः।
'अ क च ट त प य श' पृथ्वी के नीचे है। व्योम ऊपर है। मूलोक्त 'आ इ न' से लेकर 'अवः अ स' षोडश तत्त्व अनिधन निधानोद्भव शिव है। पञ्चदश प्रधि सिद्ध है।
रेफपूर्वो दकारः स्यात्परो स्वरेण मानवः।
आदिर्मध्याह्वकारेण मकारश्च स्वरान्वितः॥४०॥
पकारादीपितो हश्च साक्षाद्दीर्घैरमाततेः।
हकार अपतोदः स्यादेकारेण तु दीपितः॥४१॥
वः स्वः स्यात् स्वरवान् रश्च दकारोभयतस्तथा।
अन्तवतींशरेखा लक्षणतश्च शरद्ऋतुः॥४२॥
रेफपूर्वक दकार 'आ' के पश्चात् स्वरयुक्त मानव। आदि मध्याह्नकार के साथ स्वरयुक्त मकार। पकार दीपित 'ह' साक्षात् दीर्घयुक्त अम्। हकार एकार द्वारा दीपित। 'वः स्वः' एवं स्वरयुक्त 'र'। ऐसे ही उभयतः दकार अन्तवतीश रेखा-लक्षणार्थ यह है शरद् ऋतु॥४०-४२॥
महाधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। अर च अप अर आम अत मनप असव अर अम आह यत अस आद्यः षोडशो विसर्गः। पूर्वपरआत्मने महेश्वर महादेवसमाः अष्टमोदीरः। ऊर्जो मासः। शरद्ऋतुः। असिद्धा षोडशी प्रधिः।
महा नीचे। व्योम ऊपर। 'अर च' से लेकर 'अस आद्यः' षोडश विसर्ग। (?)...… कीर्त्तिक मास। शरत् ऋतु। असिद्ध षोडश प्रधि।
३३६ श्रीसाम्बपुराणम्
एकारान्तः सहैवः स्यात्तरादिस्तु छान्तवः।
नमो दीर्घो हकारः स्यादेकारेण तु तत्सह ॥४३॥
स्वरवान्वै जकारोद्वयशोकारेण दीपितः।
ग आयतः प्रकृश्नावयकारस्तच्च पूर्ववत् ॥४४॥
वयव्यौमाधुकारेण दीपितौ तु सबिन्दुकौ।
विन्द्वन्तः शुक्लपक्षः स्याद्व्योमन्तः स्यादिरुच्यते ॥४५॥
ऐकारान्त के साथ 'इव' तरादि छान्तव। 'न' तथा 'म' दीर्घ। उसके साथ 'ए'कार युक्त होगा। हकार स्वरयुक्त होकर दो 'श' द्वारा दीपित इत्यादि॥४३-४५॥
(श्लोक ४४-४५ का अर्थ कुछ स्पष्ट नहीं है; अतः अनुवाद में असमर्थता है)
भूम्यधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। ऐव असर अन अम आह ऐत अज आय आग इव अव ऊम षोडशतत्त्वं चेश्वरम्। हृातेजावायोगाधिपतये मुष्ण मां च असिद्धा सप्तदशी प्रधिः।
भूमि नीचे है। व्योम ऊपर है। 'ऐव असर' से लेकर 'इव अव ऊम' षोडश तत्त्व तथा ईश्वर हैं। 'गणाधिपति हमें मुक्त करो'। यह असिद्ध सप्तदश प्रधि है।
चकारादिर्मे शुक्लेऽथ स्याद्रान्तो यो मधौ ततः।
पुनरेतेशकारा फो दीर्घाभूयडवचतौ ॥४६॥
स्वरवन्तौ च तौ द्विस्तौ विसर्गश्चान्तिमे पदे।
सह ऐष समाख्यातस्सहस्यः सूर्यसंततः ॥४७॥
(इन दोनों का अर्थ स्पष्ट नहीं है; अतः आंशिक अर्थ प्रस्तुत है)
चकारादि 'म', रान्त 'म'................। पुनः ये 'शकार', 'फ' दीर्घ.........। स्वरयुक्त दो मकार। शेष विसर्ग। इसे 'ऐष' कहा है। यह है—पौष मास॥४६-४७॥
भूम्यधस्ताद्व्योम अयमुपरिष्टात्। अव अपर अम अल अपर अल अप अथ अश अर च अम अर अव षोडशो विसर्गः। वः प्रथमः ऊं सर्वः ऊं भवः ऊं अनवमोनः सहोमासः सिद्धाष्टादशी प्रधिः।
भूमि है निम्न, ऊपर है यह व्योम। 'अव अपर' से लेकर 'अम अर अव' षोडश विसर्ग। 'व' प्रथम, सर्व, भव, अनवमान। पौष मास। यह अष्टादशी प्रधि सिद्ध।
भं आदिर्व ओंकारान्तो दादिर्भः स्यात्स्वरेणवः।
शकारो वश्च रेफान्तो द्विरकारान्तो तस्तथा ॥४८॥
उकारवान् सश्च सोऽथ रेफान्तः पादशौ ततः।
रेफादीर्घः सदीर्घान्तः शुक्लोऽयं बिन्दुदीपितः ॥४९॥
एकषष्टितमोऽध्यायः ३३७
‘भ’ आदि, ओकारान्त ‘व’, दादि भ, स्वरयुक्त ‘व’, शकार, रेफान्त ‘व’ तथा द्विरकारान्त ‘त’। ऊकार युक्त ‘स’ एवं रेफान्त ‘ष’, रेफ के पश्चात् दीर्घयुक्त। दीर्घान्त इस शुक्ल बिन्दु के द्वारा दीपित है॥४८-४९॥
क च ट त प य शा इतरेतरव्योम अयमुपरिष्टात्। भ ॐ थ अदव अर अस अरव उभ अत उस अश्व अपर अद अस आरव अस षोडशत्वं भवोद्भवसर्वभूत-सुखप्रदसर्वसाध्यसिद्धः। एकोनविंशतिः प्रधिः।
क च ट त प य श इतरेतर हैं। इसके ऊपर है—व्योम। ‘भ ॐ थ’ से लेकर ‘अस आरव अस’ पर्यन्त षोडशत्व है। समस्त प्राणीगण का उद्भव, सर्व सुखप्रद तथा सकल साध्य का सिद्ध है। यह है उन्नीस प्रधि।
चरेद्व्रतं सुसिद्ध्यर्थं यथा वक्ष्यामि तन्त्रजम्।
प्राणायामसहस्रं तु बीजतत्त्वेन धारयेत् ॥५०॥
सम्यक् सिद्धि-हेतु अन्य व्रत का आचरण करे, जैसे मैं तन्त्र से कहूँगा। सहस्र प्राणायाम बीजतत्त्व के द्वारा धारण करे॥५०॥
पञ्चाग्निभिः शिवैरङ्गैः स्याद्हुतोऽनिलभक्षणः।
त्र्यहं त्र्यहं त्रिकं प्यस्तं जपेत्तापे जले क्रमात् ॥५१॥
पञ्चाग्नि (चारो ओर प्रज्ज्वलित अग्निकुण्ड हो तथा माथा के ऊपर तप्त सूर्य हो) साधन रूप मंगलमय अंग द्वारा वृत होकर वायु-भक्षण करके तीन दिन पञ्चाग्नि साधन करे तथा तीन दिन जल में जप करे॥५१॥
गुर्वाज्ञया भस्मसुप्स्यान्तर्धर्माहं पदमस्तके।
भुञ्जीताथोचितं भक्ष्यं योगस्यास्य सदा विधिः ॥५२॥
गुरुदेव के आदेश को लेकर भस्म लगाकर भस्म तथा (जल में ?) अन्तर्धर्मा होकर अहं पद मस्तक में रखकर यथोचित भोजन करे। यह इस योग की सर्वदा की विधि है॥५२॥
चरित्वैतद्व्रतं पुण्यं मुच्यते सर्वपातकैः।
पूज्यते सर्वसिद्धैश्च ज्ञानं चास्य प्रवर्तते ॥५३॥
ये भवन्ति हि वै दोषाः साधने दिव्यमानुषाः।
शरीरजास्तथा रागा नश्यन्ति तेन वै ध्रुवम् ॥५४॥
भूतव्रतान्तसिद्ध्यर्थमेकान्ते तु मनोरमे।
आत्मतुल्यसहायः स्याद्बीजनिर्दग्धकल्मषः ॥५५॥
इस पुण्य व्रत का आचरण करके सब पापों से मुक्ति मिलती है और समस्त सिद्धि के साथ पूजा होती है तथा ज्ञान भी प्रवर्तित होता है। साधन में जो दैव, मनुष्य, शरीरजात